Είμαι αναγκασμένος να παραδεχτώ ότι κατ’ αρχήν το μόνο πρόβλημα που μπορώ να έχω με ένα κόμμα που λέει ότι θα απολύσει Δημόσιους Υπαλλήλους, θα αποποινικοποιήσει τη χρήση ναρκωτικών, θα καταργήσει τη στρατιωτική θητεία και θα ξεφτιλίζει τους ρατσιστές και τους σταλινικούς, είναι ότι δεν είναι ικανοποιητικά ριζοσπαστικό.

Η αλλαγή πλεύσης οφείλεται στο ότι εν μέσω 10ώρων και 12ώρων από τα οποία το 20% πάει στο κράτος, έμαθα για μια πουτανάρα που αφού βυσματώθηκε καλά-καλά σαν συμβασιούχος των 1000 ευρώ χάρη στην πολιτική της δραστηριότητα στο Λύκειο, στη συνέχεια χρησιμοποίησε αυτή την προϋπηρεσία (προσαυξημένη κατά 50%) για να νικήσει άτομα με τα διπλάσια προσόντα και να καταλήξει στα 28 της μόνιμη υπάλληλος, με το 7ωράκι της, τη μισθάρα της, τις παροχές της σε είδος (κάτι κουτιά με γάλα στις αρχές του μήνα που ΦΥΣΙΚΑ και καταδέχονται να τα πάρουνε οι βρωμοξεφτίλες), τα δύο χρόνια άδειάς της όποτε αποφασίσουν με το μπάτσο που την πηδάει να φέρουν έναν ακόμη δημόσιο υπάλληλο στον κόσμο. Δεν είμαι σίγουρος τι αλλάζει αν όπου “δημόσιος υπάλληλος” βάλεις “φεουδάρχης”. Νομίζω η μόνη διαφορά είναι ότι οι φεουδάρχες ήταν ελαφρώς λιγότερο γλειώδεις και για την ακρίβεια έκαναν τουλάχιστον ΚΑΠΟΙΑ δουλειά (τον πόλεμο).

Το σύστημα που παράγει τέτοια άτομα (και δε μιλάμε για ένα ή δύο, αλλά για κάτι εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια) είναι σάπιο. Ο πολιτισμός που παράγει τέτοια άτομα είναι σάπιος. Οι αξίες που παράγουν τέτοια άτομα είναι σάπιες. Η Ιστορία που οδήγησε σε τέτοια άτομα είναι μια Ιστορία σαπίλας. Και ναι, πρόκειται για ένα σύμπλεγμα σάπιων ιδεών, αξιών, αντιλήψεων και θεσμών που πραγματικά καταδυναστεύει όποιον θέλει να κάνει κάτι αξιόλογο σε αυτή τη χώρα χωρίς να γίνει στρατιωτάκι οποιασδήποτε Ηγεσίας (κομματικής, εκκλησιαστικής, ιδεολογικής κλπ).

Το παραπάνω να μην ερμηνευτεί σαν δήλωση κομματικής προτίμησης, αλλά σαν δήλωση ότι έχω κουραστεί με τον κονσερβοποιημένο αντίλογο στους νεοφιλελεύθερους, ο οποίος δε λαμβάνει υπόψη του τη βασική λεπτομέρεια ότι ζούμε στην Ελλάδα: σιγά το τρομερό κοινωνικό κράτος, σιγά τα ιερά και όσια που δεν είναι φούμαρα για να διαιωνίζονται οθωμανικές κοινωνικές δομές, σιγά τους ακούραστους υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος που λέγονται δημόσιοι υπάλληλοι κ.ο.κ.

Από πρώτο χέρι.

@m13

(some) parent-nodes: A, M, K,M, J.

1. Φοβάμαι τα άπατα. Το σκεπτικό μου είναι ότι “οι καρχαρίες πάνε μέχρι εκεί που πατώνω”.
2. Στη ΣΤ’ Δημοτικού απασχολήθηκα σε έναν έρανο. Με το που μας άφησε το πούλμαν στην περιοχή-στόχο, πήγαμε με το φίλο μου για καφέ. Ο λογαριασμός ήταν 300 δραχμές και είχαμε 47. Οπότε την πουλέψαμε διακριτικά και προσπαθήσαμε να κλέψουμε 253 από τις πωλήσεις που θα κάναμε. Κλέψαμε πάνω από 300, αλλά σκεφτήκαμε -πολύ λογικά- ότι ο καφετζής θα ήταν πυρ και μανία και καλύτερα να μην τον πλησιάσουμε. Συνεπώς μοιραστήκαμε τη μπάζα. Αυτός ήταν ο πρώτος μου καφές (και ο τελευταίος στη συγκεκριμένη περιοχή).
3. Είμαι πάρα πολύ ντροπαλός με το τηλέφωνο, ειδικά αν πρέπει να πάρω κάποιον που δουλειά του είναι να το σηκώσει (πληροφορίες, τηλεφωνικές υποστηρίξεις, ντελίβερι κλπ). Βέβαια στη δουλειά ντρέπομαι να δείξω ότι ντρέπομαι οπότε αναγκαστικά παίρνω ένα σωρό τηλέφωνα. Θα περίμενε κανείς να είχα συνηθίσει, αλλά με τίποτα.
4. Όταν ήμουν πάρα πολύ μικρός, καθόμουν στον καθρέφτη και σκεφτόμουν ότι καμία δε θα με θέλει τόσο άσχημος που είμαι…
5. Μια φορά κάτι φίλοι μου είχαν καταφέρει να με ξεγελάσουν με αποτέλεσμα να πιστέψω για 1 ημέρα στην τηλεκίνηση. Αλλά στα ελαφρυντικά μου να μετρήσει ότι ήταν τρεις, ότι συντονίστηκαν πολύ καλά, και ότι με είχαν ποτίσει και τον άμπακο.

Βαγγέλη, τσίμπα.

Λείψανα όδωδότα καί πεφυσιωμένα τών είσαγωμένων έντολών!

Όταν διάβασα το κείμενο του Kώστα Ζουράρη (άμα πια) στο Αντίβαρο, έκατσα και έγραψα ένα ποστ. Συνειδητοποιώντας ότι το περιεχόμενο αυτού του ποστ θα με έστελνε στα δικαστήρια, έκατσα και το ξανάγραψα. Όμως και το νέο ποστ παραήταν προσβλητικό -θα μπορούσε να πει κανείς- για μια σειρά από άτομα, ξεκινώντας από το Ζουράρη και το δηθενεπιδηθενικό υφάκι του και καταλήγοντας στο Βενιζέλο και τη ΛΥΣΣΑ του να προσαρτήσουμε την Κρήτη και τη Θεσσαλονίκη λες και άμα έχανε ο παγκόσμιος καλτ σουρεαλισμός μερικές χιλιάδες τρισένδοξες σελίδες θα έτρεχε κάτι στα γύφτικα.

Στο τέλος κατέληξα ότι πρόκειται εμφανώς για κάποιου είδους ύπουλο κόλπο: το τυπάκι γράφει τόσο τρισάθλια κουραφέξαλα και με τόσο πομπώδες και έχω-τον-κώλο-του-Καραϊσκάκη-με-το-μέρος-μου υφάκι, που είναι αδύνατο να αρθρώσεις κριτικό αντίλογο, γιατί ο νόμος για τη συκοφαντική δυσφήμιση πάσχει από την implicit παραδοχή ότι δεν υπάρχουν υπερδιαστημικού βεληνεκούς μαλακίες και συνεπώς δε μπορείς να χαρακτηρίσεις έτσι κάποια άποψη.

Αυτό το συμπέρασμα είναι μεν διασκεδαστικό in its own twisted way, αλλά λανθασμένο.

Η απλή αλήθεια είναι ότι το κείμενο που μου προκάλεσε το άνωθεν περιγραφόμενο βραχυκύκλωμα δεν είναι γραμμένο για να εκφράσει άποψη, στα πλαίσια ίσως ενός γόνιμου ή λιγότερο γόνιμου διαλόγου. Πρόκειται για δημαγωγικό λίβελλο, που σκοπό έχει να επιδράσει στο θυμικό του αναγνώστη μετατρέποντάς τον σε αφιονισμένο μαζάνθρωπο. Στόχος -φυσικά- ο Εχθρός. Αυτά που εμένα -που έχω αντίθετη άποψη και περιμένω από το κείμενο να με πείσει λογικά- μου ακούγονται σαν παντελώς πυροβολημένες πούτσες μπλε, τον Χ αναγνώστη που μοιράζεται την ίδια παραθρησκευτική αντίληψη με τον Ζουράρη τον εμψυχώνουν και τον ξεσηκώνουν[*]. Εγώ λέω “τι λέει ο μαλάκας”, ο Χ λέει “(μάλλον[*]) καλά τους τα λέει”. Ο Χ και ο Ζουράρης έχουν ήδη αποφασίσει τι συμβαίνει. Από εκεί και πέρα, τους νοιάζει να ορμήσουν προς τη νίκη με την ευχή του Μακρυγιάννη.

Έτσι, σε αυτή την εποχή που λόγω παγκοσμιοποίησης και Σημίτη (υποθέτω) έχουμε αποκοπεί από τις ρίζες μας, η “Μακεδονία” δίνει το καλό παράδειγμα, βουτώντας μέχρι τους κροτάφους στα εύοσμα νάματα της Παράδοσής της (και βέβαια αναφέρομαι στην Παράδοση της “Μακεδονίας” του Μεσοπολέμου. Την τότε “Αυριανή” των Βενιζελικών, που για την ακρίβεια με τους λιβέλλους της κατάφερε να προκαλέσει το ένα από τα δύο πογκρόμ που λεκιάζουν τη νεότερη ελληνική ιστορία. Ή μάλλον την πονεμένη και μαρτυρική ιστορία των προσφυγικών πληθυσμών της Θεσσαλονίκης που μόλις πριν 10 χρόνια ήταν οι ίδιοι πρόσφυγες και κυνηγημένοι αλλά η μνήμη τους ήδη είχε γίνει κάπως επιλεκτικούλα, για να είμαστε και πιο ακριβείς).

[*] το “μάλλον” γιατί η χρήση εξουσιαστικής γλώσσας έχει και τα μείον της, δηλαδή πού να καταλάβει τώρα ο μέσος έως πολύ προχωρημένος ελληνόφωνος των τελευταίων 2000 χρόνων τι σκατά παναπεί “οδωδότα” και “ερίγδουποι”.

Χθες οι παίκτες του Παναθηναϊκού αποφάσισαν να ντυθούν Παναθηναϊκός, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για το 1-4 στο ΑΕΚ-ΠΑΟ.