Don’t Kiss The Frog

Είμαι αναγκασμένος να παραδεχτώ ότι κατ’ αρχήν το μόνο πρόβλημα που μπορώ να έχω με ένα κόμμα που λέει ότι θα απολύσει Δημόσιους Υπαλλήλους, θα αποποινικοποιήσει τη χρήση ναρκωτικών, θα καταργήσει τη στρατιωτική θητεία και θα ξεφτιλίζει τους ρατσιστές και τους σταλινικούς, είναι ότι δεν είναι ικανοποιητικά ριζοσπαστικό.

Η αλλαγή πλεύσης οφείλεται στο ότι εν μέσω 10ώρων και 12ώρων από τα οποία το 20% πάει στο κράτος, έμαθα για μια πουτανάρα που αφού βυσματώθηκε καλά-καλά σαν συμβασιούχος των 1000 ευρώ χάρη στην πολιτική της δραστηριότητα στο Λύκειο, στη συνέχεια χρησιμοποίησε αυτή την προϋπηρεσία (προσαυξημένη κατά 50%) για να νικήσει άτομα με τα διπλάσια προσόντα και να καταλήξει στα 28 της μόνιμη υπάλληλος, με το 7ωράκι της, τη μισθάρα της, τις παροχές της σε είδος (κάτι κουτιά με γάλα στις αρχές του μήνα που ΦΥΣΙΚΑ και καταδέχονται να τα πάρουνε οι βρωμοξεφτίλες), τα δύο χρόνια άδειάς της όποτε αποφασίσουν με το μπάτσο που την πηδάει να φέρουν έναν ακόμη δημόσιο υπάλληλο στον κόσμο. Δεν είμαι σίγουρος τι αλλάζει αν όπου “δημόσιος υπάλληλος” βάλεις “φεουδάρχης”. Νομίζω η μόνη διαφορά είναι ότι οι φεουδάρχες ήταν ελαφρώς λιγότερο γλειώδεις και για την ακρίβεια έκαναν τουλάχιστον ΚΑΠΟΙΑ δουλειά (τον πόλεμο).

Το σύστημα που παράγει τέτοια άτομα (και δε μιλάμε για ένα ή δύο, αλλά για κάτι εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια) είναι σάπιο. Ο πολιτισμός που παράγει τέτοια άτομα είναι σάπιος. Οι αξίες που παράγουν τέτοια άτομα είναι σάπιες. Η Ιστορία που οδήγησε σε τέτοια άτομα είναι μια Ιστορία σαπίλας. Και ναι, πρόκειται για ένα σύμπλεγμα σάπιων ιδεών, αξιών, αντιλήψεων και θεσμών που πραγματικά καταδυναστεύει όποιον θέλει να κάνει κάτι αξιόλογο σε αυτή τη χώρα χωρίς να γίνει στρατιωτάκι οποιασδήποτε Ηγεσίας (κομματικής, εκκλησιαστικής, ιδεολογικής κλπ).

Το παραπάνω να μην ερμηνευτεί σαν δήλωση κομματικής προτίμησης, αλλά σαν δήλωση ότι έχω κουραστεί με τον κονσερβοποιημένο αντίλογο στους νεοφιλελεύθερους, ο οποίος δε λαμβάνει υπόψη του τη βασική λεπτομέρεια ότι ζούμε στην Ελλάδα: σιγά το τρομερό κοινωνικό κράτος, σιγά τα ιερά και όσια που δεν είναι φούμαρα για να διαιωνίζονται οθωμανικές κοινωνικές δομές, σιγά τους ακούραστους υπηρέτες του δημόσιου συμφέροντος που λέγονται δημόσιοι υπάλληλοι κ.ο.κ.

Από πρώτο χέρι.

@m13

(some) parent-nodes: A, M, K,M, J.

1. Φοβάμαι τα άπατα. Το σκεπτικό μου είναι ότι “οι καρχαρίες πάνε μέχρι εκεί που πατώνω”.
2. Στη ΣΤ’ Δημοτικού απασχολήθηκα σε έναν έρανο. Με το που μας άφησε το πούλμαν στην περιοχή-στόχο, πήγαμε με το φίλο μου για καφέ. Ο λογαριασμός ήταν 300 δραχμές και είχαμε 47. Οπότε την πουλέψαμε διακριτικά και προσπαθήσαμε να κλέψουμε 253 από τις πωλήσεις που θα κάναμε. Κλέψαμε πάνω από 300, αλλά σκεφτήκαμε -πολύ λογικά- ότι ο καφετζής θα ήταν πυρ και μανία και καλύτερα να μην τον πλησιάσουμε. Συνεπώς μοιραστήκαμε τη μπάζα. Αυτός ήταν ο πρώτος μου καφές (και ο τελευταίος στη συγκεκριμένη περιοχή).
3. Είμαι πάρα πολύ ντροπαλός με το τηλέφωνο, ειδικά αν πρέπει να πάρω κάποιον που δουλειά του είναι να το σηκώσει (πληροφορίες, τηλεφωνικές υποστηρίξεις, ντελίβερι κλπ). Βέβαια στη δουλειά ντρέπομαι να δείξω ότι ντρέπομαι οπότε αναγκαστικά παίρνω ένα σωρό τηλέφωνα. Θα περίμενε κανείς να είχα συνηθίσει, αλλά με τίποτα.
4. Όταν ήμουν πάρα πολύ μικρός, καθόμουν στον καθρέφτη και σκεφτόμουν ότι καμία δε θα με θέλει τόσο άσχημος που είμαι…
5. Μια φορά κάτι φίλοι μου είχαν καταφέρει να με ξεγελάσουν με αποτέλεσμα να πιστέψω για 1 ημέρα στην τηλεκίνηση. Αλλά στα ελαφρυντικά μου να μετρήσει ότι ήταν τρεις, ότι συντονίστηκαν πολύ καλά, και ότι με είχαν ποτίσει και τον άμπακο.

Βαγγέλη, τσίμπα.

Λείψανα όδωδότα καί πεφυσιωμένα τών είσαγωμένων έντολών!

Όταν διάβασα το κείμενο του Kώστα Ζουράρη (άμα πια) στο Αντίβαρο, έκατσα και έγραψα ένα ποστ. Συνειδητοποιώντας ότι το περιεχόμενο αυτού του ποστ θα με έστελνε στα δικαστήρια, έκατσα και το ξανάγραψα. Όμως και το νέο ποστ παραήταν προσβλητικό -θα μπορούσε να πει κανείς- για μια σειρά από άτομα, ξεκινώντας από το Ζουράρη και το δηθενεπιδηθενικό υφάκι του και καταλήγοντας στο Βενιζέλο και τη ΛΥΣΣΑ του να προσαρτήσουμε την Κρήτη και τη Θεσσαλονίκη λες και άμα έχανε ο παγκόσμιος καλτ σουρεαλισμός μερικές χιλιάδες τρισένδοξες σελίδες θα έτρεχε κάτι στα γύφτικα.

Στο τέλος κατέληξα ότι πρόκειται εμφανώς για κάποιου είδους ύπουλο κόλπο: το τυπάκι γράφει τόσο τρισάθλια κουραφέξαλα και με τόσο πομπώδες και έχω-τον-κώλο-του-Καραϊσκάκη-με-το-μέρος-μου υφάκι, που είναι αδύνατο να αρθρώσεις κριτικό αντίλογο, γιατί ο νόμος για τη συκοφαντική δυσφήμιση πάσχει από την implicit παραδοχή ότι δεν υπάρχουν υπερδιαστημικού βεληνεκούς μαλακίες και συνεπώς δε μπορείς να χαρακτηρίσεις έτσι κάποια άποψη.

Αυτό το συμπέρασμα είναι μεν διασκεδαστικό in its own twisted way, αλλά λανθασμένο.

Η απλή αλήθεια είναι ότι το κείμενο που μου προκάλεσε το άνωθεν περιγραφόμενο βραχυκύκλωμα δεν είναι γραμμένο για να εκφράσει άποψη, στα πλαίσια ίσως ενός γόνιμου ή λιγότερο γόνιμου διαλόγου. Πρόκειται για δημαγωγικό λίβελλο, που σκοπό έχει να επιδράσει στο θυμικό του αναγνώστη μετατρέποντάς τον σε αφιονισμένο μαζάνθρωπο. Στόχος -φυσικά- ο Εχθρός. Αυτά που εμένα -που έχω αντίθετη άποψη και περιμένω από το κείμενο να με πείσει λογικά- μου ακούγονται σαν παντελώς πυροβολημένες πούτσες μπλε, τον Χ αναγνώστη που μοιράζεται την ίδια παραθρησκευτική αντίληψη με τον Ζουράρη τον εμψυχώνουν και τον ξεσηκώνουν[*]. Εγώ λέω “τι λέει ο μαλάκας”, ο Χ λέει “(μάλλον[*]) καλά τους τα λέει”. Ο Χ και ο Ζουράρης έχουν ήδη αποφασίσει τι συμβαίνει. Από εκεί και πέρα, τους νοιάζει να ορμήσουν προς τη νίκη με την ευχή του Μακρυγιάννη.

Έτσι, σε αυτή την εποχή που λόγω παγκοσμιοποίησης και Σημίτη (υποθέτω) έχουμε αποκοπεί από τις ρίζες μας, η “Μακεδονία” δίνει το καλό παράδειγμα, βουτώντας μέχρι τους κροτάφους στα εύοσμα νάματα της Παράδοσής της (και βέβαια αναφέρομαι στην Παράδοση της “Μακεδονίας” του Μεσοπολέμου. Την τότε “Αυριανή” των Βενιζελικών, που για την ακρίβεια με τους λιβέλλους της κατάφερε να προκαλέσει το ένα από τα δύο πογκρόμ που λεκιάζουν τη νεότερη ελληνική ιστορία. Ή μάλλον την πονεμένη και μαρτυρική ιστορία των προσφυγικών πληθυσμών της Θεσσαλονίκης που μόλις πριν 10 χρόνια ήταν οι ίδιοι πρόσφυγες και κυνηγημένοι αλλά η μνήμη τους ήδη είχε γίνει κάπως επιλεκτικούλα, για να είμαστε και πιο ακριβείς).

[*] το “μάλλον” γιατί η χρήση εξουσιαστικής γλώσσας έχει και τα μείον της, δηλαδή πού να καταλάβει τώρα ο μέσος έως πολύ προχωρημένος ελληνόφωνος των τελευταίων 2000 χρόνων τι σκατά παναπεί “οδωδότα” και “ερίγδουποι”.

Χθες οι παίκτες του Παναθηναϊκού αποφάσισαν να ντυθούν Παναθηναϊκός, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για το 1-4 στο ΑΕΚ-ΠΑΟ.

Το κυρίαρχο δόγμα ανάμεσα στους διανοούμενους θέλει την τέχνη και τη λογιοσύνη να είναι οι “υψηλότερες” πνευματικές δραστηριότητες. Αν και τα επιτεύγματα σε άλλους τομείς αναγνωρίζονται σαν ας πούμε ατομικά, ποτέ δεν κερδίζουν την αίγλη ενός πνευματικού επιτεύγματος όπως η συγγραφή ενός πύρινου άρθρου για κάποιο φλέγον φιλοσοφικό ζήτημα.

Είδατε; Χρησιμοποίησα το επίθετο “πνευματικό”, λες και π.χ. η υλοποίηση μιας 3-tier εφαρμογής δεν είναι πνευματική εργασία υψηλοτάτου επιπέδου (έχει να κάνει αποκλειστικά με ενεργά σύμβολα και απαιτεί γνώσεις που αντιστοιχούν σε μια μεσαίου μεγέθους βιβλιοθήκη). Και ενώ μάλιστα, όπως λέει και η Λήδα,

ακόμη και μίση γραμμή από τον κώδικα του εκτρώματος που ονομάζεται MS-DOS αξίζει (σε δημιουργική δύναμη) πολύ περισσότερο από όσο όλη η λογοτεχνική, ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική παραγωγή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας

[προσθέτω βέβαια, μια και μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθώ ότι ισχύει κάτι καλό για το M$-DOS: μόνο και μόνο επειδή η λογοτεχνική, ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική παραγωγή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας τυχαίνει να είναι από τις χειρότερες του κόσμου]

Τα πονήματα της τέχνης και της λογιοσύνης αντιμετωπίζονται εξ ορισμού σαν πολιτισμική κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Τα πονήματα της επιστήμης και της μηχανολογίας αντιμετωπίζονται εξ ορισμού σαν οδηγίες για ηλεκτρική κουζίνα.

Η αντιμετώπιση επεκτείνεται και στους δημιουργούς: βλέπεις ένα άρθρο τίγκα στις χοντρομαλακίες για κάποιο κοινωνικό πρόβλημα που υπό ΚΣ απαιτεί 7-8 χρόνια εξειδικευμένες σπουδές πριν τολμήσεις να ανοίξεις το ρημάδι σου να εκφράσεις άποψη, κι από κάτω “τάδε, συγγραφέας”. Ε, 9 στους 10 θα ασχοληθούν πολύ σοβαρά με αυτό που λέει ο συγγραφέας. Ενώ αν έλεγε “τάδε, προγραμματιστής” 9 στους 10 θα νόμιζαν ότι έπεσαν στη στήλη με τα γράμματα των αναγνωστών και θα το προσπέρναγαν (πολύ λανθασμένα για διάφορους γκρούβι λόγους ΙΜΗΟ).

Λέω εγώ τώρα: είναι τυχαίο που η λογιοσύνη είναι ο μόνος κλάδος της ανθρώπινης σκέψης που δέχεται την αυθεντία και η τέχνη ο μόνος κλάδος της ανθρώπινης σκέψης που σε τελική ανάλυση μπορεί να γράψει απολύτως στην πάσαν πατρότητος ελπίδαν του κάθε κριτική; Μήπως το “επιθυμητό” για τη νοοτροπία μας[*] είναι να δεχόμαστε ότι υπάρχουν αυθεντίες και ότι υπάρχουν πνευματικά πονήματα υπεράνω ουσιαστικής κριτικής, και αυτές οι επιθυμίες απλά εκδηλώνονται με το υψηλό[+] στάτους της λογιοσύνης και της τέχνης;

[*] χρησιμοποιώ εισαγωγικά επειδή προφανέστατα προσωποποιώ τη νοοτροπία μας.
[+] να διευκρινίσω ότι αυτό το “υψηλό” στάτους δε αντιστοιχεί (συνήθως) σε χρήμα και ισχύ, αλλά σε σεβασμό και εκτίμηση.

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα δεν έχω γράψει κάτι για τη φάση των Πανεπιστημίων (εκείνο για το 1 δις που ξοδεύουμε σε αποκατάσταση ζημιών είχε θέμα τη μαλακία των δημοσιογράφων, όχι τη φάση των Πανεπιστημίων).

[quick update: για όποιον δεν ξέρει, τα Πανεπιστήμια της χώρας βρίσκονται σε επαναστατικό αναβρασμό εδώ και απροσδιόριστο χρονικό διάστημα για εξίσου απροσδιόριστους λόγους]

Anyway, πιστεύω ότι εξαιρουμένων κάποιων αιθεροβατούντων καλοπροαίρετων ιδεολόγων και εξαιρουμένων των πρωτοετών, δευτεροετών και n-ετών που ζουν σε παρατεταμένη εφηβεία, η όλη φάση βρωμάει από 100.000 χιλιόμετρα ότι κινείται:
α) Από το καθηγητικό κατεστημένο και τις παρατάξεις, που σαν αναερόβιοι μικροοργανισμοί που είναι έχουν προσαρμοστεί τέλεια στη σάπια οικολογία του κρατικού μονοπωλίου στην Γ’ βάθμια εκπαίδευση και ειδικότερα στις θέσεις εργασίας ΔΕΠ. Ουσιαστικά οι εν λόγω μαφιόζοι έχουν αποκλειστικό λόγο στις ακαδημαϊκές καριέρες, τα curricula και τα ερευνητικά και αναπτυξιακά έργα των πανεπιστημίων της χώρας. Και δε μιλάμε για τίποτα φραγκοδίφραγκα, ούτε για πεισματάκια λογίων: μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και για προπαγανδιστικά κατασκευάσματα στα όρια της ψευδοεπιστήμης που διδάσκονται σαν θέσφατα.
β) Από κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΝ, το ΚΚΕ και (προκειμένου για Πανεπιστήμια) οι εξωκοινοβουλευτικοί, που προσβλέπουν σε πολιτικά οφέλη. Από “φθορά της ΝΔ” μέχρι “ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου”, ανάλογα τι έχει επιλέξει ο καθένας στο αιώνιο trade-off βλακείας και κυνισμού.

Όλοι αυτοί έχουν κάνει τεράστια ζημιά στο δημόσιο πανεπιστήμιο για το οποίο υποτίθεται ότι κόπτονται. Η αίσθηση χάους, αποσυντονισμού και διάλυσης είναι πρωτοφανής σε τμήματα όπως οι ΗΜΜΥ που έχουν δουλέψει μόνο 4 εβδομάδες σε ένα εξάμηνο που ξεκίνησε… τέλη Οκτώβρη. Η ενδιάμεσή μου υποτίθεται ότι θα γινόταν τον Μάρτιο του 2006 και τώρα θα αισθανθώ τυχερός αν καταφέρω και την κάνω Ιούνιο του 2007. Για άλλη μια φορά αισθάνομαι πολύ μαλάκας που δεν πήγα Αγγλία.

Πρόκειται για μία πραγματικά τραγική κατάσταση. Με αυτά τα δεδομένα, είμαι αναγκασμένος να συστήσω σε όποιον ενδιαφέρεται για σοβαρές σπουδές να αποφεύγει την Ελλάδα και ιδιαίτερα τα δημόσια πανεπιστήμιά της. Κάποτε είχαμε (και) καλές σχολές, τώρα έχουμε μόνο κομματοκρατούμενα, οικογενειοκρατούμενα και κωλοπαιδοκρατούμενα μπουρδέλα.

ti putsokryo!

Λοιπόν υπήρχε κάποτε το ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα που προσπαθούσε να μας πείσει ότι Σωκράτης=Άγιος Νεκτάριος και πραγματικά θα έλεγε κανείς ότι τα πράγματα δύσκολα γίνονται περισσότερο γελοία, όμως βλέποντας κάτι τέτοιο αναγκάζομαι να αναθεωρήσω.

Αυτό βασικά προσπαθεί να συμβιβάσει τον ελληνοχριστιανισμό με τον αντικαπιταλισμό του σήμερα και το μαρξισμό και την αναρχία του παρελθόντος. Δηλαδή είναι ελληνισμός and χριστιανισμός and ((αντικαπιταλισμός or αναρχία) and παρελθόν) =
παρελθοντικά αναρχοαντικαπιταλιστικός ελληνοχριστιανισμός.

Και στην πολύ τελική δε χρειαζόμασταν την (λογικά άψογη) ανάλυση του κ. Παπανικολάου για να μάθουμε ότι ο Λένιν έλεγε σε τελική ανάλυση αν κάνει ο οποιοσδήποτε το ίδιο ακριβώς που θέλω να κάνω είναι καταστροφή ενώ αν το κάνω εγώ (δηλαδή “η εργατική τάξη της οποίας έχω αυτοδιοριστεί αποκλειστικός εκπρόσωπος και πληρεξούσιος”) είναι γαμάτο: γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο υποτίθεται ότι είναι μαλάκας ο Λένιν και τα ΚΚ της ανατολι(τι)κής σχολής γενικότερα.

Πάντως ο Λένιν αποκλείεται να ήθελε την Εκκλησία κεχαγιά στ’ αρχίδια του και θα έλεγα ότι αυτό το λεπτό σημείο διαφεύγει εντελώς της προσοχής του αρθρογράφου, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά το άρθρο να γίνεται λίγο cult.

–

Δεύτερον για τη “φραπελιά” (…). Νομίζω ότι αυτό που έκαναν τα κανάλια ήταν διπλά βρώμικο και αισχρό. Πρώτα εκμεταλλευτηκαν την αγωνία του κόσμου και την ανάγκη του να ελπίσει. Δεν ξέρω αν έχετε υπόψη σας τι εστί καρκίνος και χημειοθεραπείες και ανοσοθεραπείες και τέτοια: μιλάμε για πολύ επώδυνες καταστάσεις. Είμαι ο τελευταίος που θα κρίνει κάποιον που έχει φτάσει στο σημείο να είναι πρόθυμος να πιστέψει ότι μπορεί να τα αποφύγει όλα αυτά με έναν ανώδυνο, απλό και φυσικό τρόπο: είναι εντελώς ανθρώπινο αυτό το πράγμα, “η ελπίδα πεθαίνει τελευταία” που λέμε. Και σε αυτή τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για ελπίδα πάτησαν τα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα για να πουλήσουν περισσότερες σερβιέτες και πακέτα καρτοκινητής. Δημιουργώντας μαζική υστερία στη βάση ψευδών ειδήσεων βέβαια, αλλά στα παπάρια τους.

Αλλά αυτό δεν τους αρκούσε. Ελάχιστες μέρες μετά, όλοι αυτοί που έπιναν φραπελιές (μα τι λέξη!) τρισευτυχισμένοι, μεταμορφώθηκαν σε σκληρούς και αδυσώπητους κριτές, που “γνωρίζουν πόσα χρόόόόνια κρατάει η απάτη με τη φραπελιά και τι δισεκατομμύρια παίζουν” (απόδειξη ότι δεν υπάρχει Θεός: ΔΕΝ έπεσε φωτιά να κάψει τον raped-grioula-friendly τηλεπαρουσιαστή που ξεστόμισε αυτή τη χοντρομαλακία). Τα ΙΔΙΑ άτομα ρε σεις! Δηλαδή πόσο πιο φανερό μπορεί πια να γίνει πως είτε α) πρόκειται για απύθμενα μαλακισμένα άτομα, είτε β) πρόκειται για άτομα που θεωρούν εμάς απίστευτα μαλακισμένους σε fuzzy χώρο απαντήσεων.

Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς έκανα και δουλεύει[*], πάντως άξιζε τον κόπο. Και σίγουρα δε χρειάζεται 1GB RAM και 15GB HDD σαν κάτι άλλα “(δυσ)λειτουργικά”.

[*]

• Η κάρτα είναι Intel 915 GM.
• Εγκατέστησα τα πακέτα beryl, emerald και aquamarine αφού προσέθεσα τη γραμμή
  deb http://ubuntu.beryl-project.org/ edgy main
  στο /etc/apt/sources.list.
• Τα σχετικά settings στο /etc/X11/xorg.conf είναι
  
  Section "Module"
  Load "i2c"
  Load "bitmap"
  Load "ddc"
  Load "extmod"
  Load "freetype"
  Load "int10"
  Load "type1"
  Load "vbe"
  load “glx”
  # load “GLcore”
  load “v4l”
  load “dri”
  load “dbe”
  EndSection
  …
  Section “Device”
  identifier “Intel Corporation Mobile 915GM/GMS/910GML Express Graphics Controller”
  boardname “Intel 915″
  busid “PCI:0:2:0″
  driver “i810″
  screen 0
  vendorname “Intel”
  # Option “DRI” “true”
  Option “XAANoOffscreenPixmaps”
  VideoRam 65536
  EndSection
  …
  Section “Screen”
  Identifier “Default Screen”
  Device “Intel Corporation Mobile 915GM/GMS/910GML Express Graphics Controller”
  Monitor “Generic Monitor”

  DefaultDepth 16
SubSection “Display”
Virtual 1280 1024
depth 16
modes “1280×1024@60″ “1280×960@60″ “1152×768@54″ “1152×864@75″ “1024×768@60″ “800×600@60″ “640×480@60″
EndSubSection
EndSection
…

Section “DRI”
Group 0
Mode 0666
EndSection

…
Section “Extensions”
Option “Composite” “Enable”
Option “RENDER” “Enable”
EndSection


• Όλα τα howto λένε να εγκαταστήσεις και το xserver-xgl, και να φτιάξεις ένα ξεχωριστό session type για τον kdm, το οποίο θα καλεί τον xgl Xserver. Μέσα σε αυτό το session (συνεχίζουν τα howtos) θα έχεις 3d επιτάχυνση για να τρέξεις beryl-manager κλπ. Λοιπόν το session type το πρόσθεσα στο μενού του KDM γράφοντας ένα αρχειάκι xgl.desktop στο /usr/share/apps/kdm/sessions, το οποίο περιέχει τα εξής:
  
[Desktop Entry]
Encoding=UTF-8
Name=Xgl
Exec=/usr/bin/startxgl.sh
Icon=
Type=Application


  Όπου βέβαια το /usr/bin/startxgl.sh περιέχει κάτι τέτοιο:
  
#!/bin/sh
/usr/bin/Xgl :1 -fullscreen -ac -accel xv:pbuffer -accel glx:pbuffer &
export DISPLAY=:1
cookie="$(xauth -i nextract - :0 | cut -d ' ' -f 9)"
xauth -i add :1 . "$cookie"
exec /etc/X11/Xsession xterm

  (από το /usr/bin/Xgl μέχρι το glx:pbuffer & είναι ΜΙΑ γραμμή)


• Το θέμα είναι ότι μέσα στο XGL session δεν έχω… υποστήριξη OpenGL. Το glxinfo|grep direct λέει “direct rendering: Indirect through MESA”. Το ίδιο βέβαια δεν έχω και στο κανονικό session (KDE).
• Και εδώ βέβαια έγκειται η μαγεία (με την κακή έννοια): αν μπω στο XGL session, το τερματίσω (πατώντας exit στο μοναδικό xterm που έχει ανοίξει) και στη συνέχεια ξεκινήσω κανονικό KDE session, έχω direct rendering.
• …Οπότε έχοντας direct rendering, δίνω σε μια κονσόλα “beryl-manager” και όλα μια χαρά.

Συνολικά και για να μη λέτε ότι δε σας προειδοποίησα, είναι φανερό ότι χρειάζεται λίίίγο ακόμα “δέσιμο” το beryl και η όλη φάση XGL, τουλάχιστον στο Kubuntu. Ακούω ότι στο SuSE είναι αρκετά καλύτερα τα πράγματα. Πάντως είναι χλίδα.:)

Further reading:
HOWTO Direct rendering on Intel Extreme Graphics (855GM) Chipsets
Install Beryl on Ubuntu Edgy with AIGLX
Ubuntu Edgy/Eycandy
(ΥΓ το Color Depth δεν είναι υποχρεωτικό να είναι 24 bit, εγώ το έβαλα στα 16 για να παίζει [πολύ] γρήγορα. Το σίγουρο είναι πάντως ότι στα 32 τον πίνει)