x’=-x
Μ’ αυτά και με τ’ άλλα δεν έχω γράψει κάτι για τη φάση των Πανεπιστημίων (εκείνο για το 1 δις που ξοδεύουμε σε αποκατάσταση ζημιών είχε θέμα τη μαλακία των δημοσιογράφων, όχι τη φάση των Πανεπιστημίων).
[quick update: για όποιον δεν ξέρει, τα Πανεπιστήμια της χώρας βρίσκονται σε επαναστατικό αναβρασμό εδώ και απροσδιόριστο χρονικό διάστημα για εξίσου απροσδιόριστους λόγους]
Anyway, πιστεύω ότι εξαιρουμένων κάποιων αιθεροβατούντων καλοπροαίρετων ιδεολόγων και εξαιρουμένων των πρωτοετών, δευτεροετών και n-ετών που ζουν σε παρατεταμένη εφηβεία, η όλη φάση βρωμάει από 100.000 χιλιόμετρα ότι κινείται:
α) Από το καθηγητικό κατεστημένο και τις παρατάξεις, που σαν αναερόβιοι μικροοργανισμοί που είναι έχουν προσαρμοστεί τέλεια στη σάπια οικολογία του κρατικού μονοπωλίου στην Γ’ βάθμια εκπαίδευση και ειδικότερα στις θέσεις εργασίας ΔΕΠ. Ουσιαστικά οι εν λόγω μαφιόζοι έχουν αποκλειστικό λόγο στις ακαδημαϊκές καριέρες, τα curricula και τα ερευνητικά και αναπτυξιακά έργα των πανεπιστημίων της χώρας. Και δε μιλάμε για τίποτα φραγκοδίφραγκα, ούτε για πεισματάκια λογίων: μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και για προπαγανδιστικά κατασκευάσματα στα όρια της ψευδοεπιστήμης που διδάσκονται σαν θέσφατα.
β) Από κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΝ, το ΚΚΕ και (προκειμένου για Πανεπιστήμια) οι εξωκοινοβουλευτικοί, που προσβλέπουν σε πολιτικά οφέλη. Από “φθορά της ΝΔ” μέχρι “ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου”, ανάλογα τι έχει επιλέξει ο καθένας στο αιώνιο trade-off βλακείας και κυνισμού.
Όλοι αυτοί έχουν κάνει τεράστια ζημιά στο δημόσιο πανεπιστήμιο για το οποίο υποτίθεται ότι κόπτονται. Η αίσθηση χάους, αποσυντονισμού και διάλυσης είναι πρωτοφανής σε τμήματα όπως οι ΗΜΜΥ που έχουν δουλέψει μόνο 4 εβδομάδες σε ένα εξάμηνο που ξεκίνησε… τέλη Οκτώβρη. Η ενδιάμεσή μου υποτίθεται ότι θα γινόταν τον Μάρτιο του 2006 και τώρα θα αισθανθώ τυχερός αν καταφέρω και την κάνω Ιούνιο του 2007. Για άλλη μια φορά αισθάνομαι πολύ μαλάκας που δεν πήγα Αγγλία.
Πρόκειται για μία πραγματικά τραγική κατάσταση. Με αυτά τα δεδομένα, είμαι αναγκασμένος να συστήσω σε όποιον ενδιαφέρεται για σοβαρές σπουδές να αποφεύγει την Ελλάδα και ιδιαίτερα τα δημόσια πανεπιστήμιά της. Κάποτε είχαμε (και) καλές σχολές, τώρα έχουμε μόνο κομματοκρατούμενα, οικογενειοκρατούμενα και κωλοπαιδοκρατούμενα μπουρδέλα.
έχουμε και πουτανοτσουλοκρατούμενα.
ξέρεις…το πουτανάκι που θέλει να τρώει πούτσο όλη μέρα
“ΝΑΙ ναι στην κατάληψη”…εμ βέβαια
τώρα που το σκέφτομαι
όχι πουτανοτσουλοκρατούμενα
χαζοπουτανοστοκοτσουλοκρατούμενα.
πες τα ρε κόκ.
κλαπ κλαπ κλαπ κλαπ..
Εύγε!
Μα τα ίδια ακριβώς λέγαμε πριν 20 χρόνια!
Κάτσε, πριν 20 χρόνια είχαμε 1987. Τι έγινε τότε;
Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα!
Και ναι, έκανες μεγάλη πατάτα που δεν έφυγες έξω.
ΠΟΛΥ μεγάλη, για την ακρίβεια!
(την ίδια έκανα κι εγώ, πριν πολλά χρόνια…)
Κομμάτι άδικος μου φαίνεσαι. Στις δύο ομάδες που περιγράφεις μπορείς να καταλογίσεις αυτά κι άλλα τόσα. Αλλά για μισό λεπτό, οι (όποιοι) από πάνω είναι άμοιροι ευθυνών; Η Γιαννάκου και οι προκάτοχοί της όλα εν σοφία εποίησαν, αλλά δεν τους άφησαν να προχωρήσουν στις αγγελικές μεταρρυθμίσεις οι φραπεδόμαγκες και ο Συνασπισμός; Μην τρελλαθούμε τελείως τώρα.
Μα το θέμα δεν είναι οι μεταρρυθμίσεις, το θέμα είναι ότι το τελευταίο εξάμηνο έχουν γίνει μόνο 4 εβδομάδες μάθημα, και το αμέσως προηγούμενο δεν ήταν καθόλου καλύτερο. Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Η Μαριέτα μπορεί να μην τα εποίησε όλα εν σοφία, αλλά σίγουρα ό,τι και να έκανε δε θα είχε το ίδιο καταστροφικό αποτέλεσμα (για τη δημόσια γ’βάθμια) με έναν ολόκληρο χρόνο παράλυσης και τσαμπουκάδων.
ΥΓ θα μου πει κάποιος τι έγινε το 1987;
Με ιδιαίτερη πικρία θα συμφωνήσω σε όλα… κι εγώ από το υπό διάλυση ΕΜΠ, παλεύοντας για ένα πτυχίο που δε με αφήνουν να πάρω. Όταν οι γονείς σου σου λένε 7 χρόνια μετά, “αν ξέραμε ότι θα επικρατεί τέτοια διάλυση, θα πήγαινες από την αρχή έξω”, πώς να το κάνεις, σε πιάνει μαύρη θλίψη…
Κοίτα, είναι ο 4ος μου χρόνος στην Αγγλία μετά το ΕΜΠ. Τα προβλήματα είναι απλά διαφορετικά. Δεν μπορώ να μιλήσω για Αμερική, αλλά για μένα το “πάω έξω” έχει απομυθοποιηθεί πλήρως (είτε σε προπτυχιακό είτε σε μεταπτυχιακό επίπεδο) με βάση την εμπειρία μου εδώ.
Και αμφισβητώ πλέον το κατά πόσο ήταν σωστή η επιλογή να έρθω στο νησί. Ξαναλεω ότι Αμερική (ή Γερμανία κτλ.) τα πράγματα μπορεί να τελείως διαφορετικά.
“Κάποτε είχαμε (και) καλές σχολές, τώρα έχουμε μόνο κομματοκρατούμενα, οικογενειοκρατούμενα και κωλοπαιδοκρατούμενα μπουρδέλα.”
Να’ταν μόνο οι πανεπιστημιακές σχολές… Έσκασε, τυχαία, η φάση με το ΙΚΑ και βλέπεις τι μπόχα βγαίνει απο τις κοινωνικές ασφαλίσεις (καταχρήσεις, διαπλοκή, θέσεις κερδισμένες επι του καναπέως, υπερβάσεις προϋπολογισμού για άχρηστα έργα… ο χώρος ΖΕΧΝΕΙ). Οπου και να τα πιάσεις, όποιον τομέα δημόσιας δράσης και να κοιτάξεις σ’ αυτή τη σουλτανοκρατούμενη χώρα, το ίδιο θα βρείς…
Ααααα….. ερευνητικά προγράμματα….
μιλάμε έχει πολύ μαμ η δουλειά…
Κάποιοι καθηγητές και μέλη ΔΕΠ τρώνε με 15 μασέλες από ‘κει…
*ρέψιμο*
(Ηχογράφηση καθηγητού άμα τη περατώσει του επιδοτούμενου από την ΕΕ ερευνητικού προγράμματος)
Επειδή κι εγώ ΗΜΜΥτης ήμουν μέχρι πριν 1.5 χρόνο και τώρα είμαι στας Ευρώπας, καταλαβαίνω λίγο πως το νοιώθεις το πράγμα. Θα διαφωνήσω όμως στα εξής;
1) Όλοι αυτοι που βρίσκονται πίσω από τις καταλήψεις και τον αναβρασμό που επικρατεί, εκλέγονται κάτω από κάποιες διδικασίες, περνάνε τις αποφάσεις τους κάτω από κάποιες διαδικασίες, λιώνουν τα παππούτσια τους και τα λαρύγγια τους καθημερινά όλο αυτό το διάστημα, άλλοι με προσωπικό άμεσο υλικό κέρδος, άλλοι γιατί δεν ξέρουν τί τους γίνεται, άλλοι για χαβαλέ, άλλοι γιατί κάτι πιστεύουν ότι μπορεί να βγεί από αυτόν τον αγώνα. Αν θεωρείς ότι όλοι αυτοί εκπροσωπούν μόνο τις “καρέκλες” τους, τότε γιατί δεν κατεβαίνει το υπόλοιπο 95% των “θιγμένων” στις συνελεύσεις και να αναποδογυρίσει την κατάσταση;
2) Κι εγώ έχασα 4 εξεταστικές από καταλήψεις (1999 - 2005), αλλά προσωπικά και ειλικρινά σου λέω ότι έκανα 1 παραπάνω χρόνο να τελειώσω και πολλά μαθήματα τα πασάλειψα για να τα περάσω, επειδή βαριόμουν και κωλοβάρεσα, όχι επειδή έχασα τις εξεταστικές. Και αν μιλήσουμε κάπως ειλικρινά, μάλλον έτσι είναι και ο γενικός κανόνας. Θεωρώ όντως ότι είναι θυσία να χάνεις μαθήματα και εξεταστικές, αλλά πιστεύω ότι τη γνώση και το επίπεδο της σχολής (και των πανεπιστημίων γενικά) τα πάει πίσω το γεγονός ότι άλλο σπουδάζουμε και άλλο κάνουμε στη ζωή μας, το γεγονός ότι δεν υπάρχει χρηματοδότηση και σαν διδακτορικός πρέπει να δουλεύεις σε εταιρεία έξω ή να κάνεις κανα χαζοπρόγραμμα για να βγάλεις λεφτά, ότι πανεπιστημία ανοίγουν στη μέση του πουθενά και ξανακλείνουν σε 2 χρόνια λόγω έλειψης φοιτητών γιατί απλά άνοιξαν για προεκλογικούς σκοπούς. Αυτά θεωρώ ότι ρίχνουν το επίπεδο του πανπιστημίου, όχι το γεγονός ότι υπάρχει μία υγειής νεολαία που αντιδρά και δεν αποδέχεται ότι της σερβίρουν.
3) Ως προς την αγγλία και τα εξωτερικά, όπως είπε και ο Κωστής, μην θεοποιείς το εξωτερικό σε σχέση με την Ελλάδα. Δεν είναι όλα τόσο απλά. Γιατί και χαμηλώτερο (ΠΟΛΥ) είναι το επίπεδο στο προπτυχιακό, και στα δημόσια [1] πανεπιστήμια πληρώνεις πολλά και σιγά σιγά όλο και πιο πολλά δίδακτρα, και λεφτά σε εργαστήρια μπορεί να χρειαστείς να πληρώσεις [2], και μαθαίνεις να ζεις σε ανταγωνιστικό περιβάλλον τύπου “θέλω να φάω τον διπλανό μου” από τα 18 σου και για μένα αυτό είναι ανθυγιεινό. Κυρίως όμως, επειδή το πανεπιστήμιο για μένα πρέπει να παρέχει ολοκληρωμένη παιδεία, δηλαδή και άλλα πράγματα εκτός από τα μαθήματα. Και το αγγλικό (όπως και το αμερικάνικο, το αυστραλέζικο, το καναδικό, κτλ κτλ) πάσχει πάρα πολύ σε αυτόν τον τομέα.
Συγγνώμη για την έκταση.
τσοκτσοκ,
[1] Ναι ΟΛΑ είναι δημόσια εδώ στην αγγλία, εκτός από το πανεπιστήμιο της βασίλισσας, και έχουν δίδακτρα. Έτσι για να παίρνουμε ιδέα πως θα γίνει το ελληνικό πανεπιστήμιο όταν μπουν μάνατζερς και αλλάξει το 16.
[2] Και στο ΕΜΠ πληρώναμε κάτι τσιπάκια, και εδώ πληρώνεις καμία πλακετούλα στα εργαστήρια, 100-110£.
1ον. Ναι έκανες μαλακία που δεν βγήκες έξω. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά.
2ον. Το ΕΜΠ είναι από τα πιο βρόμικα στην ελλάδα. Όχι γιατί απεργούν συχνά οι καθαρήστριες, αλλά επειδή είναι από τα πιο παλιά (όσο πιο παλιό τόσο περισσότερη λέρα), έχει τη φήμη του πολύ καλού (ο φερετζές του πούστη), και τραβάει πολλά λεφτά από ερευνητικά προγράμματα (άρα περισσότερη μάσα για τον προαναφερόμενο πούστη). Θα μου πεις και τα άλλα πανεπιστήμια καλύτερα είναι; Όχι, το ίδιο βρώμικο είναι και το ΑΠΘ, αλλά τουλάχιστον δεν το παίζει κάπως.
3ον. Το εξωτερικό δεν είναι για θεοποίηση (όπως είπε κάποιος από πάνω). Ειδικά η αγγλία. Αν όμως πας για διδακτορικό (αν κατάλαβα αυτό κάνεις κάνεις τώρα) στο χειρότερο αγγλικό εργαστήριο να πας, θα έχει καλύτερες συνθήκες εργασίας από το καλύτερο ελληνικό.
Υ.Γ. Μπορεί να βγάζω λίγο χολή για το ΕΜΠ, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το ίδρυμα, αλλά με τους μηχανικούς στην ελλάδα ή για την ακρίβεια το ΤΕΕ που το θεωρώ από τους πιο σιχαμένους - μαφιόζικους οργανισμούς στην ελλάδα.
Συμφωνώ για τη καθιζηματική φύση όλης της φάσης που επικρατεί στο χώρο των πανεπιστημίων. Για να πω και γω τα πράματα από τη μεριά μου δεν με χαλάει καθόλου αυτή η φάση. Όντας Υ.Δ. απλήρωτος και κάνοντας βασική έρευνα (ανίατα απλήρωτος) μπορώ τώρα να κάνω καμιά δουλίτσα εκτός σχολής και να επιβιώσω κάπως πιο αξιοπρεπώς. Αν δεν υπήρχαν οι καταλήψεις προφανώς θα ήμουν με ένα 14ωρο τη μέρα για να τα βγάλω πέρα. Από αυτή την άποψη με βολεύει. Σαφώς και θα στείλω το παιδί μου στο εξωτερικό για να σπουδάσει και σαφώς ΔΕΝ θα το στείλω Αγγλία (ΤΕΙ έχουμε και εδώ άλλωστε). Παρόλα αυτά και παρά την έμφυτη αποστροφή που έχω στα κομματόσκυλα παντώς τύπου (απο απροκάλυπτους Δεξιο-πασόκους ως τους συγκαλυμένους αριστεροχαρούμενους) ομολογώ ότι χωρίς αγώνες δεν πρόκειται να πάει τίποτα μπροστά. Δεν πρόκειται να δούμε καμία αλλαγή. Απλά οι αγώνες γίνονται σε λάθος κατεύθυνση και από λάθος άτομα. Όταν το κομματόσκυλο ενεργεί σαν φερέφωνο του κομματάρχη που του δίνει γραμμή (λες και η γραμμή αυτή είναι από κόκα) ποτέ δεν πρόκειται να φτάσουμε σε κανένα καλό αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι αν ρωτήσεις τις παρατάξεις που στηρίζουν τις κινητοποιήσεις γιατί δεν δέχονται επιμέρους τμήματα της μεταρύθμισης όπως την εκλογή των πρυτάνεων θα σου πουν… τρίχες κατσαρές. Αντίστοιχα, αν ρωτήσεις την αντίθετη ομάδα περί εμπορευματοποίησης της γνώσης θα ανατριχιάσεις για το πόσο κυνικά αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο και τη γνώση. Το πλέον σίγουρο είναι ότι χρειάζονται μεταρυθμίσεις και το πλεόν σίγουρο είναι ότι κανένας “αρμόδιος” δεν είναι ικανός ούτε κατάλληλος για οποιαδήποτε αλλαγή. Αν μπορούσαν να συνεχίσουν την υπάρχουσα κατάσταση αυθαιρεσίας χωρίς να τους κόψει το αυγολέμονο θα το έκαναν. Απλά τώρα πια έχει ήδη κόψει…
Όσον αφορά το ΕΜΠ μπορώ να πω τα χειρότερα παρέα με το ΤΕΕ. Μάλλον είναι η μητέρα και ο πατέρας της λαμογιάς στην Ελλάδα. Όταν πρωτοπήγα πριν από 2,5 χρόνια έμεινα με το στόμα ανοικτό. Αυτά
Ε είναι και λίγο αργά εδώ που τα λέμε, είμαι “στα θρανία” 22 χρόνια (καθότι πεντεμισάρι), μου μένουν πια πολύ λίγα πράγματα (σαν καθαρός χρόνος απασχόλησης) για να τελειώσω ο-ρ-ι-σ-τ-ι-κ-ά, έχω δουλειές, έχω σπίτι, δε γίνεται να τρέχω τώρα στις Αγγλίες ή οπουδήποτε αλλού να τα ξεκινάω όλα από την αρχή.
Το κακό νομίζω είναι ότι φωνές σαν τη δική σου δεν ακούγονται από κανένα και δεν αντιπροσωπεύονται από κανένα στις συνελεύσεις που αποφασίζονται οι “μορφές του αγώνα”. Όλοι βλέπουν 3 στρατόπεδα μόνο. Την κυβέρνηση και τα κόμματα, τους καθηγητές και τους κομματικά οργανωμένους φοιτητές (ανεξάρτητους και μη) που είναι η μειοψηφία του φοιτητικού πληθυσμού. Αν τα πράγματα είναι όπως ήταν πριν 15 χρόνια πάνω κάτω που ήμουν και ‘γω μέρος του γενικότερου φοιτητικού πληθυσμού (καταλήψεις του ‘90 , και ‘95), στις φοιτητικές συνελεύσεις προσερχόταν και ψήφιζε μια μικρή μειοψηφία και οι περισσότεροι ήταν απλά αδιάφοροι. Όλες τις φορές οι λόγοι κατάληψης ήταν αστείοι και 100% κατευθυνόμενοι από τις κομματικές νεολαίες. Για μένα η κατάληψη στην εποχή μας έχει εκφυλιστεί. Είναι καταπάτηση της δημοκρατίας και ελευθερίας σε μια δημοκρατική κοινωνία. Δε βλέπω κανένα σοβαρό λόγο τη σημερινή εποχή στην Ελλάδα για καταλήψεις σε κανένα επίπεδο. Η κατάληψη έχει μεταμορφωθεί από εργαλείο αίσχατης λύσης κατά αυταρχικών καθεστώτων σε καθημερινό hapenning για κάθε οργανωμένη μειοψηφεία με δυνατά λαρύγκια και όρεξη για σαματά.
Λυπάμαι που βλέπω αναφορές όπως αυτή του leloukos που ότι μια κατάληψη τον βολεύει γιατί δε χρειάζεται να δουλεύει 14 ώρες στη σχολή μένοντας απλήρωτος. Δηλώσεις σαν αυτή είναι αρκετές για να δείξουν ότι ο δρόμος που έχει πάρει η Ελληνική κοινωνία είναι στραβός σε όλα τα επίπεδα. Το χωρίς αγώνες τίποτα δεν πάει μπροστά είναι ως έκφραση σωστό αλλά ως πρακτική έχει διαστρεβλωθεί. Αγώνες δε σημαίνει καταπάτηση της δημοκρατίας , και ελευθερίας του δικαιώματος στη γνώση στην προκειμένη.
Συμφωνώ με την πρότασή σου για το εξωτερικό στο τέλος. Η επιλογή του εξωτερικού, και συγκεκριμένα των ΗΠΑ από προσωπική εμπειρία,για μένα είναι απαραίτητη και ανεκτίμητη.
> Όλες τις φορές οι λόγοι κατάληψης ήταν αστείοι και 100% κατευθυνόμενοι
> από τις κομματικές νεολαίες. Για μένα η κατάληψη στην εποχή μας έχει
> εκφυλιστεί. Είναι καταπάτηση της δημοκρατίας και ελευθερίας σε μια
> δημοκρατική κοινωνία. Δε βλέπω κανένα σοβαρό λόγο τη σημερινή εποχή
> στην Ελλάδα για καταλήψεις σε κανένα επίπεδο.
Το 1973 τους φοιτητές αστείους τους έλεγαν, ότι οι καταλήψεις και οι πορείες είναι κατευθυνόμενες, ότι έχουν εκφυλιστεί οι αγώνες, ότι είναι καταπάτηση της δημοκρατίας, ότι δεν υπάρχει σοβαρός λόγος στη σημερινή εποχή στην Ελλάδα για καταλήψεις σε κανένα επίπεδο. Ο κόσμος φοβισμένος ήταν, ούτε βγήκαν από τα σπίτι τους ΟΛΟΙ, ούτε βεβαίως από τη μία μέρα στην άλλη. Και ναι ήταν κατευθυνόμενοι από τις ανάγκες τους και από φορείς/κόμματα που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες τους.
Ανάλογα παραδείγματα: 1821, 1940, κτλ κτλ. Ο κόσμος πάντα φοβισμένος ήταν και πολλοί, έστω και καλοπροαίρετα, κατέκριναν τις καταλήψεις, τους αγώνες, τους πολέμους, τις απεργίες. Εκ των υστέρων στην ιστορία όλα εύκολα φαίνονται, αλλά τότε ήταν πολύ δύσκολη απόφαση να εναντιωθείς σε ένα γίγαντα (Οθωμανική Αυτοκρατορία, Φασισμός και Ναζισμός, Χούντα). Αυτός ο γίγαντας είναι ανάλογος και σήμερα, με άλλη μορφή βέβαια.
“Το 1973 τους φοιτητές αστείους τους έλεγαν, ότι οι καταλήψεις και οι πορείες είναι κατευθυνόμενες, ότι έχουν εκφυλιστεί οι αγώνες, ότι είναι καταπάτηση της δημοκρατίας, ότι δεν υπάρχει σοβαρός λόγος στη σημερινή εποχή στην Ελλάδα για καταλήψεις σε κανένα επίπεδο.”
They laughed at Galileo, they laughed at Einstein, but they also laughed at Bozo the Clown.-
τσοκτσοκ Says:
February 15th, 2007 at 9:30 pm
“Το 1973 τους φοιτητές αστείους τους έλεγαν, ότι οι καταλήψεις και οι πορείες είναι κατευθυνόμενες, ότι έχουν εκφυλιστεί οι αγώνες, ότι είναι καταπάτηση της δημοκρατίας, ότι δεν υπάρχει σοβαρός λόγος στη σημερινή εποχή στην Ελλάδα για καταλήψεις …”
Νομίζω ότι είναι το λιγότερο αφελές να συγκρίνεις τη σημερινή κατάσταση (σε επίπεδο πολιτικής ζωής και δημοκρατικών θεσμών) με την αντίστοιχη του 1973 πόσο μάλλον του 1821! και του 1940! Αν ενοείς ότι ακόμα αμφισβητούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί στην Ελλάδα και οι πολίτες φοβούνται το κράτος και τα δικαιώματά τους και οι ελευθερίες τους καταπατούνται από τους νόμους του, τότε η συζήτηση γίνεται σε λάθος βάση και πρέπει να ξαναεφεύρουμε τον τροχό φαίνεται.
Για το 1987: δεν έγινε τίποτα σπουδαίο - ήταν μια ήσυχη χρονιά!
(εκτός ότι τότε συνταξιοδοτήθηκε ο καθηγητής μου, τρεις μήνες νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε - και μέχρι να κινηθούν οι …διαδικασίες, με καθυστέρησαν σχεδόν δυο χρόνια, ώσπου να υποστηρίξω το διδακτορικό!)
“εκτός ότι τότε συνταξιοδοτήθηκε ο καθηγητής μου”
όχι ρε πούστη, αυτό δεν το σκέφτηκα καθόλου!
ΥΓ τελικά είναι 21 χρόνια και έτσι κι αλλιώς *δεν* είμαι πεντεμισάρι (νόμιζα ότι πεντεμισάρια λέγονται όσοι γράφονται πριν κλείσουν τα έξι).
> Αν ενοείς ότι ακόμα αμφισβητούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί στην
> Ελλάδα και οι πολίτες φοβούνται το κράτος και τα δικαιώματά
> τους και οι ελευθερίες τους καταπατούνται από τους νόμους του,
> τότε η συζήτηση γίνεται σε λάθος βάση και πρέπει να
> ξαναεφεύρουμε τον τροχό φαίνεται.
Δεν είπα ότι έχουμε ακριβώς την ίδια κατάσταση και ότι πρέπει να πάρουμε τα καριοφίλια και τα γιαταγάνια. Ούτε ότι αμφισβητούνται οι θεσμοί όπως αμφισβητούνταν τότε. Προσωπικά βεβαια θεωρώ ότι αμφισβητούνται θεσμοί και σήμερα, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα.
Αυτό που ήθελα να πώ με το παράδειγμα είναι να μην θεοποιούμε το παρελθόν και να θεωρούμε ότι όλα τότε ήταν δεδομένα. Όπως και σήμερα υπάρχει μία αντίληψη για αυτούς που αγωνίζονται, έτσι υπήρχε και στο παρελθόν. Και όσο δύσκολο πολλοί θεωρούν ότι είναι να αλλάξουν τα πράγματα με τους αγώνες σήμερα, έτσι θεωρούσαν δύσκολο να αντιταχθείς σε μία Χούντα, σε έναν φασισμό, σε μία Οθωμανική αυτοκρατορία στο παρελθόν.
ΔΑΝΕΙΚΟ -1 (από κουβέντα στο university reform, για να μη γράφω ξανά τα ίδια):
Tο σύστημα είναι σάπιο από τη κορυφή έως τον θεμέλια. Eιλικρινά χρειάζεται τρελή σύγκρουση για να αλλάξει, και δεν ξέρω αν είναι δυνατόν πια. H κοινωνία θεωρεί ότι το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος στον οποίο παράγεται γνώση, και έχει ορίσει ως θεματοφύλακες τους καθηγητές. Υποτίθεται ότι υπάρχει αυτοέλεγχος και αυτορύθμιση.
Όμως οι μηχανισμοί αυτοί έχουν καταρρεύσει. Ποιος να κατηγορήσει τους φοιτητές, όταν οι ίδιοι οι καθηγητές έχουν δεν υπακούν σε στοιχειώδεις αξίες. Πρόσφατα παράδειγμα από φίλο. Σε πρόγραμμα της Eυρωπαικής Ένωσης, καθηγητής-πρόεδρος τμήματος υπέβαλε εργασία εντελώς κλεμμένη-και μάλιστα ηλίθια κλεμμένη αφού μπορούσες να τη βρεις στο διαδίκτυο. Tο ανακάλυψε διδακτορικός φοιτητής σε άλλο πανεπιστήμιο με το οποίο συνεργάζονται στο πρόγραμμα. Έχω ονόματα, αλλά τα κρατώ προς το παρών. Όμως είναι παράδειγμα του απύθμενου εξευτελισμού που έχει περιπέσει το πανεπιστήμιο στην Eλλάδα.
Tο κακό είναι πως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα φέρουν τίποτα καινούριο, ή για όποιον αμφιβάλει θα φέρουν τόση κάθαρση στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης όσο έφερε και η ιδιωτική τηλεόραση στο χώρο της δημοσιογραφία. Eίναι μία άτσαλη αναλογία, την οποία όμως καταλαβαίνουμε όλοι. Ποιοι θα πιστοποιήσουν αυτά τα καινούρια “πανεπιστήμια”; Από ποιο πλανήτη θα έρθουν; Όλα αυτά τα θλιβερά κολλέγια που θα μετατραπούν σε μία νύχτα σε ΑEI. Φυσικά θα τα κρίνει η αγορά και αυτά. Σωστά. Kαι θα τα κατατάξει στον πυθμένα της διεθνούς αξιολόγησης και αυτά. Xωρίς έρευνα, χωρίς πρωτότυπες εργασίες, χωρίς δημοσιεύσεις, χωρίς σοβαρή διαδικασία για την παραγωγή διδακτορικών.
Στο μεταξύ έχουν χαθεί προ πολλού τα αυτονόητα. Mε τις καταλήψεις προσποιούμαστε ότι τάχα μπορούν στο τέλος να μη χάνονται χρονιές. Mα ποιος κοροϊδεύει ποιόν; Δε θέλω να κρίνω τις καταλήψεις αυτή τη στιγμή. Δεν είναι το θέμα για το οποίο θέλω να συζητήσω. Θέλω να πω απλώς ότι όταν στο εξωτερικό απαιτούνται 13 εβδομάδες μαθημάτων στο εξάμηνο και εδώ γίνονται μόνο 3, πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μπορούν να γίνονται εξεταστικές και να κρίνονται οι φοιτητές άξιοι προαγωγής; Eίμαστε στην Eλλάδα ποιο έξυπνοι από τους ξένους; Tο πανεπιστήμιο μπορεί να συμπτύξει 13 εβδομάδες στις μισές; Kαι αν μπορεί τότε γιατί δε το κάνει από την αρχή έτσι και αλλιώς; Eίναι ρητορική η ερώτηση φυσικά …
Kαι τι να σου πει ο πρύτανης και οι λοιποί πρυτάνεις; Αν σέβονταν τα πτυχία τους θα είχαν παραιτηθεί αντί να προσποιούνται πως είναι επικεφαλείς πανεπιστημίων στα οποία είναι καθηγήτρια η κ. Παναγιωταρέα ( http://demasamere.blogspot.com/2007/01/h.html )
και διδάκτωρ της ιατρικής για όνομα Θεού η κ. Nατάσα Kαραμανλή ;
Eπι της ουσίας εγώ δεν μπορώ να δω πως σώζεται αυτή η ιστορία. Tα πανεπιστήμια δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν ενώ σωρό συμφέροντα, αλλά πάντως όχι την δημόσια εκπαίδευση .( http://demasamere.blogspot.com/2006/07/blog-post_09.html#links )
H πολιτική ηγεσία του τόπου όχι απλώς δεν έχει φαντασία για να λύσει τα προβλήματα, αλλά ούτε καν την στοιχειώδη ευφυΐα να αντιγράψει έτοιμες λύσεις που λειτουργούν στο εξωτερικό.
Kαι σε όλο αυτό το μακελειό, συνένοχοι είναι άνθρωποι με διδακτορικά, και μάλιστα μερικοί με καλά διδακτορικά από Eυρώπη και Αμερική, που για να επιβιώσουν συμβιβάστηκαν κατ’ αρχήν, και αργότερα έγιναν οι ίδιοι οι πιο άθλιοι υπερασπιστές της σημερινής κατάντιας του Eλληνικού πανεπιστήμιου.
Eγώ προσωπικά μπορώ να γράψω ένα σωρό τραγικές ιστορίες για το Eλληνικό πανεπιστήμιο, αλλά δεν έχω καμιά πρόταση της προκοπής για το πως σώνεται, όταν κανείς μα κανείς, ούτε οι καθηγητές με την ελλιπή τους έρευνα, τα μέτρια συγγράμματα τους και την βαρετή διδασκαλία τους, ούτε οι φοιτητές - που για να λέμε την αλήθεια φταίνε λιγότερο απ’ όλους - μπαίνουν παρθένοι σε αυτή τη διαδικασία και σύντομα “διδάσκονται” τη οδό της ήσσονος προσπάθειας, της αντιγραφής, και του “πολιτικού πέντε” ντυμένα με θλιβερά ιδεολογήματα - ούτε η πολιτική ηγεσία που είναι άσχετη με τα θέματα( http://demasamere.blogspot.com/2006/06/yale.html#links ) και άτολμη για να δικαιώσει την παρουσία της στα πολιτικά πράγματα, είναι διατεθημένοι να σταματήσουν την κατρακύλα στην άβυσσο. Η σημερινή πολιτική ηγεσία είναι το ίδιο δειλή όπως και η προηγούμενες. Θα λεγε κανείς, πως αφού φάει και ευχαριστηθεί εξουσία, κάποια στιγμή θα κάνει και έναν απολογισμό και θα πεί ας κάνω μία γενναία πράξη. ‘Εστω μία. Έστω και για τελευταία φορά βρε αδερφέ, να πάρει ένα φραγγέλιο στο χέρι και να εκδιώξει από το ναό της γνώσης όλους αυτούς τους μέτριους αλήτες και να αρχίσει από την αρχή, από τα θεμέλια.
Δεν θα το κάνει. Δεν είμαι αισιόδοξος. Δεν βλέπω λύση. Ίσως όταν κάποτε οδηγηθούμε στην απόλυτη κρίση, ίσως κάτω από το βάρος της κατακραυγής της κοινωνίας που θα ξεσηκωθεί, ίσως τότε.
ΔΑΝΕΙΚΟ - 2
Ο Rebel στο blog του έβαλε ένα κείμενο από το ΒΗΜΑ. Μπορεί να διαφωνήσει κανείς με τον συγγραφέα του;
Θα παραθέσω απλά παρακάτω μερικά από τα σχόλια το Ιωάννη Κ. Γάλλου από το Βήμα της 7/2/07. Τόλμησα να τα καρφιτσώσω σε ένα ταμπλώ κοντά στην είσοδο της σχολής, στα πλαίσια (ο αφελής!) της “ελεύθερης διακίνησης ιδεών”, που το άσυλο υποτίθεται ότι υπερασπίζεται. Μετά από μισή ώρα οι καταληψίες το κατέβασαν.
Μέσα σε λιγότερο απ’ ένα χρόνο το Τμήμα μου, όπως και τα περισσότερα πανεπιστημιακά Τμήματα της χώρας, παρέμεινε κλειστό με αλυσίδες για ~2,5 μήνες. Και έχει μέλλον αυτό το πανηγύρι. Κάθε τόσο, θλιβερές ομάδες φοιτητών, δρώντας ως πραιτοριανοί και παραβιάζοντας κάθε αίσθημα δικαίου –με την ανοχή και παρότρυνση πολιτικών κομμάτων και πανεπιστημιακών «δασκάλων»– αποφασίζουν να κάνουν «κατάληψη». Τα προσχήματα εύκολα βρίσκονται. Αν το κλείσιμο ενός σχολείου, οσονδήποτε κακού, με αλυσίδες δεν είναι μια από τις πιο αποτρόπαιες πράξεις σκοταδισμού, τότε τι είναι; Αν το να εμποδίζει ένας φοιτητής-μαθητής το δάσκαλό του να μπει στο σχολείο του, δεν αποτελεί εξευτελισμό για το δάσκαλο, τότε τι είναι;
…Όμως οι «καταλήψεις» είναι η κορυφή του παγόβουνου. Είμαστε πολύ μακριά από το να μας κάνουν υπερήφανους οι πανεπιστημιακές σπουδές στη χώρα μας. Για την ακρίβεια, πουθενά στον πρώτο, δεύτερο και τρίτο κόσμο δε συναντά κανείς τα φαινόμενα σήψης που σήμερα ενδημούν στην Ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πουθενά δεν διοικούν τα Πανεπιστήμια οι προπτυχιακοί φοιτητές, συμμετέχοντας καθοριστικά στην εκλογή των διοικητικών οργάνων τους. Μόνο εδώ…. Σε καμιά χώρα του πρώτου, δεύτερου και τρίτου κόσμου δε θα βρει κανείς πτυχιούχους που δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε μια αίθουσα διδασκαλίας ενός Πανεπιστημίου (που δεν είναι Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο). Φοβάμαι δε πως πουθενά αλλού δε θα συναντήσει κανείς τόσο πολλούς αγράμματους και ημιμαθείς πτυχιούχους, όσους στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
…Ένας φίλος –συνάδελφος στο Αριστοτέλειο– έχει αναπτύξει μια θεωρία, τη θεωρία του γεροπλάτανου: «Το Πανεπιστήμιο είναι ένα μεγάλο πλατάνι», λέει. «Στις φυλλωσιές και τη σκιά του χωρά πάρα πολύς κόσμος. Κάθε καρυδιάς, καρύδι. Ξέρεις πόσοι απ’ αυτούς που σιτίζονται από το Πανεπιστήμιο, δε θα ήταν σε θέση να κάνουν καμιά δουλειά έξω και θα ζητιάνευαν στα φανάρια για να βγάλουν το ψωμί τους»; Ειλικρινά, αυτό δεν το γνωρίζω. Γνωρίζω, όμως, πως το υπάρχον σήμερα επιστημονικό προσωπικό (μέλη ΔΕΠ) των Πανεπιστημίων της Χώρας, δε θα άντεχε –στο μεγαλύτερό του ποσοστό– σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς σοβαρή επιστημονική κρίση του ερευνητικού και διδακτικού του έργου και θα απορριπτόταν ως ακατάλληλο να κατέχει μια τέτοια θέση (δε βάζω τον εαυτό μου σώνει και καλά στους μη απορριπτέους). Κι αυτό είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη το σημαντικότερο πρόβλημα των Ελληνικών Πανεπιστημίων και μια από τις αιτίες της κακοδαιμονίας τους. Παραβλέπεται όμως τεχνηέντως και συχνά πολλοί αναλίσκονται σε βαρύγδουπες και ανούσιες «θεωρητικές» αναλύσεις που «διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο».
…Ένα έντονο αίσθημα αποτυχίας με διακατέχει. «Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…», αγωνιούσε πριν από 80 χρόνια ο Καρυωτάκης. Πέθανε ο ίδιος. Σήμερα, θα μας αρκούσε μια παραίτηση, έστω μια! Τόσον καιρό, δεν είδα έναν από αυτούς που ορκίσθηκαν να διαφυλάττουν τη νομιμότητα και την εύρυθμη λειτουργία των Πανεπιστημίων και των Τμημάτων τους –πρυτάνεις, κοσμήτορες, προέδρους Τμημάτων, μέλη των Συγκλήτων- να παραιτηθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας (ή από αηδία, όπως ζητούσε ο Καρυωτάκης), όταν ένα Πανεπιστήμιο κλείνεται με αλυσίδες. Να ομολογήσει μ’ αυτό τον τρόπο ότι απέτυχε σ’ αυτό που του ανατέθηκε. Θα ’ταν μια παρήγορη κίνηση, θα ’δειχνε πως φθάσαμε στον πάτο, δεν πάει πιο κάτω κι έχουμε ελπίδες για κάτι καλύτερο.
posted by Rebel@Work at 12:20 AM on Feb 15, 2007
https://www2.blogger.com/comment.g?blogID=3684125724301669360&postID=1094364133624439134
τσοκτσοκ Says:
February 16th, 2007 at 1:59 am
; Συγνώμη δεν καταλαβαίνω πώς αυτά που γράφεις έχουν σχέση με το αν δικαιολογούνται οι σημερινές καταλήψεις στην Ελλάδα και τα αιτήματα για τα οποία γίνονται ή όχι. (Πέρα από το ότι χάθηκαν άσκοπα ώρες μαθημάτων, καταστράφηκε δημόσια περιουσία και ικανοποιήθηκαν μικροκομματικά συμφέροντα δείχνοντας ποιο κόμμα ελέγχει το φοιτητικό κίνημα καλύτερα, δεν είδα τι άλλο κατάφεραν οι καταλήψεις του ‘90 πχ)
Προσωπικά πιστεύω ότι ο αγώνας είναι σαν την έρευνα, χτίζεις σιγά σιγά κάτι και τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων βημάτων μπορεί να μην γίνουν και πολύ γνωστά, σε σχέση με το τελικό αποτέλεσμα. Ο ρόλος τους όμως είναι αναγκαίος και εξ ίσου σημαντικός.
Κάπως έτσι και οι αγώνες κατά την άποψή μου. Θα έχεις και άμεσα αποτελέσματα κάποιες φορές, θα έχεις και έμμεσα. Π.χ. έναν κόσμο που δραστηριοποιείται και ψήνεται μέσα από τέτοιες διαδικασίες, μία συνεχή προσπάθεια ο κόσμος να μην παραπληροφορείται, κτλ κτλ. Κυρίως όμως, δείχνεις έτσι στους κρατούντες ότι δεν είσαι ‘χάπατο’ και δεν πρόκειται να μασίσεις ότι σου σερβίρουν αβασάνιστα.
Και ώρες μαθημάτων χάθηκαν, και ζημιές μπορεί να έγιναν. Αν υπάρχουν ανεγκεφαλοι, αυτοί δεν χρειάζονται τις καταλήψεις όμως, δρουν όπου και όπως και να έχει. Όσο για τις ώρες μαθημάτων και τη γνώση, χάνονται ΠΟΛΥ περισσότερα κατά τη γνώμη μου με τη μορφή που έχει η παιδεία σήμερα και θα χαθούν ΑΚΟΜΗ περισσότερα έτσι όπως πάνε να την κάνουν.
Για τις καταλήψεις του 90′ δεν το έχω πολυ αναλύσει το ζήτημα. Αλλά το γεγονός ότι μετά τις ραγδαίες αλλαγές και ανατροπές του σοσιαλιστικού μπλόκ το 90′ που άλλαξε γενικώτερα το τοπίο στον κόσμο, καταφέρνεις να έχεις μία γενιά που αντιστέκεται σε έναν χείμαρρο ιδιωτικοποιήσεων και αναδιαρθρώσεων, το θεωρώ κέρδος.