Κάπως έτσι και οι αγώνες κατά την άποψή μου. Θα έχεις και άμεσα αποτελέσματα κάποιες φορές, θα έχεις και έμμεσα. Π.χ. έναν κόσμο που δραστηριοποιείται και ψήνεται μέσα από τέτοιες διαδικασίες, μία συνεχή προσπάθεια ο κόσμος να μην παραπληροφορείται, κτλ κτλ. Κυρίως όμως, δείχνεις έτσι στους κρατούντες ότι δεν είσαι ‘χάπατο’ και δεν πρόκειται να μασίσεις ότι σου σερβίρουν αβασάνιστα.

Και ώρες μαθημάτων χάθηκαν, και ζημιές μπορεί να έγιναν. Αν υπάρχουν ανεγκεφαλοι, αυτοί δεν χρειάζονται τις καταλήψεις όμως, δρουν όπου και όπως και να έχει. Όσο για τις ώρες μαθημάτων και τη γνώση, χάνονται ΠΟΛΥ περισσότερα κατά τη γνώμη μου με τη μορφή που έχει η παιδεία σήμερα και θα χαθούν ΑΚΟΜΗ περισσότερα έτσι όπως πάνε να την κάνουν.

Για τις καταλήψεις του 90′ δεν το έχω πολυ αναλύσει το ζήτημα. Αλλά το γεγονός ότι μετά τις ραγδαίες αλλαγές και ανατροπές του σοσιαλιστικού μπλόκ το 90′ που άλλαξε γενικώτερα το τοπίο στον κόσμο, καταφέρνεις να έχεις μία γενιά που αντιστέκεται σε έναν χείμαρρο ιδιωτικοποιήσεων και αναδιαρθρώσεων, το θεωρώ κέρδος.

; Συγνώμη δεν καταλαβαίνω πώς αυτά που γράφεις έχουν σχέση με το αν δικαιολογούνται οι σημερινές καταλήψεις στην Ελλάδα και τα αιτήματα για τα οποία γίνονται ή όχι. (Πέρα από το ότι χάθηκαν άσκοπα ώρες μαθημάτων, καταστράφηκε δημόσια περιουσία και ικανοποιήθηκαν μικροκομματικά συμφέροντα δείχνοντας ποιο κόμμα ελέγχει το φοιτητικό κίνημα καλύτερα, δεν είδα τι άλλο κατάφεραν οι καταλήψεις του ‘90 πχ)

Ο Rebel στο blog του έβαλε ένα κείμενο από το ΒΗΜΑ. Μπορεί να διαφωνήσει κανείς με τον συγγραφέα του;

Θα παραθέσω απλά παρακάτω μερικά από τα σχόλια το Ιωάννη Κ. Γάλλου από το Βήμα της 7/2/07. Τόλμησα να τα καρφιτσώσω σε ένα ταμπλώ κοντά στην είσοδο της σχολής, στα πλαίσια (ο αφελής!) της “ελεύθερης διακίνησης ιδεών”, που το άσυλο υποτίθεται ότι υπερασπίζεται. Μετά από μισή ώρα οι καταληψίες το κατέβασαν.

Μέσα σε λιγότερο απ’ ένα χρόνο το Τμήμα μου, όπως και τα περισσότερα πανεπιστημιακά Τμήματα της χώρας, παρέμεινε κλειστό με αλυσίδες για ~2,5 μήνες. Και έχει μέλλον αυτό το πανηγύρι. Κάθε τόσο, θλιβερές ομάδες φοιτητών, δρώντας ως πραιτοριανοί και παραβιάζοντας κάθε αίσθημα δικαίου –με την ανοχή και παρότρυνση πολιτικών κομμάτων και πανεπιστημιακών «δασκάλων»– αποφασίζουν να κάνουν «κατάληψη». Τα προσχήματα εύκολα βρίσκονται. Αν το κλείσιμο ενός σχολείου, οσονδήποτε κακού, με αλυσίδες δεν είναι μια από τις πιο αποτρόπαιες πράξεις σκοταδισμού, τότε τι είναι; Αν το να εμποδίζει ένας φοιτητής-μαθητής το δάσκαλό του να μπει στο σχολείο του, δεν αποτελεί εξευτελισμό για το δάσκαλο, τότε τι είναι;

…Όμως οι «καταλήψεις» είναι η κορυφή του παγόβουνου. Είμαστε πολύ μακριά από το να μας κάνουν υπερήφανους οι πανεπιστημιακές σπουδές στη χώρα μας. Για την ακρίβεια, πουθενά στον πρώτο, δεύτερο και τρίτο κόσμο δε συναντά κανείς τα φαινόμενα σήψης που σήμερα ενδημούν στην Ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πουθενά δεν διοικούν τα Πανεπιστήμια οι προπτυχιακοί φοιτητές, συμμετέχοντας καθοριστικά στην εκλογή των διοικητικών οργάνων τους. Μόνο εδώ…. Σε καμιά χώρα του πρώτου, δεύτερου και τρίτου κόσμου δε θα βρει κανείς πτυχιούχους που δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε μια αίθουσα διδασκαλίας ενός Πανεπιστημίου (που δεν είναι Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο). Φοβάμαι δε πως πουθενά αλλού δε θα συναντήσει κανείς τόσο πολλούς αγράμματους και ημιμαθείς πτυχιούχους, όσους στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.

…Ένας φίλος –συνάδελφος στο Αριστοτέλειο– έχει αναπτύξει μια θεωρία, τη θεωρία του γεροπλάτανου: «Το Πανεπιστήμιο είναι ένα μεγάλο πλατάνι», λέει. «Στις φυλλωσιές και τη σκιά του χωρά πάρα πολύς κόσμος. Κάθε καρυδιάς, καρύδι. Ξέρεις πόσοι απ’ αυτούς που σιτίζονται από το Πανεπιστήμιο, δε θα ήταν σε θέση να κάνουν καμιά δουλειά έξω και θα ζητιάνευαν στα φανάρια για να βγάλουν το ψωμί τους»; Ειλικρινά, αυτό δεν το γνωρίζω. Γνωρίζω, όμως, πως το υπάρχον σήμερα επιστημονικό προσωπικό (μέλη ΔΕΠ) των Πανεπιστημίων της Χώρας, δε θα άντεχε –στο μεγαλύτερό του ποσοστό– σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς σοβαρή επιστημονική κρίση του ερευνητικού και διδακτικού του έργου και θα απορριπτόταν ως ακατάλληλο να κατέχει μια τέτοια θέση (δε βάζω τον εαυτό μου σώνει και καλά στους μη απορριπτέους). Κι αυτό είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη το σημαντικότερο πρόβλημα των Ελληνικών Πανεπιστημίων και μια από τις αιτίες της κακοδαιμονίας τους. Παραβλέπεται όμως τεχνηέντως και συχνά πολλοί αναλίσκονται σε βαρύγδουπες και ανούσιες «θεωρητικές» αναλύσεις που «διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο».

…Ένα έντονο αίσθημα αποτυχίας με διακατέχει. «Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…», αγωνιούσε πριν από 80 χρόνια ο Καρυωτάκης. Πέθανε ο ίδιος. Σήμερα, θα μας αρκούσε μια παραίτηση, έστω μια! Τόσον καιρό, δεν είδα έναν από αυτούς που ορκίσθηκαν να διαφυλάττουν τη νομιμότητα και την εύρυθμη λειτουργία των Πανεπιστημίων και των Τμημάτων τους –πρυτάνεις, κοσμήτορες, προέδρους Τμημάτων, μέλη των Συγκλήτων- να παραιτηθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας (ή από αηδία, όπως ζητούσε ο Καρυωτάκης), όταν ένα Πανεπιστήμιο κλείνεται με αλυσίδες. Να ομολογήσει μ’ αυτό τον τρόπο ότι απέτυχε σ’ αυτό που του ανατέθηκε. Θα ’ταν μια παρήγορη κίνηση, θα ’δειχνε πως φθάσαμε στον πάτο, δεν πάει πιο κάτω κι έχουμε ελπίδες για κάτι καλύτερο.
posted by Rebel@Work at 12:20 AM on Feb 15, 2007

https://www2.blogger.com/comment.g?blogID=3684125724301669360&postID=1094364133624439134

Tο σύστημα είναι σάπιο από τη κορυφή έως τον θεμέλια. Eιλικρινά χρειάζεται τρελή σύγκρουση για να αλλάξει, και δεν ξέρω αν είναι δυνατόν πια. H κοινωνία θεωρεί ότι το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος στον οποίο παράγεται γνώση, και έχει ορίσει ως θεματοφύλακες τους καθηγητές. Υποτίθεται ότι υπάρχει αυτοέλεγχος και αυτορύθμιση.

Όμως οι μηχανισμοί αυτοί έχουν καταρρεύσει. Ποιος να κατηγορήσει τους φοιτητές, όταν οι ίδιοι οι καθηγητές έχουν δεν υπακούν σε στοιχειώδεις αξίες. Πρόσφατα παράδειγμα από φίλο. Σε πρόγραμμα της Eυρωπαικής Ένωσης, καθηγητής-πρόεδρος τμήματος υπέβαλε εργασία εντελώς κλεμμένη-και μάλιστα ηλίθια κλεμμένη αφού μπορούσες να τη βρεις στο διαδίκτυο. Tο ανακάλυψε διδακτορικός φοιτητής σε άλλο πανεπιστήμιο με το οποίο συνεργάζονται στο πρόγραμμα. Έχω ονόματα, αλλά τα κρατώ προς το παρών. Όμως είναι παράδειγμα του απύθμενου εξευτελισμού που έχει περιπέσει το πανεπιστήμιο στην Eλλάδα.

Tο κακό είναι πως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα φέρουν τίποτα καινούριο, ή για όποιον αμφιβάλει θα φέρουν τόση κάθαρση στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης όσο έφερε και η ιδιωτική τηλεόραση στο χώρο της δημοσιογραφία. Eίναι μία άτσαλη αναλογία, την οποία όμως καταλαβαίνουμε όλοι. Ποιοι θα πιστοποιήσουν αυτά τα καινούρια “πανεπιστήμια”; Από ποιο πλανήτη θα έρθουν; Όλα αυτά τα θλιβερά κολλέγια που θα μετατραπούν σε μία νύχτα σε ΑEI. Φυσικά θα τα κρίνει η αγορά και αυτά. Σωστά. Kαι θα τα κατατάξει στον πυθμένα της διεθνούς αξιολόγησης και αυτά. Xωρίς έρευνα, χωρίς πρωτότυπες εργασίες, χωρίς δημοσιεύσεις, χωρίς σοβαρή διαδικασία για την παραγωγή διδακτορικών.

Στο μεταξύ έχουν χαθεί προ πολλού τα αυτονόητα. Mε τις καταλήψεις προσποιούμαστε ότι τάχα μπορούν στο τέλος να μη χάνονται χρονιές. Mα ποιος κοροϊδεύει ποιόν; Δε θέλω να κρίνω τις καταλήψεις αυτή τη στιγμή. Δεν είναι το θέμα για το οποίο θέλω να συζητήσω. Θέλω να πω απλώς ότι όταν στο εξωτερικό απαιτούνται 13 εβδομάδες μαθημάτων στο εξάμηνο και εδώ γίνονται μόνο 3, πώς είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μπορούν να γίνονται εξεταστικές και να κρίνονται οι φοιτητές άξιοι προαγωγής; Eίμαστε στην Eλλάδα ποιο έξυπνοι από τους ξένους; Tο πανεπιστήμιο μπορεί να συμπτύξει 13 εβδομάδες στις μισές; Kαι αν μπορεί τότε γιατί δε το κάνει από την αρχή έτσι και αλλιώς; Eίναι ρητορική η ερώτηση φυσικά …

Kαι τι να σου πει ο πρύτανης και οι λοιποί πρυτάνεις; Αν σέβονταν τα πτυχία τους θα είχαν παραιτηθεί αντί να προσποιούνται πως είναι επικεφαλείς πανεπιστημίων στα οποία είναι καθηγήτρια η κ. Παναγιωταρέα ( http://demasamere.blogspot.com/2007/01/h.html )
και διδάκτωρ της ιατρικής για όνομα Θεού η κ. Nατάσα Kαραμανλή ;

Eπι της ουσίας εγώ δεν μπορώ να δω πως σώζεται αυτή η ιστορία. Tα πανεπιστήμια δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν ενώ σωρό συμφέροντα, αλλά πάντως όχι την δημόσια εκπαίδευση .( http://demasamere.blogspot.com/2006/07/blog-post_09.html#links )

H πολιτική ηγεσία του τόπου όχι απλώς δεν έχει φαντασία για να λύσει τα προβλήματα, αλλά ούτε καν την στοιχειώδη ευφυΐα να αντιγράψει έτοιμες λύσεις που λειτουργούν στο εξωτερικό.

Kαι σε όλο αυτό το μακελειό, συνένοχοι είναι άνθρωποι με διδακτορικά, και μάλιστα μερικοί με καλά διδακτορικά από Eυρώπη και Αμερική, που για να επιβιώσουν συμβιβάστηκαν κατ’ αρχήν, και αργότερα έγιναν οι ίδιοι οι πιο άθλιοι υπερασπιστές της σημερινής κατάντιας του Eλληνικού πανεπιστήμιου.

Eγώ προσωπικά μπορώ να γράψω ένα σωρό τραγικές ιστορίες για το Eλληνικό πανεπιστήμιο, αλλά δεν έχω καμιά πρόταση της προκοπής για το πως σώνεται, όταν κανείς μα κανείς, ούτε οι καθηγητές με την ελλιπή τους έρευνα, τα μέτρια συγγράμματα τους και την βαρετή διδασκαλία τους, ούτε οι φοιτητές - που για να λέμε την αλήθεια φταίνε λιγότερο απ’ όλους - μπαίνουν παρθένοι σε αυτή τη διαδικασία και σύντομα “διδάσκονται” τη οδό της ήσσονος προσπάθειας, της αντιγραφής, και του “πολιτικού πέντε” ντυμένα με θλιβερά ιδεολογήματα - ούτε η πολιτική ηγεσία που είναι άσχετη με τα θέματα( http://demasamere.blogspot.com/2006/06/yale.html#links ) και άτολμη για να δικαιώσει την παρουσία της στα πολιτικά πράγματα, είναι διατεθημένοι να σταματήσουν την κατρακύλα στην άβυσσο. Η σημερινή πολιτική ηγεσία είναι το ίδιο δειλή όπως και η προηγούμενες. Θα λεγε κανείς, πως αφού φάει και ευχαριστηθεί εξουσία, κάποια στιγμή θα κάνει και έναν απολογισμό και θα πεί ας κάνω μία γενναία πράξη. ‘Εστω μία. Έστω και για τελευταία φορά βρε αδερφέ, να πάρει ένα φραγγέλιο στο χέρι και να εκδιώξει από το ναό της γνώσης όλους αυτούς τους μέτριους αλήτες και να αρχίσει από την αρχή, από τα θεμέλια.

Δεν θα το κάνει. Δεν είμαι αισιόδοξος. Δεν βλέπω λύση. Ίσως όταν κάποτε οδηγηθούμε στην απόλυτη κρίση, ίσως κάτω από το βάρος της κατακραυγής της κοινωνίας που θα ξεσηκωθεί, ίσως τότε.

Δεν είπα ότι έχουμε ακριβώς την ίδια κατάσταση και ότι πρέπει να πάρουμε τα καριοφίλια και τα γιαταγάνια. Ούτε ότι αμφισβητούνται οι θεσμοί όπως αμφισβητούνταν τότε. Προσωπικά βεβαια θεωρώ ότι αμφισβητούνται θεσμοί και σήμερα, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα.

Αυτό που ήθελα να πώ με το παράδειγμα είναι να μην θεοποιούμε το παρελθόν και να θεωρούμε ότι όλα τότε ήταν δεδομένα. Όπως και σήμερα υπάρχει μία αντίληψη για αυτούς που αγωνίζονται, έτσι υπήρχε και στο παρελθόν. Και όσο δύσκολο πολλοί θεωρούν ότι είναι να αλλάξουν τα πράγματα με τους αγώνες σήμερα, έτσι θεωρούσαν δύσκολο να αντιταχθείς σε μία Χούντα, σε έναν φασισμό, σε μία Οθωμανική αυτοκρατορία στο παρελθόν.

όχι ρε πούστη, αυτό δεν το σκέφτηκα καθόλου!

ΥΓ τελικά είναι 21 χρόνια και έτσι κι αλλιώς *δεν* είμαι πεντεμισάρι (νόμιζα ότι πεντεμισάρια λέγονται όσοι γράφονται πριν κλείσουν τα έξι).

(εκτός ότι τότε συνταξιοδοτήθηκε ο καθηγητής μου, τρεις μήνες νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε - και μέχρι να κινηθούν οι …διαδικασίες, με καθυστέρησαν σχεδόν δυο χρόνια, ώσπου να υποστηρίξω το διδακτορικό!)