Το κυρίαρχο δόγμα ανάμεσα στους διανοούμενους θέλει την τέχνη και τη λογιοσύνη να είναι οι “υψηλότερες” πνευματικές δραστηριότητες. Αν και τα επιτεύγματα σε άλλους τομείς αναγνωρίζονται σαν ας πούμε ατομικά, ποτέ δεν κερδίζουν την αίγλη ενός πνευματικού επιτεύγματος όπως η συγγραφή ενός πύρινου άρθρου για κάποιο φλέγον φιλοσοφικό ζήτημα.

Είδατε; Χρησιμοποίησα το επίθετο “πνευματικό”, λες και π.χ. η υλοποίηση μιας 3-tier εφαρμογής δεν είναι πνευματική εργασία υψηλοτάτου επιπέδου (έχει να κάνει αποκλειστικά με ενεργά σύμβολα και απαιτεί γνώσεις που αντιστοιχούν σε μια μεσαίου μεγέθους βιβλιοθήκη). Και ενώ μάλιστα, όπως λέει και η Λήδα,

ακόμη και μίση γραμμή από τον κώδικα του εκτρώματος που ονομάζεται MS-DOS αξίζει (σε δημιουργική δύναμη) πολύ περισσότερο από όσο όλη η λογοτεχνική, ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική παραγωγή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας

[προσθέτω βέβαια, μια και μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθώ ότι ισχύει κάτι καλό για το M$-DOS: μόνο και μόνο επειδή η λογοτεχνική, ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική παραγωγή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας τυχαίνει να είναι από τις χειρότερες του κόσμου]

Τα πονήματα της τέχνης και της λογιοσύνης αντιμετωπίζονται εξ ορισμού σαν πολιτισμική κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Τα πονήματα της επιστήμης και της μηχανολογίας αντιμετωπίζονται εξ ορισμού σαν οδηγίες για ηλεκτρική κουζίνα.

Η αντιμετώπιση επεκτείνεται και στους δημιουργούς: βλέπεις ένα άρθρο τίγκα στις χοντρομαλακίες για κάποιο κοινωνικό πρόβλημα που υπό ΚΣ απαιτεί 7-8 χρόνια εξειδικευμένες σπουδές πριν τολμήσεις να ανοίξεις το ρημάδι σου να εκφράσεις άποψη, κι από κάτω “τάδε, συγγραφέας”. Ε, 9 στους 10 θα ασχοληθούν πολύ σοβαρά με αυτό που λέει ο συγγραφέας. Ενώ αν έλεγε “τάδε, προγραμματιστής” 9 στους 10 θα νόμιζαν ότι έπεσαν στη στήλη με τα γράμματα των αναγνωστών και θα το προσπέρναγαν (πολύ λανθασμένα για διάφορους γκρούβι λόγους ΙΜΗΟ).

Λέω εγώ τώρα: είναι τυχαίο που η λογιοσύνη είναι ο μόνος κλάδος της ανθρώπινης σκέψης που δέχεται την αυθεντία και η τέχνη ο μόνος κλάδος της ανθρώπινης σκέψης που σε τελική ανάλυση μπορεί να γράψει απολύτως στην πάσαν πατρότητος ελπίδαν του κάθε κριτική; Μήπως το “επιθυμητό” για τη νοοτροπία μας[*] είναι να δεχόμαστε ότι υπάρχουν αυθεντίες και ότι υπάρχουν πνευματικά πονήματα υπεράνω ουσιαστικής κριτικής, και αυτές οι επιθυμίες απλά εκδηλώνονται με το υψηλό[+] στάτους της λογιοσύνης και της τέχνης;

[*] χρησιμοποιώ εισαγωγικά επειδή προφανέστατα προσωποποιώ τη νοοτροπία μας.
[+] να διευκρινίσω ότι αυτό το “υψηλό” στάτους δε αντιστοιχεί (συνήθως) σε χρήμα και ισχύ, αλλά σε σεβασμό και εκτίμηση.

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα δεν έχω γράψει κάτι για τη φάση των Πανεπιστημίων (εκείνο για το 1 δις που ξοδεύουμε σε αποκατάσταση ζημιών είχε θέμα τη μαλακία των δημοσιογράφων, όχι τη φάση των Πανεπιστημίων).

[quick update: για όποιον δεν ξέρει, τα Πανεπιστήμια της χώρας βρίσκονται σε επαναστατικό αναβρασμό εδώ και απροσδιόριστο χρονικό διάστημα για εξίσου απροσδιόριστους λόγους]

Anyway, πιστεύω ότι εξαιρουμένων κάποιων αιθεροβατούντων καλοπροαίρετων ιδεολόγων και εξαιρουμένων των πρωτοετών, δευτεροετών και n-ετών που ζουν σε παρατεταμένη εφηβεία, η όλη φάση βρωμάει από 100.000 χιλιόμετρα ότι κινείται:
α) Από το καθηγητικό κατεστημένο και τις παρατάξεις, που σαν αναερόβιοι μικροοργανισμοί που είναι έχουν προσαρμοστεί τέλεια στη σάπια οικολογία του κρατικού μονοπωλίου στην Γ’ βάθμια εκπαίδευση και ειδικότερα στις θέσεις εργασίας ΔΕΠ. Ουσιαστικά οι εν λόγω μαφιόζοι έχουν αποκλειστικό λόγο στις ακαδημαϊκές καριέρες, τα curricula και τα ερευνητικά και αναπτυξιακά έργα των πανεπιστημίων της χώρας. Και δε μιλάμε για τίποτα φραγκοδίφραγκα, ούτε για πεισματάκια λογίων: μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και για προπαγανδιστικά κατασκευάσματα στα όρια της ψευδοεπιστήμης που διδάσκονται σαν θέσφατα.
β) Από κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΝ, το ΚΚΕ και (προκειμένου για Πανεπιστήμια) οι εξωκοινοβουλευτικοί, που προσβλέπουν σε πολιτικά οφέλη. Από “φθορά της ΝΔ” μέχρι “ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου”, ανάλογα τι έχει επιλέξει ο καθένας στο αιώνιο trade-off βλακείας και κυνισμού.

Όλοι αυτοί έχουν κάνει τεράστια ζημιά στο δημόσιο πανεπιστήμιο για το οποίο υποτίθεται ότι κόπτονται. Η αίσθηση χάους, αποσυντονισμού και διάλυσης είναι πρωτοφανής σε τμήματα όπως οι ΗΜΜΥ που έχουν δουλέψει μόνο 4 εβδομάδες σε ένα εξάμηνο που ξεκίνησε… τέλη Οκτώβρη. Η ενδιάμεσή μου υποτίθεται ότι θα γινόταν τον Μάρτιο του 2006 και τώρα θα αισθανθώ τυχερός αν καταφέρω και την κάνω Ιούνιο του 2007. Για άλλη μια φορά αισθάνομαι πολύ μαλάκας που δεν πήγα Αγγλία.

Πρόκειται για μία πραγματικά τραγική κατάσταση. Με αυτά τα δεδομένα, είμαι αναγκασμένος να συστήσω σε όποιον ενδιαφέρεται για σοβαρές σπουδές να αποφεύγει την Ελλάδα και ιδιαίτερα τα δημόσια πανεπιστήμιά της. Κάποτε είχαμε (και) καλές σχολές, τώρα έχουμε μόνο κομματοκρατούμενα, οικογενειοκρατούμενα και κωλοπαιδοκρατούμενα μπουρδέλα.

ti putsokryo!

Λοιπόν υπήρχε κάποτε το ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα που προσπαθούσε να μας πείσει ότι Σωκράτης=Άγιος Νεκτάριος και πραγματικά θα έλεγε κανείς ότι τα πράγματα δύσκολα γίνονται περισσότερο γελοία, όμως βλέποντας κάτι τέτοιο αναγκάζομαι να αναθεωρήσω.

Αυτό βασικά προσπαθεί να συμβιβάσει τον ελληνοχριστιανισμό με τον αντικαπιταλισμό του σήμερα και το μαρξισμό και την αναρχία του παρελθόντος. Δηλαδή είναι ελληνισμός and χριστιανισμός and ((αντικαπιταλισμός or αναρχία) and παρελθόν) =
παρελθοντικά αναρχοαντικαπιταλιστικός ελληνοχριστιανισμός.

Και στην πολύ τελική δε χρειαζόμασταν την (λογικά άψογη) ανάλυση του κ. Παπανικολάου για να μάθουμε ότι ο Λένιν έλεγε σε τελική ανάλυση αν κάνει ο οποιοσδήποτε το ίδιο ακριβώς που θέλω να κάνω είναι καταστροφή ενώ αν το κάνω εγώ (δηλαδή “η εργατική τάξη της οποίας έχω αυτοδιοριστεί αποκλειστικός εκπρόσωπος και πληρεξούσιος”) είναι γαμάτο: γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο υποτίθεται ότι είναι μαλάκας ο Λένιν και τα ΚΚ της ανατολι(τι)κής σχολής γενικότερα.

Πάντως ο Λένιν αποκλείεται να ήθελε την Εκκλησία κεχαγιά στ’ αρχίδια του και θα έλεγα ότι αυτό το λεπτό σημείο διαφεύγει εντελώς της προσοχής του αρθρογράφου, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά το άρθρο να γίνεται λίγο cult.

–

Δεύτερον για τη “φραπελιά” (…). Νομίζω ότι αυτό που έκαναν τα κανάλια ήταν διπλά βρώμικο και αισχρό. Πρώτα εκμεταλλευτηκαν την αγωνία του κόσμου και την ανάγκη του να ελπίσει. Δεν ξέρω αν έχετε υπόψη σας τι εστί καρκίνος και χημειοθεραπείες και ανοσοθεραπείες και τέτοια: μιλάμε για πολύ επώδυνες καταστάσεις. Είμαι ο τελευταίος που θα κρίνει κάποιον που έχει φτάσει στο σημείο να είναι πρόθυμος να πιστέψει ότι μπορεί να τα αποφύγει όλα αυτά με έναν ανώδυνο, απλό και φυσικό τρόπο: είναι εντελώς ανθρώπινο αυτό το πράγμα, “η ελπίδα πεθαίνει τελευταία” που λέμε. Και σε αυτή τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για ελπίδα πάτησαν τα πρωινάδικα και τα μεσημεριανάδικα για να πουλήσουν περισσότερες σερβιέτες και πακέτα καρτοκινητής. Δημιουργώντας μαζική υστερία στη βάση ψευδών ειδήσεων βέβαια, αλλά στα παπάρια τους.

Αλλά αυτό δεν τους αρκούσε. Ελάχιστες μέρες μετά, όλοι αυτοί που έπιναν φραπελιές (μα τι λέξη!) τρισευτυχισμένοι, μεταμορφώθηκαν σε σκληρούς και αδυσώπητους κριτές, που “γνωρίζουν πόσα χρόόόόνια κρατάει η απάτη με τη φραπελιά και τι δισεκατομμύρια παίζουν” (απόδειξη ότι δεν υπάρχει Θεός: ΔΕΝ έπεσε φωτιά να κάψει τον raped-grioula-friendly τηλεπαρουσιαστή που ξεστόμισε αυτή τη χοντρομαλακία). Τα ΙΔΙΑ άτομα ρε σεις! Δηλαδή πόσο πιο φανερό μπορεί πια να γίνει πως είτε α) πρόκειται για απύθμενα μαλακισμένα άτομα, είτε β) πρόκειται για άτομα που θεωρούν εμάς απίστευτα μαλακισμένους σε fuzzy χώρο απαντήσεων.

Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς έκανα και δουλεύει[*], πάντως άξιζε τον κόπο. Και σίγουρα δε χρειάζεται 1GB RAM και 15GB HDD σαν κάτι άλλα “(δυσ)λειτουργικά”.

[*]

• Η κάρτα είναι Intel 915 GM.
• Εγκατέστησα τα πακέτα beryl, emerald και aquamarine αφού προσέθεσα τη γραμμή
  deb http://ubuntu.beryl-project.org/ edgy main
  στο /etc/apt/sources.list.
• Τα σχετικά settings στο /etc/X11/xorg.conf είναι
  
  Section "Module"
  Load "i2c"
  Load "bitmap"
  Load "ddc"
  Load "extmod"
  Load "freetype"
  Load "int10"
  Load "type1"
  Load "vbe"
  load “glx”
  # load “GLcore”
  load “v4l”
  load “dri”
  load “dbe”
  EndSection
  …
  Section “Device”
  identifier “Intel Corporation Mobile 915GM/GMS/910GML Express Graphics Controller”
  boardname “Intel 915″
  busid “PCI:0:2:0″
  driver “i810″
  screen 0
  vendorname “Intel”
  # Option “DRI” “true”
  Option “XAANoOffscreenPixmaps”
  VideoRam 65536
  EndSection
  …
  Section “Screen”
  Identifier “Default Screen”
  Device “Intel Corporation Mobile 915GM/GMS/910GML Express Graphics Controller”
  Monitor “Generic Monitor”

  DefaultDepth 16
SubSection “Display”
Virtual 1280 1024
depth 16
modes “1280×1024@60″ “1280×960@60″ “1152×768@54″ “1152×864@75″ “1024×768@60″ “800×600@60″ “640×480@60″
EndSubSection
EndSection
…

Section “DRI”
Group 0
Mode 0666
EndSection

…
Section “Extensions”
Option “Composite” “Enable”
Option “RENDER” “Enable”
EndSection


• Όλα τα howto λένε να εγκαταστήσεις και το xserver-xgl, και να φτιάξεις ένα ξεχωριστό session type για τον kdm, το οποίο θα καλεί τον xgl Xserver. Μέσα σε αυτό το session (συνεχίζουν τα howtos) θα έχεις 3d επιτάχυνση για να τρέξεις beryl-manager κλπ. Λοιπόν το session type το πρόσθεσα στο μενού του KDM γράφοντας ένα αρχειάκι xgl.desktop στο /usr/share/apps/kdm/sessions, το οποίο περιέχει τα εξής:
  
[Desktop Entry]
Encoding=UTF-8
Name=Xgl
Exec=/usr/bin/startxgl.sh
Icon=
Type=Application


  Όπου βέβαια το /usr/bin/startxgl.sh περιέχει κάτι τέτοιο:
  
#!/bin/sh
/usr/bin/Xgl :1 -fullscreen -ac -accel xv:pbuffer -accel glx:pbuffer &
export DISPLAY=:1
cookie="$(xauth -i nextract - :0 | cut -d ' ' -f 9)"
xauth -i add :1 . "$cookie"
exec /etc/X11/Xsession xterm

  (από το /usr/bin/Xgl μέχρι το glx:pbuffer & είναι ΜΙΑ γραμμή)


• Το θέμα είναι ότι μέσα στο XGL session δεν έχω… υποστήριξη OpenGL. Το glxinfo|grep direct λέει “direct rendering: Indirect through MESA”. Το ίδιο βέβαια δεν έχω και στο κανονικό session (KDE).
• Και εδώ βέβαια έγκειται η μαγεία (με την κακή έννοια): αν μπω στο XGL session, το τερματίσω (πατώντας exit στο μοναδικό xterm που έχει ανοίξει) και στη συνέχεια ξεκινήσω κανονικό KDE session, έχω direct rendering.
• …Οπότε έχοντας direct rendering, δίνω σε μια κονσόλα “beryl-manager” και όλα μια χαρά.

Συνολικά και για να μη λέτε ότι δε σας προειδοποίησα, είναι φανερό ότι χρειάζεται λίίίγο ακόμα “δέσιμο” το beryl και η όλη φάση XGL, τουλάχιστον στο Kubuntu. Ακούω ότι στο SuSE είναι αρκετά καλύτερα τα πράγματα. Πάντως είναι χλίδα.:)

Further reading:
HOWTO Direct rendering on Intel Extreme Graphics (855GM) Chipsets
Install Beryl on Ubuntu Edgy with AIGLX
Ubuntu Edgy/Eycandy
(ΥΓ το Color Depth δεν είναι υποχρεωτικό να είναι 24 bit, εγώ το έβαλα στα 16 για να παίζει [πολύ] γρήγορα. Το σίγουρο είναι πάντως ότι στα 32 τον πίνει)