flashιά
Thursday, February 15th, 2007Το κυρίαρχο δόγμα ανάμεσα στους διανοούμενους θέλει την τέχνη και τη λογιοσύνη να είναι οι “υψηλότερες” πνευματικές δραστηριότητες. Αν και τα επιτεύγματα σε άλλους τομείς αναγνωρίζονται σαν ας πούμε ατομικά, ποτέ δεν κερδίζουν την αίγλη ενός πνευματικού επιτεύγματος όπως η συγγραφή ενός πύρινου άρθρου για κάποιο φλέγον φιλοσοφικό ζήτημα.
Είδατε; Χρησιμοποίησα το επίθετο “πνευματικό”, λες και π.χ. η υλοποίηση μιας 3-tier εφαρμογής δεν είναι πνευματική εργασία υψηλοτάτου επιπέδου (έχει να κάνει αποκλειστικά με ενεργά σύμβολα και απαιτεί γνώσεις που αντιστοιχούν σε μια μεσαίου μεγέθους βιβλιοθήκη). Και ενώ μάλιστα, όπως λέει και η Λήδα,
ακόμη και μίση γραμμή από τον κώδικα του εκτρώματος που ονομάζεται MS-DOS αξίζει (σε δημιουργική δύναμη) πολύ περισσότερο από όσο όλη η λογοτεχνική, ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική παραγωγή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας
[προσθέτω βέβαια, μια και μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθώ ότι ισχύει κάτι καλό για το M$-DOS: μόνο και μόνο επειδή η λογοτεχνική, ακαδημαϊκή και δημοσιογραφική παραγωγή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας τυχαίνει να είναι από τις χειρότερες του κόσμου]
Τα πονήματα της τέχνης και της λογιοσύνης αντιμετωπίζονται εξ ορισμού σαν πολιτισμική κληρονομιά της ανθρωπότητας.
Τα πονήματα της επιστήμης και της μηχανολογίας αντιμετωπίζονται εξ ορισμού σαν οδηγίες για ηλεκτρική κουζίνα.
Η αντιμετώπιση επεκτείνεται και στους δημιουργούς: βλέπεις ένα άρθρο τίγκα στις χοντρομαλακίες για κάποιο κοινωνικό πρόβλημα που υπό ΚΣ απαιτεί 7-8 χρόνια εξειδικευμένες σπουδές πριν τολμήσεις να ανοίξεις το ρημάδι σου να εκφράσεις άποψη, κι από κάτω “τάδε, συγγραφέας”. Ε, 9 στους 10 θα ασχοληθούν πολύ σοβαρά με αυτό που λέει ο συγγραφέας. Ενώ αν έλεγε “τάδε, προγραμματιστής” 9 στους 10 θα νόμιζαν ότι έπεσαν στη στήλη με τα γράμματα των αναγνωστών και θα το προσπέρναγαν (πολύ λανθασμένα για διάφορους γκρούβι λόγους ΙΜΗΟ).
Λέω εγώ τώρα: είναι τυχαίο που η λογιοσύνη είναι ο μόνος κλάδος της ανθρώπινης σκέψης που δέχεται την αυθεντία και η τέχνη ο μόνος κλάδος της ανθρώπινης σκέψης που σε τελική ανάλυση μπορεί να γράψει απολύτως στην πάσαν πατρότητος ελπίδαν του κάθε κριτική; Μήπως το “επιθυμητό” για τη νοοτροπία μας[*] είναι να δεχόμαστε ότι υπάρχουν αυθεντίες και ότι υπάρχουν πνευματικά πονήματα υπεράνω ουσιαστικής κριτικής, και αυτές οι επιθυμίες απλά εκδηλώνονται με το υψηλό[+] στάτους της λογιοσύνης και της τέχνης;
[*] χρησιμοποιώ εισαγωγικά επειδή προφανέστατα προσωποποιώ τη νοοτροπία μας.
[+] να διευκρινίσω ότι αυτό το “υψηλό” στάτους δε αντιστοιχεί (συνήθως) σε χρήμα και ισχύ, αλλά σε σεβασμό και εκτίμηση.