She’s of foreign descent and cares about human rights in Greece.
Both attributes seem to be interpreted as openly hostile behavior by certain self-proclaimed Proper Greeks(TM). Dangerous for the nation’s interest, to the point of justifying disrespect for privacy, bullying and indirect threats.
Pathetic.
Absolutely pathetic.
Το taxisnet έχει μια πολύ ωραία υπηρεσία, που σου βγάζει φορολογική ενημερότητα με το πάτημα δύο κουμπιών (κυριολεκτικά). Το κακό είναι ότι δε δουλεύει σε Firefox 2 στο linux. Ε λοιπόν, δουλεύει με Konqueror 3.5.6 που του έχεις πει να το παίζει Internet Explorer 6+ σε Windows XP.
ΠΟΤΕ ξανά ανάκριση δεύτερου βαθμού και τσακωμός με την κυρία στο μητρώο που βαριέται να πατήσει τα ίδια δύο κουμπάκια. Και κυρίως:
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ REBOOT! (ξεπέρασα και το Sim City, μια Παλληνάρα με 1.000.000 πληθυσμό και τρία δίκτυα μετρό είναι μια Παλληνάρα με πολλά προβλήματα).
Όπως είπα και αλλού, αυτό που μου τη βιδώνει με τις ονειρώξεις των εν λόγω άεργων και απάλευτων νεοφασιστικών κοπρόσκυλων είναι ότι στο χομούνκουλους με την κόκα-κόλα αντιπαρατίθεται ένας εντελώς ουτοπικός παθιάρης αγνός Έλλην ορεσίβιος που μήγαρις είχε άλλο στο μυαλό του παρεξ ελευθερία και γλώσσα, ενώ στην πραγματικότητα το 99% του πληθυσμού στην προνεωτερική εποχή βρισκόταν ελάχιστες σκάλες πιο πάνω από έναν ψιλοέξυπνο χιμπατζή και ουδέποτε διανοούνταν να αμφισβητήσει ή να παρακούσει το οτιδήποτε γιατί δεν ήξερε καν ότι ο κόσμος μπορεί να είναι διαφορετικός.
Έλεος, this is NOT Sparta, and Sparta was a pretty fucked-up place to start with.
Υποτίθεται ότι σε ένα edgy που είναι πλήρως ενημερωμένο σου πετάγεται ο upgrade wizard και μετά από 2-3 ώρες έχεις feisty με μόνο δύο “ΟΚ” και ένα reboot.
Αυτό το Σαββατοκύριακο έκανα αυτή τη διαδικασία σε 3 μηχανήματα και μόνο στο ένα (που ήταν kubuntu) κύλησε ομαλά. Well, σχεδόν ομαλά, γιατί η Μ13 βαρέθηκε να περιμένει να τελειώσει ο wizard και έκλεισε το μηχάνημά της. Λέει βέβαια ότι είχε κολλήσει στο 13%, οπότε ίσως να είχε κι εκεί κάποιο λάκκο η φάβα.
Ο λόγος που το kubuntu αναβαθμίστηκε χωρίς (ιδιαίτερο) πρόβλημα ενώ τα ubuntu μου έβγαλαν το λάδι, είναι κάποιο ηλίθιο κόλλημα με το rhythmbox (md5sum mismatch, οπότε μάλλον ο mirror (ntua.gr) δεν είχε σωστό αντίγραφο). Συνεπώς ο wizard αφού κατέβαζε 1007 πακέτα, δοκίμαζε 4-5 φορές να κατεβάσει και το 1008ο (το rhythmbox) και, έχοντας αποτύχει, τα μάζευε και σε επανέφερε στο edgy.
Το workaround που ανακάλυψα βασίζεται στο ότι ο wizard δεν κλειδώνει τη ΒΔ του apt μέχρι να αρχίσει να κατεβάζει πακέτα. Οπότε:
Κατά τα άλλα είμαι πλήρως ικανοποιημένος από το feisty, κάτι που μου συμβαίνει για πρώτη φορά στο ubuntu. Ό,τι hardware ήθελε χακεριλίκια για να παίξει στο edgy, τώρα δουλεύει out of the box. Tο beryl είναι τρομερά σταθερότερο (και δε χρειάζεται δικό του source στο sources.list). Μοναδικό μου παράπονο παραμένει το lightscribe drive, που αρνείται κατηγορηματικά να δουλέψει (ο κατασκευαστής δίνει για την ώρα μόνο .rpm driver, και το .deb που έφτιαξα με το alien δυστυχώς δε δουλεύει).
Τετράδης, 1/4/2007, λάβρος κατά των Εκείνων που αποκοιμίζουν τον κοσμάκη:
Η Ελλάδα και η Τουρκία δεν έχουν ειρήνη. Εχουν έναν διαρκή, εν δυνάμει, πόλεμο. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει. Η Ελλάδα απελευθέρωσε εδάφη της με ελληνικούς πληθυσμούς, αποπειράθηκε να ελευθερώσει κι άλλα, και η Τουρκία προσπαθεί να τα πάρει πίσω και να διατηρήσει ό,τι κατέχει. Απλά μπακάλικα. Η ειρήνη γεννιέται όταν σταματάνε οι διεκδικήσεις, όχι όταν γράφουμε από χαζοχαρούμενες μέχρι ύποπτες ανιστόρητες ιστορίες.
Τετράδης, 15/4/2007 (δύο εβδομάδες μετά). Λάβρος κατά των Εκείνων που… ξυπνάνε τον κοσμάκη:
Οπως, κατά διαβολική σύμπτωση, ανακάλυψαν αβυσσαλέες διαφορές μεταξύ τους ινδουιστές και μουσουλμάνοι κατά τη βρετανική κατοχή στην Ινδία, Κύπριοι και Τουρκοκύπριοι κατά τη βρετανική κατοχή στην Κύπρο, προτεστάντες και καθολικοί κατά τη βρετανική κατοχή στην Ιρλανδία, μαύροι και λευκοί κατά τη βρετανική κατοχή στη Νότιο Αφρική. Κατά διαβολική σύμπτωση κυριολεκτικά.
Παρατηρήστε ότι οι Εκείνοι [*] είναι το μοναδιαίο στοιχείο αυτής της ιδιότυπης άλγεβρας: ό,τι κακό και να συμβαίνει σε Εμάς, ξεκινά από Εκείνους. Όπως στη Θεολογία, κάθε κακό πηγάζει από το Σατανά. Ακόμα κι αν πρόκειται για ένα κακό που πριν δυο εβδομάδες θεωρούσαμε καλό. Χθες ήταν καλό, άρα το προκαλούσαμε Εμείς και Εκείνοι το πολεμούσαν. Σήμερα είναι κακό, οπότε το προκαλούν Εκείνοι και το πολεμάμε Εμείς.
Μετά παραξενεύστε που ο Θεοδωράκης υποστήριξε την παπαδοκρατία. Μα ο Θεοδωράκης άνθησε στο ίδιο σύστημα σκέψης που ανθίζει και η παπαδοκρατία: σε αυτό που υπάρχουν Ιερά και Όσια, με αντίστοιχους (αυτοδιορισμένους) εξίσου Ιερούς και Όσιους θεματοφύλακες. Το σύστημα σκέψης που έχει ανάγκη από ταμπού, τοτέμ και σαμάνους. a.k.a. “σκοτάδι”. Έχει τόση σημασία αν ο σαμάνος φοράει μπλε ή κόκκινο αρκουδοτόμαρο, ή αν το τοτέμ έχει το σταυρό ή το σφυροδρέπανο; Για τις φυλές ίσως, για τους σαμάνους όχι.
[*] δηλαδή οι αγγλοσάξωνες, φιλελεύθεροι, δυτικοί, ανιστόρητοι, πραγματιστές κλπ.
Κάποτε τα πράγματα ήταν απλά: ή ο άλλος είχε φάει λεφτά, ή δεν τα είχε φάει. Τώρα φαίνεται ότι χρειάζεσαι μάστερ στα χρηματοοικονομικά για να καταλάβεις τι πάνω-κάτω έκανε:
Στη σύμβαση swap (ανταλλαγής επιτοκίων), που φαίνεται να συνοδεύει το «κρυφό» δομημένο ομόλογο των 280 εκατ. ευρώ της JP Morgan για το ελληνικό Δημόσιο, που κατέληξε σε τέσσερα ασφαλιστικά Ταμεία, και στην τιμή που πλήρωσε ο πρώτος αγοραστής βρίσκεται το μυστικό της συναλλαγής. Συνεπώς, όπως σχολίαζαν χθες παράγοντες της αγοράς, πρέπει να δοθεί και αυτή στη δημοσιότητα πέρα από τους όρους της έκδοσης του καθεαυτού ομολόγου που προς το παρόν παραμένουν μυστικοί.
Ακόμη και έτσι, μόνον η ανάδοχος τράπεζα γνωρίζει την πραγματική αξία του swap, που όμως καθορίζει τη σωστή τιμολόγηση του δομημένου προϊόντος τη στιγμή της έκδοσής του. Στο ζεύγος δομημένου ομολόγου και swap υπάρχει η δυνατότητα ένα μέρος της αξίας του πρώτου να μεταφερθεί στο δεύτερο. Ετσι μπορεί το ελληνικό Δημόσιο να εισπράξει την αξία στο άρτιο, αλλά το δομημένο ομόλογο να πουληθεί από την τράπεζα αρκετά κάτω από το άρτιο στον πρώτο επενδυτή, δημιουργώντας μια «μαγική εικόνα». Η τράπεζα δεν χάνει -αντίθετα κερδίζει- καθώς βγάζει τη «χασούρα» από το swap και μάλιστα με το παραπάνω. Σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για «μη σωστή τιμολόγηση» (mispricing στη γλώσσα της αγοράς). Το πρόβλημα δημιουργείται αν ο επενδυτής την πατήσει σαν ιθαγενής και δώσει το χρυσάφι του για να πάρει καθρεφτάκια, δηλαδή αν αγοράσει στο άρτιο κάτι που είναι σχεδιασμένο να πουληθεί υπό το άρτιο.
(από το [kathimerini.gr], νομίζω χθες το είχε και πρωτοσέλιδο στα πολιτικά)
(geeky rant)
Έχει κάτσει εδώ και λίγο καιρό να μελετάω πολύ καλά μια κατανεμημένη εφαρμογή, γιατί πρέπει να της κάνω κάτι καστομιές (custom-ιές). Δυστυχώς δε μπορώ να πω λεπτομέρειες, αλλά πρόκειται για κεντρικό σέρβερ (που τρέχει και το GUI) ο οποίος μιλάει με καμιά δεκαπενταριά κόμβους και μια βάση δεδομένων με πληροφορία της τάξης του ΤΒ (γενικά σε άλλο σέρβερ).
Λοιπόν για μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα κάπου στα Program Files του κεντρικού κόμβου ένα αρχείο .mdb (MS Access 2000), το οποίο φαίνεται ότι περιέχει ορισμένες ρυθμισούλες για την όλη εφαρμογή. Ουσιαστικά καμιά εικοσιπενταριά ζεύγη
κλειδιού-τιμής(ων). Για παράδειγμα:
{{nodes}, {node1.domain.gr, node2.domain.gr, node3.domain.gr}}
{{user_roles},{admin,executive,guest}}
Πρόκειται δηλαδή για semi-persistent πληροφορίες που το GUI και διάφορα services του κεντρικού κόμβου πρέπει να διαβάζουν/γράφουν πολύ συχνά (ίσως και μερικές δεκάδες φορές για κάθε request) και που δεν είναι πρακτικό να τις έχει στο RDBMS μαζί με το 1ΤΒ των κυρίως δεδομένων.
Προσωπικά όμως αναρωτιέμαι αν ο πρακτικότερος τρόπος να αποθηκεύσεις λιγότερα από 30 ζεύγη κλειδιού-τιμής είναι να ορίσεις σχεδόν ισάριθμες σχέσεις (ας πούμε NODES: node_id as int, node_name as string) στην κάθεμιά από τις οποίες θα αποθηκεύεις το πολύ 5-6 records (στις περισσότερες μόνο 1), κι όλα αυτά σε μια από τις πιο αργές σχεσιακές βάσεις του κόσμου που αντικειμενικά θα ζορίζεται με τις εκατοντάδες ταυτόχρονες αιτήσεις που θα δέχεται (έμμεσα) από τους υπόλοιπους κόμβους. Γιατί αυτό έκαναν τα τυπάκια που έφτιαξαν αυτό το πράγμα.
Οι σχεσιακές βάσεις δεδομένων χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σαν μέθοδος αποθήκευσης από Web εφαρμογές και από Desktop εφαρμογές φτιαγμένες με RAD εργαλεία (και τυπικά σε VB, όπου βέβαια η ΒΔ είναι Access. Περιττό να σας πω ότι το GUI της εφαρμογής που ασχολούμαι βρωμάει VB από χιλιόμετρα). Κατά τη γνώμη μου αυτό το πράγμα έχει γενικευτεί τόσο πολύ, που πολλοί προγραμματιστές φαίνεται να έχουν ξεχάσει ότι μια σχεσιακή ΒΔ δεν είναι πάντα η καλύτερη μέθοδος αποθήκευσης. Ούτε από πλευράς επιδόσεων, ούτε από πλευράς προγραμματιστικού φόρτου, ούτε (τελικά) από πλευράς αρχιτεκτονικής κομψότητας.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχεις ρε φίλε 25 ζευγαράκια κλειδιού και τιμής. Ε, βάλτα στο Windows Registry. Βάλτα σε μια μη σχεσιακή ΒΔ, όπως η BerkeleyDB. Κάντα serialize με τον πιο πρόχειρο τρόπο και πέτα τα χύμα σε ένα .dat. Ποιος ο λόγος να κάνεις τη ζωή σου δύσκολη; Δηλαδή πραγματικά ρε παιδιά δεν καταλαβαίνω, να κέρδιζε κάτι σε κώδικα, ταχύτητα ή λειτουργικότητα με αυτή την επιλογή ΟΚ, αλλά να το κάνει… από συνήθεια; Σε εφαρμογή με soft real-time constraints που κάνει ένα διάολο λεφτά;
Συμπέρασμα: προγραμματιστές υπάρχουν πολλοί, αλλά προγραμματιστές με στοιχειώδες ταλέντο και αίσθηση του ότι δίνουν εντολές σε ένα πραγματικό μηχάνημα που θέλει μη μηδενικό χρόνο να τις επεξεργαστεί ελάχιστοι.
ΙΙ) Αν η κυρία Ρεπούση πίστευε ότι έχει δίκιο, θα έπρεπε να επιμείνει στις θέσεις της και να παραιτηθεί. Αντί τούτου δέχεται να την «διορθώσουν» κι αναλαμβάνει μάλιστα να πραγματώσει τις διορθώσεις η ίδια! Πρόκειται περί αυτοεξευτελισμού ή μας διαφεύγει κάτι;
Σας διαφεύγει κάτι: ότι οι επιστήμονες, σε αντίθεση με τις πασιονάριες του εθνολαϊκισμού (i.e. τα μούτρα σας) δεν το θεωρούν κατ’ αρχήν κακό να διορθώνονται.