the highly esoteric art of wasting taxpayer money
Κάποτε τα πράγματα ήταν απλά: ή ο άλλος είχε φάει λεφτά, ή δεν τα είχε φάει. Τώρα φαίνεται ότι χρειάζεσαι μάστερ στα χρηματοοικονομικά για να καταλάβεις τι πάνω-κάτω έκανε:
Στη σύμβαση swap (ανταλλαγής επιτοκίων), που φαίνεται να συνοδεύει το «κρυφό» δομημένο ομόλογο των 280 εκατ. ευρώ της JP Morgan για το ελληνικό Δημόσιο, που κατέληξε σε τέσσερα ασφαλιστικά Ταμεία, και στην τιμή που πλήρωσε ο πρώτος αγοραστής βρίσκεται το μυστικό της συναλλαγής. Συνεπώς, όπως σχολίαζαν χθες παράγοντες της αγοράς, πρέπει να δοθεί και αυτή στη δημοσιότητα πέρα από τους όρους της έκδοσης του καθεαυτού ομολόγου που προς το παρόν παραμένουν μυστικοί.
Ακόμη και έτσι, μόνον η ανάδοχος τράπεζα γνωρίζει την πραγματική αξία του swap, που όμως καθορίζει τη σωστή τιμολόγηση του δομημένου προϊόντος τη στιγμή της έκδοσής του. Στο ζεύγος δομημένου ομολόγου και swap υπάρχει η δυνατότητα ένα μέρος της αξίας του πρώτου να μεταφερθεί στο δεύτερο. Ετσι μπορεί το ελληνικό Δημόσιο να εισπράξει την αξία στο άρτιο, αλλά το δομημένο ομόλογο να πουληθεί από την τράπεζα αρκετά κάτω από το άρτιο στον πρώτο επενδυτή, δημιουργώντας μια «μαγική εικόνα». Η τράπεζα δεν χάνει -αντίθετα κερδίζει- καθώς βγάζει τη «χασούρα» από το swap και μάλιστα με το παραπάνω. Σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για «μη σωστή τιμολόγηση» (mispricing στη γλώσσα της αγοράς). Το πρόβλημα δημιουργείται αν ο επενδυτής την πατήσει σαν ιθαγενής και δώσει το χρυσάφι του για να πάρει καθρεφτάκια, δηλαδή αν αγοράσει στο άρτιο κάτι που είναι σχεδιασμένο να πουληθεί υπό το άρτιο.
(από το [kathimerini.gr], νομίζω χθες το είχε και πρωτοσέλιδο στα πολιτικά)
April 18th, 2007 at 1:10 pm
Δηλαδή για να καταλάβω: Υπάρχει ένα ομόλογο Ο που το εκδίδει η τράπεζα Τ με επιτόκιο ε. Κατόπιν υπάρχει ο αγοραστής Α που το παίρνει σε μια τιμή Ρ. Το Ο έχει και μια ρήτρα (κρυφή, φανερή δεν ξέρω) που λέει ότι το επιτόκιό του μπορεί να γίνει swap με το επιτόκιο ε’ ενός άλλου ομολόγου Ο’. Προφανώς ε’
April 18th, 2007 at 1:26 pm
δεν ξέρω, αν καταλάβεις πες μου κι εμένα
April 18th, 2007 at 3:17 pm
Μάλλον, αν κατάλαβα καλά, το συνολικό ποσό που παίζεται στο ζευγαράκι swap-δομημένου είναι σταθερό και απλώς, δια της μεθόδου των λογιστικών συγκοινωνούντων δοχείων (την οποία αποπειράθηκε να χρησιμοποιήσει και ο Κοσκωτάς) η έκπτωση στο δομημένο μεταφράζεται σε καπέλο στο swap. Όταν το δομημένο παίρνει ονομαστική έκπτωση, το swap φουσκώνει και τανάπαλιν…
April 18th, 2007 at 4:25 pm
Βρισκω το θεμα γελοιο και πρεπει να παν ολοι οι εμπλεκομενοι στην φυλακη. Ακομα και εσυ j95 που ασχολεισαι “σοβαρα” με το ζητημα.
Οι οροι εκδοσης ενος ομολογου πως μπορουν να ειναι μυστικοι; Γιατι δεν παει καποιος μεχρι τον εκδοτη του ομολογου να τους παρει μια φωτοτυπια; Γεια σας. Εκδοσατε το Χ ομολογο. Μπορω να εχω μια περιγραφη του προιοντος; Πως θα ελεγες στην ΣΑΤΟ μπορω να εχω ενα μανιουαλ με τα χαρακτηριστικα και κοστος απο το ραφι “Galazia Optasia” που ειδα σε ενα φιλαρακι μου και θα στο εδιναν αμεσως και σε ιλουστρασιον μορφη;
Ουτε στα διακοποδανεια μια τραπεζα δεν μπορει να βγαλει ενα προιον και να μην μπορει κανεις να μαθει τους ορους εκδοσης του. Ακομα και τα γραμματα στα συμβολαια της κινητης δεν μπορει να ειναι πια με μικρη γραμματοσειρα.
Και τι διαλο; Καποιος τελικα αρχικα το αγορασε το πραμα αυτο. Αυτος δεν μπορει, θα πηρε ενα αντιγραφο, μια περιγραφη του τι αγορασε. Τοσα δις εδωσε, ενα χαρτι που να λεει εισαι ο νομιμος κατοχος του “ταδε πραγματος με ταδε προδιαγραφες” δεν ελαβε; Δεν τον παιρνουμε ενα τηλεφωνο να τον ρωτησουμε τι ειναι αυτο που μας πουλησε; Η το εχασε; Δεν το κραταει ουτε για την εφορια; Αποδειξεις απο το ΙΚΕΑ για 150 ευρω και ημουν υποχρεωμενος να τις κραταω μια 3ετια…
April 19th, 2007 at 2:12 am
Για αυτό δεν αξίζει μόνο να μπορείς να πεις τη γνώμη σου, πρέπει να ξέρεις και τι γίνεται. Δηλαδή, διαβάζουμε όλες τις δημοσκοπήσεις και λένε αυτό ή εκείνο για τα ομόλογα. Αν όμως ρωτήσεις τι είναι ομόλογο εννέα στους δέκα δεν ξέρουν.
Από την άλλη και εκεί που ξέρουν τι γίνεται; Mήπως βαριόμαστε; Mήπως ξεχνάμε γρήγορα; Mήπως σε αυτό ελπίζουν;
April 19th, 2007 at 6:19 am
Τι είναι αυτά ρε; Το blog μου έκοψε το μισό σχόλιο!
Anyway εκεί που κατέληγα είναι ότι ο πρώτος αγοραστής πιθανόν ξέπλενε χρήμα πληρώνοντας το ε-ε’.
April 19th, 2007 at 8:39 am
Το θέμα είναι να μην ψαρώνουμε. Δεν χρειάζεται μεταπτυχιακό στα χρηματοοικονομικά (ένα μπακάλικο μπορεί να το χρειάζεται, το θέμα αυτό όμως όχι).
Τα λεφτά πλέον τα τρώει. Όποιος μπορεί, με όποιον τρόπο μπορεί. Όλοι αυτοί οι όροι και οι “ειδικες” διαδικασίες δεν είναι τίποτα άλλο παρά τρόποι για να τα φάει είτε σχεδόν “νόμιμα” είτε να μην είναι εύκολο να τον ανακαλύψουν. Αυτάαα.
April 19th, 2007 at 1:53 pm
Αυτά παθαίνεις όταν δουλεύεις σε Linux και είχα μια απορία από που βγάζουν οι εταιρίες ανοιχτού λογισμικού λεφτά. Swap λέγεται το κόλπο.
April 20th, 2007 at 12:48 am
Τα bonds μοιάζουν με τις μετοχες και τα εκδίδουν οργανισμοί για να μαζέψουν χρήματα. ¨Οπως η μετοχή έχει μέρισμα έτσι και το ομόλογο δίνει σε τακτά διαστήματα κουπόνι. ¨Οπως η μετοχή μπορεί να πωληθεί για την αξία της έτσι και το όμόλογο και επίσης μπορεί να πωληθεί για την ονομαστική του αξία στον οργανισμό που το εξέδωσε, σε αυτη την περιπτωση το κρατος (κατι που δεν μπορεί να κανει η μετοχη).
Η τιμη του ομολογου ισούται με την αξία των κουπονιών και την και το κέρδος απο τη διαφορα τιμης αγορας ονομαστικής αξίας. Τα ομολογα συνηθως πωλουνται στην ονομαστική τους αξία (100% ή αρτιο) και το κέρδος του επενδυτη είναι απο τα κουπονια. Αν τα κουπονια είναι μηδενικα ή πολυ χαμηλα (στη συγκεκριμενη περιπτωση) τοτε η τιμη πωλησης είναι κατο απο την ονομαστική αξία ώστε με το που θα το πουλησει ο επενδυτης να έχει το ίδιο κέρδος στην τελικη όπως αν τα κουπονια ήταν μεγαλύτερα. ¨Ετσι γίνεται και πωλέιται κατι κάτω απο την ονομαστική του αξία.
Tα κουπονια μπορεί να είναι έαν σταθερο ποσό κάθε χρόνο (πχ 10000Ε) ή μπορεί να είναι ένα ποσοστό επί της ονομαστικής αξίας του ομολογου (επιτοκιο πχ 5%) που συνήθως είναι το επιτοκιο που δανείζονται οι τραπεζες μεταξύ τους (Euribor, Libor) συν κάτι λίγο (μοναδες βασης).
http://en.wikipedia.org/wiki/Swap_%28finance%29
Το Libor όμως είναι κατι μεταβλητό και τυχαιο και όχι σταθερό.Το swap το κανει ο εκδοτης επειδη δεν ξέρει πως θα παει η τιμη του Libor στο μελλον και προτιμαει να πληρώνει ένα σταθερό ποσο και να ξέρει τι του γίνεται ή επειδη πιστευει ότι θα ανεβει στο μελλον (άρα θα ανεβει και το ποσο που πρεπει να δινει στον επενδυτη (το κουπονι) αφου το κουπονι είναι η ονομαστική αξία επί το Libor και κατι) και θελει να το αγορασει τωρα φτηνα. Το swap το κανει ο εκδοτης του ομολογου με μια τράπεζα. Το swap δεν είναι κατι που κανει ο επενδυτης αλλα ο εκδοτης του ομολογου. Στο swap o εκδότης πληρώνει στην τράπεζα ένα σταθερό ποσό και η τράπεζα του δίνει σε ανταλλαγμα το Libor όσο και αν είναι αυτό, δηλ του δίνει όσα πρέπει να πληρώσει στον επενδυτη (αυτον που αγορασε το ομολογο) σύμφωνα με την τιμη του Libor στην καθε στιγμη. Απο εκει βγαίνει και το ονομα swap καθώς ανταλλασουν τις πληρωμες, ο εκδοτης δινει σταθερο και η τραπεζα δινει κυμαινομενο.
Το σταθερο ποσο που πληρωνει ο εκδοτης στην τραπεζα καθοριζεται με βαση τις εκτιμησεις των δυο μερων για το ποιο θα ειναι το κοστος της τραπεζας για να παρεχει αυτη την υπηρεσια (να του δινει το κυμαινομενο) και επιρρεαζεται απο την τεχνογνωισα του καθε μερους να υπολογισει τα ποσα και απο τα επιπεδα της αγορας. Αν η τραπεζα υπερχρεωσε τον εκδοτη σημαινει οτι τον εβαλε να πληρωσει περισσοτερο απο οτι συνηθως χρεωνει η αγορα. Ειναι ευθυνη και του εκδοτη να γνωριζει τι γινεται στην αγορα αν και στη συγκερκιμενη περιπτωση νομιζω οτι απλως οι τραπεζιτες λαδωσαν τον ουτως η αλλως αδαη μανατζερ και αυτη φαινεται να ειναι και η γνωμη του Economist που κανει μια σπανια αναφορα στην Ελλδα εξ αφορμης αυτου.
A corruption row hits a previously popular government
Apr 4th 2007 | ATHENS
A SCANDAL about state-run pension funds might worry any government. For Costas Karamanlis, the conservative prime minister who promised to clean up sleaze, allegations of corruption at a fund for Greece’s 500,000 civil servants are especially damaging.
At issue are structured bonds, a risky investment vehicle. An Athens stockbroker is said to have overcharged the civil-service fund when it bought chunks of a €280m ($370m) structured bond issued in February by the Greek state. Market gossip has it that bond salesmen paid kick-backs to pension-fund managers chosen by Mr Karamanlis’s New Democracy party.
Savvas Tsitouridis, the social-welfare minister, has sacked the civil-service fund manager (the son of New Democracy’s finance boss) and called in a public prosecutor. George Alogoskoufis, the finance minister, has ordered an audit of Greece’s 200-odd pension funds and banned investment in the risky bonds.
Only a handful of Greek pension funds are professionally managed. The state pension funds’ investments of €30 billion are monitored by the central bank. Jobs as pension-fund managers and board members are dished out to people with links to the ruling party. The perks can be generous. “The bond affair was a scandal waiting to happen,” comments a local banker.
It comes after a three-month confrontation with students and professors over higher-education reforms. The state’s monopoly on universities means they are poorly financed and staffed by political appointees. An Athens degree is enough for a safe job in the public sector, but young Greeks who want a higher-flying career head for universities abroad.
Mr Karamanlis’s plan to change the constitution to permit private universities failed because he lacks a three-fifths majority in parliament. After hinting that they would support the change, the opposition Socialists backed off as street protests became more violent. So the government has settled for more modest reforms. A new law will set a deadline for students to take their degrees. Although rebel professors say they will not enforce it, universities should become more serious places without the 35-year-old “students” who lead most protests and sit-ins.
The voters have shrugged off Mr Karamanlis’s failure over higher education, but the pension-fund scandal has dented his poll ratings. For the first time since March 2004, his party is less than a point ahead of the Socialists. Mr Alogoskoufis is leading the counter-attack, meeting Socialist accusations of “looting the state” with reminders of a stockmarket bubble in 2000 on their watch. Small investors lost €2 billion in a post-election collapse, when a government-run organisation stopped propping up the market by trading shares in state corporations.
Mr Alogoskoufis also argues that the economy is doing well. For the first time in a decade, unemployment is below 9%. GDP is growing by around 4% a year. Greek shipping companies, run now from Athens not London, are bringing home handsome profits from carrying China’s imports of raw materials. Foreign investors are building new tourist resorts and second homes for north Europeans. A mini-boom in the Balkans is helping: a Greek bank opens a new branch in a neighbouring Balkan country almost every week.
Mr Karamanlis is watching the polls closely. Although George Papandreou, the Socialist leader, has recently adopted a more populist style, he lacks political credibility. Mr Karamanlis must decide soon whether to call an early election in October or hold on until his four-year term expires next March. If the bond scandal looks like producing more embarrassing revelations, he may go for a snap poll. Whatever he does, the government’s clean image has been irretrievably tainted.
April 20th, 2007 at 10:55 pm
@Βριπίδας:
Οι οροι εκδοσης ενος ομολογου πως μπορουν να ειναι μυστικοι;
Αυτή είναι μια πρακτική που έχει ξεκινήσει ~1950 για να χρηματοδοτηθούν οι αμυντικές δαπάνες (για την ακρίβεια από τα πρώτα τζετ).
April 21st, 2007 at 1:43 am
Ωχ, βλεπω σε εχουν κανει και εσενα borg. Ωραια, θα παιξω το παιχνιδι σου…
Τζετ…. ναι …μαλιστα … και κρυφοι οι οροι … χμμ… βεβαια….
Αυτοι που το εκδιδουν τους ξερουν;
Σε αυτον που τα αγοραζει τους λενε;
April 21st, 2007 at 5:08 am
Διαρροή *φημών* εκ των έσω: οι του δημοσίου που αγοροπώλησαν τα ομόλογα στις λάθος τιμές πήραν μίζα το ύψος της οποίας αποδεικνύει οτι δεν κατάλαβαν το μέγεθος της ζημιάς που προκάλεσαν στα ταμεία ή το ύψος της κερδοφορίας της ιδιωτικής εταιρείας που τους κορόιδεψε. Με άλλα λόγια η διαμεσολαβούσα ξένη εταιρεία και οι σχετικοί brokers που ξέρουν να κάνουν pricing αυτά τα bonds σωστά, τα τσέπωσαν χοντρά, δίνοντας παράλληλα μίζες ψίχουλα στους ανίδεους του δημοσίου, καθώς χρήματα ύψους Χ διακινήθηκαν από τη μια τσέπη του δημοσίου στην άλλη, και έφτασαν Χ’=Χ-Υ. Πρακτική που, μου επισημάνθηκε, λειτουργεί για χρόνια τώρα και επί των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Το γιατί έσκασε τώρα θα πρέπει να απασχολήσει όσους ενδιαφέρονται για το πολιτικό παζάρι. Το οτι αυτά συμβαίνουν κατά κόρον στις emerging αγορές σαν τη δική μας με αποτέλεσμα να μας κοροιδεύουν οι γνωρίζοντες, θα πρέπει να απασχολήσει ίσως αυτούς που επιμένουν να εκδίδουν μυστηριακά ομόλογα, αλλά και την (φανταστική) σχετική νομοθεσία. Ίσως να πρέπει να απασχολήσει και τους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς, διότι, έτσι βγαίνουν τα πολλά φράγκα, και όχι με venture capitalists και @@ μάντορλες…
April 21st, 2007 at 9:36 am
@Βριπίδας:
Οι οροι εκδοσης ενος ομολογου πως μπορουν να ειναι μυστικοι;
Αυτή είναι μια πρακτική που έχει ξεκινήσει ~1950 για να χρηματοδοτηθούν οι αμυντικές δαπάνες (για την ακρίβεια από τα πρώτα τζετ).
————
Προφανως αλλο το μυστικοι, αλλο το δεν υπαρχουν. Μια τροπον τινα σοβαρη κυνερνηση, οταν θα ξεσπαγε το σκανδαλο, θα τα εδινε στην δημοσιοτητα (μεσω Βουλης ή αρχων που ειχαν επιληφθει του σκανδαλου)
Δηλαδη αντε να μην να δεις εσυ (που το θεωρω λαθος, ειδικα ο ασφαλισμενος του ταμειου τα λεφτα του οποιου δωσαν πρεπει να εχει καθε δικαιωμα να ζτητησει τους ορους), να δει ο βουλευτης σου κτλ. Σε ενα ακομη πιο σοβαρο κρατος, μια Αρχη θα ΑΝΑΓΚΑΖΕ την κυβερνηση να τα δωσει.
Εγω παντως χαιρομαι με ολα αυτα. Κλεβουν οι αλβανοι/τσιγγανοι κανα σπιτι κ’ γινεται της πουτανας (που ειναι η αστυνομια, κωλοαλβανοι κτλ). Σου κλεβουν την συνταξη, υποθηκευουν το μελλον των παιδιων σου και ολα οκ και απλα γελας οταν πχ ο Τσιτουριδης λεει οτι τα ταμεια κερδισαν κιολα και οτι ολα ειναι ξεκαθαρα (χωρις να δινει τους ορους ομως). Ο Ελληνας εχε αισθηση χιουμορ αλλα σε μεγαλη κλιμακα μονο.
April 21st, 2007 at 11:53 am
Στο μέλλον να δείτε γλέντια αν συμφωνηθεί τελικά η επαναγορά του ομολόγου από την JP Morgan.
Με κατάλληλη μόχλευση (όπως γίνεται σε πολλές μετοχές) η τιμή του θα αυξηθεί, και τότε πάλι όλοι όσοι φωνάζουν σήμερα θα ξαναφωνάζουν γιατί με το ίδιο προϊόν “ξανακλέψανε” για δεύτερη φορά τα ταμεία.
Είναι αρκετοί που θα ήταν πρόθυμοι να αγοράσουν τώρα τα ομόλογα.
Απλά οι κοματικοί και τα ΜΜΕ δεν θέλουν να λένε ολόκληρη την αλήθεια παρά μόνο το μέρος της εκείνο που τους συμφέρει τη στιγμή που κραυγάζουν.
April 21st, 2007 at 12:02 pm
J95, γειτονακι είμαι Ελλαδα, τι λες για φράπα στου Φράουλα;
April 21st, 2007 at 4:59 pm
Άλα τις και ραντεβού μέσω μπλογκ!
April 21st, 2007 at 7:28 pm
Ποιος είναι ο φράουλας; Τι εννοείς “γειτονάκι”;
April 21st, 2007 at 9:35 pm
Φράπα; Ουαου εχω να ακουσω τη λεξη καμια δεκαετία:))
April 22nd, 2007 at 8:22 am
@promitheus.
Τι πινετε εσεις η νεολαια; Ριμπενακια;
April 22nd, 2007 at 10:36 am
“Ριμπενάκια”; Μα τι εχουμε,φεστιβάλ ρετρώ λεξιλογίου; Οκ, μπαινω αμεσα στο κλιμα: Φραπόγαλο πινω και μπανιζω μανουλια σπικάροντας παρλαπιπες με το Σταμάτη Γαρδέλη
April 22nd, 2007 at 3:55 pm
Οκ. Δεν εισαι της φραπας, δεν εισαι των ριμπενα. Μπας και εισαι κρυπτοφιλος των φρεντοκοκοτσινο, φλοκαστρατσιλατο, μπισκολατο, σοκολατισιμο, σοκ βανιλινο, κοκο σοτς, παουρερ ρεητζερς, κλπ? (οι υπολοιποι μην γελατε, καποιοι τα πινουν αυτα….)
April 22nd, 2007 at 4:47 pm
“Ριμπενάκια”; Μα τι εχουμε,φεστιβάλ ρετρώ λεξιλογίου;
Καλα χαλαρωσε, μην ρετ(ρ)άρεις.
Βριπιδη εισαι βλακας. Ετσι απλα, χωρις μακιγιαζ.
April 23rd, 2007 at 12:28 am
Ribena; Τι είπε ο άνθρωπας.
April 24th, 2007 at 11:09 pm
j95 εννουσα που εισαι και εσυ παλλινιοτακι. Ο Φραουλας ειναι το καφε στη γωνια Αφανων Ηρωων και Λαυριου. Σε αφηνω τωρα γιατι πρεπει να δω το Ροδα Τσαντα και Κοπανα 3.
April 24th, 2007 at 11:09 pm
Πριν το ξεχασω ολοκληρο το αρθρο της Φαινανσιαλ Ταιμς.
Greek bond fiasco fails to unwind quietly
By Kerin Hope and Gillian Tett
Published: April 23 2007 19:18 | Last updated: April 23 2007 19:18
Last Friday morning, JPMorgan, the US investment bank, issued a mysterious and somewhat embarrassing statement: in a Greek-language release, it offered to unwind a €280m structured bond arranged for the government in Athens.
“Given the questions that have arisen over what has happened with this bond . . . our proposal to buy back the bond and [to] end the swap will help [to] reach the best possible results for all concerned,” JPMorgan said.
If this statement was unusual, the saga behind it is still more bizarre. For behind this €280m bond is a bitter Greek political scandal that has already triggered the dismissal of a senior Greek pension fund manager. It also raises questions about use of structured-finance instruments in Europe’s less-sophisticated financial markets.
The story began in February, when the US bank arranged a €280m bond and constant maturity swap (CMS) on behalf of the Greek defence ministry. The 12-year instrument carries a fixed coupon of 6.25 per cent for the first two years and a variable coupon for the remainder, based on the difference between the 10-year and 2-year Euromarket swap rate.
In recent years, arranging such deals has been a lucrative and widespread business for investment banks, because these instruments typically allow governments to raise finance cheaply (the February deal, for example, cut Athens’ borrowing costs by about 28 basis points.)
But the structure was unusual in several respects. Although JP Morgan usually gives its bonds a public identifying number, this deal was kept confidential, apparently because it was to fund military procurement.
Instead of being sold to a wide pool of investors, the US bank placed the entire issue with North Asset Management, a London-based hedge fund run by Greek traders who used to work at institutions such as Morgan Stanley and Vereins Bank.
North subsequently sold it to Hypovereins bank, which then passed it to Acropolis, a Greek brokerage, which then in turn sold it to four of the largest Greek pension funds.
Everybody involved in this chain says they acted in good faith. JP Morgan, for example, denies any wrongdoing, and says investigations should focus on what happened to the bond after it was placed. North, meanwhile, says it was an arm’s-length buyer and seller of the bond: “We entered into these transactions in good faith and on normal commercial terms and are confident we have acted entirely properly at all times.”
What is crystal clear is that the pension funds received a very poor deal. The last seven CMS instruments issued by Athens have traded very badly. That should normally imply such instruments would sell at a discount. But though JP Morgan sold the deal to North at 92.95 per cent of its face value, the pension funds paid face value.
That leaves some Greek politicians critical of the global investment banking industry. International bankers retort that the real culprit is the relatively lax standards of Greece’s 200 state-controlled pension funds and local brokers.
After this scandal, the Greek capital markets watchdog has revoked Acropolis’s licence. The firm has been placed in liquidation. Greece’s financial crime unit is investigating allegations that kickbacks may have been paid to pension fund officials by Acropolis. The broker has denied any wrongdoing. Separately, the finance ministry has banned the funds from buying structured products while they undergo a special audit.
But some observers argue there is a broader need to modernise management at state-controlled pension funds, which handle assets totalling more than €30bn.
Most funds are run by political appointees without financial expertise or previous experience of fund management, under the supervision of the central bank. At many pension funds, investment advice is provided informally by a brokerage handling transactions. An exchange of faxes is often enough to complete a deal, which is cleared and settled by the central bank.
“After an election the funds’ boards and managers are replaced by the incoming government. This absence of continuity and lack of professional management [forms] an environment where wrong decisions can be made and irregularities go unreported,” says a senior Greek banker.
The pension funds are required by law to invest at least 77 per cent of their holdings in Greek government paper; a measure that has the effect of reducing Greece’s public debt because transactions between government departments are not considered net debt by the EU’s Maastricht criteria. So Greece’s debt-to-GDP ratio has been held at about 105 per cent rather than 120 per cent of GDP – twice the acceptable ratio for a eurozone member.
The remaining 23 per cent of assets is allocated to Greek equities and real estate, seen as riskier investments. Although Greece lifted all capital controls when it joined the eurozone in 2001, funds are not allowed to make investments abroad. An advisory committee chaired by Panagiotis Thomopoulos, deputy central bank governor, was set up under the previous Socialist government to help pension funds with investment strategies. But the committee has not met since 2004.
Some experts believe the central bank should have intervened in the pension funds’ investment activity in the case of structured bonds. “In a pension fund portfolio, there’s certainly a place for structured bonds – maybe one or two per cent. But . . . the funds here aren’t in a position to know what’s fair value,” says an international banker. A few pension funds are now trying to improve operations.
The pressing question is whether the Greek government will accept JPMorgan’s offer to unwind the bond. If it does, that would save the pension funds from losses.
But it is far from clear all parties would accept an unwinding – and if that were to occur, it might lead to demands to reverse other loss-making instruments.
“If you start unwinding this stuff, who knows what else will come out of the woodwork?” says one banker.
The saga could still produce more red faces.
April 25th, 2007 at 1:01 pm
επιτελους καποιος που αναγνωριζει οτι το θεμα δεν ειναι τοσο απλο και δεν μπορει ο καθε μαϊντανος να μιλαει για σκανδαλο οταν δεν ξερει τι του γινεται.
Προσωπικα ακομα δεν εχω καταληξει στο θεμα. Καποιο ρισκο πρεπει να αναλαμβανουν τα ταμεια, αλλιως δεν θα εχουν αποδοσεις. Καναν λαθη?
Σιγουρα, συνεχως κανουν. Η λυση δεν ειναι να βαλουμε αλλη μια σειρα αχρηστων πολιτικων να τα ελεγχουν. Η λυση ειναι αυτονομια, αντι να κρυφτουν φοβισμενα πρεπει να ανοιχτουν στην επαγγελματικη διαχειριση κεφαλαιων και οι διοικησεις να επιβραβευονται ή τιμωρουνται συμφωνα με την αποδοσ τους οπως γινεται με ολα τα επενδυτικα ταμεια.
Γιατι κατι που ειναι σιγουρα τεραστιο σκανδαλο ειναι οτι ως σημερα τα ασφαλιστικα ταμεια επενδυουν τα λεφτα ΜΑΣ σε τρομερα κακες επενδυσεις οπως πχ ελληνικα ομολογα… αυτο σημαινει απλα οτι οι συνταξεις μας θα ειναι δυο τρεις φορες χαμηλοτερες απο τις συνταξεις αλλων συστηματων που επενδυουν σοβαρα τα κεφαλαια τους.