σημείωση: δεν είμαι νομικός[*]. τα παρακάτω είναι άποψη, όχι θέσφατα.

Ας ξεκινήσουμε από μια φαινομενικά αθώα σελίδα:

Problemas del mundo actual.

“Τι δεν πάει καλά με αυτή την ιστοσελίδα” θα αναρωτηθείτε και δικαίως, γιατί δε γνωρίζετε ότι ο διάολος έχει πολλά ποδάρια. Εν προκειμένω, κάτω-κάτω υπάρχει ένα link για την τοποθεσία MondeDiplomatik.

Ο αθώος ΕΛλην αναγνώστης που θα κάνει κλικ στο link Edicions Internacionals ούτε καν υποψιάζεται σε τι βδελυρό σχέδιο συνεργεί. Κι αυτό γιατί η σελίδα αυτή (Edicions Internacionals) περιέχει ένα link για τον ιστοχώρο της “Ελευθεροτυπίας“, που με τη σειρά του παραπέμπει στα blogs των συντακτών της.

Ενα από τα blogs στα οποία παραπέμπει η “Ε” είναι και αυτό του Γιώργου Τετράδη, το οποίο παραπέμπει στο blog taparaponasas stoNATO που τελικά παραπέμπει στο funEl για το οποίο υπάρχουν υποψίες ότι εξυβρίζει συστηματικά γνωστό και αξιόλογο συμπολίτη μας.

Χρόνος για να φτάσω από το Problemas del mundo Actual στο funEl: κάτι λιγότερο από 6 λεπτά. Ή αν προτιμάτε 7 κλικ. Αν θυμάμαι καλά, μόλις δύο περισσότερα από αυτά που χρειαζόμουν στο πάλαι ποτέ blogme.gr για να φτάσω στον ίδιο προορισμό.

Οπότε να με συγχωρήσετε που στο επιχείρημα περί στοιχειοθέτησης της συνέργειας σε συκοφαντική δυσφήμιση από το γεγονός ότι ένα hyperlink σε πηγαίνει στο (ενδεχομένως[!]) προσβλητικό περιεχόμενο πιο εύκολα απ’ ό,τι μια έντυπη βιβλιογραφική παραπομπή, θα περιοριστώ να απαντήσω ότι όντως το ελληνικό νομικό σύστημα φαίνεται ότι δυσκολεύεται να αντιληφθεί τι ακριβώς εστί Εποχή της Πληροφόρησης.

[*] ευτυχώς.

Α ναι, σαν χθες έγινε η Άλωση της Πόλης.

Η Άλωση της Πόλης είναι κάτι που το έπαθαν ορισμένοι Βυζαντινοί, Λατίνοι, Σέρβοι κλπ από ορισμένους άλλους Βυζαντινούς, Λατίνους, Σέρβους καθώς και κάμποσους Τούρκους πριν από 554 χρόνια και μία ημέρα (give or take τις μαλακίες με τα ημερολόγια).

Μερικοί συμπατριώτες μας το αντιμετωπίζουν σαν κάτι που τους συνέβη προσωπικά το προηγούμενο Σαββατοκύριακο.

Μερικοί συμπατριώτες μας είναι βαθύτατα διεστραμένοι.

Το Παρόν της 26/5 με ενημερώνει ότι το 81% των συμπολιτών μου δηλώνει “ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ“.

Η Καθημερινή της 26/5 με ενημερώνει ότι το 47% των συμπολιτών μου λέει “Ναι στη σύνθετη ονομασία“.
Επειδή 81+47=128% είναι φανερό ότι κάτι δεν πάει καλά με μία ή περισσότερες από τις δύο έρευνες. Πάντως στην έντυπη “Κ” δημοσιεύεται η ταυτότητα της έρευνας (Πανελλαδική τηλεφωνική, δείγμα 2000 ατόμων απ’ ό,τι θυμάμαι, ας μας ενημερώσει κάποιος που να πήρε το “Παρόν” τι λέει εκεί) και μου φαίνεται απόλυτα εξωπραγματικό να μην αποδέχεται τη σύνθετη ονομασία το 76% των ψηφοφόρων της Αριστεράς όπως ισχυρίζεται το Παρόν.

Από την άλλη το Μακεδονικό φαίνεται ότι θα κρίνει και αυτή την κυβέρνηση ΝΔ (όπως έκρινε του Μητσοτάκη), οπότε είναι λογικό η “Κ” να θέλει να κατευνάσει τα πράγματα (το “Παρόν” δεν ξέρω τι στηρίζει, αλλά δε μου φαίνεται και πολύ ΝΔ).

update: ξανακοίταξα το κουτάκι με την ταυτότητα της έρευνας της “Κ” και είναι όντως πανελλαδική, 2000 άτομα άνω των 18, μέσω τηλεφώνου και διαδικτύου. Για το “Παρόν” εξακολουθώ να μην έχω ενημέρωση.
update: (31/5/2007) ο Πέτρος Δημητρόπουλος μας πληροφορεί ότι η έρευνα του “Παρόντος” ήταν τηλεφωνική με δείγμα 1000 άτομα από όλη την Ελλάδα. Αν και προσωπικά αποκαλώ τη γειτονική χώρα “Μακεδονία” και θεωρώ τις ενστάσεις παράλογες και βλαβερές για το εθνικό μας συμφέρον, είμαι αναγκασμένος να παραδεχτώ ότι η έρευνα της “Κ” πρέπει να απέχει περισσότερο από την αλήθεια, εκτός αν έχουν ανακαλύψει κάποιον τρόπο να διεξάγουν αξιόπιστες έρευνες μέσω Internet.

Η πρόκληση πού ακριβώς εντοπίζεται;

(το ρώτησα και με σχόλιο αλλά δεν υπάρχει πια, ή μπορεί να θυμάμαι και λάθος αλλά δε νομίζω γιατί ήταν χθες)

Μπορώ να φανταστώ πολύ εύκολα κάποιον interface designer να αποφασίζει ότι το να δίνεις στο χρήστη τη δυνατότητα να αποφασίζει πού θέλει να κατέβει ένα αρχείο είναι confusing και noncounter-intuitive και non-usable. Αντιθέτως κατά τη γνώμη τους είναι *πάρα* πολύ intuitive όλα να μπαίνουν χυμαδιό σε κάποιο προκαθορισμένο μέρος που για να το βρεις πρέπει να ψάξεις στα τρίσβαθα των φιλικών ρυθμίσεων του Firefox[*] και τρομερά usable άμα θες να σώσεις 250ΜΒ στο στικάκι σου να πρέπει να περιμένεις άλλα 5 λεπτά αφού τα κατεβάσεις για να τα αντιγράψεις από το Desktop.

Και μην τολμήσει κανένας να μου πει “κάνε δεξί κλικ και save as”, υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεις που πολύ απλά δε μπορείς να το κάνεις αυτό (όταν ας πούμε το link για το download σε κάνει redirect στον τελικό προορισμό ή όταν το link είναι javascript).

“Save to disk”, το πιο μαλακισμένο feature του αιώνα μετά το “putting your computer to stand-by MAY interrupt playback” των WinXP και του Media Player.

[*] οι οποίες btw είναι ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικές σε linux και σε windows, βέβαια υπάρχει και το about:config αλλά αυτό όποιος το πει φιλικό προς τον απλό χρήστη θα τον πάρουνε με τις ντομάτες.

Γιατί είστε πανηλίθιοι φασιστομαλάκες που ζουν σε έναν 100% φανταστικό κόσμο και σε γενικές γραμμές πρέπει να ξεκολλήσετε. Γι’ αυτό.

Το “Βήμα” της Κυριακής με πληροφορεί για το μεταπτυχιακό Ομοιοπαθητικής που διοργανώνει το τμήμα… Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων σε συνεργασία με τη Διεθνή Ακαδημία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Έχω αναφερθεί και παλιότερα στο θέμα (1, 2, 3, 4, 5).

Το κεντρικό πρόβλημα είναι ότι όλοι αυτοί οι τύποι[*] θεωρούν πως το νερό (ή το οινόπνευμα, ή άλλο έκδοχο) εκπαιδεύεται.

Αραιώνοντας σε αυτό ουσίες που προκαλούν παρόμοια συμπτώματα με τις ασθένειες που θέλουμε να το εκπαιδεύσουμε να θεραπεύει.

Δεν ξέρω ρε παιδιά… Δηλαδή πραγματικά, σας φαίνονται φυσιολογικές προτάσεις οι δύο τελευταίες;
Και τι σχέση έχει η θεωρία της πολυπλοκότητας (που βλέπω στο πρόγραμμα σπουδών) με την ιδέα ότι το νερό εκπαιδεύεται; Η πολυπλοκότητα δε λέει πουθενά ότι το νερό εκπαιδεύεται, είμαι απόλυτα σίγουρος για αυτό.

Να προσθέσω επίσης ότι μου την ψιλοέσπασαν ο ενθουσιασμός, η μονομέρεια και το γενικότερο στυλάκι “επιτέλους” με τα οποία παρουσιάζει το θέμα η αρθρογράφος του “Βήμαscience”. Καμία απολύτως τεκμηρίωση για τα φοβερά και τρομερά που υποτίθεται ότι πετυχαίνει η Ομοιοπαθητική, ουσιαστικά 4 γραμμές αντίλογος με σαρωτικές απαντήσεις (πάλι χωρίς τεκμηρίωση). Διαφήμιση βασικά (ή κάτι λειτουργικά ισοδύναμο με διαφήμιση, για να μην είμαστε κακοπροαίρετοι).

[*] της Κλασικής Ομοιοπαθητικής, γιατί υπάρχουν κι άλλες.

(Αφιερωμένο στο Βαγγέλη που λύσσαξε να απολαύσει το λογοτεχνικό μου “ταλέντο”. Ακολουθεί και ανάλυση. )

Ο Taldo γεννήθηκε σε μια κανονική οικογένεια, μεγάλωσε αρκετά ευτυχισμένα, έχασε την παρθενιά του υπό λίγο έως πολύ ιδανικές συνθήκες, διασκέδαζε τακτικά, παρακολουθούσε όλη μέρα ενδιαφέροντα πράγματα και όπως νόμιζε μέχρι πρόσφατα το μοναδικό του παράπονο από τη ζωή στον Πλανήτη της Τελειότητας ήταν ότι ποτέ δε βαριέσαι. “Ένας κόσμος χωρίς βαρεμάρα δεν μπορεί να είναι τέλειος”, φώναξε ένα πρωί στους έκπληκτους γειτόνους [και στην κάμερα παρακολούθησης της γειτονιάς]. Μετά το ξέχασε, και υπό κανονικές συνθήκες θα συνέχιζε να απολαμβάνει τη ζωή του όπως συνηθίζουν οι κάτοικοι του Πλανήτη της Τελειότητας.

Όμως ένα περίεργο συναίσθημα τον πνίγει από τότε και τον εμποδίζει να απολαύσει τη ζωή του όπως συνηθίζουν οι κάτοικοι του Πλανήτη της Τελειότητας. Αυτό που νιώθει ο Taldo είναι πολυσύνθετο. Σίγουρα δεν είναι ενθουσιασμός. Ούτε αγάπη. Ούτε μίσος. Ούτε αγωνία. Βασικά κι ο ίδιος δεν μπορεί να το προσδιορίσει, γιατί είναι ένα πραγματικά πρωτόγνωρο συναίσθημα.

Σε αυτό το σημείο ο αφηγητής είναι αναγκασμένος να καταφύγει στην υπερβατική γλώσσα της λογοτεχνίας και να χρησιμοποιήσει ένα υψηλό αλληγορικό τέχνασμα: φανταστείτε πώς θα νιώθατε αν σας έδεναν τα τέσσερα άκρα σε ισάριθμα βόδια, και μετά τα έβαζαν να τραβήξουν με όλη τους τη δύναμη ενώ από κάτω σας σιγόκαιγε ικανή ποσότητα ξυλάνθρακα.

Έτσι ακριβώς νιώθει ο Taldo, και έχει τους λόγους του.

Βλέπετε αυτή τη στιγμή εκτίει την ποινή του για Προσβολή των Ιερών και Οσίων του Πλανήτη της Τελειότητας, που δυστυχώς περιλαμβάνει διαμελισμό από τέσσερα ιτς-χάι με ταυτόχρονο σιγοψήσιμο στη φωτιά. Βρίσκεται συνεπώς στην αρένα και αν δεν ήταν ανάσκελα θα μπορούσε να δει περίπου εκατό χιλιάδες θεατές να κραυγάζουν ξέφρενα, ζητώντας από τους δημίους να μαστιγώσουν περισσότερο τα ιτς-χάι ή να τους δώσουν τα λεφτά τους πίσω. Ως έχουν τα πράγματα, ο Taldo μπορεί μόνο να τους ακούσει. Δεν πρέπει να τον παρηγορεί και πολύ αυτό.

Η αλληγορία βέβαια έγκειται στο ότι ένα ιτς-χάι δεν είναι ακριβώς το ίδιο με ένα βόδι. Ούτε το τιζ που καίγεται από κάτω από τον Taldo είναι ξυλάνθρακας. Και εδώ που τα λέμε, μάλλον ο Taldo νιώθει αρκετά διαφορετικά από εσάς.

Συγκεκριμένα ένα ιτς-χάι έχει τη δύναμη ενός νεογέννητου κοτόπουλου, και το τιζ καίγεται στους 14.2 βαθμούς Κελσίου. Ακόμα και αν τα ιτς-χάι κατόρθωναν να αποσπάσουν τα τέσσερα άκρα του Taldo, αυτός έχει άλλα 266 διαθέσιμα. Και η φωτιά πολύ απλά δεν παίζει να κάνει τίποτα στο καβούκι του που αντέχει ακόμα και δύο χιλιάδες βαθμούς. Αν η εκτέλεση συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό, ο Taldo θα διαμελιστεί σε 718 χρόνια, κάτι παραπάνω από το προσδόκιμο ζωής του χωρίς τροφή (και περίπου το μισό από το προσδόκιμο ζωής των ιτς-χάι). Όχι ότι αυτό ενοχλεί τους θεατές ή τους δημίους, που είναι ρομπότ με μπαταρίες διάρκειας 720 χρόνων.

Η ποινή του Taldo, είναι θάνατος.

Θάνατος από βαρεμάρα.

———–

Ανάλυση: η παραπάνω μινιατούρα δείχνει πιστεύω ξεκάθαρα τη διαφορά ανάμεσα σε ένα Ιερό Τέρας της φανταστικής λογοτεχνίας και εμένα. Συγκεκριμένα πραγματεύομαι το θέμα της μινατούρας Nicholas was… του Neil Gaiman. Μόνο που ο Gaiman τα λέει όλα σε 102 λέξεις, ενώ εγώ χρησιμοποιήσα 459.

Τους Locomondo τους είδα πρώτη φορά σε μια δημοτική εκδήλωση της Παλλήνης, φθινόπωρο του 2004. Το κοινό τους ήταν βασικά εγώ, η Μ13, κάτι δημοτικοί σύμβουλοι και καμιά δεκαριά πιτσιρίκια που χορεύανε σαν τρελά πρώτη-πρώτη (και μοναδική) γραμμή.

Έπαθα την πλάκα μου. Αυτό που έβλεπα δεν ήταν ένα διαμάντι μέσα στα σκατά, αλλά ένα διαμάντι που με το που έπεσε στα σκατά τα μετέτρεψε κι αυτά σε διαμάντια. Βγάζει κάτι πολύ ωραίο από τον κόσμο η μουσική των Locomondo.

Με το “Ένας τρελός κόσμος” έδειξαν πως ήταν ικανοί να παράγουν ήχους που ξεφεύγουν από ό,τι περιμένεις να ακούσεις από Έλληνες (αλλά δεν ξέφευγαν και πάρα πολύ από ό,τι περιμένεις να ακούσεις από το Μανού Τσάο). Με το “12 μέρες στη Τζαμάικα” έδειξαν τα πρώτα πραγματικά αξιόλογα δείγματα fussion reggae με σαφώς ελληνικές αναφορές. Και με το “Me wanna dance”, ένα δίσκο που προβλέπω ότι θα γίνει ο πιο εμπορικός, μπορούμε πλέον να λέμε ότι ωρίμασαν. Και ότι αυτό που ακούμε είναι γαμάτο και είναι Locomondo και δεν το μπερδεύεις με τίποτε άλλο. Ειδικά το Gelas Pio Dynata τους δίνει πιστεύω μια θέση στο πάνθεον της roots.

Γιατί η roots επιφανειακά μιλάει για το Jah και τη Μαύρη Σκλαβιά και τη φούντα και όλες αυτές τις μαλακίες. Όμως η roots πιο βαθιά μιλάει για το ανθρώπινο χαμόγελο, τους φίλους, τα vibes, και άλλα μικρά πράγματα που δε στα παίρνει κανείς. Κι αυτό ευτυχώς είναι κάτι που δε μπορώ να σας το εξηγήσω. Όσοι καταλαβαίνουν, καταλαβαίνουν.

Μια πολύ καλή πρωτοβουλία. (via).

Είναι κατά τη γνώμη μου σημαντικό να καταλάβετε γιατί υπογράφουμε. Δεν υπογράφουμε “απεχθάνομαι τις απόψεις του Λιακόπουλου”. Το “απεχθάνομαι τις απόψεις του Λιακόπουλου” είναι μία -κατά τη γνώμη μου- πάρα πολύ σωστή δήλωση, αλλά δεν αποτελεί το αντικείμενο της συγκεκριμένης συλλογής υπογραφών. Υπογράφουμε υπέρ του δικαιώματος να παραπέμπει κάποιος σε όποιες ιστοσελίδες θέλει, που είναι και η κεντρική ιδέα του World Wide Web και κατά τη γνώμη μου βρίσκει σύμφωνους ακόμα και τους περισσότερους από τους “λιακοπουλέους”. Δευτερευόντως υπογράφουμε υπέρ του να αναγκαστεί το σύστημα δικαιοσύνης της χώρας να καταλάβει σε ποιον αιώνα ζει. Δε γίνεται να καταστρέφεσαι επαγγελματικά επειδή ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει “aggregator”!