while(1)
(Αφιερωμένο στο Βαγγέλη που λύσσαξε να απολαύσει το λογοτεχνικό μου “ταλέντο”. Ακολουθεί και ανάλυση. 
)
Ο Taldo γεννήθηκε σε μια κανονική οικογένεια, μεγάλωσε αρκετά ευτυχισμένα, έχασε την παρθενιά του υπό λίγο έως πολύ ιδανικές συνθήκες, διασκέδαζε τακτικά, παρακολουθούσε όλη μέρα ενδιαφέροντα πράγματα και όπως νόμιζε μέχρι πρόσφατα το μοναδικό του παράπονο από τη ζωή στον Πλανήτη της Τελειότητας ήταν ότι ποτέ δε βαριέσαι. “Ένας κόσμος χωρίς βαρεμάρα δεν μπορεί να είναι τέλειος”, φώναξε ένα πρωί στους έκπληκτους γειτόνους [και στην κάμερα παρακολούθησης της γειτονιάς]. Μετά το ξέχασε, και υπό κανονικές συνθήκες θα συνέχιζε να απολαμβάνει τη ζωή του όπως συνηθίζουν οι κάτοικοι του Πλανήτη της Τελειότητας.
Όμως ένα περίεργο συναίσθημα τον πνίγει από τότε και τον εμποδίζει να απολαύσει τη ζωή του όπως συνηθίζουν οι κάτοικοι του Πλανήτη της Τελειότητας. Αυτό που νιώθει ο Taldo είναι πολυσύνθετο. Σίγουρα δεν είναι ενθουσιασμός. Ούτε αγάπη. Ούτε μίσος. Ούτε αγωνία. Βασικά κι ο ίδιος δεν μπορεί να το προσδιορίσει, γιατί είναι ένα πραγματικά πρωτόγνωρο συναίσθημα.
Σε αυτό το σημείο ο αφηγητής είναι αναγκασμένος να καταφύγει στην υπερβατική γλώσσα της λογοτεχνίας και να χρησιμοποιήσει ένα υψηλό αλληγορικό τέχνασμα: φανταστείτε πώς θα νιώθατε αν σας έδεναν τα τέσσερα άκρα σε ισάριθμα βόδια, και μετά τα έβαζαν να τραβήξουν με όλη τους τη δύναμη ενώ από κάτω σας σιγόκαιγε ικανή ποσότητα ξυλάνθρακα.
Έτσι ακριβώς νιώθει ο Taldo, και έχει τους λόγους του.
Βλέπετε αυτή τη στιγμή εκτίει την ποινή του για Προσβολή των Ιερών και Οσίων του Πλανήτη της Τελειότητας, που δυστυχώς περιλαμβάνει διαμελισμό από τέσσερα ιτς-χάι με ταυτόχρονο σιγοψήσιμο στη φωτιά. Βρίσκεται συνεπώς στην αρένα και αν δεν ήταν ανάσκελα θα μπορούσε να δει περίπου εκατό χιλιάδες θεατές να κραυγάζουν ξέφρενα, ζητώντας από τους δημίους να μαστιγώσουν περισσότερο τα ιτς-χάι ή να τους δώσουν τα λεφτά τους πίσω. Ως έχουν τα πράγματα, ο Taldo μπορεί μόνο να τους ακούσει. Δεν πρέπει να τον παρηγορεί και πολύ αυτό.
Η αλληγορία βέβαια έγκειται στο ότι ένα ιτς-χάι δεν είναι ακριβώς το ίδιο με ένα βόδι. Ούτε το τιζ που καίγεται από κάτω από τον Taldo είναι ξυλάνθρακας. Και εδώ που τα λέμε, μάλλον ο Taldo νιώθει αρκετά διαφορετικά από εσάς.
Συγκεκριμένα ένα ιτς-χάι έχει τη δύναμη ενός νεογέννητου κοτόπουλου, και το τιζ καίγεται στους 14.2 βαθμούς Κελσίου. Ακόμα και αν τα ιτς-χάι κατόρθωναν να αποσπάσουν τα τέσσερα άκρα του Taldo, αυτός έχει άλλα 266 διαθέσιμα. Και η φωτιά πολύ απλά δεν παίζει να κάνει τίποτα στο καβούκι του που αντέχει ακόμα και δύο χιλιάδες βαθμούς. Αν η εκτέλεση συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό, ο Taldo θα διαμελιστεί σε 718 χρόνια, κάτι παραπάνω από το προσδόκιμο ζωής του χωρίς τροφή (και περίπου το μισό από το προσδόκιμο ζωής των ιτς-χάι). Όχι ότι αυτό ενοχλεί τους θεατές ή τους δημίους, που είναι ρομπότ με μπαταρίες διάρκειας 720 χρόνων.
Η ποινή του Taldo, είναι θάνατος.
Θάνατος από βαρεμάρα.
———–
Ανάλυση: η παραπάνω μινιατούρα δείχνει πιστεύω ξεκάθαρα τη διαφορά ανάμεσα σε ένα Ιερό Τέρας της φανταστικής λογοτεχνίας και εμένα. Συγκεκριμένα πραγματεύομαι το θέμα της μινατούρας Nicholas was… του Neil Gaiman. Μόνο που ο Gaiman τα λέει όλα σε 102 λέξεις, ενώ εγώ χρησιμοποιήσα 459.
May 22nd, 2007 at 4:20 am
Don’t Kiss The Frog: while(1)…
περιληψη?…
May 22nd, 2007 at 10:08 am
May 22nd, 2007 at 10:34 am
Κανονικά τέτοια κείμενα θα έπρεπε να τα διδάσκουν στα σχολεία.
May 22nd, 2007 at 1:07 pm
Η διάρκεια της ζωής του είναι όσο μιας ατέρμονης επανάληψης. Ωραίο.
May 22nd, 2007 at 1:33 pm
Gaiman= Θεός
(μην είσαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου)
May 22nd, 2007 at 2:03 pm
Εντάξει σίγουρα η C++ του είναι χειρότερη από τις ιστορίες μου.
May 22nd, 2007 at 2:08 pm
ta espase! einai kai h allh me ton paragio pou erixne roxales sto tyrogalo vevaia, alla kai m’afthn pistevw exeis dwsei kai katalavame
Ta sevh mou
May 22nd, 2007 at 2:25 pm
Ποιό τού Γκέινμαν βιβλιαράκι θεωρείται καλύτερο;
May 22nd, 2007 at 3:19 pm
Εγώ το Neverwhere αλλά δεν έχω διαβάσει πολλά. Λένε επίσης ότι το American Gods καταγ@μάει (σάρωσε και τα Nebula).
May 22nd, 2007 at 3:22 pm
…αλλά εσένα μάλλον θα σου αρέσει το Good Omens που έγραψαν μαζί με τον Terry Pratchett. Είναι κάτι σαν HHGTTG με θρησκευτικό θέμα.
May 22nd, 2007 at 3:38 pm
“Η αλληγορία βέβαια έγκειται στο ότι ένα ιτς-χάι δεν είναι ακριβώς το ίδιο με ένα βόδι. Ούτε το τιζ που καίγεται από κάτω από τον Taldo είναι ξυλάνθρακας. Και εδώ που τα λέμε, μάλλον ο Taldo νιώθει αρκετά διαφορετικά από εσάς”.
Αυτό το απόσπασμα μου θυμίζει παααάρα πολύ έντονα την αρχή του “Starship Titanic” του Jones, γραμμένο πάνω στο ομώνυμο παιχνίδι του Adams. Γενικά, έχω παρατηρήσει ότι το λογοτεχνικό ύφος σου, J, προδίδει έντονη επιρροή από Adams και Pratchett.
May 22nd, 2007 at 3:41 pm
Δεν έχω διαβάσει το Starship Titanic αλλά άμα έχει τέτοια αρχή λογικά θα είναι πολύ καλό.
Γενικά από Adams μόνο το κλασικό έχω διαβάσει, ίσως και καμία μινιατούρα. Είχα πάρει και το Long Dark Tea Time of the Soul, αλλά το βαρέθηκα κάπου στη σελίδα 10.
May 22nd, 2007 at 4:00 pm
gamwto, mono egw den katalava tpt.
alla prepei na ta eipes kala.
paw na to ksanadiavasw.
(eimai akomh sto light fantastic kai exw alla dyo vivlia gia na ftasw to good omens…shit. Btw to Mort gamaei!!!)
May 22nd, 2007 at 4:06 pm
“‘Where is Leovinus?’ demanded the Gat of Blerontis, Chief Quantity Surveyor of the entire North Eastern Gas District of the planet of Blerontin. ‘No! I do not want another bloody fish-paste sandwich!’
He did not exactly use the word ‘bloody’ because it did not exist in the Blerontin language. The word he used could be more literally translated as ’similar in size to the left earlobe’, but the meaning was much closer to ‘bloody’. Nor did he actually use the phrase ‘fish-paste’, since fish do not exist on Blerontin in the form in which we would understand them to be fish. But when one is translating from a language used by a civilization of which we know nothing, located as far away as the centre of the Galaxy, one has to approximate.
Similarly the Gat of Blerontis was not exactly a ‘Quantity Surveyor’ and certainly the term ‘North Eastern Gas District’ gives no idea at all about the magnificence and grandeur of his position. Look, perhaps I’d better start again…”
“Starship Titanic”, Terry Jones.
Λίγο εκτός
θέματος, αλλά θεώρησα ωραία την σύμπτωση για να το μεταφέρω.
May 23rd, 2007 at 9:11 am
ωραία…
May 23rd, 2007 at 2:48 pm
bravo kk gamAto!
May 26th, 2007 at 9:07 am
Οι αμερικανοί φιλόλογοι, αν δεν κάνω λάθος, αυτού του είδους τα κείμενα τα ορίζουν ως shorts shorts. Στα ελληνικά πώς αποδίδεται; Έλα ντε. Πάντως, και το δικό σου κείμενο τέτοιο είναι–μην ξεχνάς ότι άλλο το συντακτικό και άλλες οι ανάγκες των δύο γλωσσών, αν και φυσικά υπήρχαν τρόποι να αφαιρέσεις κι άλλα.
Αγαπημένος συγγραφέας; Ή συγγραφείς. Έως πέντε, παρακαλώ (ιδέα για άλλο-ένα-chain-από-αυτά-που-σου-τσακίζουν-τα-νεύρα).
May 26th, 2007 at 10:44 am
Λέγεται “βινιέτα” ή “σύντομο δοκίμιο”.