Comments on: λογοκρισία re^2visited

By: Γιώργης Χολιαστός

Γιώργης Χολιαστός — Sat, 23 Aug 2008 21:55:02 +0000

. ΠΤίΤΣΑ
Και αν ακόμα δεν είχα γνωρίσει την Τιαλίν του Θανατηφόρου Έλκους,θα έφτανε η γνώση ότι το πουλί στα βουλγαρικά λέγεται “πτίτσα” για ν’ αγαπήσω τη Βουλγαρία.
Πτίτσα!
Πιο αρμοστόν συνδυσμό φωνηέντων και συμφώνων για την απόδοση της έννοιας του πουλιού δεν έχω συναντήσει.
Πτίτσα!
Πρωτο TO “πι”. Που η ιδέα του μόνο γεμίζει το στόμα σου αέρα πνοή που θέλει να βγει, που ζητάει να εκτονωθεί, να φύγει από κει μέσα που είναι κλεισμένη και να πετάξει, να λεφτερωθεί, να πάει πέρα και πάνω και γύρω, όπως το πλασματάκι που η λέξη “πτίτσα” προσδιορίζει.
θα μπορούσε να μην έχει πουλιά ο κόσμος μας; Όχι. Γιατί τότε τι θα μας χρησίμευε αυτό το όλο ορμή και απαλότητα, δύναμη και γλυκύτητα, πάθος και ηρεμία, θάνατο και ανάσταση μάζεμα του αέρα πίσω από τα χείλη μας, αν ήτανε μόνο να πούμε: περνώ, παρέα, πέτρα κι όχι να προσδιορίσουμε κάτι που πππππ-ετάει; Όχι! Κι αν δεν είχαμε πουλιά θα τα είχαμε φανταστεί.
Στα ελληνικά το “πι” του “πουλιού” ακολουθείται από ένα “ου”, έναν βαρύ δηλαδή και σκληρό φθόγγο, που η άγαρμπη έλξη του καθηλώνει όλα τα γύρω του. Και άραγε και το “πι” και το πουλί μαζί του. Και πώς έτσι το πουλί να πετάξει;
Στο “πτίτσα” όμως το “πι” όχι μόνο δε δεσμεύεται από κάτι,αλλά η γλώσσα μας,ενώνει τις δυνάμεις της με τους μύες των παρειών και τωνχειλιών που μόλιςέχουνκατορθώσει το “πι”,για να δώσει σ’αυτό,με τοναέρα που εκτοξεύει πραγματώνοντας το “ταύ”μόλις αφού το “πι” έχει βγει απο το στόμα,μιαν ακόμα ώθηση,για να το εφοδιάσει μεμιανσκόμα ηνοή,μ’ένα ακόμα ψύσημα,σαν όπως καμμιά φορά τα μικρά πουλάκια,που μερικές φορές διστάζουν να πρωτοπετάξουν,και που εκτός από την προσταγή της Φύσης θέλουνκαι το σπρώξιμο της μάνας για να το τολμήσουν. Και αυτό το διάστημα ανάμεσα στην εκφορά του “πι”και του “ταύ”,αυτή η
..
απειροελάχιστα προσωρινή δέσμευση του «πι» μέχρι να ακουστεί αηόκοντα το”του” ,που επιτείνει την ορμή του «π» όταν πλέον αυτό πάρει την επίνευση, την επιτακτική αυτή συγκατάβαση του “ταυ” για να υπάρξει και να προχωρήσει, δε σας φέρνει στο νου το απειροελάχιστο διάστημα που μεσολαβεί από την όλο ετοιμότητα κατάσταση των δρομέων που έχουν κιόλας πάρει τη θέση τους και έχουν κιόλας ανακάμψει από την γονυκλινή τους στάση πανέτοιμοι για εκτόξευση, μέχρι τη μπιστολιά του αφέτη, που να! ακούγεται κιόλας; Και δε σας θυμίζει ίσως την ισχνή άρνηση της γυναίκας πριν, αμέσως μετά, φωνάξει με όλη τη δύναμη του φύλου της το “ναι”, κάνοντας έτσι πιο ηδονική την ανεπιφύλακτη πια παράδοσή της;
Να λοιπόν το “πι” και το “ταυ” του “πτίτσα”.
Και ύστερα έρχεται το “γιώτα”. Ήδη η συρτή, ευθεία και όσο θέλει να υποθέσει κανείς προεκτεινόμενη γραμμή του, δίνει την εικόνα ενός πετάγματος όσο διαρκούς μπορεί να γίνει. Όπως του τρεξίματος ενός αυτοκινήτου, που αφού πέρασε από την πρώτη και δεύτερη ταχύτητά του, τώρα τρέχει με τετάρτη χωρίς ένια πια, χωρίς αντιστάσεις. Όπως του πετάγματος ενός αεροπλάνου, που αφού απογειώθηκε μέσα σε λίγα λεπτά, ύστερα πετάει για χιλιάδες μίλλια. Όπως το “πτίτσα” με τυ τα “πι” του και τα “ταύ” του.

Και ο τόνος είναι στο “γιώτα” του “πτίτσα”, που και γλωσσογνωστικά σημαίνει πως όσο θέλεις πια TO μακραίνεις αυτό το “γιώτα” και άραγε το πέταγμα του πουλιού. Πέταγμα όλο γλύκα και ομορφιά, πέταγμα πρότυπο κάθε τι που μπορεί να πετάξει, που σημαίνει όλων όσων οι άνθρωποι θέλουνε να τα βλέπουνε ψηλά: ιδανικά, αισθήματα, ονειροπολήσεις, εκλετπυσμένους έρωτες, σκοπούς που θέτουν στη ζωή τους και μέσα εκπλήρωσής τους…
Και μήπως το “τσα” που κλείνει τη λέξη είναι άχρωμο;
Μήπως είναι μόνο ένα συμπλήρωμα για να τελειώνουμε και με την έννοια
“πουλί”;
Καθόλου.

Τα “τσ” του, δεν είναι το κελάδημα του πουλιού; Δεν είναι το σύμπλεγμα συμφώνων που μας πάει κατευθείαν στα πουλιά; Δεν είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα, η ειδοποιός διαφορά των ανθρωποποιημένων φωνών των διαφόρων ειδών του ζωικού βασιλείου; To “μια-ου” μάς παραπέμπει στον γατόκοσμο, το “γα-ου” στον σκυλόκοσμο, το “τσ-ίου” μάς πάει ίσα στον φτερωτό κόσμο των πουλιών. Και στο γραφτό μου αυτό, είναι σαν να θέλει να μας πει: Ει! Πάψτε να ονειρεύεστε αεροπλάνα, γυναίκες, δρομείς και αυτοκίνητα. Για μένα-για το πουλί μιλάτε!
Σωστά και εμένα τουλάχιστον με έκανε να ντραπώ λίγο η αναφορά μου σε μηχανήματα σε ένα γραφτό μέσα που μιλάει για πουλιά, όμοια όπως θα ένιωθα ντροπή, πολύ μεγαλύτερη μάλιστα, αν έγραφα αριθμούς μέσα στα ποιήματά μου.
Ως γιο το “τσα” ολόκληρο πια, τί να έλεγα που μιλάει μόνο του! Γιατί είναι η κατάληξη πολλών ωραίων πραγμάτων και ανθρώπων, όταν χρησιμοποιείται σαν κατάληξη στα υποκοριστικά τους. Από ονόματα ωραίων γυναικών που είναι άφθονα (όπως Αθανασίτσα, Ελενίτσα, Γαρουφαλλίτσα κλπ), δέντρων (μηλίτσα, πορτοκαλλίτσα), χώρων ίΦωλίτσα, αγκαλίτσα. τρυπίτσα) όρων σχετικών με θερμότητα (φωτίτσα, ζεστίτσα), αντικειμένων διάφορων (Θαλασσίτσα, ζακεττίτσα}. Έτσι το “τσα” και από αυτή την άποψη, μόνο καλά φέρνει στο μυαλό, αφού σε άσχημα πράγματα δεν συνηθίζουμε να δίνουμε υποκοριστικά-ποτέ δε θα λέγαμε ας πούμε την πείνα πεινίτσα, την πανούκλα πανουκλίτσα.
Θα μπορούσε να μου πει κάποιος πως και στην ελληνική λέξη πτηνό έχουμε το “πτη”. Ναι, όμως με δύο διαφορές που. κάνουν τον θαυμασμό μου της βουλγάρικης λέξης αντικειμενικόν. Πρώτη διαφορά είναι πως η λέξη “πτηνό” περιλάμβάνει ένα γενικότερο σύνολο φτερωτών όντων. Και δεύτερη και καταλυτική το γεγονός ότι TO “πτη” στο “πτηνό”, ακολουθείται από ένα άηχο και άψυχο, από ένα νεκρό κιόλας “νο”. Kαι μάλιστα τονιζόμενο, έτσι που να δίνει τέλος σε όποια ελπίδα για χάρη και ελαφρότητα είχε αφήσει προφερόμενο να δημιουργηθεί το “τττη”, ώστε με τη λέξη “πτηνό” να έχεις μπροστά σου ένα ψόφιο πουλί το ολιγότερο (αλήθεια τι δουλειά έχει το “νι” μ’ ένα πουλί;)
Τελειώνοντας θέλω να ξεκαθαρίσω πως όταν αναφέρομαι στη λέξη “πτηνό” σε σύγκρισή της με τη λέξη “πτίτσα”, δεν κάνω σύγκριση γλωσσών, ώστε να κατακρίνω καμία και να εξυψώνω άλλην. Μια λέξη πήρα που εδόνησε κάποια χορδή μου κι έγραψα κάποιες αλήθειες γι αυτήν. Ύστερα εσείς που με διαβάζετε καιρό, αφού με δικαιολογείτε όταν υμνώ τα κάλλη μιας γυναίκας, πολύ περισσότερο θα μου δικαιολογήσετε την ενασχόλησή μου με μια έστω μόνο λέξη, τη στιγμή που είναι γνωστό ότι χωρίς τη λέξη (γλώσσα),δε θα υπήρχε γυναίκα (τίποτα).

Γιώργης Χολιαστός

By: omadeon

omadeon — Sat, 01 Sep 2007 06:47:04 +0000

Για μία καινοτομική ΣΥΝΟΛΙΚΗ προσέγγιση του θέματος υπάρχει
“Πρόταση Νόμου για την Ελευθερία της Διαδικτυακής Έκφρασης”:

http://omadeon.wordpress.com/2007/08/31/anti-censorship/

Καλό μήνα!

By: Περί λογοκρισίας στα blogs « Ο “Νεοφιλελεύθερος”

Περί λογοκρισίας στα blogs « Ο “Νεοφιλελεύθερος” — Mon, 18 Jun 2007 07:35:27 +0000

[...] Δείτε επίσης: Λογοκρισίες και αυθαιρεσίες… - “Απλώς δεν το θέλω να κοπρίσει το σπίτι μου. Απλώς του βάζω πόρτα. Απλώς διαλέγω με ποιους πάω και ποιους αφήνω.” Talos στο blog του J - “αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να επικρίνεις (ως λογοκριτή) κάποιον που απλά δεν θέλει να χέζουν στο σαλόνι του;” [...]

By: Hell

Hell — Thu, 07 Jun 2007 23:58:50 +0000

Και κάτι τελευταίο περί τέχνης (σόρυ, J):

Με τον ορισμό που δίνετε στην τέχνη, ένας πολιτικός λόγος είναι τέχνη. Μια ανάγνωση του ετήσιου, κρατικού προϋπολογισμού, είναι τέχνη.

Τον 20ο αίωνα, κυρίως, καλλιεργήθηκε το ρεύμα απλούστευσης και διεύρυνσης της τέχνης. Παίρνω μια βούρτσα και την τοποθετώ πάνω σ’ ένα ανοιχτό βιβλίο και λέω πως έκανα τέχνη. Λέω πως είναι κάποιος συμβολισμός. Όμως η πραγματική ανίχνευση για το αν είναι τέχνη, θα έρθει μαζί με την ερώτηση: “γιατί το έκανες”; Εξαιρετικές απαντήσεις πάνω σ’ αυτά, καθώς και προβληματισμούς, κατέθεσαν διάφοροι Ιταλοί, σχεδιαστές κόμικς σε ιστορίες τους (Καβατσάνο, Σκάρπα, Μποτάρο, Τζίκε κ.α.).

By: Hell

Hell — Thu, 07 Jun 2007 23:50:28 +0000

Thas κι εσύ και ο lazopolis κάνετε ένα λάθος στην ερώτηση σχετικά με την τέχνη. Όντως υπήρξε πρόβλημα διεύρυνσης της αισθητικής στην τέχνη τον τελευταίο αιώνα, αλλά αυτό γιατί η τέχνη ως τότε, είχε σχεδόν σημειολογική και τεχνοτροπική σκοπιά πάνω στον ορισμό της. Το μόνο που άλλαξε είναι η θεώρηση της τέχνης ως προς το μέσο και την τεχνοτροπία, όχι όμως ως προς το τι είναι τέχνη. Αυτό που έχει σημασία, είναι το περιεχόμενο. Το μέσο και η τεχνοτροπία είναι αδιάφορα ή, στην καλύτερη περίπτωση, δευτερεύοντα. Από την στιγμή λοιπόν που μας είναι αδιάφορα, πλέον η τέχνη δέχεται το “άντε γαμήσου μωρή ξεκωλιάρα” σαν στίχο ποιήματος αλλά όχι όταν ο στίχος χρησιμοποιείται για να ορίσει το ποίημα αλλά όταν συμβαίνει μέσα του. Αν ο στόχος -ή ο λόγος της συγγραφής- του ποιήματος είναι το “άντε γαμήσου μωρή ξεκωλιάρα”, τότε δεν είναι τέχνη, δεν είναι ποίημα· το πολύ να είναι πολιτικό ή κοινωνικό μανιφέστο.

By: artois

artois — Thu, 07 Jun 2007 21:12:32 +0000

Ίσα βρε penguin_witch!
Κόψε κάτι ντε!

Τελικώς, αν δεχτούμε τη λογική σου ότι όσοι έχουν διαφορετική άποψη από μας είναι καθίκια, αυτοί απεδείχθησαν μεγαλύτερα καθίκια. ΤΕΡΑΣΤΙΑ

Άσε που δεν είδα κάποιον από όσους είχαν διαφορετική άποψη να ξεφεύγει.

By: artois

artois — Thu, 07 Jun 2007 21:01:49 +0000

!
Δεν είχα αντιληφθεί εγκαίρως την αξία του λινκ που μας είχες δώσει. Ή μάλλον, δεν είχα προσέξει τα σχόλια, γιατί μεσολαβούσε μεγάλο κενό μεταξύ αυτών και του ποστ και δεν ήξερα ότι υπήρχαν.

“Ανώνυμε” τζέι, αν και ποτέ δεν αμφέβαλα για την ευφυΐα σου, αυτή τη φορά σου αποκαλύπτομαι και για την μεθοδικότητά σου. Αν και νομίζω ότι δεν το φχαριστήθηκες και πολύ που οδήγησες τόσο εύκολα τον επώνυμο Νίκο Ξυδάκη στην απώλεια όλων των επιχειρημάτων του και τον άφησες μόνον με αυτό της επωνυμίας του.

Πρέπει πάντως να διακατέχεσαι από φιλάνθρωπα αισθήματα για να του αφήσεις κι αυτό. Μπράβο σου!

…αλλά εγώ δεν είμαι και τόσο φιλάνθρωπος.