Don’t Kiss The Frog

Διάβασα μια ταινιοκριτική για τους “Πειρατές της Καραϊβικής 3″ που σκυλοθάβει την ταινία και αναφέρεται πολύ απαξιωτικά στο γεγονός ότι διαρκεί 168 λεπτά. Τη βαθμολογεί φυσικά με 1 στα 10. “Ο Τζόνι Ντεπ” λέει, “προσπαθεί μάταια να σώσει την κατάσταση”, λέει. Τι “μάταια” ρε μαλάκα; Μια ΚΛΑΝΙΑ του Τζόνι Ντεπ αξίζει περισσότερο από όλα τα έργα στα οποία έχεις βάλει 10/10. Μαζί.

Και φυσικά ρε αποτυχημένε σκηνοθέτη, σε πειράζει που διαρκεί 168 λεπτά επειδή είναι μια εμπορική ταινία του Χόλυγουντ που γουστάρει ο κόσμος. Ενώ αν ήταν μια ταινία της Σχολής της Κοπεγχάγης[*] και μίλαγε για τα υπαρξιακά προβλήματα μιας ηλίθιας μεγαλοαστής στην αποικιακή Βομβάη πολύ που θα σε πείραζε να διαρκούσε 168 λεπτά.

Λάσπη και σκατά στους αποτυχημένους σκηνοθέτες (=κριτικοί κινηματογράφου).

Και βασικά επειδή έχω τρομερά νεύρα, λάσπη και σκατά σε ΟΛΟΥΣ σας εκτός από καμιά δεκαριά άτομα.

[*] δηλαδή με την κάμερα να τρέμει αρκετά για να σου προκαλέσει πονοκέφαλο σε 30 δευτερόλεπτα (και εννοούμε φυσικό πόνο στο κεφάλι, δε μιλάω καθόλου μεταφορικά)

λες και ΔΕΝ καβλώνουν με τον εθνικό ύμνο οι εθνικόφρονες…

Ως συνήθως αυτό που ενοχλεί είναι το ξεσκέπασμα της υποκρισίας. Όπου έχεις Ιερά και Όσια, έχεις και υποκριταράδες που θα σε χώσουν φυλακή για τη δήθεν προσβολή τους.

(context)

(βιβλιοκριτική)

Η Μαύρη Βίβλος της Ψυχανάλυσης [Ζώντας καλύτερα χωρίς τον Φρόυντ], Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006

Όπως υποψιαζόμουν εδώ και καιρό, η ψυχανάλυση είναι αρκετά πιο προχωρημένη μπίζνα από την ομοιοπαθητική: η ομοιοπαθητική μετατρέπει νερό σε χρυσάφι, ενώ η ψυχανάλυση μετατρέπει βλακείες σε χρυσάφι.

Θα έλεγα ότι ο Freud ήταν μεγάλος μαλάκας[αλλά αυτός ο χαρακτηρισμός θα αδικούσε απαράδεκτα τον YoungYungJung (έτερο σχολάρχη της ψυχανάλυσης). Στην πραγματικότητα ο Freud ήταν ένα ψυχρό και πανέξυπνο υπολογιστικό καθίκι, ενώ ο YoungYungJung ήταν ένας πανηλίθιος και θεόμουρλος μαλάκας. Ο Freud δηλαδή είναι ο αρχετυπικός Ιεράρχης, ενώ ο YoungJung ο αρχετυπικός Προφήτης. Σε διαφορετικές αιρέσεις βέβαια.]

Αγαπημένο μου περιστατικό από το βιβλίο, το κοριτσάκι που πήγανε στο Freud με κρίσεις πανικού: βλέπετε τη βίαζε ο κολλητός του πατέρα της, γιατί ο πατέρας της τα είχε κανονίσει έτσι για να μπορεί να γ@μάει τη γυναίκα του κολλητού χωρίς να φοβάται τη μήνυση για μοιχεία. Ο Freud έκανε το παν για να πείσει το κοριτσάκι ότι οι κρίσεις πανικού οφείλονταν στον καταπιεσμένο πόθο της για το βιαστή της, πράγμα που τεχνικά είναι συνέργεια σε εκπόρνευση ανηλίκου και πρακτικά είναι δείγμα του πόσο αφόρητα ελεεινές μαλακίες πιστεύουν οι ψυχαναλυτές.

Το βιβλίο είναι γαλλικό joint project (αλήθεια, τι κόλλημα έχουν αυτοί οι Γάλλοι με το “Μαύρη Βίβλος” στους τίτλους των βιβλίων τους) από καμιά δεκαριά ειδικούς, και κινητήριος δύναμη για τη συγγραφή του ήταν η γενικότερη αγανάκτηση των λογικών ανθρώπων από την απήχηση που έχει η ψυχανάλυση στη Γαλλία. Πράγματι, διαβάζοντας π.χ. Πασκάλ Μπρυκνέρ (κατά τα άλλα λογικότατο Πασκάλ Μπρυκνέρ) εντοπίζεις ένα σωρό ανοησίες για “μεταβιβάσεις” και “νευρώσεις” που κάνουν φανερό ότι το σύστημα σκέψης της ψυχανάλυσης είναι βαθιά εμπεδωμένο στη γαλλική σκέψη, μια και διδάσκεται στα σχολεία με την ίδια σοβαρότητα που διδάσκεται π.χ. η βαρύτητα. Δεν εκπλήσσομαι: η ψυχανάλυση είναι μπουρδολογίες με στυλ και η γαλλική διανόηση ειδικεύεται στις μπουρδολογίες (και το στυλ).

Πρέπει να πω ότι επειδή το βιβλίο στην ουσία αποτελείται από πολλά δοκίμια από διαφορετικούς συγγραφείς που μόνο κοινό τους είναι η απέχθεια για την ψυχανάλυση, είναι λίγο ασύνδετο και κουραστικό. Από την άλλη αυτό σημαίνει ότι διαβάζεις τα δοκίμια σχεδόν με όποια σειρά θέλεις και δεν είναι υποχρεωτικό να τα διαβάσεις όλα.

Γενικά λόγω τιμής (>35EUR) το συνιστώ μόνο σε όσους μισούν αρρωστημένα τις βλακείες (όπως εγώ).