Έβαλα το Brian’s Threaded Comments plugin.

Τώρα μπορείτε να απαντάτε με τη μαλακία σας στη μαλακία που έχει γράψει ο άλλος κάνοντας κλικ στο “reply to this comment” και το σχόλιό σας θα μπαίνει από κάτω, χωρίς πολλά πολλά “@τάδε” και τέτοια…

Επίσης κάνοντας κλικ στο (-) αριστερά από ένα σχόλιο, όλες οι απαντήσεις σε αυτό “τυλίγονται” (αν είναι μόνο του, κρύβεται το κείμενό του).

|

Έτσι πιστεύω βελτιώνεται το SNR, και επιπλέον οι φλύαροι σχολιαστές μπορούν να γράφουν τα σεντόνιατους χωρίς τύψεις.

Γενικά είμαι πολύ ικανοποιημένος από την αλλαγή. Αν παρατηρήσετε κάποια δυσλειτουργία πείτε το.

Παίζει τις τελευταίες μέρες μια διαφήμιση της Greenpeace που δείχνει ένα πολύ τσαντισμένο παιδάκι. Το παιδάκι είναι ντυμένο στα γκρίζα και μας κοιτάζει με φοβερή τσαντίλα. Μας εξηγεί ότι λόγω της συμπεριφοράς μας θα συμβούν λιμοί σεισμοί και καταποντισμοί και ότι τώρα που τα ξέρουμε όλα αυτά καλό είναι να διαλέξουμε πλευρά, γιατί παίζεται το μέλλον του και αν δεν πάμε με το μέρος του θα μας γαμήσει χωρίς να δεχτεί την οποιαδήποτε δικαιολογία.

Η διαφήμιση είναι εντελώς φονταμενταλιστική. Δεν είναι 100% σίγουρο ότι για την κλιματική αλλαγή ευθύνεται ο άνθρωπος (ομολογουμένως βέβαια είναι αρκετά πιο σίγουρο απ’ ό,τι το παρουσιάζουν άτομα σαν τον Bush). Δεν είναι 100% σίγουρο πως η κλιματική αλλαγή θα έχει τις επιπτώσεις που λέει η διαφήμιση (ισχύει και εδώ η προηγούμενη παρένθεση). Δεν είναι καθόλου σίγουρο ποιες είναι οι πλευρές και τι ακριβώς πρέπει να κάνει κανείς για να διαλέξει τη σωστή πλευρά και να μην υποστεί τη διαφημιζόμενη οργή. Είναι ωστόσο σίγουρο πως αν δεν ήξερα τίποτα από όλα αυτά, καμία κωλοδιαφήμιση της Greenpeace δεν έχει το δικαίωμα να μου λέει “τώρα ξέρεις επειδή στο είπα εγώ”.

Ωστόσο το σημαντικότερο που προκύπτει από αυτή τη διαφήμιση είναι πιστεύω η ποιοτική στροφή της πολιτικής γραμμής της Greenpeace. Ως τώρα μας είχε συνηθίσει σε μη βίαιο ακτιβισμό με σκοπό την ενημέρωση και την αφύπνιση. Η “πράσινη επανάσταση” θα ήταν το αποτέλεσμα ελεύθερων επιλογών μιας οικολογικά συνειδητοποιημένης κοινωνίας. Σύμφωνα με τη διαφήμιση όμως, η “πράσινη επανάσταση” έχει πολύ άσχημες διαθέσεις απέναντι στους “αντεπαναστάτες”.

Μου φαίνεται δηλαδή ότι η γραμμή της Greenpeace απομακρύνεται από μια επανάσταση στυλ “παιδιά των λουλουδιών” και προσεγγίζει σταδιακά μία επανάσταση στυλ “κοκκινοφρουροί του Μάο”. Από το “εμείς θα ζούμε όπως μας φαίνεται σωστό και αν σας αρέσει μιμηθείτε μας” στο “ή ζείτε σωστά ή σας παίρνει ο διάολος”.

Λοιπόν κι εγώ πιστεύω στην ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή. Αλλά το πιστεύω επειδή έχω υπόψη μου επιστημονικά δεδομένα, και όχι επειδή το λέει η Greenpeace. Και δεν είμαι τόσο φανατικός βλάκας που να νομίζω ότι ένα πρόβλημα που έχει να κάνει με όλες τις πλευρές του τρόπου ζωής μας [ας πούμε πόσο CO2 παράχθηκε από τις τηλεοράσεις που έπαιξαν τη διαφήμιση της Greenpeace;] μπορεί να τεθεί στην απλουστευτική βάση “καλοί εναντίον κακών”. Τέλος αισθάνομαι την ανάγκη να παρατηρήσω πως αν είναι αλήθεια ότι θα γίνουν όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά, αν η νέα γενιά ασχολείται με το πώς να τιμωρήσει την παλιά και δεν ασχολείται π.χ. με τους αέρηδες 15 μποφόρ και τις θερμοκρασίες 50 βαθμών που θα τρώει καθημερινά στον κώλο, ε τότε δεν θα είναι τόσο διαφορετική (τουλάχιστον ως προς την στενομυαλιά και την κοντόφθαλμη κακία) από όλες τις γενιές ανθρώπων που προηγήθηκαν.-

——–
update: μόλις είδα ότι λίγες ώρες νωρίτερα είχαν ποστάρει κάτι ανάλογο και οι e-roosters. Τελικά είμαστε πολλοί εμείς που σκιαχτήκαμε με τις απειλές βραδιάτικα…
——–
2ο update: @Song of Summer

Richard Dawkins: The God Dellusion, London 2007 (Black Swan paperback edition)

Το πρώτο κεφάλαιο κλείνει με την πρόταση

I shall not go out of my way to offend, , but nor shall I don kid gloves to handle religion any more gently than I would handle anything else.

Το δεύτερο κεφάλαιο, ξεκινάει με την πρόταση

The God of Old Testament is arguably the most unpleasant character in all fiction: jealous and proud of it; a petty, unjust, unforgiving control-freak; a vindictive, blood-thirsty ethnic cleanser; a misogynistic, homophobic, racist, infanticidal, genocidal, filicidal, pestilential, megalomaniac, sadomasochistic, capriciously malevolent bully.

και τους πηγαίνει (τους πιστούς) γαμιώντας για άλλα 8 κεφάλαια. Φαντάσου δηλαδή να ήθελε και να προσβάλει.

Η κριτική μου είναι η εξής:

Β-Ι-Β-Λ-Ι-Α-Ρ-Α.

Φυσικά έχει σε όλα δίκιο. Αλλά δε νομίζω αυτό να έχει και πολύ μεγάλη επίδραση στους πιστούς (τουλάχιστον τους πιο αγράμματους από δαύτους).

ΥΓ παρεμπιπτόντως απαντάει και στην κριτική της… προδημοσίευσης που έκανε ο Μουζέλης (να γιατί δεν πρέπει να κριτικάρουμε αποσπάσματα): “τι πάει να πει ‘είναι 19ου αιώνα αυτά που μου λες’” αναρωτιέται ο Dawkins και καταλήγει “προφανώς εννοούν ότι ο 19ος αιώνας ήταν η τελευταία φορά που μπορούσε κάποιος να πιστεύει στα σοβαρά όλες αυτές τις αηδίες και τότε ξεκίνησε το πακέτο τους”.

(disclaimer: δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να διατυπώσω με ακρίβεια αυτό που θέλω στο συγκεκριμένο ποστ χωρίς να προσβάλω πάρα πολύ κόσμο [ακόμα και για τα δικά μου δεδομένα], που σημαίνει ότι βγαίνει λίγο κωλοχανείο οπότε προσπαθήστε να μη με πολυζαλίσετε με pedanticισμούς)

Τα περιαστικά δάση λοιπόν υποχωρούν. Πολύ σωστό. Αρκεί να γίνει σαφές ότι με τον όρο “περιαστικά δάση” εννοούμε κυρίως “ah hoc ψωροπευκοδάση που έτσι κι αλλιώς ποτέ δε φιλοδοξούσαν να έχουν ιδιαίτερη σχέση με το real thing”, και να εστιάσουμε στην ισοδύναμη (κι όμως πολύ πιο ακριβή) πρόταση “η πόλη επεκτείνεται”. Και μάλιστα επεκτείνεται με τον πλέον αναποτελεσματικό τρόπο αν αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η λειτουργικότητά της σαν σύνολο.

Έχω δει πολλές φορές την Πεντέλη να καίγεται. Την πρώτη φορά πόνεσε. Τη δεύτερη το ίδιο. Την τρίτη άρχισα να σκέφτομαι πράγματα όπως “ε προφανώς το θέλει και ο οργανισμός τους των σκατόπευκων” και “ας το πάρουμε απόφαση, οι ιδιοκτήτες της περιοχής δε θα ησυχάσουν αν δε γίνει κάτι σαν το Χαλάνδρι”.

Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι το Χαλάνδρι πριν 40 χρόνια ήταν κυρίως ρεματιές και μποστάνια. Οι Αμπελόκηποι… αμπελόκηποι. Η Παλλήνη και το Πικέρμι αμπέλια και πευκοδάσος. Το Ελ. Βενιζέλος ελιές και αμπέλια. Το πάρκινγκ του μετρό στην Κατεχάκη φυστικιές. Τα 48 χιλιόμετρα της δεύτερης λωρίδας της Μαραθώνος (που έγινε άσφαλτος με τη διαπλάτυνση του 2004) αιωνόβια πεύκα που σε πολλά σημεία σκέπαζαν το δρόμο για εκατοντάδες μέτρα. Η “παραλιακή του Σπατανιού” (Λούτσα) αμμοθίνες και κουκουναριές.

[Μόνο στην Παλλήνη και μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια έχω δει να κόβονται τόσα δέντρα για να χτιστούν σπίτια, μαγαζιά, εργοστάσια, σχολεία, δρόμοι που -αν λάβουμε υπόψη την ηλικία, την ποικιλία και συχνά την ιστορία τους- ισοδυναμούν με αρκετές χιλιάδες στρέμματα από τα ψωροπευκοδάση που καίγονται κάθε λίγο και λιγάκι. Και τι μπαίνει στη θέση τους; Τσιμέντο με ελάχιστες ζαρντινιέρες (αν είναι μαγαζί που θέλει να παρκάρουν οι πελάτες του, μόνο τσιμέντο ή άσφαλτος). Ούτε καν ένας κήπος της προκοπής. Χάνεις τετραγωνικά άμα κάνεις κήπο. Στοιχίζει 100 ευρώ παραπάνω να αφήσεις ένα πεύκο στη μέση του πάρκινγκ γιατί η άσφαλτος εκεί θα στρωθεί από εργάτες αντί να στρωθεί όλη μια κι έξω με τα μηχανήματα. Και στο κάτω-κάτω γιατί να σου χαλάει τη μόστρα (ΖΑΝΤΟΛΑΣΤΙΧΑ Ο ΚΙΤΣΟΣ) ένα κωλόπευκο;]

Το στερεότυπο θέλει το πράσινο να καταστρέφεται από λεφτάδες για τις αυθαίρετες βίλες τους. Επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ότι οι βίλες είναι όλες κι όλες κάτι χιλιάδες σε όλη την Αττική, ενώ τα -συνήθως εξίσου αυθαίρετα- σπιτάκια και εξοχικά φτωχών -ή λιγότερο φτωχών- βιοπαλαιστών είναι πιθανόν της τάξης των εκατοντάδων χιλιάδων και οι αντιπαροχές (ο παραδοσιακός μηχανισμός μετατροπής ενός φτωχού βιοπαλαιστή σε αφορολόγητο εισοδηματία) ακόμα περισσότερες. Και βέβαια ο τελευταίος βλάκας μπορεί να συμμετάσχει σε ένα συνεταιρισμό και να πιέσει μαζί με άλλους 100 ομοειδείς του για να χτιστεί ένα μέρος.

Έχουμε το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη μετά την Ισπανία (την τριπλάσια σε μέγεθος Ισπανία), τα ακίνητα είναι συνδεδεμένα με το εύκολο κέρδος και εισόδημα περισσότερο από οπουδήποτε αλλού (και ανεξαρτήτως μεγέθους του ακινήτου: μέχρι πρόσφατα -ΦΠΑ στις οικοδομές κλπ- η αντιπαροχή ήταν ουσιαστικά αφορολόγητη, που σημαίνει ότι ένας πανίβλακας που κληρονόμησε μια αλάνα μπορούσε πολύ εύκολα να βγάλει 150.000 ευρώ αφορολόγητα κάνοντάς την πολυκατοικία) και η οικονομία μας κατά το 1/3 κινείται από τα ακίνητα και τις οικοδομές.

Έχουμε δηλαδή το “δικαίωμα” οποιουδήποτε να φιλοδοξεί να αποκτήσει έστω και εκατό τετραγωνικά οπουδήποτε και να πιέζει για την οικοδόμησή τους, γιατί αν το πετύχει αυτό μπορεί να ελπίζει σε ένα εξωφρενικό κέρδος (για την πάρτη του βέβαια).

Ε, βάλτε μερικά εκατομμύρια από τέτοιους “δικαιούχους” σε ένα πολύ μικρό μέρος (ας πούμε το Ν. Αττικής). Προφανώς και δε θα μείνουν δάση. Είναι υποπερίπτωση του “δε θα μείνει τίποτα άχτιστο”.

(to be continued)

Ένας αρκετά διαδεδομένος μύθος είναι ότι το 1821 η μισή Ελλάδα ήταν δασωμένη, ενώ το 1974 το ποσοστό είχε πέσει στο 18%.

Αυτό δε χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να καταλάβουμε ότι είναι μύθος. Πρώτον οι γκραβούρες του ‘21 δείχνουν όλα τα βουνά θεοκάραφλα. Μέχρι αηδίας. Δεύτερον “η μισή Ελλάδα” του 1821 είναι εντελώς διαφορετική έκταση από τη μισή Ελλάδα του σήμερα. Συγκρίνουμε μήλα με αγγούρια. Τρίτον σιγά μην έτρεχαν μες στον πανικό να κάνουν αποτυπώσεις των δασικών εκτάσεων, μη χέσω (όχι ότι το έκανε και κανείς τα τελευταία 170 χρόνια που έχουμε μια σχετική άνεση χρόνου βέβαια…).

Θα μου φαινόταν πολύ πιθανότερο να έχει αυξηθεί η δασοκάλυψη της χώρας από το 1821 και μετά. Ξέρω βασικά ότι έχει αυξηθεί από το 1930 και μετά. Think about it: έχουμε τρομακτική μείωση της ενασχόλησης με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, και ταυτόχρονα (από το ‘30 και μετά) μια διαρκή τάση εσωτερικής ή εξωτερικής μετανάστευσης. Χώρια ο εμφύλιος και τα τοιαύτα. Από εκεί λοιπόν που κάθε πέντε χιλιόμετρα είχες ένα κεφαλοχώρι που οι κάτοικοί του όλη την ώρα έκοβαν και έκαιγαν δέντρα για να ζεσταθούν, για να βοσκήσουν τα κατσίκια τους, για να απελευθερώσουν καλλιεργήσιμη γη, τώρα έχεις 10.000.000 άτομα στριμωγμένα σε 15-20 μεγάλες πόλεις, νησιά και κάμπους. Όλο το υπόλοιπο είναι πρακτικά ακατοίκητο και φυσικά έχει γεμίσει πεύκα.

Αυτό βέβαια σημαίνει ότι τα περιαστικά δάση, κυρίως στην Αττική, τον πίνουν. Νομίζω πως υπήρξε ένα peak στην περιαστική αποδάσωση μέχρι περίπου το 1950 (όταν η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη είχαν αρχίσει να μαζεύουν κόσμο και ταυτόχρονα η θέρμανση γινόταν με ξυλόσομπες αντί για πετρέλαιο). Για παράδειγμα ο Υμηττός έγινε κρανίου τόπος στην Κατοχή, με το βαρύ χειμώνα του ‘41-’42: οι κάτοικοι της Αθήνας έκοψαν σχεδόν *όλα* τα δέντρα για να τη βγάλουν καθαρή. Το δάσος της Καισαριανής είναι μεταγενέστερο και 100% τεχνητό. Έκτοτε μεσολάβησε μια τριακονταετία (περίπου) που η Αθήνα επεκτεινόταν στο λεκανοπέδιό της και τα περιαστικά δάση ήταν λίγο-πολύ αφημένα στην ησυχία τους.

Από το ‘80 όμως και μετά (ίσως και από λίγο πιο πριν), οι Αθηναίοι άρχισαν να αποκτούν εξοχικά και λίγο αργότερα η Αθήνα άρχισε να αποκτά προάστια (suburbia). Αντίστοιχα -σε μικρότερο βαθμό- και στις άλλες πόλεις, ενώ στα νησιά και τις παραλιακές περιοχές έχουμε περίπου το ίδιο φαινόμενο με τις τουριστικές εγκαταστάσεις (το ‘68 η Ελλάδα είχε 500.000 τουρίστες. Το 2000 είχε πάνω από 10.000.000, χώρια οι εσωτερικοί).

Είναι προφανές ότι στο ίδιο σημείο που βρίσκεται ένα σαλόνι δεν μπορεί να βρίσκεται και ένα δέντρο.