Prelude: ο διάολος κρύβεται στα ασήμαντα
Κάθε κοινωνία ορίζει τις αξίες της. Πράγματα και ιδέες που υποτίθεται ότι διέπουν τη λειτουργία της είτε ως στόχοι είτε ως οδηγοί. Π.χ. “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” ή “ελευθερία” ή “ποιότητα ζωής”. Ωραία ε;
Μόνο που η κοινωνία δεν είναι σκεπτόμενη οντότητα. Τουλάχιστον όχι σκεπτόμενη με τρόπο που θα αναγνώριζε ένας άνθρωπος.
Συνήθως λέγοντας “κοινωνία” εννοούμε “χώρα”, ή “πόλη”, ή “τον καλό τον κόσμο” ή κάποια άλλη διοικητική/ταξική σύμβαση. Εννοούμε δηλαδή μια εικόνα της κοινωνίας (με τη σημασία: συμβολική αναπαράσταση που συνεπάγεται μαμουθένιων διαστάσεων απώλεια πληροφορίας σε σχέση με το πρωτότυπο).
Η εικόνα της κοινωνίας περιορίζεται ως προς την ακρίβειά της από την εγγενή τάση για απλοποιήσεις των επιμέρους εγκεφάλων που τη “φιλοξενούν”, καθώς και από τα διάφορα κολλήματά τους.
Η πραγματική κοινωνία τώρα, αναδύεται από τις πράξεις και τις αλληλεπιδράσεις αυτών των εγκεφάλων και συνήθως (για την ακρίβεια: εξ ορισμού) είναι πολύ διαφορετική και σαφέστατα πιο πολύπλευρη από την εικόνα της.
Π.χ. για την εικόνα της κοινωνία μας είναι πολύ σημαντικά πράγματα όπως η Δημοκρατία, το Κράτος Δικαίου, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το παραδάκι, το Κυπριακό, το πίτσι-πίτσι και -ειδικά για την Ελλάδα- η καριέρα στο τραγούδι.
Αν δούμε όμως τα πράγματα με ένα λίγο πιο προσγειωμένο κριτήριο [π.χ. "τι επιλέγουν σε τελική ανάλυση να αφήσουν πίσω τους όλοι αυτοί για τα επόμενα 30-500+ χρόνια;"] τότε το πιο σημαντικό πράγμα για την κοινωνία μας φαίνεται πως είναι το τσιμέντο, τα κουτάκια αναψυκτικών και οι γόπες των τσιγάρων.
Με τεράστια διαφορά από σχεδόν οτιδήποτε άλλο.
July 13th, 2007 at 2:27 pm
kk perigrafeis ta legomena “koinwnika gegonota” (oros koinwniologias na perigrapsei ta osa symbainoun alla einai ligo periplokos gia na ton alalysw TWRA, i perigrafi tou j einai eparkis)
July 20th, 2007 at 7:56 pm
Αυτό το ποστ το έχω διαβάσει πάνω από 5 φορές, και το θεωρώ σαν ένα από τα πιο φιλοσοφημένα σου, τζαίη. Μερικές παραγράφους τις κόβω για πολύ καινοτομικές (όπως και ένα παλιό ποστ της ψιλικατζούς με τίτλο “οι πουθενάδες”).
Ας προσθέσω λοιπόν 2-3 πράματα που μου θύμισε αυτό το ποστ:
ΑΚΡΙΒΩΣ! Κάτι παρόμοιο είχα πει σε (φαινομενικά άσχετο)ο ποστ, π.χ.
“…ένας ριζοσπαστικός τρόπος «συνένωσης πολλών υποκειμένων», μέσω του απλού θεμελιακού εκείνου γεγονότος, ότι όλα αυτά τα πολλαπλά υποκείμενα χαράσσουν από κοινού (ή και μεταξύ τους) τα ίδια τα (συλλογικά) Όρια, του (συλλογικού) Κόσμου τους…”
κι είχα προσθέσει ότι
…τα νέα όρια του νέου κόσμου της, είναι τα απεριόριστα (πλέον) συλλογικά όρια του συλλογικού της Κόσμου, ενός κόσμου όπου κανένας παρατηρητής δεν νοείται πια σαν απόλυτος, αλλά η συλλογική πράξη της συλλογικής χάραξης ορίων από κοινού (μεταξύ συλλογικών υποκειμένων) αποτελεί και τη θεμελιώδη οντολογική συλλογική πράξη της γένεσης, της κατασκευής και της συλλογικής εμπειρίας του συλλογικού αυτού Κόσμου, σαν συλλογικότητα των Πολλαπλών Ορίων της.
(…και…)
…βρίσκει επιτέλους μία γλώσσα που να τον εκφράζει, μία γλώσσα που τα όρια του κόσμου της είναι ακριβώς εκείνα τα πολλαπλά όρια που αποτελούν τη συλλογική σύμπραξη πολλαπλών υποκειμενικοτήτων. Τα νέα συλλογικά όρια αυτής της γλώσσας δεν είναι άλλα από τα συλλογικά όρια αυτού του «Κόσμου»!
[ μπλα-μπλα-μπλα ]
Το αποτέλεσμα είναι ένα απόλυτο σύστημα… απόλυτης σχετικότητας.
Είναι προφανές, όμως, ΟΠΩΣ ακριβώς επισημαίνεις, j95, ότι αυτό το “μοντέλο” ή “όραμα” Συλλογικής ή κοινωνικής συνείδησης δεν μπορεί να δώσει τους καρπούς που θα έπρεπε (ίσως)… με αποτέλεσμα (όπως λες)
Φυσικά η εξέλιξη της κοινωνίας δεν σταματά εδώ. Είμαστε μέρη αυτής της εξέλιξης. Και ίσως οι πρώτες “μεταλλάξεις” σε ένα νέο τρόπο αντίληψης που διαμορφώνει “συλλογική συνειδητότητα” με πιο θετικές ή πιο μόνιμες συνέπειες, να γίνονται… από εμάς τους ίδιους, ΕΔΩ, στα μπλογκ (και όχι μόνο).
Υπάρχουν πολλές μελέτες γύρω από την “collective intelligence” και την “collective consciousness” που ίσως δικαιώνουν τα προηγούμενα. (εύκολα βρίσκονται με αναζήτηση αυτών των φράσεων στο γούγλη).