Με τα παραπάνω ήθελα να πω ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν μιλάμε για ωφέλιμο. Ο λόγος: Το θεώρημα του May (συγγενικό με αυτό του Arrow) λέει πως σχετικά αθώες υποθέσεις οδηγούν στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει δημοκρατία. Ουσιαστικά πρόκειται για μεγέθυνση του παραδόξου του Condorcet. Ανάλογες τροποποιήσεις στις υποθέσεις του Harsanyi οδηγούν σε ανάλογα παράδοξα.

Πέρα από αυτά, ως επί το πλείστον, οι άνθρωποι το περισσότερο καιρό δεν έχουμε μέσα μας ξεκάθαρη εικόνα για το τι ακριβώς θέλουμε, πόσο περισσότερο τι μας είναι ωφέλιμο. Προσοχή: Μην μπερδευτεί αυτό με την ανακούφιση από πόνο οιουδήποτε είδους. Π.χ. αν ξεσκίζομαι σε μια δουλειά που δεν μ’ αρέσει το πρώτο που θέλω είναι να μην ξαναπάω. Δεν μιλάω για κάτι τέτοιο. Μιλάω για τα μακροπρόθεσμα “θέλω” μας, μεταμφιέσεις του ερωτήματος “τι θες να γίνεις άμα μεγαλώσεις”.

Όμως όπως καταλαβαίνεις, η εικόνα του πάνσοφου όντος είναι ακριβώς αυτό από το οποίο δεν θέλει να παραιτηθεί κάποιος που επικαλείται το argument by design…

Τέλος πάντων, αυτό που ήθελα να πω είναι ότι υπάρχει σημαντικό ποσοστό ανθρώπων που πιστεύουν σε κάποιου είδους θεό με διάφορα χαρακτηριστικά που πιθανόν να έχουν ορίσει οι ίδιοι στο μυαλό τους, χωρίς να ακολουθούν κάποια θρησκεία. Δεν πιστεύουν δηλαδή σε κάποιο μουσάτο γέρο που έφτιαξε τον κόσμο και που ακούει τώρα τα παράπονα τους και που αν θελήσει τους καταστρέφει, αλλά σε κάτι πιο αφηρημένο. Τα επιχειρήματα κατά τον θρησκειών, αυτούς τους ανθρώπους, δεν μπορούν να τους πείσουν για την μη ύπαρξη της έννοιας που αυτοί έχουν βαφτίσει θεό.

Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός… χλωμό.

Πάνω σ’ αυτό. Θυμάμαι όταν είχα διαβάσει μια εργασία του von Neumann (στα άπαντά του θαρρώ) για τα αυτοαναπαραγόμενα αυτόματα. Έλεγε λοιπόν ότι οι αυτοαναπαραγόμενες μηχανές μπορούν να εξελίσσονται και η πολυπλοκότητά τους να αυξάνει σε κάθε γενιά. Έτσι λοιπόν το επιχείρημα για έξυπνο design μπορεί να μεταλλαχθεί σε επιχείρημα του πρώτου κινούντος, της πρώτης σπίθας, ας είναι και απλοϊκή. Δηλαδή μια πολύ απλή μηχανή με δυνατότητα “αυτεκίνησης”, “αυτο-ύπαρξης” και “αυτο-κατασκευής” είναι ο πρώτος κρίκος σε μια μακρυά εξελικτική αλυσίδα. Αν περάσουν σε κάτι τέτοιο, το παιγνίδι αλλάζει και για τα δύο στρατόπεδα. Το αριστοτελικό πρώτο κινούν δεν αντιμετωπίζεται εύκολα με το science αφενός και αφετέρου οι υποστηρικτές της σχεδίασης θα πρέπει να παραιτηθούν από την εικόνα του πάνσοφου όντος.

Για να προχωρήσει η κατανόηση πρέπει μερικές φορές να ποντάρεις σε μια θέση αντί για μια άλλη. Η διαφορά της επιστήμης με τη θρησκεία είναι οτι στην επιστήμη θέλεις να μάθεις αν κέρδισες το στοίχημα ή όχι. Ενώ στη θρησκεία συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: προσπαθείς να κατασκευάσεις το στοίχημα έτσι που να μην μπορεί να αποδειχθεί αν κέρδισες ή αν έχασες.

Με άλλα λόγια ισχύει το οτι αν ο Θεός δεν υπήρχε τότε θα έπρεπε να τον εφεύρουμε;