(το φυστικάκι για να αντιλαμβάνεστε τα μεγέθη)

Και δεν είναι μόνο αυτές. Παίζουν τουλάχιστον άλλες 5 που θα γίνουν μέσα στην εβδομάδα. Πρέπει να καταστρώσω πλάνο εκμετάλλευσης. Οι μισές θα γίνουν σαλάτες. Τις υπόλοιπες θα τις κάνω σάλτσα εκτός από μία που θα γίνει λιαστή. Έχω και γύρω στα δύο κιλά κομμένα λουλουδάκια βασιλικού, αποκλείεται να μη μπορούν να συνδυαστούν με κάποιον τρόπο.

Άμα ενδιαφέρεστε είναι πάρα πολύ απλό: παίρνεις μια γλάστρα ψιλομεγάλη (ας πούμε 40×20x20) και τη γεμίζεις μαύρο χώμα. Μετά πετάς μέσα δεκάδες σπόρους ντομάτας (νομίζω Πομοντόρο) γύρω στο Μάρτιο και τις ποτίζεις (αν δε βρέχει) μια φορά κάθε 2-3 μέρες ή μια φορά τη μέρα αν έχει καύσωνα. Περίπου ενάμιση λίτρο νερό για μια τέτοια γλάστρα. Υπό ΚΣ θα βγουν 3-4 δεντράκια που το καθένα θα βγάλει από μηδέν έως 5 ντομάτες. Άμα δείτε ότι τις ξεραίνει ο ήλιος βάλτε τις κάπου πιο σκιερά. Το αντίθετο άμα δείτε ότι δεν ψηλώνουν. Γενικά δεν πολυμασάνε πάντως. Μόνο με τον καύσωνα παραλίγο να τις χάσω. Είχα μουλιάσει κυριολεκτικά τη γλάστρα 02:00 το βράδι και την άλλη μέρα (την τελευταία Πέμπτη του πρώτου καύσωνα) γύρισα 18:00 από τη δουλειά. Τα φυτά είχαν γίνει λες και τα έβαλες στο φούρνο, και το χώμα της γλάστρας είχε μαζέψει απίστευτα, αφήνοντας 3-4 πόντους κενό στα τοιχώματα. Μέσα σε 12 ώρες μέρας και χωρίς καν να είναι απευθείας στον ήλιο! Δύσκολη η ζωή του αγρότη.

Καλό είναι να τις πλακώνετε πού και πού και στο λίπασμα για γαρδένιες. Οι οδηγίες για αυτό που έχω εγώ λένε μια φορά την εβδομάδα και δόση 1/3 καπακιού για 1l νερού. Εγώ βάζω ένα καπάκι για .75l γιατί είναι πραγματικά γελοιωδώς μικρό καπάκι κι έτσι κι αλλιώς ρίχνω όποτε το θυμηθώ, δηλαδή περίπου τέσσερις φορές από το Μάρτιο μέχρι σήμερα. Μια χαρά. Εμείς οι αγρότες τα βολεύουμε, γι’ αυτό είμαστε το θεμέλιο της οικονομίας.

Το πράγμα, δυστυχώς για την κυρία Μαριέττα και τις μαριονέτες της, που συνέγραψαν αυτό το νεοταξίτικο πόνημα

Ρε φιλε, είλικρινά δηλαδή, είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεσαι ότι χρησιμοποιείς ορολογία και αναλυτικό πλαίσιο τηλεμάρκετινγκ θεοκράτη; Λίγη σοβαρότητα γαμώ την πουτάνα μου μέσα.

Επιτέλους βρήκα το χρόνο να διαβάσω κανένα βιβλίο. Την πρώτη μέρα διάβασα τον 1ο τόμο από τα Raistlin Chronicles. Καλούτσικο. Τη δεύτερη μέρα διάβασα τους “Κακούς” του Connolly που ΟΚ είναι κάτι σαν μίνι-Αυτό με περισσότερο παρανοϊκούς δολοφόνους. Τη τριτη και την τέταρτη μέρα διάβασα το “Μεγάλο Μυστικό Θέαμα” του Κλάιβ Μπάρκερ. Εντάξει τον παραδέχομαι. Την πέμπτη μέρα διαβασα τη “Διαθήκη” του Γκρίσαμ κι έτσι από την έκτη μέρα και μετά δεν είχα τι να διαβάσω αλλά ΟΚ μου έδωσε η Γ. ένα του Κόνελι (”Το χαμένο φως”) και σε αυτό έκανα οικονομία (παρ’ όλο που ήταν μικρότερο από όλα τ’ άλλα) και το πήγα μέχρι την όγδοη μέρα. Τελικά έπρεπε να είχα πάρει την Κοινωνία του Θεάματος. Δε θα κουβαλούσα τόσο πολλά βιβλία και σαν μπόνους θα την είχα προχωρήσει και δεκαπέντε σελίδες (…ίσως). Πάντως πέτυχα κάτι κείμενα σε τέτοιο στυλ στο ενθετάκι των “Νέων” (νομίζω) για το βιβλίο. Ένα από αυτά μου έβγαλε μία ώρα. Δυο σελίδες πραγματάκι. Δεν κάνω πλάκα.

Σήμερα (δηλαδή χθες) αφιέρωσα περιπου 20 δευτερόλεπτα προσπαθώντας να καταλάβω πού ακριβώς διοχετεύονται τα έσοδα από τα διόδια της εθνικής Αθηνών-Πατρών. Είναι σαφές πως δε διοχετεύονται στη συντήρηση ή την επέκταση του οδικού δικτύου, τουλάχιστον όχι του Αθηνών-Πατρών. Κατέληξα ότι το πιο πιθανό είναι πως διοχετεύονται στα λειτουργικά έξοδα των διοδιων και της όλης γραφειοκρατίας που τα λυμαίνεται. Αλλά και πάλι πρέπει να μιλάμε για πολλά εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Τι σκατά; Το θέμα παραμένει ανοιχτό προς διερεύνηση.

Οι (περισσότεροι) φιλόσοφοι είναι μαλάκες. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα σε ένα πολύ γαμάτο μέρος αλλά δυστυχώς δε μπορώ να θυμηθώ τη συλλογιστική που με οδήγησε σε ένα τοσο απόλυτο συμπέρασμα. Πάντως φαινόταν πολύ σωστή από τον πάτο πέντε μπουκαλιών μπύρας.

Κάηκε έμαθα -για άλλη μια φορά- ένα κομμάτι της Πεντέλης, και ανεπανόρθωτα. Να λοιπόν που τους γύρισε μπούμερανγκ των πεύκων που έχουν εξελιχθεί ώστε να παρακαλάνε να καούνε. Προτείνω να φυτέψουμε ficus elastica. Δεν καίγεται. Δε θέλει νερό. Δεν έχει ρετσίνια ή πευκοβελόνες. Και γιούκα για να μη μπαίνει κανείς. Τι, νομίζετε ότι η πρόταση του Μάνου να ποτίζονται όλα αυτά με αφαλάτωση είναι πρακτικότερη;

Την ίδια μέρα όλοι ασχολούνταν με τις εκλογές. Και πάω στοίχημα ότι πολύ λίγοι θα ψηφίσουν στις 16 Σεπτεμβρίου με γνώμονα τις θλιβερές επιδόσεις της κυβέρνησης στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος και τις αξιοζήλευτες επιδόσεις της στον τομέα της καταστροφής του. Μετά εγώ βρίζω και με λέτε κακό. Δε γαμιέται…

Η μεγαλύτερη αλητεία με τις Κυκλάδες είναι ότι πλασάρονται σαν ελληνικά νησιά τη στιγμή που υπάρχει το Ιόνιο. Δε μπορώ να καταλάβω με τι ακριβως μούτρα αυτά τα άνυδρα, καραφλά, ανεμοδαρμένα μέχρι αηδίας, πενταβρώμικα και πανάκριβα κομμάτια ερήμου που λες και επιπλέουν σαν κουραδίτσες σε δισεκατομμύρια τόνους μη πόσιμου νερού (argument by irony) τολμούν και μονοπωλούν ένα όνομα που στο κάτω-κάτω ανήκει εξίσου και σε αυτά:

Κάτω η χούντα της βραχονησίδας της ξεραΐλας και της βλαχογκλαμουριάς!

Στο γυρισμό παρατήρησαμε ότι ο πλατύφυλλος βασιλικός μας έχει σχεδόν ξεραθεί. Ένα πρόχειρο γκάλοπ έδειξε ότι αυτό οφείλεται στο ότι άνθισε. Φαίνεται πως οι βασιλικοί είναι σαν το γκαζόν. Βγάζουν άνθη, ψοφάνε. Τους ευνουχίζεις, ζουν 100 χρόνια. Σεξομανή τερατάκια. Κι εμείς δεν ξέραμε τίποτα για όλα αυτά. Απλά τον καμαρώναμε. Τώρα, τη βγάζει δεν τη βγάζει ο Κοκός.

Λοιπόν μάγκες λέω να την πουλέψω για κάποιες μέρες. Εκεί που θα πάω έχει τζάμπα wi-fi αλλά αποφάσισα ότι δε μας γαμάει και το wi-fi, οπότε θα είμαι τελείως μα τελείως offline, κάτι που έχει να μου συμβεί πάνω από 3 χρόνια.

Τα σχόλια απενεργοποιούνται από (περίπου) τις 01:00 GMT+2 της Παρασκευής και μέχρι να επιστρέψω. Μη γράφετε πράγματα, γιατί θα χάνονται. Δε θα μπαίνουν σε moderation. Θα χάνονται. Και το σκριπτάκι που τα εξαφανίζει δεν το νοιάζει αν είναι δυο γραμμές ή δεκαπέντε σελίδες. Απλά τα εξαφανίζει και σας εμφανίζει ένα μήνυμα ότι τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα. Θα μου πείτε “γιατί δεν το κάνει πριν ποστάρω”. Ε, δεν το κάνει γιατί βαριέμαι να το φτιάξω έτσι.

Σας αποχαιρετώ με το γαμάτο reggae (inna broad sense) playlist που έφτιαξα για το πρώτο μέρος του ταξιδιού.


Tiken Jah Fakoly - Nationalité
Sublime - Badfish
Alpha Blondy - When I Need You
NoFX - My Heart is Yearning (για να καταλάβετε τι εννοεί ο προηγούμενος)
Peter Tosh - Where you gonna run (captured live version)
Hughie Izachaar - Jah Warrior Inna Yu Area
The Clash - The Guns of Brixton (όταν εγώ λέω ότι τα πανκιά είναι φυλή των ράστα…)
Diana - When Music Hits You
Locomondo - Cross Roads (να ρε μουνί ggl μια θετική τέτοια για Έλληνες)
Alpha Blondy - Dictature
Bob Marley and the Wailers - Sun is Shining (One Love: The very best of dub version)
Bob Marley and the Wailers - Iron, Lion, Zion
Eric Clapton - I Shot The Sheriff
Morgan Heritage - Inna Dem Ting Deh
Propagandhi - Haille Selasse, Up Your Ass (εεε άμα πια)
UB40 - I Want To Make You Sweat
Massive Attack - One Love


Αυτά θα ακούω όσο εσείς θα ψήνεστε.

Ή, αν είστε σε καμία Αγγλία, θα πνίγεστε.

Ή ξερωγώ θα έχετε τίποτα τυφώνες.

Μη μασάτε πάντως, κι εγώ έζησα αυτό

κι όμως δεν τρελάθηκα

Είδα το Hotel Rwanda κι έτσι έμαθα την ύπαρξη του Paul Rusesabagina. Πρόκειται για έναν αξιοθαύμαστο Χούτου που το 1994 (και όταν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ομόφυλών του ήταν πολύ απασχολημένο με τη γενοκτονία των Τούτσι προς δόξα της Ανώτερης Φυλής [Χούτου που θέλουν να εξοντώσουν τους Τούτσι, γιατί όσοι δεν το ήθελαν ήταν το ίδιο υπάνθρωποι με τους Τούτσι]), έσωσε 1200 Τούτσι και μετριοπαθείς Χούτου. Δείτε την ταινία για περισσότερα.

Στο μεταξύ η όλη φάση μου τράβηξε την προσοχή για το τι συμβαίνει στην Αφρική, και ανακάλυψα ότι στην Αφρική υπάρχουν αραβικές και βερβερικές φυλές που εξακολουθούν να εφαρμόζουν το δουλεμπόριο των μαύρων. Στο Σουδάν, οι αραβικές φυλές του Βορρά την πέφτουν στα χωριά των Dinka και σκοτώνουν όλους τους άντρες. Μετά αρπάζουν τα γυναικόπαιδα και τα σέρνουν πίσω στις φωλιές τους, βιάζοντας και κοπανώντας τα σε όλη τη διαδρομή για να συνηθίζουν στην ιδέα ότι θα είναι πλέον ισόβιοι σκλάβοι (αυτή η πρακτική των γενναίων καβαλάρηδων του Προφήτη έχει μυστηριωδώς περιοριστεί από τότε που πολλοί Dinka εξοπλίζονται με αυτόματα). Στη Μαυριτανία, σε περιοχές που ισχύει η Σαρία, αρκετές δεκάδες χιλιάδες μαύρων και Σαχραουί είναι κληρονομικοί σκλάβοι, που ανήκουν σε οικογένειες Μαυριτανών: κανείς (ούτε οι σκλάβοι) δε διανοείται ότι αυτή η ελέω Θεού κατάσταση μπορεί να αλλάξει. Στο Νίγηρα μπορείς να αγοράσεις ένα σκλάβο με 15 δολλάρια και είναι αρκετά συνηθισμένο οι σκλάβες να βιάζονται αδιάκοπα για να παράγουν σκλαβάκια. Το εξοργιστικό είναι ότι όλα αυτά θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά και τιμητικά σύμφωνα με τις πολιτισμικές παραστάσεις των προαναφερθέντων γιαχαμπίμπηδων.
Η γνώμη μου είναι ότι αυτές οι κοινωνίες που η κουλτούρα τους θεωρεί τιμητικό το να έχεις σκλάβους εν έτει 2007, αφού τους δοθεί η ευκαιρία να αλλάξουν γνώμη με μια περιληπτική απαρίθμηση των λόγων για τους οποίους αυτό το πράγμα είναι απάνθρωπο και εφόσον επιλέξουν να μην το κάνουν, πρέπει να εξοντωθούν. Αει στο διάολο πια με το σεβασμό στο διαφορετικό και την ποικιλομορφία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Διάβασα την κριτική του Θάνου Σαμαρτζή στην Καθημερινή αυτής της Κυριακής (Πολεμικές σάλπιγγες για το Θεό…), και αισθάνομαι την ανάγκη να παρατηρήσω κάποια πράγματα. Η φράση που μου τη δίνει, είναι η εξής:

Ο Ντώκινς θα μπορούσε εάν το ήθελε να αντιπαρατεθεί με τον Ντεκάρτ, τον Λάιμπνιτς, τον Καντ ή τον Χέγκελ· όλοι τους ήταν θρήσκοι και έγραψαν εκτενώς για τον Θεό και τη θρησκεία. Δεν το θέλησε. Αντιθέτως, έγραψε ένα βιβλίο όπου ο αντίπαλος εκπροσωπείται από τηλευαγγελιστές και ταλιμπάν, από την πιο τρομαχτική μισαλλοδοξία και τον πιο ανερμάτιστο φανατισμό.

Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη να παρατηρήσω πως ο Ντεκάρτ, ο Λάιμπνιτς, ο Καντ και ο Χέγκελ δεν είναι γύρω στο 1.000.000.000 άτομα που να έχουν πολύ σημαντική επίδραση στο τι ακριβώς συμβαίνει στον πλανήτη. Αντίθετα οι κάθε λογής τηλευαγγελιστές και ταλιμπάν διαθέτουν αυτό το προσόν σε ανησυχητικά μεγάλο και διαρκώς αυξανόμενο βαθμό, σε περίπτωση που δεν το έχει προσέξει ο κ. Σαμαρτζής.

Υπό αυτό το πρίσμα, βρίσκω το συμπέρασμα

Ο Ντώκινς τα βάζει με ένα σκιάχτρο. Αναπόφευκτα η ένδεια του αντιπάλου φτωχαίνει αθεράπευτα το βιβλίο του.

κάπως ελιτιστικό.

Συμφωνώ ότι τα πνευματικά οικοδομήματα του Καντ και του Λάιμπνιτς έχουν μια κομψότητα, όμως η πικρή αλήθεια είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών τα έχει απολύτως χεσμένα. Για παράδειγμα όταν παρουσίασε τις ιδέες του ο Καντ, η αντίδραση των ομοθρήσκων του (ήταν Εβραίος) δεν ήταν “α μπράβο ρε Καντ, επιτέλους διατύπωσες ωραία αυτό που πιστεύουμε και όποιος θέλει στο μέλλον να μας την πει θα πρέπει να περάσει από εσένα, γιούπι”. Αντί για αυτό τον αφορίσανε. (άκυρο τον μπέρδεψα με τον Σπινόζα, αλλά αυτό έχει να πει ακόμα περισσότερα για την επίδραση του Καντ στο χριστιανικό εποικοδόμημα: πρακτικά μηδέν)

Η θρησκευτικότητα που κυριαρχεί, είναι η “αφελής” θρησκευτικότητα (σε διάφορες παραλλαγές). Όσο για τη συνειδητοποιημένη θρησκευτικότητα, έχει εξαιρετικά μεγάλη πιθανότητα να παίρνει φανατισμένη μορφή, γιατί -σε πείσμα των διανοουμένων- ο περισσότερος κόσμος λειτουργεί κατά βάση με κοινή λογική και η κοινή λογική λέει ότι δε γίνεται να έχεις ενωθεί βιωματικά με τον Κτίστη του Σύμπαντος σε μια άρρητη διαδικασία και να μην την έχεις δει λίγο κάπως.

Οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί να θεωρείται παρακατιανό ένα βιβλίο που καταπιάνεται με την αποδόμηση αυτών των μορφών της θρησκευτικότητας. Χώρια βέβαια που δεν καταπιάνεται αποκλειστικά με αυτές, που μας φέρνει στη δεύτερη μομφή μου για την κριτική: πιστεύω πως τα συμπεράσματα του δε δικαιολογούνται καθόλου από το περιεχόμενο του βιβλίου, και η προκατάληψη του κριτικού που θέλει να δικαιώσει πάση θυσία τον τίτλο του πονήματός του προσωπικά μου είναι αρκετά εμφανής. Για παράδειγμα το παρακάτω απόσπασμα της κριτικής

Σαν δείγμα του νέου πνεύματος των καιρών μάς παρουσιάζει ένα Νέο Δεκάλογο. Η πρώτη εντολή του μας προστάσσει: μην κάνεις στους άλλους ό,τι δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Αν την είχε σκεφτεί λίγο περισσότερο θα δίσταζε να την πάρει κατά λέξη με τόση ευκολία. Διότι θα έκανε αδύνατο ακόμη και ένα απλό παιχνίδι σκάκι. Η τελευταία εντολή του Νέου Δεκαλόγου λέει: να αμφιβάλλεις για το καθετί. Oμως ο Ντώκινς φαίνεται να μην αμφιβάλλει για τίποτα. Oμως, η επιστήμη του Ντώκινς μοιάζει αλάθητη. Το ίδιο και ο ανθρωπισμός του.

είναι σχεδόν συκοφαντικό. Πρώτα απ’ όλα οπουδήποτε διατυπώνει τον παραμικρό ισχυρισμό που να σχετίζεται με την επιστήμη του (ή με άλλη επιστήμη), ο Ντώκινς λέει ρητά ότι τα δεδομένα μπορούν κάποια στιγμή να αλλάξουν. Δεύτερον ο “Νέος Δεκάλογος” σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται κάτι το ιερό ή το ξεχωριστό από τον Ντώκινς. Τον παρουσιάζει σαν κάτι ενδιαφέρον που διάβασε σε μια ανώνυμη σελίδα στο Ιντερνετ που κολλάει με τη συζήτηση. Τρίτον αυτό με το σκάκι που έγραψε ο κ. Σαμαρτζής είναι κοτσάνα ολκής που σώζεται αν και μόνο αν επιλέξουμε να την ερμηνεύσουμε σαν αποτυχημένο χιουμοράκι.

updates: Ο Simon@atheoi.org μου διόρθωσε το ορθογραφικό στον τίτλο (dellusion) και ο Αθήναιος μου επισήμανε ότι ο Θάνος Σαμαρτζής έχει blog.

Το επόμενο λογικό βήμα είναι το ΕΣΡ να διατάξει τη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων (πρόσληψη παπάδων και μελών του “Αντίβαρου”, διοργάνωση σεμιναρίων κλπ) για να εξασφαλίζεται η ορθή χρήση της ελληνικής σκέψης.

Έχουν ένα σωρό προβλήματα.

Για αρχή έχουν το μισό πετρέλαιο του κόσμου, και το πετρέλαιο είναι ο μεγαλύτερος καθικομαγνήτης που υπάρχει.

Συνεπεία ίσως και του (α), επί 30 χρόνια τους κυβερνούσε ένας ατελείωτος καθίκαρος, του οποίου η ιδέα για κοινό όραμα που θα οδηγήσει το λαό του στη Νέα Χιλιετία ήταν η φάτσα του σε πελώριες αφίσες στους δρόμους και ο ίδιος να σουλατσέρνει σε τεράστια, υπερπολυτελέστατα παλάτια. Και η αναστήλωση των Κρεμαστών Κήπων της Βαβυλώνας. Και κάψιμο, πνίξιμο, γδάρσιμο όποιου δε συμφωνούσε με το κοινό όραμα. Για κάποιο περίεργο λόγο, αυτή η προσέγγιση δε στάθηκε το ίδιο αποτελεσματική με την πειθώ…

Συνεπεία *σίγουρα* του (α), τα τελευταία χρόνια τους την έχουν πέσει και οι Αμερικάνοι. Οι οποίοι αν τα βρήκαν μία φορά σκατά, τα κάνανε εκατό χιλιάδες.

Η καθημερινότητα λοιπόν για τους Ιρακινούς είναι η καθημερινότητα του σπασμένου, καταχεσμένου και έχοντος να καθαριστεί γύρω στα 40 χρόνια καμπινέ του πλανήτη. Πάνε μέχρι το περίπτερο και δεν ξέρουν σε πόσα κομμάτια θα γυρίσουν, από τους βομβιστές αυτοκτονίας. Τους απαγάγουν τις κόρες για να τις πουλήσουνε σε σαουδάραβες. Τους αρπάζουν οι Αμερικάνοι και τους χώνουνε σε μπουντρούμια στην άλλη άκρη του κόσμου χωρίς καν να τους εξηγήσουνε το λόγο. Γίνονται πρόσφυγες και υποφέρουν τη λοιδωρία και τη στυγνή εκμετάλλευση από τους “αδερφούς” Άραβες. Είναι ύποπτοι για τα πάντα, παντού.

Από αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν έχω διαφορετικές απαιτήσεις σε σχέση με τους κατοίκους της 22ης πλουσιότερης χώρας στον κόσμο, που τα -κατά μεγαλύτερο μέρος χαρισμένα- πλούτη της τα τρώει σε μεγαλοϊδεατισμούς ή παροδικά shows. Για τρώνε οι λίγοι χρήμα και εξουσία, και οι πολλοί μια επίφαση υπερηφάνειας. Γιατί τη χρειάζονται την υπερηφάνια. Για να έχουν μούτρα να φάνε τον Αλβανό. Για να έχουν μούτρα να τσιμεντώνουνε τα δάση. Για να έχουν μούτρα να περνάνε με κόκκινο και να καθυστερούν 350 αυτοκίνητα για να γλιτώσουν 1,5 λεπτό. Για να έχουν μούτρα να διαβάζουν λιγότερα βιβλία από τους Ιρακινούς, αλλά ταυτόχρονα να έχουν άποψη για το πώς *ακριβώς* σκέφτονται οι σύμβουλοι του Bush των $3.000 την ώρα. Για να φιλάνε κατουρημένες ποδιές προκειμένου να εξασφαλίσουν ισόβια πληρωμένη αεργία σε βάρος των κορόιδων. Για να έχουν συνέχεια το μυαλό τους στη μίζα, τη ρεμούλα και το σόι τους. Για να ξανακάνουν με το κεφάλι ψηλά τα ίδια και τα ίδια λάθη που τους καταδικάζουνε να μένουνε κάθε χρόνο όλο και πιο πίσω, όλο και πιο κάτω. Για να τολμάνε να συγκρίνουνε τις σκατόφατσές τους με τους Ιρακινούς!

Άλλο η πληγωμένη υπερηφάνεια, άλλο η λυσσασμένη να τραφεί υπεροψία. Δεν την ακούνε όλοι ίδια με το όπιο, ούτε για τους ίδιους λόγους. Βασική λεπτομέρεια, αυτό το τελευταίο.

Πάντως εγώ αν ήθελα να δείξω τη σημασία του να μπορείς να ονειρεύεσαι (όχι να φαντασιώνεσαι) στη ζωή μας και του τι έχουν να μας διδάξουν σε αυτόν τον τομέα οι Ιρακινοί, θα διάλεγα αυτή την εικόνα. Λίγο πιο άσχετη με ρομπότ απ’ ό,τι η μπάλα…

Dear executive,

This document contains classified information about various techy stuff. It features impressively coloured shapes and figures, that are supposed to give the reader an overall idea of what’s happening. You ‘ll probably try to grasp that idea yourself, which you shouldn’t, on account of you being a complete fucktard when it comes to virtually anything save for:

• Money.
• Signatures.
• Trying to look important and busy while in fact you’re browsing porn sites and thinking about trying the various positions you see there with your secretary.

Rest assured that this is a document that was produced by highly qualified and grossly underpaid engineers, and the target audience is, for the most part, other highly qualified and grossly underpaid engineers. This elegant symmetry is in fact broken by the presence of this very summary, which is -rather unfortunately- targeted at people like you.

For the reasons stated above, I find this summary to be a complete waste of time, mine and yours alike. So do as all a favour, and pass the document directly to your technical manager, who will pass it to his subordinate, who will pass it to his subordinate until it reaches the poor soul that can only get away by actually reading the whole bloody thing. Do whatever this fellow tells you. It really is the safest thing you can do.

If, however, you happen to give the tiniest rat’s arse about my feelings (which I find highly unlikely), I would very much rather that you approved the document. And gave the aforementioned poor fellow a raise. And stopped screwing your secretary for it really doesn’t improve anyone’s productivity, unless you opt for a most casual definition of the term. And found a real job. And… oh never mind.