Μετά τιμής Bananas

Y.Γ. Το ψευδώνυμο βγαίνει από τις… μπανανες που έφαγα στην εργασιακή μου ζωή και σε όσες τρώω σαν συνταξιούχος από τους Δ.Υ. και πιο πολύ από τους ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ και τους παρλαμέντους της Βουλής(Parliament).

Στο μεταξύ ψάχνοντας για όλα αυτά ανακάλυψα ότι υπάρχει και επίδομα “αποφοίτων πρώην ΕΣΣΔ”(!).

Μάλλον είναι επίδομα αποφοίτων ΕΣΔΔ (=Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης)

Έτσι, ο Ρονάλντο δεν είναι χρήσιμος αλλά παράγει θέαμα για εκατομμύρια θεατές γι΄αυτό του τα χώνουν ασύστολα και αδιαμαρτύρητα. Οι δημόσιοι (λογικά) είναι χρήσιμοι (λέμε τώρα) αλλά δεν ανήκουν στον χώρο του θεάματος, οπότε το «προιόν» τους δεν έχει κάτι που να το διαχωρίσει από τα υπόλοιπα προιόντα για να απαιτήσουν να τους τα χώσεις αδιαμαρτύρητα.
Οπότε, αφού ο συλλογισμός μου καταλήγει πως οι Δ.Υ. πρέπει να μπουν στον χώρο του θεάματος, φαντάσου σε τι αδιέξοδο με έχεις οδηγήσει!

Αυτό όμως που ήθελα να τονίσω σε κάθε περίπτωση είναι ότι σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που διαμαρτύρονται για τα προκλητικά λεφτά του ποδοσφαίρου, του θεάματος και των συζύγων που τα χώνουν τσάμπα στα διαρκείας. Ουφ, το ΄πα!

Κανείς -μα κανείς!- εχέφρων πολιτικός δεν θα τολμήσει να περιορίσει τον δημόσιο τομέα. Κι αυτό γιατί έτσι και τολμήσει και το κάνει, η ανεργία θα ανέβει κατακόρυφα (κάποιοι υπολογίζουν στο 50%). Κι αυτό γιατί ουσιαστικά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ιδιωτική παραγωγή και επιχειρηματικότητα στο Μπουρδελιστάν. Δεν υπάρχει καν διαχωρισμός δημόσιου/κοινωνικού και ιδιωτικού τομέα.
Κοιτάχτε π.χ. τον θείο Χοχοχο(you know who), απο τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες του Μπουρδελιστάν. Στηρίχτηκε και γιγαντώθηκε χάρη στο τρελό σπρώξιμο της τότε “πρασινούλας” κυβέρνησης και διοίκησης, που ήθελε μια δική της εταιρεία τηλεπικοινωνιών και πληροφορικής (για να κάνει, μεταξύ των άλλων. πονηρές μπίζνες με την Ανατολική Ευρώπη - στη δεκαετία του 80 απαγορευόταν επισήμως να εξάγονται υπολογιστές στις χώρες του “Παραπετάσματος”). Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, οι ιδιώτες που τα καταφέρνουν είναι οι κρατικοί προμηθευτές. Ακόμα και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι στο Μπουρδελιστάν δουλεύουν για την φεουδαρχία που λέγεται “Ελληνικό κράτος”.
Επιπλέον (ίσως και σαν συνέπεια του παραπάνω), οι μεγαλύτερες βδέλλες του δημοσίου τομέα δεν είναι οι μόνιμοι υπάλληλοι, αλλά τα διάφορα διορισμένα απο την εκάστοτε κυβέρνηση κοπρόσκυλα: Διοικητές και μέλη διοικήτικών συμβουλίων κρατικών τραπεζών/ ιδρυματων/ ΔΕΚΟ/νοσοκομείων /ταμείων/Οργανισμών Ασφάλισης, μέλη συμβουλευτικών/ελεγκτικών/τρέχα γύρευε επιτροπών και ανεξαρτήτων αρχών, ανεξάρτητοι σύμβουλοι κ.λ.π. . Το μηνιάτικο ενός απο αυτούς τους κοπρίτες είναι ίσο με τους μισθούς ενός χρόνου (με δώρα κι επίδομα άδειας) ενός πρωτοεισερχόμενου υπάλληλου στον οργανισμό που διοικούν, χωρια τα “οδοιπορικά”, τα “εξοδα παράστασης” και τα διάφορα τυχερά πάνω και κάτω απ’το τραπέζι. Κάποιοι άλλοι πάλι παίρνουν για απασχόληση μιάς ώρας περισσότερα απο ότι ένα μεροκάματο ενός ανειδίκευτου εργάτη. Η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων δεν θα βλάψει ούτε στο ελάχιστο αυτό το σκυλολόι (για να μην πώ ότι θα τους δυναμώσει περισσότερο καθώς θα μπορούν να σπάνε τη συνέχεια λειτουργιών, διοίκησης και ελέγχου καταπώς τους βολέυει)
Ταπεινή μου άποψη: Αν θέλουμε αληθινά δημοκρατικό καθεστώς θα πρέπει, αντι για διορισμό απο την κυβέρνηση, να γίνονται εκλογές και για τους διοικητές των ΔΕΚΟ/ κρατικών οργανισμών και για τους επικεφαλής των ανωτατων δικαστηρίων της χώρας…

Τι σε κανει να πιστευεις οτι το βιβλιο σου αξιζει 10 ευρω; Γιατι οχι 5; Γιατι οχι 115; Τι ειναι αυτο που προσδιοριζει την αξια ενος αντικειμενου ή, ακομα πιο δυσκολα, την αξια μιας ιδεας; Ποσο αξιζει πχ η αξιοπρεπεια ενος ανθρωπου; Αλλοι την ποδοπατανε καθημερινα κ’ αλλοι δινουν την ζωη τους για αυτη.

Τελικως, μηπως η αξια ενος αντικειμενου αξιζει οσο προσφερει κανεις να το αποκτησει (η ερωτηση ρητορικη, οι νεωτεροι να κρατανε σημειωσεις); Μηπως δε, οσο πιο εγγενως πιο αχρηστο ενα πραγμα, τοσο πιο πολυ αξιζει (παρε παραδειγμα τον χρυσο);

Ο Ροναλντο δεν παρακαλεσε κανεναν να παρει εκατομμυρια, αυτοι τον παρακαλανε τα του τα δωσουν. Κ΄ σιγουρα δεν αναγκαζει κανεις τους 50,000 οπαδους που πηγαινουν καθε βδομαδα στο γηπεδο της ομαδας που παιζει (ο παρατηρητικος αναγνωστης θα καταλαβει οτι δεν ξερω που παιζει), αγοραζουν φανελακια με το ονομα του κτλ. Ε, εγω δεν παρακαλαω να δωσω αυξηση στον Δ.Υ. ενω δινω παντα παραπανω λεφτα στον ντελιβερα της πιτσας.

Το γάμησες και ψόφησε. Υπάρχει δηλαδή άνθρωπος που στ΄αλήθεια αξίζει να παίρνει δισεκατομμύρια και ειδικά ποδοσφαιριστής;

—–Ρηξικελευθη προταση. Το παω πιο μερα. Να κανουμε ενα σκλαβοπαζαρο. Να στηνονται ολοι πρωι πρωι κ’ να περναει ο δ.ντης της ιδωτικης ή δημοσιας επιχειρησης κ’ να παιρνει οσους θελει, με συμφωνια που θα καταρτιζεται εκεινη τη στιγμη. Το, ας το ονομασουμε “Αλβανικο”, μοντελο αναπτυξης αυτο εχει ηδη δωσει απτα δειγματα γραφης στην χωρα μας.

Γιατι παντα θα υπαρχει καπου καποιος που πληρωνεται λιγοτερα η περισσοτερα και θα προκαλει δικαιως το δημοσιο αισθημα.

—-Δεν πιανεις ακομη οτι το θεμα δεν ειναι (τοσο) τα λεφτα. Το θεμα ειναι οτι δεν τα αξιζουνε. Βγηκε κανεις να πει τιποτα για τον Ροναλντο; Οχι. Γιατι; Γιατι τα αξιζει. Εσυ κυριος τι κανεις κ’ τα ζητας;

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΕΧΟΜΑΙ

—- ρε ανθρωπε ηρεμησε! Το ειπες τοσο εντονα που α) ανατριχιασεα β) οταν το διαβαζα χτυπαγαν στην οθονη τα πιξελ τα οποια προβλαν την προταση αυτη.

β) η να μπει ΠΛΑΦΟΝ μισθου

—–μινιμουμ να μπει, οχι μαξιμουμ.

Ολοι ειμαστε ιδιοι. Ιδιωτικοι και Δημοσιοι. Ιδιο μισθο για ιδια δουλεια η ολοι ανεργοι.

—– Ανυποστατο το διλλημα γιατι προκειται για αδιεξοδο. Αμα ειμαστε ολοι δημοσιοι, θα ειμαστε σαν τα κομμουνια. Αμα ειμαστε ολοι ανεργοι, θα θελουμε ολοι να γινουμε δημοσιοι αρα κομμουνια. Τελικα ο κομμουνισμος ειναι το μελλον - απλα στη δυση δεν το’χουν καταλαβει.