γενικά δεν τα πάω πολύ καλά με τις εκλογές. Έχω ψηφίσει το 2000 Συνασπισμό και το μετάνιωσα, στις νομαρχιακές Ελληνικό Μέτωπο (αλλά έσκισα το ψηφοδέλτιο και έγραψα κάποια πράγματα πάνω), σε κάτι δημοτικές τον πατέρα ενός φίλου μου που κατέβαινε με κάτι αντάρτες της ΝΔ (επειδή φοβόμουνα ότι θα πάρει μόνο 3 σταυρούς αλλά τελικά πήρε 65 οπότε πάλι έκανα μαλακία) και τον περισσότερο καιρό άκυρο ή δεν πάω καθόλου.

Σε αυτές τις εκλογές όμως θέλω να ψηφίσω γιατί έχω την αίσθηση ότι είναι σχετικά σημαντικές, αλλά δεν ξέρω τι.

Το βλέπω σαν πρόβλημα βελτιστοποίησης. Όσο μικρή και ασήμαντη και να είναι ως προς την ποσότητά της, η ψήφος μου πρέπει ποιοτικά να είναι τέτοια που να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή ενόχληση στους:

1. ΠΑΣΟΚους
2. Νεοδημοκράτες
3. Λιάνα Κανέλλη
4. Λάκη Λαζόπουλο
5. Ναυτίλο της “Ε”
6. Μίκη Θεοδωράκη

Πρόκειται όπως καταλαβαίνετε για πολυσύνθετο πρόβλημα με ανταγωνιστικές εξαρτημένες μεταβλητές. Έστω a,b,c,d,e,f(z) με σύνολο τιμών το [-100, 100] οι ενοχλήσεις των έξι στόχων μου αντίστοιχα, όπου z το διάνυσμα των ποσοστών των κομμάτων που διαμορφωνεται χάρη στην ψήφο μου. Π.χ. αν (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΝ, ΛΑΟΣ, ΦΙΣ, …) οι άξονες των ποσοστών και ψηφίσω ΝΔ (που να μου κοπεί το χέρι), τότε z=(0, 1, 0, 0, 0, … ,0). Και έχουμε a(z) = c(z) = d(z) = e(z) = f(z) = 100 και b(z) = -100, οπότε η συνολική ενόχληση είναι 400. Αν όμως ψηφίσω ΚΚΕ τότε a=b=50, c = -100, d=-100 και e=f=0, οπότε η συνολική ενόχληση είναι -200, σχεδόν το αντίθετο από το καλύτερο που μπορώ να καταφέρω. Κάτι τέτοιο με πιο πολλές διαβαθμίσεις (είπαμε οι ενοχλήσεις παίρνουν τιμές από -100 έως 100) και εννοείται ότι οι διαστάσεις είναι κανονικοποιημένες, για παράδειγμα προτιμώ χίλιες φορές να ενοχλήσω τους νεοδημοκράτες (που είναι σιχαμένοι) από το Θεοδωράκη (που είναι ΟΦΟΑ). Φυσικά δεν το υπολογίζω στ’ αλήθεια. Είναι πιο ποιοτική η φάση μου.

Υπό αυτό το πρίσμα είχα καταλήξει να ψηφίσω ΚΚΕ. Πρέπει να ήταν το προηγούμενο Σάββατο. Τότε είδα τους πολιτικούς των άλλων κομμάτων να λένε 1.000.000 κούφιες μαλακίες ο καθένας, ενώ η Αλεκάρα μίλαγε σαν άνθρωπος. Σοβαρά, δε με ένοιαζε τι έλεγε. Απλά εκτίμησα το ότι είχε αρχή, μέση, τέλος και κάποιο νόημα ανάμεσα, καθώς και το ότι μίλαγε την περισσότερη ώρα για σαφή πράγματα. Επιπλέον η ενόχληση που προκαλεί το να ψηφίσω ΚΚΕ είναι ομολογουμένως πολύ μεγάλη, γιατί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ λυσσάνε κάθε φορά που προσηλυτίζεται κάποιος στο ΚΚΕ.

Μετά θυμήθηκα κάποιες λεπτομέρειες όπως:

• Τη θέση του Κόμματος για την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών
• Πόσο πολύ με αηδιάζει τελικά η Κανέλη (περίπου όσο 450.000 Ναυτίλοι).
• Το γεγονός ότι δεν έχουμε 1960

και συνήλθα. Σιγά μην ψηφίσω ΚΚΕ. Που τάζει λαγούς με πετραχήλια στο πόπολο (αν υλοποιηθεί το πρόγραμμά του χρειαζόμαστε γύρω στο 120%ΑΕΠ μόνο για τις έξτρα παροχές που τάζει). Που υπερψήφισε την εκτροπή του Αχελώου για να μη χάσει πέντε κουκιά από τους πελάτες των κωλόμπαρων της Λάρισας. Και στην πολύ τελική σιγά το χαστούκι στο δικομματισμό. Δύο μεγάλοι να εναλάσσονται στην εξουσία, και ένας μικρός να πηγαίνει από το 6 στο 7 ή από το 7 στο 8 και να χαζοχαίρεται, καταπνίγοντας εν τη γενέση του οποιονδήποτε μη ελεγχόμενο από αυτόν αντιπολιτευτικό πόλο. Μια χαρά μέρος του συστήματος του δικομματισμού και της μεταπολιτευτικής σαπίλας μου φαίνεται το ΚΚΕ.
Με τον επιπλέον περιορισμό της θέσης για την αποποινικοποίηση, τα φαβορί είναι ΣΥΡΙΖΑ (πολλοί πόντοι γιατί ο Πολύδωρας είναι κάτι σαν διασταύρωση Κανέλη και Θεοδωράκη), ΦΙΣ και Οικολόγοι. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι χθες ήθελα να ψηφίσω ΦΙΣ, γιατί έχει ευρωπαϊκού τύπου δομή και πρόγραμμα και τέλος πάντων όπως έχω πει και παλιότερα λέει κάποια φρέσκα πράγματα. Επιπλέον τους σιχαίνονται εξίσου εθνικιστές και κουμούνια, που δε μπορεί παρά να σημαίνει ότι εκφράζουν κάτι υγιές. Βέβαια την κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων που ευαγγελίζονται τη θεωρώ ημίμετρο: κανονικά πρέπει οι περισσότεροι να εκτελεστούν και οι οικογένειές τους να πεθάνουν από την πείνα (όχι υποχρεωτικά με αυτή τη σειρά). Αλλά δε με βρίσκουν καθόλου σύμφωνο αυτά που λένε για το σύστημα υγείας, αυτά που λένε για τη συμμετοχή μας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, η απελευθέρωση των απολύσεων κλπ.

Το ΛΑΟΣ με την υποψηφιότητα Σαρρή κέρδισε πόντους στα μάτια μου από δύο απόψεις:

• έπαψε να ανήκει στην κατηγορία “ακροδεξιά”, και πέρασε στην κατηγορία “τσιτσιολίνα”. Οι σοβαροί ακροδεξιοί αυτή τη στιγμή φυλλορροούν προς ΚΚΕ.
• έκανε την πιο καταστασιακή πολιτική κίνηση στα χρονικά της Ελλάδας (βίντεο κλιπ Σαρρή)

Ο σταυρός στην Έφη θα ήταν μια πολύ καλή λύση για μένα, αλλά δυστυχώς δεν ψηφίζω Β’ Αθήνας (τις φάτσες του ΛΑΟΣ στο υπόλοιπο δε θέλω ούτε να τις βλέπω) και δυστυχώς άλλο ΛΑΟΣ άλλο Έφη. Πρέπει πολύ σοβαρά στις επόμενες εκλογές η Έφη να το σκεφτεί για ανεξάρτητη υποψηφιότητα.

Οπότε πάει ΣΥΡΙΖΑ ή Οικολόγοι. Εκτός αν το ξανασκεφτώ.