(στο “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” του Ευγένιου Αρανίτση που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία 27-28/10/2007)

Συγνώμη αλλά αν είναι εκατομμύρια άνθρωποι να μισούν εκατομμύρια άλλους ανθρώπους στη βάση γεγονότων που σε τελική ανάλυση δε συνέβησαν ποτέ όπως τα φαντάζονται όλοι αυτοί οι μαλάκες, πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει για πολύ σοβαρότερους λόγους από το να αισθάνεται συναισθηματικά πλήρης ο κάθε δοκιμιογράφος. Για αυτή τη δουλειά εξάλλου υφίστανται από αρχαιοτάτων χρόνων οι γκομενοδουλειές. Ακόμα και οι εθνικιστές αντιλαμβάνονται ότι πίσω από ήρωες, θύματα, δόξες και τα λοιπά κρύβονται πιο πρακτικά πράγματα, όπως εξουσία, σύνορα, φρόνημα, ισχύς. Αλλά για να δικαιολογείς το όλο πανηγύρι με περίπλοκους μεταμοντερνίζοντες θρήνους για την υποκειμενικότητα και το συναίσθημα, πρέπει να τα βλέπεις τα πράγματα πολύ επιφανειακά και το τελευταίο που δικαιούσαι να επικαλεστείς είναι το βίωμα. Ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα.

Αυτά ως προς την κεντρική ιδέα του κειμένου, που συμπτωματικά απαντάται (σε αρκετά λιγότερο βαριά μορφή είναι η αλήθεια) και στο άρθρο “Τα όχι και τα ναι της ιστορίας” του Σωκράτη Τσιχλια στην Καθημερινή). Κατά τα άλλα, το άρθρο αποτελεί για μένα μια ενδιαφέρουσα απόπειρα για ολομέτωπη επίθεση στο λάθος δρόμο που ως γνωστόν έχει πάρει η νεωτερικότητα. Ενδιαφέρουσα γιατί φαίνεται ότι τα μόνα όπλα που χρησιμοποιούνται είναι κοινοτοπίες, αχυράνθρωποι και κάθε λογής αφορισμοί. Θα σταθώ σε μία φράση που είναι ενδεικτική του όλου σκηνικού:

Ετσι, όσο πιο βαθιά, μέσα του, εντοπίζει κανείς τη ρίζα μιας ιδέας, τόσο πιο πειστικά δικαιολογημένοι νιώθουν οι άλλοι στο να την αντιπαρέρχονται, υπό την έννοια ότι το βάθος, παντελώς αόρατο σ’ ένα σύμπαν αποκλειστικά θεμελιωμένο στην ορατότητα, έχει χάσει την ψήφο εμπιστοσύνης.

Μια κλασική κοινοτοπία: τα πάντα θεμελιώνονται στην (πεζή, εννοείται) ορατότητα, δεν υπάρχει πια πίστη στο (πάντοτε ανώτερο και βαθύ) μέσα μας, και φυσικά τι κάνει αυτό το μιαρό κατεστημένο της πεζότητας παρά να καταπιέζει (λοιδωρώντας) όσους τολμούν να αντιστέκονται;

Ανοησίες. Αν μου πει κάποιος “ξέρω βαθιά μέσα μου ότι την αγαπάω αυτήν εκεί” δεν πρόκειται να το αμφισβητήσω, ούτε βέβαια να το κοροϊδέψω (καλά το 2ο εξαρτάται από το τι παίζει στ’ αλήθεια με τη γκόμενα). Αν μου πει όμως “ξέρω βαθιά μέσα μου ότι δεν ισχύει ο νόμος της βαρύτητας” θα του πω “τι λες ρε μαλάκα;”. Και δεύτερον δε μου φαίνεται και πάρα πολύ ορατό πράγμα η μερική παράγωγος ως προς την τρίτη μεταβλητή μιας συνάρτησης με σύνολο ορισμού ένα χώρο Ρήμαν, ή ο νόμος της αξίας, ή άλλες τέτοιες έννοιες που ψηλαφεί ο απονευρωμένος ορθολογισμός όταν ο “ανθρώπινος” υποκειμενισμός επινοεί βλακείες και σπαράσεται για την ορθή ερμηνεία τους.

Το ερώτημα απλοποιείται σημαντικά αν το ανάγουμε στο ισοδύναμο “είναι το ψητό κουκουνάρι εμπρησμός δασών;”

Από τα 16 μέχρι τα 19 δεν άκουγα σχεδόν καθόλου μουσική, γιατί μέχρι τα 18 διάβαζα για Πανελλήνιες και ξεσυνήθισα. Μετά γνώρισα τη Γ. και μου έμαθε τους Portishead, τους Korn, τους NoFX, τους Dead Can Dance, τους Orbital, τους Senser. Μαζί (ξανα)ανακαλύψαμε το Bob Marley και τους Wailers, το Manu Chao, τους Morgan Heritage και δεκάδες άλλους. Τώρα δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς μουσική.

Οπότε ο απολογισμός της δεκαετίας είναι υποθέτω θετικός.

Federico Aubele - Diario de Viaje (μέχρι τις 00:00 GMT+2)

Στην υπόθεση Μπεκίρ-Ουστά και άλλοι εναντίον Ελλάδας το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι η συλλογική άσκηση του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού (ακόμα και του εθνοτικού προσδιορισμού που αναφέρεται σε γειτονικές χώρες) δε μπορεί να αποτελεί απειλή για μια δημοκρατική κοινωνία, και ότι οι ατιάσεις για διατάραξη της οικιακής ειρήνης των πολιτών από τη δημιουργία συλλόγου με όνομα “Σύλλογος Νεολαίας Μειονότητας Ν. Έβρου” δε στέκουν από τη στιγμή που ο σύλλογος δεν έχει προβεί σε καμία τέτοια πράξη. Κατά συνέπεια τα ελληνικά δικαστήρια που απαγόρευσαν τη δημιουργία αυτού του συλλόγου το 1995 παραβίασαν (πέρα από το ελληνικό Σύνταγμα και τον ελληνικό αστικό κώδικα) το άρθρο 11 της ΕΣΔΑ, που λέει ότι:

1. Everyone has the right to freedom of peaceful assembly and to freedom of association with others, including the right to form and to join trade unions for the protection of his interests.
2. No restrictions shall be placed on the exercise of these rights other than such as are prescribed by law and are necessary in a democratic society in the interests of national security or public safety, for the prevention of disorder or crime, for the protection of health or morals or for the protection of the rights and freedoms of others. this article shall not prevent the imposition of lawful restrictions on the exercise of these rights by members of the armed forces, of the police or of the administration of the State.

Καταφχαριστήθηκα, γιατί πιο ελεεινά κουτοπόνηρη λαμεριά από “το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού είναι ατομικό και όχι συλλογικό” πραγματικά μόνο στην Κύπρο παίζει να έχει ειπωθεί από επίσημα χείλη με αξίωση να αντιμετωπιστεί σαν σοβαρό επιχείρημα[*].

Η απόφαση (M$ Word, FR).

[*] και εννοώ βέβαια το “δε μπορεί το 18% να λέει στο 80% τι να κάνει”.

There is a curse.

They say: May You Live in Interesting Times(Terry Pratchett)

Όχι ότι παλιότερα δεν έγραφα μαλακίες, αλλά τώρα τελευταία είναι πιο σπάνιες και ιδιαζόντως αποκρουστικές, ιδιαίτερα σε συνάρτηση με το τι συμβαίνει γύρω μου.

Τα πάντα είναι πολύ άρρωστα και δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτό είναι ιδέα μου ή αν όντως είναι έτσι. Οπότε κρατάω τα πιο πολλά από αυτά που γράφω για τον εαυτό μου.

Φταίνε οι φωτιές. Ακούγεται -και είναι- περίεργο, αλλά η αλήθεια είναι ότι με πείραξαν πάρα πολύ.

Σε ανύποπτο χρόνο (αρχές Ιουνίου) είχα πει στους φίλους μου “λέτε αυτό το καλοκαίρι να το θυμόμαστε σαν Το Καλοκαίρι Μετά Από Το Οποίο Τίποτα Δεν Ξαναήταν Το Ίδιο;”.

Το θέμα της συζήτησης ήταν οι κλιματικές αλλαγές. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πολυπίστευα όταν το έλεγα ή για να είμαστε πιο ακριβείς δεν το πίστευτα καθόλου μα καθόλου. Το είπα απλά επειδή τη δεδομένη στιγμή (4 άτομα στη μπαλκονάρα εντελώς κουνουπίδια από τις καταχρήσεις, γλυκό καλοκαιρινό βραδάκι κλπ) μου φάνηκε πολύ ωραίο από αισθητικής άποψης να εκστομίσω τη συγκεκριμένη φάση. Έδινε ένα κινηματογραφικό εφέ και μετέτρεπε την κρασοκατάνυξη σε προχωρημένο σιτουασιονιστικό συνέδριο (κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο επίτευγμα στις μέρες μας, αλλά ομολογουμένως έχει τη χάρη του).

Κι όμως τελικά είχα δίκιο. [Ψηθήκαμε, καήκαμε, ψηθήκαμε, καήκαμε, ψηθήκαμε, ψηθήκαμε και στο τέλος έφτασε η Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007 που ο ουρανός στην ανατολική Αττική ήταν σκοτεινιασμένος από 3 διαφορετικές πυρκαγιές και στην Πελοπόννησο τους είχε ήδη πάρει ο διάολος και δεν είχαμε δει καν τα χειρότερα. Νομίζω εκείνη τη μέρα κάτι έκανε "κρακ" μέσα μου. Όχι "κλικ". "κρακ".]

Ή τέλος πάντων είχα δίκιο σε ό,τι αφορούσε εμένα, δηλαδή το τελευταίο άτομο που περίμενα να αφορά αυτό που είπα. Γιατί οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους, μετά το αρχικό σοκ κατάφεραν να συλλάβουν οντολογικά το όλο σκηνικό με βάση τα σκατά που είχαν ήδη στο μυαλό τους (καταλήγοντας ας πούμε σε κάτι σαν “αυτά τα έκαναν οι ΠΑΣΟΚοι σε συνεργασία με τους Αμερικανούς για να πέσει ο Καραμανλής που τα έχει κάνει πλακάκια με τον Πούτιν αλλά δε θα τους βγει”) και ως εκ τούτου να το αγνοήσουν.
Αυτό με πείραξε αρκετά. Σίγουρα όχι τόσο όσο οι φωτιές [τι να κάνανε στο κάτω-κάτω; Να βγαίνανε με μαύρες μπλούζες στο Σύνταγμα;], αλλά αρκετά.

Την καλύτερη περιγραφή της γενικότερης αίσθησης μου την έδωσε ο θείος μου, “είναι” είπε “σα να βυθίζονται όλα όλο και πιο βαθιά στα σκατά και να έχεις συνειδητοοποιήσει ότι είσαι κι εσύ μέσα”. Μόνο επιφωνήματα έχω να προσθέσω σε κάτι τέτοιο.

Όλα αυτά είναι μαλακίες.

*made in PRC