fflush(3)
There is a curse.
They say: May You Live in Interesting Times(Terry Pratchett)
Όχι ότι παλιότερα δεν έγραφα μαλακίες, αλλά τώρα τελευταία είναι πιο σπάνιες και ιδιαζόντως αποκρουστικές, ιδιαίτερα σε συνάρτηση με το τι συμβαίνει γύρω μου.
Τα πάντα είναι πολύ άρρωστα και δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτό είναι ιδέα μου ή αν όντως είναι έτσι. Οπότε κρατάω τα πιο πολλά από αυτά που γράφω για τον εαυτό μου.
Φταίνε οι φωτιές. Ακούγεται -και είναι- περίεργο, αλλά η αλήθεια είναι ότι με πείραξαν πάρα πολύ.
Σε ανύποπτο χρόνο (αρχές Ιουνίου) είχα πει στους φίλους μου “λέτε αυτό το καλοκαίρι να το θυμόμαστε σαν Το Καλοκαίρι Μετά Από Το Οποίο Τίποτα Δεν Ξαναήταν Το Ίδιο;”.
Το θέμα της συζήτησης ήταν οι κλιματικές αλλαγές. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πολυπίστευα όταν το έλεγα ή για να είμαστε πιο ακριβείς δεν το πίστευτα καθόλου μα καθόλου. Το είπα απλά επειδή τη δεδομένη στιγμή (4 άτομα στη μπαλκονάρα εντελώς κουνουπίδια από τις καταχρήσεις, γλυκό καλοκαιρινό βραδάκι κλπ) μου φάνηκε πολύ ωραίο από αισθητικής άποψης να εκστομίσω τη συγκεκριμένη φάση. Έδινε ένα κινηματογραφικό εφέ και μετέτρεπε την κρασοκατάνυξη σε προχωρημένο σιτουασιονιστικό συνέδριο (κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο επίτευγμα στις μέρες μας, αλλά ομολογουμένως έχει τη χάρη του).
Κι όμως τελικά είχα δίκιο. [Ψηθήκαμε, καήκαμε, ψηθήκαμε, καήκαμε, ψηθήκαμε, ψηθήκαμε και στο τέλος έφτασε η Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007 που ο ουρανός στην ανατολική Αττική ήταν σκοτεινιασμένος από 3 διαφορετικές πυρκαγιές και στην Πελοπόννησο τους είχε ήδη πάρει ο διάολος και δεν είχαμε δει καν τα χειρότερα. Νομίζω εκείνη τη μέρα κάτι έκανε "κρακ" μέσα μου. Όχι "κλικ". "κρακ".]
Ή τέλος πάντων είχα δίκιο σε ό,τι αφορούσε εμένα, δηλαδή το τελευταίο άτομο που περίμενα να αφορά αυτό που είπα. Γιατί οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους, μετά το αρχικό σοκ κατάφεραν να συλλάβουν οντολογικά το όλο σκηνικό με βάση τα σκατά που είχαν ήδη στο μυαλό τους (καταλήγοντας ας πούμε σε κάτι σαν “αυτά τα έκαναν οι ΠΑΣΟΚοι σε συνεργασία με τους Αμερικανούς για να πέσει ο Καραμανλής που τα έχει κάνει πλακάκια με τον Πούτιν αλλά δε θα τους βγει”) και ως εκ τούτου να το αγνοήσουν.
Αυτό με πείραξε αρκετά. Σίγουρα όχι τόσο όσο οι φωτιές [τι να κάνανε στο κάτω-κάτω; Να βγαίνανε με μαύρες μπλούζες στο Σύνταγμα;], αλλά αρκετά.
Την καλύτερη περιγραφή της γενικότερης αίσθησης μου την έδωσε ο θείος μου, “είναι” είπε “σα να βυθίζονται όλα όλο και πιο βαθιά στα σκατά και να έχεις συνειδητοοποιήσει ότι είσαι κι εσύ μέσα”. Μόνο επιφωνήματα έχω να προσθέσω σε κάτι τέτοιο.
Όλα αυτά είναι μαλακίες. 
*made in PRC
October 13th, 2007 at 10:23 pm
October 13th, 2007 at 10:26 pm
Θετε μου μπλογκερ,
Ο γλοιωδης Καβαφης ειχε πει οτι ερχεται η ωρα για το μεγαλο ναι ή οχι. Ο συγκλονιστικος Κατσαρος, πιο πρακτικος, μας προετρεπε να παρουμε νερο γιατι το μελλον θα εχει πολυ ξηρασια.
Το γεγονος οτι η Ελλαδα εχει καταφερει να επιβιωσει μεχρι τωρα με κανει να πιστευω οτι θα τα βγαλει περα τουλαχιστον για την επομενη γενεα.
Η ζωη σε μια παρηκμασμενη κοινωνια οπως η ελληνικη ειναι (υπο ορους) ενδιαφερουσα - ειμαι σιγουρος οτι η Ρωμη επι Νερωνα ηταν πιο ενδιαφερουσα απο τη Ρωμη επι των ημερων του Ιουλιου Καισαρα. Δεν κανει ομως για ερημιτες.
Τα πραγματα απλα: put up or shut up. Θα το ξαναπω, διατρεχοντας τον κινδυνο να γινω κουραστικος χωρις να γινομαι συναμα γραφικος:
Σηκω φυγε. Εναλλακτικα, αμα τελικως πας φανταρος, κοιτα να πας Σαμο να εισαι με τον http://sasgamao.blogspot.com/
October 14th, 2007 at 9:59 am
Μεγαλώνεις J95 κι αρχίζεις ν’ακούς τα “κρακ” μέσα σου κάτι που στα κυριλέ λέγεται “υπαρξιακή θλίψη”. Πρόσεχε μόνο να μην πάρεις πολύ σοβαρά το στρατό γιατί θα περάσεις πολύ άσχημα.
October 14th, 2007 at 4:34 pm
“Τα πάντα είναι πολύ άρρωστα και δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτό είναι ιδέα μου ή αν όντως είναι έτσι.”
παράξενο, αυτό το σκεφτόμουν εχτές…και κατέληξα πως ΔΕΝ είναι ιδέα μου, αλλά ΟΝΤΩς είναι έτσι..
πολύ καλό ποστ κκ
October 15th, 2007 at 7:55 am
K όμως, είχες άδικο!
Αυτό ήταν “Το Καλοκαίρι Μετά Από Το Οποίο Όλα Πάλι Ήταν Τα Ίδια”
Αυτός είναι ο μόνος λόγος για να λυπάται/οργίζεται κανείς
October 15th, 2007 at 8:16 am
και ομως αυτο το “κρακ” το ειχαν ακουσει πολλοι να ερχεται, ηδη απο τα περασμενα χριστουγεννα (και εχει καταγραφει και στα εσοτεριστικα φορουμακια, στην γνωστη παραληρητικη διαλεκτο βεβαιως) !
October 15th, 2007 at 10:51 am
[...] Διαβάζοντας το post του J95, μπήκα και εγώ σε σκέψεις. Ξαναέφερα στο μυαλό μου όλα όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες, πράγματα που “τότε” είπα “δεν πρέπει να ξεχάσω”, πράγματα που θεώρησα τόσο σημαντικά που, “δεν μπορεί, θα πρέπει να μας κάνουν να αλλάξουμε πορεία”. [...]
October 15th, 2007 at 1:53 pm
Ξαφνικά έγινες ευαισθητούλης, εύχομαι να είναι περαστικό.
October 19th, 2007 at 7:07 am
[...] "Τα γεγονότα", έκαναν καρδούλες να σπάσουν, πράγματι. Αν έστηνες αυτί αργά τη νύχτα, μπορούσες να ακούσεις από παντού "κρακ" ίδια με αυτά που περιγράφει ο Όσκαρ Ουάϊλντ στον "Ευτυχισμένο Πρίγκηπα". Θα έπαιρνα όρκο πως ο λόγος που οι παρέες μιλούσαν φωναχτά ήταν επειδή ήθελαν να καλύψουν τον ήχο που έκανε η καρδιά τους που ράγιζε. Το βράδυ που βγήκα από το γραφείο και έπρεπε να περάσω πάνω από τα δύο πρεζόνια που ήταν πεσμένα πάνω στο πλατύσκαλο της εισόδου, νομίζω πως το κρακ από το στήθος μου πρέπει ν'ακούστηκε μέχρι τον Πειραιά. Εκείνο το βράδυ τους μίσησα όλους αυτούς. Για ένα λεπτό, είδα τον εαυτό μου μ'ενα φλογοβόλο στα χέρια να τους κάνει στάχτη με μανία. [...]
October 20th, 2007 at 1:14 pm
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=86840960,92568576
xexe to keimeno sou dhmosiefthke sthn enet
October 21st, 2007 at 11:44 am
“σοβαρό και μετρημένο”;!;!;!
October 21st, 2007 at 3:29 pm
Να γιατί σου ευχήθηκα περαστικά.