Comments on: κριτική http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/ Βαρετά πράγματα που γράφω ενώ θα 'πρεπε να κοινωνικοποιούμαι Thu, 09 Sep 2010 10:33:39 +0000 http://wordpress.org/?v=2.6.1 By: omadeon http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-83029 omadeon Tue, 30 Oct 2007 13:29:13 +0000 http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-83029 (κάτι δεν πήγε σωστά και το ξαναστέλνω, ελαφρώς διορθωμένο) <blockquote>Αλλά για να δικαιολογείς το όλο πανηγύρι με περίπλοκους μεταμοντερνίζοντες θρήνους για την υποκειμενικότητα και το συναίσθημα, πρέπει να τα βλέπεις τα πράγματα πολύ επιφανειακά και το τελευταίο που δικαιούσαι να επικαλεστείς είναι το βίωμα. Ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα.</blockquote> Χρόνια τώρα διαβάζω τον Αρανίτση, τώρα τελευταία όμως ολοένα και λιγότερο. Λόγω ενασχόλησής μου με τον Οδυσσέα Ελύτη, του οποίου ο Αρανίτσης είναι βαθύς γνώστης, δεν μετανιώνω που τον διάβαζα, αλλά πιστεύω ότι έχει κάπως χαλάσει ή ξεφτίσει τελευταία. Ο "θρήνος για το βίωμα που χάνεται" άρχισε να μου γίνεται κάπως... απωθητικό σαν στάση ζωής (του Αρανίτση) και -ενώ τον καταλάβαινα πολύ καλά λόγω Ελύτη- αδυνατούσα να βρω διεξόδους στα αδιέξοδα που εξηγούσε, αδιέξοδα που -άλλωστε- δεν ένιωθα να με αφορούσαν πια προσωπικά, έχοντας ξεφύγει μέσω μουσικής και χορού και άλλων τερπνών-μετά-του-ωφελίμου από αυτό τον Γκρίζο Ναό της Αέναης Σιγανοκλαίουσας Εμπειρικής Απελπισίας. Η καλύτερη δουλειά που έκανε όμως, ήταν το ανελέητο ξεσκέπασμα της θρησκοληψίας, π.χ. όταν μίλησε για την Πίστη των πιστών σαν προσμονή απέναντι σε ένα Στήθος ψηλά στον ουρανό, σαν Ιερότητα Πείνας και όχι Πίστης... Εντελώς τυχαία, πολλά χρόνια αργότερα, γνώρισα μια κοπέλα που είχε καταφέρει να μπει στο προσωπικό περιβάλλον του Αρανίτση και να ακούει γι' αυτόν διάφορα πράματα, ένα εκ των οποίων τώρα θα σου μεταφέρω, τζαίη: <b>admin edit, μια και δε μεταφέρθηκε μόνο σε εμένα αλλά σε οποιονδήποτε αναγνώστη και αυτό δεν είναι σωστό</b> <a href="Γεγονός είναι ότι ο Αρανίτσης εδώ και πολλά χρόνια έχει κλειστεί ΤΕΛΕΙΩΣ στον εαυτό του, δεν βγαίνει έξω (έτσι μου είπε η κοπέλα) παρά πολύ σπάνια, και του φέρνουν φαγητό και εφημερίδες και άλλα τινα στην πόρτα του. Τώρα... βέβαια δεν είμαι και κουτσομπόλης, ούτε και... ιεροεξεταστής να ξέρω αν έλεγε η κοπέλα αλήθεια, αλλά αυτό που είπε δένει, νομίζω, με ορισμένα συμπεράσματά σου, και κάποιες ενστάσεις σου."></a> Ο Αρανίτσης τέλος, δεν είναι ανορθολογικός στην πυρήνα της δικής του σκέψης, απλώς είναι... σε μεγάλο βαθμό λανθασμένος. Διότι... βλέπει ένα ηλιοβασίλεμα με τα μάτια του ιδανικού παρατηρητή που το "βιώνει σωστά" και νιώθει το "σωστό" βίωμα να χάνεται. Θα μπορούσε απλώς να αφήσει την αλλοτρίωση να συμβεί και μετά να απαλλαχτεί από αυτήν χωρίς γκρίνια, χωρίς ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ τόσον πολύ μα τόσον πολύ... νεοελληνικό κλαψομουνισμό. Αν μάλιστα, ο Αρανίτσης ακούει την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ μουσική με αραβικές κλίμακες (ελπίζω όχι) τότε για μένα πάσχει από την χαρακτηριστική Νεοελληνική ασθένεια της εντρύφησης σε αρνητικά συναισθήματα WITH Self-INDULGENCE. Αλλά και κλασσική νάκουγε, πάλι τα ίδια θα έλεγε. Εύκολο να τον χλευάσουμε σήμερα. Δύσκολο να καταλάβουμε τα βιώματα που τον κατατρέχουν, που είναι και θετικά βιώματα, όπως σε εκείνο το παλιό του άρθρο όπου προέτρεπε τους γονείς να ΜΗΝ έχουν κανένα φόβο, καμία αναστολή στο να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και να έχουν άμεση συναισθηματική επικοινωνία μαζί τους. ΠΟΛΥ σωστό. (κάτι δεν πήγε σωστά και το ξαναστέλνω, ελαφρώς διορθωμένο)

Αλλά για να δικαιολογείς το όλο πανηγύρι με περίπλοκους μεταμοντερνίζοντες θρήνους για την υποκειμενικότητα και το συναίσθημα, πρέπει να τα βλέπεις τα πράγματα πολύ επιφανειακά και το τελευταίο που δικαιούσαι να επικαλεστείς είναι το βίωμα. Ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα.

Χρόνια τώρα διαβάζω τον Αρανίτση, τώρα τελευταία όμως ολοένα και λιγότερο. Λόγω ενασχόλησής μου με τον Οδυσσέα Ελύτη, του οποίου ο Αρανίτσης είναι βαθύς γνώστης, δεν μετανιώνω που τον διάβαζα, αλλά πιστεύω ότι έχει κάπως χαλάσει ή ξεφτίσει τελευταία.

Ο “θρήνος για το βίωμα που χάνεται” άρχισε να μου γίνεται κάπως… απωθητικό σαν στάση ζωής (του Αρανίτση) και -ενώ τον καταλάβαινα πολύ καλά λόγω Ελύτη- αδυνατούσα να βρω διεξόδους στα αδιέξοδα που εξηγούσε, αδιέξοδα που -άλλωστε- δεν ένιωθα να με αφορούσαν πια προσωπικά, έχοντας ξεφύγει μέσω μουσικής και χορού και άλλων τερπνών-μετά-του-ωφελίμου από αυτό τον Γκρίζο Ναό της Αέναης Σιγανοκλαίουσας Εμπειρικής Απελπισίας. Η καλύτερη δουλειά που έκανε όμως, ήταν το ανελέητο ξεσκέπασμα της θρησκοληψίας, π.χ. όταν μίλησε για την Πίστη των πιστών σαν προσμονή απέναντι σε ένα Στήθος ψηλά στον ουρανό, σαν Ιερότητα Πείνας και όχι Πίστης…

Εντελώς τυχαία, πολλά χρόνια αργότερα, γνώρισα μια κοπέλα που είχε καταφέρει να μπει στο προσωπικό περιβάλλον του Αρανίτση και να ακούει γι’ αυτόν διάφορα πράματα, ένα εκ των οποίων τώρα θα σου μεταφέρω, τζαίη:
admin edit, μια και δε μεταφέρθηκε μόνο σε εμένα αλλά σε οποιονδήποτε αναγνώστη και αυτό δεν είναι σωστό

Ο Αρανίτσης τέλος, δεν είναι ανορθολογικός στην πυρήνα της δικής του σκέψης, απλώς είναι… σε μεγάλο βαθμό λανθασμένος. Διότι… βλέπει ένα ηλιοβασίλεμα με τα μάτια του ιδανικού παρατηρητή που το “βιώνει σωστά” και νιώθει το “σωστό” βίωμα να χάνεται. Θα μπορούσε απλώς να αφήσει την αλλοτρίωση να συμβεί και μετά να απαλλαχτεί από αυτήν χωρίς γκρίνια, χωρίς ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ τόσον πολύ μα τόσον πολύ… νεοελληνικό κλαψομουνισμό. Αν μάλιστα, ο Αρανίτσης ακούει την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ μουσική με αραβικές κλίμακες (ελπίζω όχι) τότε για μένα πάσχει από την χαρακτηριστική Νεοελληνική ασθένεια της εντρύφησης σε αρνητικά συναισθήματα WITH Self-INDULGENCE. Αλλά και κλασσική νάκουγε, πάλι τα ίδια θα έλεγε.

Εύκολο να τον χλευάσουμε σήμερα. Δύσκολο να καταλάβουμε τα βιώματα που τον κατατρέχουν, που είναι και θετικά βιώματα, όπως σε εκείνο το παλιό του άρθρο όπου προέτρεπε τους γονείς να ΜΗΝ έχουν κανένα φόβο, καμία αναστολή στο να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και να έχουν άμεση συναισθηματική επικοινωνία μαζί τους. ΠΟΛΥ σωστό.

]]> By: omadeon http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-83027 omadeon Tue, 30 Oct 2007 13:04:25 +0000 http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-83027 @j95 Λαθραναγνώστη μου εσύ! :) Ρίξε ΤΩΡΑ και μία ΗΛΕ-λαθρανάγνωση (δηλαδή e-λαθρανάγνωση): http://e-rooster.gr/10/2007/538#comment-112093 Για πες κάτι σ' αυτό τον κύριο, because it's NOT FAIR! :) @j95

Λαθραναγνώστη μου εσύ! :)

Ρίξε ΤΩΡΑ και μία ΗΛΕ-λαθρανάγνωση (δηλαδή e-λαθρανάγνωση):
http://e-rooster.gr/10/2007/538#comment-112093

Για πες κάτι σ’ αυτό τον κύριο, because it’s NOT FAIR!
:)

]]> By: χ http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82967 χ Mon, 29 Oct 2007 21:37:22 +0000 http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82967 "Δεν πολυκαταλαβαίνω όμως γιατί είναι σημαντικό το ζήτημα της πατρότητας." Έτσι όπως ήρθε η συζήτηση, έχει περάσει και η ώρα, δεν καταλαβαίνω κι εγώ τι συζητάμε. Μπερδεύτηκα. “Δεν πολυκαταλαβαίνω όμως γιατί είναι σημαντικό το ζήτημα της πατρότητας.”

Έτσι όπως ήρθε η συζήτηση, έχει περάσει και η ώρα, δεν καταλαβαίνω κι εγώ τι συζητάμε. Μπερδεύτηκα.

]]> By: lazopolis http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82951 lazopolis Mon, 29 Oct 2007 20:03:15 +0000 http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82951 Σαφώς και το χρεώνεσαι και το πιστώνεσαι στην καριέρα σου (στον ακαδημαϊκό χώρο) όπως το πιστώνεται και το χρεώνεται και ο Αρανίτσης στην καριέρα του (στον χώρο του). Η πατρότητα των ιδεών είναι άλλο πράγμα και όπως η βαρύτητα δεν είναι του Newton (αν και είναι του Newton στις λεπτομέριές της) έτσι και ο υποκειμενισμός/ανορθολογισμός δεν είναι του Αρανίτση. Επιπλέον το μοντέλο των Large Extra Dimensions είναι του Arkani-Hamed και του Δημόπουλου, και αν αποδειχθεί οτι περιγράφει την πραγματικότητα αυτοί οι δύο θα πάρουν το βραβείο νόμπελ. Εννοώ δηλαδή οτι μπορεί τα γενικά Παραδείγματα (κατά Kuhn) να μην έχουν πατρότητα με τη στενή έννοια (που κι αυτό είναι συζητήσιμο) αλλά τα συγκεκριμένα μοντέλα έχουν πατρότητα και ονοματεπώνυμο (και εχθρούς και φίλους). Δεν πολυκαταλαβαίνω όμως γιατί είναι σημαντικό το ζήτημα της πατρότητας. Αυτό στο οποίο φάνηκε να διαφωνούμε είναι το κατεστημένο των (επιστημονικών) ιδεών. Σαφώς και το χρεώνεσαι και το πιστώνεσαι στην καριέρα σου (στον ακαδημαϊκό χώρο) όπως το πιστώνεται και το χρεώνεται και ο Αρανίτσης στην καριέρα του (στον χώρο του).

Η πατρότητα των ιδεών είναι άλλο πράγμα και όπως η βαρύτητα δεν είναι του Newton (αν και είναι του Newton στις λεπτομέριές της) έτσι και ο υποκειμενισμός/ανορθολογισμός δεν είναι του Αρανίτση.

Επιπλέον το μοντέλο των Large Extra Dimensions είναι του Arkani-Hamed και του Δημόπουλου, και αν αποδειχθεί οτι περιγράφει την πραγματικότητα αυτοί οι δύο θα πάρουν το βραβείο νόμπελ.

Εννοώ δηλαδή οτι μπορεί τα γενικά Παραδείγματα (κατά Kuhn) να μην έχουν πατρότητα με τη στενή έννοια (που κι αυτό είναι συζητήσιμο) αλλά τα συγκεκριμένα μοντέλα έχουν πατρότητα και ονοματεπώνυμο (και εχθρούς και φίλους).

Δεν πολυκαταλαβαίνω όμως γιατί είναι σημαντικό το ζήτημα της πατρότητας. Αυτό στο οποίο φάνηκε να διαφωνούμε είναι το κατεστημένο των (επιστημονικών) ιδεών.

]]> By: χ http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82926 χ Mon, 29 Oct 2007 13:44:50 +0000 http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82926 lazopolis για μισό, εδώ, τώρα, δεν κάνουμε πρακτική συζήτηση, αλλά συζήτηση αρχών. Το όνομά σου το βάζεις για λόγους αναφοράς. Από κει και πέρα ούτε το χρεώνεσαι, ούτε το πιστώνεσαι. Και αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο μέχρι τώρα (Einstein) ακόμη κι αυτό είχε πολιτικές βλέψεις (ανάδειξη symbols). Δηλαδή σοβαρά πιστεύεις πως ο νόμος της αδράνειας είναι *του Newton*; lazopolis για μισό, εδώ, τώρα, δεν κάνουμε πρακτική συζήτηση, αλλά συζήτηση αρχών. Το όνομά σου το βάζεις για λόγους αναφοράς. Από κει και πέρα ούτε το χρεώνεσαι, ούτε το πιστώνεσαι. Και αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο μέχρι τώρα (Einstein) ακόμη κι αυτό είχε πολιτικές βλέψεις (ανάδειξη symbols). Δηλαδή σοβαρά πιστεύεις πως ο νόμος της αδράνειας είναι *του Newton*;

]]> By: lazopolis http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82842 lazopolis Sun, 28 Oct 2007 22:10:23 +0000 http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82842 1: ακόμα και όταν ο Λαζος λεει μαλακίες, περίπτωση που ανήκει σε σύνολο του οποίο το πλήθος πιθανότατα είναι μηδενικό, οι σχετικές προτάσεις είναι κατά Godel μή αποδείξιμες! 2:αυτό, μάλιστα, είναι επιστημονική προσέγγιση. Πάσχει όμως από ένα μικρό πρόβλημα ερμηνείας των πειραματικών δεδομένων: αν μας γαμήσει την Παναγία αποδεικνύει ταυτόχρονα οτι ενδιαφέρεται να μας αλλάξει τη γνώμη και να μας επαναφέρει στον ίσιο δρόμο (του βάθους). Αν αρχίσει να μιλάει με απλά επιχειρήματα θα φανερώσει ένα μειλίχιο μα αδιάφορο προφίλ που ενδιαφέρεται μόνο για την ενίσχυση της μειλίχιας και ιεραποστολικής εικόνας. Άρα θα είναι μόνο κατ'επίφαση χριστιανός δηλαδή καθολικός φραγκολεβαντίνος. 1: ακόμα και όταν ο Λαζος λεει μαλακίες, περίπτωση που ανήκει σε σύνολο του οποίο το πλήθος πιθανότατα είναι μηδενικό, οι σχετικές προτάσεις είναι κατά Godel μή αποδείξιμες!

2:αυτό, μάλιστα, είναι επιστημονική προσέγγιση. Πάσχει όμως από ένα μικρό πρόβλημα ερμηνείας των πειραματικών δεδομένων: αν μας γαμήσει την Παναγία αποδεικνύει ταυτόχρονα οτι ενδιαφέρεται να μας αλλάξει τη γνώμη και να μας επαναφέρει στον ίσιο δρόμο (του βάθους). Αν αρχίσει να μιλάει με απλά επιχειρήματα θα φανερώσει ένα μειλίχιο μα αδιάφορο προφίλ που ενδιαφέρεται μόνο για την ενίσχυση της μειλίχιας και ιεραποστολικής εικόνας. Άρα θα είναι μόνο κατ’επίφαση χριστιανός δηλαδή καθολικός φραγκολεβαντίνος.

]]> By: lazopolis http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82841 lazopolis Sun, 28 Oct 2007 22:01:20 +0000 http://blog.dontkissthefrog.net/2007/10/27/kritiki/#comment-82841 Παρότι γενικώς συμφωνώ μαζί σου αγαπητέ/ή Γιόκο Τσόκο ( :) σόρυ, αλλά είναι καιρός να παραδεχτούμε οτι αυτό το όνομα είναι καλύτερο από το Yochanan) να προσθέσω εδώ οτι η απροσιδιοριστία της κβαντομηχανικής δεν συγκαταλέγεται (τουλάχιστον τώρα) στα πράγματα που περιμένουμε να αλλάξουν, να ερμηνευθούν καλύτερα ή να αποδιασαφηνιστούν στο μέλλον, αλλά μάλλον σαν οριστικό εγγενές χαρακτηριστικό της πραγματικότητας. Φυσικά, όπως και στην περίπτωση του Godel, χρήση του quantum entaglement και της απροσδιοριστίας για να πείσουμε οτι η πραγματικότητα δεν μπορεί να περιγραφεί αντικειμενικά από την επιστήμη προδίδουν έλλειψη κατανόησης βασικών χαρακτηριστικών της αντίστοιχης θεωρίας, και είναι αστείο να γράφονται και να διαδίδονται με τη βοήθεια ενός συστήματος τίγκα στα τρανζίστορς. Παρότι γενικώς συμφωνώ μαζί σου αγαπητέ/ή Γιόκο Τσόκο ( :) σόρυ, αλλά είναι καιρός να παραδεχτούμε οτι αυτό το όνομα είναι καλύτερο από το Yochanan) να προσθέσω εδώ οτι η απροσιδιοριστία της κβαντομηχανικής δεν συγκαταλέγεται (τουλάχιστον τώρα) στα πράγματα που περιμένουμε να αλλάξουν, να ερμηνευθούν καλύτερα ή να αποδιασαφηνιστούν στο μέλλον, αλλά μάλλον σαν οριστικό εγγενές χαρακτηριστικό της πραγματικότητας.

Φυσικά, όπως και στην περίπτωση του Godel, χρήση του quantum entaglement και της απροσδιοριστίας για να πείσουμε οτι η πραγματικότητα δεν μπορεί να περιγραφεί αντικειμενικά από την επιστήμη προδίδουν έλλειψη κατανόησης βασικών χαρακτηριστικών της αντίστοιχης θεωρίας, και είναι αστείο να γράφονται και να διαδίδονται με τη βοήθεια ενός συστήματος τίγκα στα τρανζίστορς.

]]>