Don’t Kiss The Frog

(κωλόπαιδα)

Δεν τα πήγαινα καθόλου καλά με την άλγεβρα. Οι ταυτότητες που κάναμε στη Γ’ Γυμνασίου ήταν ήδη μεγάλο πρόβλημα, αλλά στο Λύκειο σκούρυναν απίστευτα τα πράγματα. Σε κάποια φάση αποφάσισα ότι σαφώς δε με πήγαινε το αντικείμενο, οπότε στο εξής θα ήθελα να γίνω φιλόλογος. Όταν το έμαθε ο μαθηματικός μου, είπε ότι αυτό δε γίνεται και μου έδωσε κάτι ασκήσεις να τις λύνω τα απογεύματα με τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου προς τιμή του μπορεί να άντεξε και μισό απόγευμα. Όταν ξαναμιλήσαμε, είχα καταφέρει να λύσω μερικές από τις ασκήσεις, καθαρά από λύσσα να του τη σπάσω. Κι αυτό κάτι ξεκλείδωσε στο μυαλό μου. Δεν αντιμετώπισα για πολύ μεγάλο διάστημα κανένα άλλο πρόβλημα με την άλγεβρα, ούτε με τα μαθηματικά δέσμης, ούτε με τα ανώτερα μαθηματικά. Ήταν ένα απίστευτο σερί που έσπασε στο 5ο έτος, όταν είχα πάρει ο μαλάκας Οπτικές Ίνες και για εργασία έπρεπε μέσα στο Πάσχα να αποδείξω κάτι για μια ΜΔΕ σε οπτική ίνα με παραλληλόγραμμη διατομή. Ξεκίνησα έναν μετασχηματισμό που μετά από 20 σελίδες με είχε κάνει απλά να ξεχάσω τι σκατά ήθελα να αποδείξω κι εκεί αποφάσισα ότι είναι καλό να ξέρεις τα όριά σου, ότι τα δικά μου ήταν μάλλον καλού επιπέδου και ότι έπρεπε να κλάσω τις Οπτικές Ίνες για να περάσω Κινητά σαν άνθρωπος. Αυτό που πραγματικά γούσταρα και το κρατάω και πιστεύω επηρεάζει ακόμα και τον τρόπο που αναλύω την πραγματικότητα είναι η γραφοθεωρία.

Ωστόσο υπήρχε μια ατέλεια στις μαθηματικές μου κατακτήσεις. Λεγόταν “Ευκλείδιος Γεωμετρία”. Ποτέ δεν τα πήγα καλά στην κωλογεωμετρία. Μπορούσα να αντιληφθώ και να εκτιμήσω το φορμαλισμό της, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να λύσω τίποτα. Δε μου ερχότανε ρε παιδί μου από πού θα έπρεπε να ξεκινήσω. Δεν είμαι οπτικός τύπος. Οπότε πάτωνα σταθερά. Πέρναγα μόνο από τη θεωρία. Αυτό εξηγεί και σημαντικό μέρος του μίσους μου για τον Πλάτωνα.

Ευτυχώς όλα αυτά τελείωσαν πριν λίγες εβδομάδες. Ήμουν στο αεροδρόμιο με κάτι συναδέλφους που συζητούσανε για την Ενέργεια και το Όλον με τα Κβάντα να παίζουν τον από μηχανής Θεό στην αιτιολόγηση κάθε εξωφρενικής μαλακίας που λεγόταν για την Ενέργεια και το Όλον. Και τους Αρχαίους Έλληνες. Και τον Παϊσιο. Και την Ατλαντίδα. Και την τέταρτη διάσταση. Και τον Πλάτωνα.

Εμ βέβαια!

Κάπου εκεί εξοργίστηκα εξαιρετικά με τον Πλάτωνα. Τον κύριο “δεν έχετε ιδέα από όλα αυτά γιατί δεν είστε πεφωτισμένοι”. Τον κύριο “ήταν μια φορά ένα μέρος που λεγόταν Ατλαντίδα”. Και πάνω απ’ όλα, με αστρονομική απόσταση τον κύριο “μηδείς αγεωμέτρητος εισήτω”!

Για να ξεπεράσω τη σύγχυσή μου, άρχισα να ζωγραφίζω τρίγωνα στη χαρτοπετσέτα μου (ήμασταν στο Burger King του αεροδρομίου). Παλιά μέτραγα τα κέρματά μου σε κάτι τέτοιες φάσεις. Πρέπει να είναι ενδείξεις οριακής μορφής Asperger όλα αυτά. Οπότε πρόσεξα ότι τα περισσότερα ήταν ορθογώνια. Ενδεχομένως ξέρετε ότι είναι τρομερά δύσκολο να ζωγραφίσεις ένα τυχαίο τρίγωνο. Δηλαδή ένα τρίγωνο που να μην είναι ισοσκελές, ορθογώνιο, αμβλυγώνιο, ισόπλευρο ή οτιδήποτε άλλο αξιόλογο. Κι αυτό γιατί στη Γεωμετρία άμα θέλουμε να δείξουμε κάτι που ισχύει για όλα τα τρίγωνα, πρέπει να ζωγραφίσουμε ένα τρίγωνο χωρίς κάποια ειδική ιδιότητα. Αλλιώς δεν είναι Γεωμετρία. “Είναι μπακαλική” λένε οι Γεωμέτρες. Δεν ήμουνα καλός στη Γεωμετρία. Τα τρίγωνα στη χαρτοπετσέτα μου είχαν βγει ορθογώνια.

Οπότε πήρα το κεντρικό τρίγωνο, ζωγράφισα τετράγωνα γύρω από κάθε πλευρά (και καλά με γνώμονα και διαβήτη, είναι εύκολο) και μετά ένωσα διάφορα και άρχισα να μετράω γωνίες και τσουπ! η πρώτη απόδειξη του Ευκλείδη για το θεώρημα του Πυθαγόρα! Όταν το κατάλαβα χάρηκα τόσο πολύ που το ξαναέκανα για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα κάνει μαλακία. Ναι! Αυτό ήταν! Επιτέλους είχα (και έχω) καταλάβει τον multimedia φορμαλισμό της γεωμετρίας.

Τώρα να δεις ποιος θα εισήτω στο μπουρδέλο σου γερο-παπάρα…

Ο χ έγραψε με αφορμή τις αντιαθηναϊκές νύξεις ενός κειμένου του Ζουράρη που χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα αλφεκατοσαραντομαλάκυνσης:

Καλά ρε αυτόνα τι τον τσίμπησε τώρα, μύγα; Τι τον έπιασε με την Αθήνα και με την Αθήνα. Τι μπηχτές είναι αυτές; Δε τον μαζεύουνε λίγο να προσέχει τι λέει;

Άστα χ. Έχει πάρει μια τέτοια στροφή ο σκοταδισμός στη Θεσσαλονίκη. Το λογικό συμπέρασμα εξάλλου αν πιστεύεις α) σε μια συνωμοσία των Αθηναίων που σκοπό έχει να σε καταστρέψει β) σε μια συνωμοσία των Παγκοσμιοποιητών που σκοπό έχει να σε καταστρέψει και γ) ότι είσαι ο Προμαχώνας του Ελληνισμού. Και όλα προκύπτουν από τη φανταστική γιγάντωση κάθε λογής κινδύνων, εν προκειμένω του κινδύνου να γίνει η Μακεδονία(ΤΜ) μια νέα Βοσνία αν επιτραπεί στους γείτονες να ονομαστούν όπως γουστάρουν. Ο κίνδυνος αυτός έχει επινοηθεί σαν σοβαρή αιτιολόγηση για εκείνο που τους καίει πραγματικά (δε μου το βγάζεις από το μυαλό) που είναι ο καημός για τη δόξα της αρχαίας Μακεδονίας…

Να σου πω κάτι χ; Μια φορά άργησα να ξυπνήσω για να πάω σε μια δουλειά, και η δικαιολογία που σκέφτηκα ήταν ότι με έπιασε λάστιχο. Λοιπόν για να πω αυτό το ψέμα εντελώς πειστικά, έπρεπε να πείσω πρώτα τον εαυτό μου. Ε λοιπόν έκατσα και φαντάστηκα το σκηνικό μέχρι που ξενέρωσα για το πακέτο που έφαγα με το λάστιχο και με αυτά τα μούτρα ξεκίνησα για τη δουλειά. Το ίδιο έχουνε πάθει και αυτοί, αλλά με το Μεγαλέξανδρο και η δικαιολογία τους είναι ο κίνδυνος απώλειας εδαφών και ανθρώπων.

Λοιπόν θα χρησιμοποιήσω κι εγώ το Θουκυδίδη Α 140: αν στο συγκεκριμένο ζήτημα υποκύψει η εξωτερική πολιτική της Χώρας στη διεκδίκηση ατόμων με τέτοια ποιότητα σκέψης να την κατευθύνουν, next thing you know θα ζητάνε ένα σωρό πράγματα.

Για παράδειγμα στην εσωτερική πολιτική πέτυχαν (σαν κοινωνικό ρεύμα γιατί σαν άτομα δεν είναι αναγκαστικά οι ίδιοι) μια νίκη με το βιβλίο Ιστορίας και τώρα ζητάνε επιστροφή στα μειωμένα δικαιώματα για τους μειονοτικούς της Θράκης…

Να διευκρινίσω ότι εγώ δε διαφωνώ με όλα αυτά επειδή στο δικό μου σύστημα ηθικής είναι κατακριτέα (που είναι). Διαφωνώ με όλα αυτά επειδή είναι ανοησίες. Καταλαβαίνω ότι ο άλλος αισθάνεται άσχημα άμα του λες κάτι τέτοιο στα μούτρα, όμως θα θεωρούσα χειρότερο να τον δουλέψω με ευφημισμούς και νομίζω ότι “ανοησίες” είναι η λέξη που τα περιγράφει ακριβέστερα. Ή τουλάχιστον το ευγενικότερο κλαδί του δέντρου συνωνύμων που μπορώ να διαλέξω.

Έχω βαρεθεί να μας κουνάνε τα εθνίκια το Α 140 του Θουκυδίδη με ύφος χιλίων στρατηγικών αναλυτών. Σχεδόν κάθε πολεμοκάπηλο, γραφικό, απλά ηλίθιο ή (συνηθέστερα) και τα τρία ταυτόχρονα εθνικιστικό κείμενο φαίνεται ότι αισθάνεται την ανάγκη να επικαλεστεί το Α 140 του Θουκυδίδη. Να ένα τελευταίο κρούσμα. Να ένα παλιότερο.

Τι λέει λοιπόν αυτό το γαμημένο Α 140 του Θουκυδίδη; Είναι το σημείο που ο Περικλής λέει στους Αθηναίους να μην υποχωρήσουν σε ένα μικρής σημασίας ζήτημα με τους Σπαρτιάτες (ή μάλλον με κάποιους τσάτσους των Σπαρτιατών), γιατί αυτό θα φανερώσει υποχωρητικότητα και θα τους ανοίξει την όρεξη. “Όχι κύριοι” λέει ο Περικλής, “εσείς λέτε ποιος τη χέζει τη μαλακία που ζητάνε οι Σπαρτιάτες, εγώ σας λέω ότι ακριβώς επειδή δεν τη χέζει κανείς πρέπει να γίνει χοντρή σφαγή”.

Και κάπου εκεί, στο Α 140 τελειώνει ο Θουκυδίδης για τα εθνίκια. Δεν υπάρχουν όλα τα υπόλοιπα κεφάλαια (το Β, το Γ, το Δ…) που εξιστορούν πώς αυτή η λαμπρή συμβουλή του Περικλή οδήγησε τους Αθηναίους στον καταστροφικότερο πόλεμο της ιστορίας τους, που μετέτρεψε τα τείχη τους σε ερείπια, τους περισσότερους από αυτούς σε σκλάβους στα ορυχεια της Σικελίας, την δημοκρατία τους σε ξενοκίνητη δικτατορία, την ηγεμονία τους στον ελλαδικό χώρο σε playground για τους Πέρσες και τελικά την κλασική Ελλάδα σε πουτανίτσα του κάθε ισχυρού γείτονα.

Επίκληση στην αυθεντία μαζί με την πιο καραμπινάτη περίπτωση πόλωσης επιβεβαίωσης που έχω δει στη ζωή μου (ΜΙΑ φράση που είπε ΕΝΑΣ σε ένα κείμενο 100.000 λέξεων από τις οποίες οι περισσότερες εξιστορούν πόσο μαλακία αποδείχτηκε η συγκεκριμένη φράση!), λόγω του μνημειώδους της καφρίλας αξίζει να έχει δικό του όνομα αυτό το λογικό σφάλμα, “Α-140-ο-μαλάκυνση”, ένα ακόμα λιθαράκι των ελληναράδων στο παγκόσμιο οικοδόμημα της βλακείας.

Μάλλον εννοείτε ότι δεν υπάρχουν οδηγίες.

Οπότε τέλος πάντων βάλτε το xine, βάλτε και τους essential codecs στο /usr/lib/win32 και ανοίξτε τη σελίδα από Konqueror που του έχετε πει να μασκαρεύεται σε Internet Explorer 6.0.

Για Firefox φαντάζομαι ότι αφού βάλετε το xine θα πρέπει να ξεκινήσετε από εκεί (για να παίζετε τα βίντεο μέσω totem-xine) και επίσης θα χρειαστείτε κάτι σαν αυτό (για να πλασάρεται για Explorer).

That said, δεν καταλαβαίνω γιατί θα ήθελε κάποιος να δει αυτές τις αηδίες…

διακόπτω την κανονική ροή του blog γιατί με κάτι τέτοια μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι

Στις 4-12-2007 η Ελευθεροτυπία κυκλοφόρησε με το ακόλουθο πρωτοσέλιδο:

Το άρθρο που βρίσκεται στις οικονομικές σελίδες της εφημερίδας, εξηγεί ότι η είδηση βασίζεται σε στοιχεία της ICAP (δε λέει ποια ακριβώς στοιχεία) και σαν βασικά συμπεράσματα παραθέτει τα εξής:

1. Οι 26.000 επιχειρήσεις που αφορούν τα στοχεία της ICAP, αύξησαν τα προ φόρων κέρδη τους κατά 60%, στο συνολικό ποσό των 8.6 δις ευρώ, ή 12.9 δις ευρώ αν συνυπολογιστεί ο χρηματοοικονομικός κλάδος (που δεν περιλαμβάνεται στα στοιχεία της ICAP).
2. Το μέσο μικτό κέρδος ανά εργαζόμενο είναι 44.000 ευρώ.
3. “Η αύξηση των κερδών τροφοδοτείται κυρίως από το «δώρο» της κυβέρνησης προς τις επιχειρήσεις μέσω της μείωσης της φορολογίας. Το 2006, δεύτερη χρονιά της μείωσής τους, οι φορολογικοί συντελεστές έπεσαν στο 29% (32% το 2005 και 35% το 2004) και το 2007 θα καταλήξουν στο 25%. Στην αύξηση των κερδών συμβάλλουν τα μεγάλα περιθώρια κέρδους λόγω των υψηλών τιμών των προϊόντων και υπηρεσιών, η αύξηση της καταναλωτικής δαπάνης και οι υπεραξίες από το Χρηματιστήριο. “

Φυσικά σε όλα αυτά αντιπαρατίθενται οι μισθοί των 700 ευρώ και οι πενιχρές αυξήσεις του 3-4% που δίνει η κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να φαντάζει πολύ φυσιολογική η χρησιμοποιούμενη φρασεολογία (”δώρα στους αγαπημένους της”, “η κυβέρνηση της σεμνότητας και της ταπεινότητας” κ.ο.κ.).

Για πολύ κακή τύχη της “Ελευθεροτυπίας” συμβαίνει να έχουμε 2007 και να μπορεί ο οποιοσδήποτε να διαβάσει τα “στοιχεία της ICAP” στο site της ICAP όπου θα βρείτε την αναφορά “Η Ελλάδα με αριθμούς 2008″. Εκεί τα λέει λίγο διαφορετικά από την Ελευθεροτυπία.

Πρώτα απ’ όλα από την εισαγωγή της έκθεσης κάνει σαφές ότι το 50% των κερδών προ φόρων είναι τα κέρδη του ΟΤΕ(αν δεν υπολογιστεί ο ΟΤΕ, οι υπόλοιπες εταιρείες έχουν αύξηση κερδών προ φόρων 36.2% αντί για 60%[1]). Μάλιστα η μεγαλύτερη εταιρεία της Ελλάδας, που είναι τα “Ελληνικά Πετρέλαια” μείωσε τα κέρδη της κατά 38%[2] (παρά τις πολύ υψηλές τιμές του πετρελαίου, παρατηρώ ειρωνικά). Όλα αυτά δεν αναφέρονται καθόλου στο άρθρο της Ελευθεροτυπίας.

Δεύτερον, η πολύ μεγάλη αύξηση των κερδών αποδίδεται κυρίως στο ότι εταιρείες που πέρυσι ήταν ζημιογόνες φέτος εμφάνισαν κέρδη[1]. Άμα πέρυσι είχα ζημιές 5 ευρώ και φέτος πέτυχα κέρδη 1 ευρώ, έχω αύξηση κερδών 6/5 = 120% αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έχω υπερκέρδη! Σημαίνει ότι το νούμερο της ποσοστιαίας αύξησης των κερδών δεν είναι το καλύτερο για να περιγράψει τι ακριβώς έγινε. Το άρθρο της “Ε” για τους δικούς του λόγους δέχεται την επίδραση αυτού του φαινομένου μόνο στον… αγροτικό τομέα, παρ’ όλο που όπως είπα μόνο και μόνο στον ΟΤΕ που συμβαίνει διπλασιάζει το δείκτη.

Τρίτον, τα μεν μικτά κέρδη ανά εργαζόμενο είναι όντως 44.000 ευρώ, αλλά τα καθαρά κέρδη ανά εργαζόμενο είναι 10.000 ευρώ[3], και σε ορισμένους τομείς ακόμα μικρότερα (π.χ. στις Μεταφορές και Επικοινωνίες 2000 ευρώ, ενώ τα μικτά είναι 53000[4]). Αυτή τη λεπτομέρεια δεν θεωρεί σκόπιμο να την αναφέρει η Ελευθεροτυπία. Αντιθέτως αναφέρει ότι ο μέσος εργαζόμενος στοιχίζει στην εταιρεία λιγότερα από 10.000 ευρώ, νούμερο που πραγματικά απορώ πού ακριβώς το βρήκε.

Η έκθεση λέει κι άλλα ενδιαφέροντα αλλά δεν είναι δική μου δουλειά να την παρουσιάσω. Να διευκρινίσω ότι κι εγώ είμαι κατά της ανισοκατανομής του πλούτου και πιστεύω ότι όντως έχουμε πρόβλημα χαμηλών μισθών κλπ[m]. Όμως είμαι και κατά του φθηνού εντυπωσιασμού, πολύ περισσότερο όταν αυτός βασίζεται σε ανακρίβειες.

[1] Greece in Figures 2008, σ. 3
[2] ο.π., σ. 16
[3] ο.π., σ. 14
[4] o.π., σ. 149
——
[m] βέβαια να σημειώσω ότι προσωπικά ούτε 50 ευρώ δε θα έδινα σε κάποιον για να μου κάνει τις περισσότερες από τις δουλειές των 700 ευρώ, μια και οι δουλειές αυτές παράγουν αέρα κοπανιστό. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι βασικά η υπανάπτυξη και η έλλειψη καινοτομίας, το ότι η δεύτερη βασική επιχειρηματική δραστηριότητα που είναι η αρπαχτή[m^2] δε μοιράζει ακριβοδίκαια τη μπάζα είναι μάλλον φυσιολογικό.
[m^2] πρώτη βασική επιχειρηματική δραστηριότητα είναι η κλοπή του δημόσιου χρήματος και σε αυτή μετέχει το μισό εργατικό δυναμικό και οι περισσότερες επιχειρήσεις.

[a3]

Αυτό είναι ένα ποστ που ήθελα να κάνω πάνω από ένα χρόνο, αλλά όλο το ανέβαλλα γιατί οι σκέψεις μου πάνω σε αυτό το θέμα είναι αρκετά πολύπλοκες και διαρκώς λαμβάνω καινούρια στοιχεία υπόψη μου και τέλος πάντων θα βγει πολύ παραπάνω από 1000 λέξεις που είναι ένα φυσιολογικό μέγεθος για ένα τεράστιο ποστ. Με αφορμή όμως την “πρόκληση” του Μανόλη Βαρδή, που είναι εντυπωσιακά χαρακτηριστική μέσα στη γραφικότητά της, αποφάσισα να το γράψω για να κλείνει μια και καλή αυτό το θέμα. Επίσης θα είναι λίγο σκόρπιο γιατί αποφάσισα να γράφω τα ποστ με λιγότερο LISP-ish τρόπο και να γράφω όσους δεν τους αρέσουν τα ποστ εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Πάμε λοιπόν:

Ο εθνικιστικός παροξυσμός μπήκε στη ζωή μου μια μέρα του ‘92, που τα σχολεία έκλεισαν για να πάμε στο συλαλλητήριο για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Φυσικά δεν πήγα, γιατί ήμουν 12 χρονών και είχα πολύ καλύτερα πράγματα να κάνω από το να τρέχω σε συλαλλητήρια, όμως λίγους μήνες αργότερα έμαθα ότι πήγε η γιαγιά μου.
“Και τι έκανες εκεί γιαγιά;”
“Πήρα το μικρόφωνο και τους τα είπα όλα.”
“Ποιο μικρό(φ)… τι τους είπες δηλαδή;!;”
“Και για το Μεγαλέξανδρο τους είπα, και για τη Μακεδονία μας τους είπα και για τα τομάρια τους Σκοπιανούς που όταν είχε πάει η μάνα σου θέλανε να λαδωθούνε για να την αφήσουνε να μπει. ‘Είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες -τους είπα- και να ξέρετε καθάρματα ότι πρώτα θα πεθάνουμε και μετά θα μας κλέψετε την ιστορία μας, που όταν ήμουνα μικρή ήταν δίπλα ο ναύσταθμος και κάνανε παρέλαση οι ναύτες κι ήταν όλοι κάτι παλικάρια ίσαμε εκεί πάνω και θα έρθουν τώρα οι… μισοριξιές, οι παλιάνθρωποι να μας πούνε ότι ο Φίλιππος ήτανε σαν τα μούτρα τους! Και μετά στάθηκα έτσι και τραγούδησα ‘Σε γνωρίίίίίζαποτηνκόόψη του σπαθιούουουου την τρομερή…’”

(Εδώ θα έμπαινε ένα πνευματώδες σχόλιο, αλλά καμιά φορά το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να βραχυκυκλώσεις…)

Ίσως νομίζετε ότι μειώνω τη γιαγιά μου. Δεν ισχύει. Η γιαγιά μου είναι από τα πιο αξιόλογα άτομα που ξέρω. Έχει πολύ καλή μόρφωση για τα δεδομένα της γενιάς της (απόφοιτος 12ετούς εκπαίδευσης). Έχει χιούμορ. Έχει τρομερό τσαγανό και αίσθηση υπερηφάνειας (στα 20 της αντιμετώπισε το εχθρικό αρβανιτόσογο του άντρα της[/] και κατάφερε να επιβληθεί). Έχει ένα είδος απαισιόδοξου κυνισμού που καθοδηγεί την κοινωνική συμπεριφορά της σε πολύ ορθολογική τροχιά. Ακόμα και τώρα, στα εβδομήντα και της, με χίλια δυο προβλήματα που εμένα τουλάχιστον θα με είχαν τσακίσει προ πολλού (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω), κρατάει εκπληκτικά γερά. Και τότε ήταν μια δυναμική πενηντάρα που μετά από χρόνια κόπων έβλεπε επιτέλους τα πράγματα να γίνονται κάπως καλύτερα [\]).

Στις πάμπολλες αρετές της γιαγιάς μου όμως δε συγκαταλέγεται η βαθειά γνώση της ιστορίας της Μακεδονίας, ούτε εδώ που τα λέμε έχει καμιά φοβερή εμπειρία στο αντικείμενο των διεθνών σχέσεων. Για την ακρίβεια δε νομίζω να την είχε απασχολήσει ποτέ το συγκεκριμένο ζήτημα μέχρι περίπου ένα μήνα πριν το συλλαλητήριο. Μέσα σε ένα μήνα και με αποκλειστικό input διάφορες εκπομπές στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση [κυρίως εκείνες στις οποίες παίρνουν τηλέφωνο γειτόνισσες και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους], αναπλήρωσε τις γνωσιακές τις ελλείψεις σε ένα ζήτημα που δεν ήξερε καν ότι έπρεπε να την απασχολεί. Και το αποτέλεσμα σας το περιέγραψα.

Νομίζω ότι η γιαγιά μου δε διαφέρει σε πολλά πράγματα από το 60-80% (ανάλογα με το πολιτικό κλίμα και την εταιρεία δημοσκοπήσεων) των συμπολιτών μας που θεωρούν το Μακεδονικό εθνικό ζήτημα.

Ισχυρίζομαι μάλιστα ότι το Μακεδονικό είναι στον πυρήνα του αποτέλεσμα ενός συλλογικού πανικού που πήγε τη χώρα αρκετά χρόνια πίσω και μάλιστα σε μια εποχή που τα πάντα ήταν ρευστά και η μεγαλύτερη προτεραιότητά μας θα έπρεπε να ήταν πώς θα πορευτούμε μπροστά.

Ισχυρίζομαι επιπλέον ότι αυτό το πισωγύρισμα αφού θωπεύτηκε και απέκτησε καθεστώς ‘ταμπού’ έχει πλέον τη δικιά του δυναμική και εκδηλώνεται με διάφορους άλλους τρόπους.

Θα μπορούσαμε να είχαμε εμπλακεί στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας (όπως ζητούσαν τότε κάποιοι θερμόαιμοι) ή θα μπορούσε (λέμε τώρα) η αναγνωρισμένη σε dt Μακεδονία να είχε προσαρτήσει τους μισούς νομούς της Β. Ελλάδας. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δε θα είχε γίνει τόσο μεγάλο κακό στην ελληνική κοινωνία. Και δεν εννοώ οικονομικά ή ανθρωπιστικά.

(to be continued όποτε μπορέσω)

Σημειώσεις
—————
[-] διάφορα επίθετα που δεν τα θυμάμαι
[/] μιλάμε για τρομερούς κωλάνθρωπους, ακόμα και τα μέσα αρβανίτικα δεδομένα, που χρησιμοποίησαν ενάντια στο ζευγάρι όλα τα διαθέσιμα μέσα, συμπεριλαμβανομένου του κοινωνικού και οικονομικού λοκ-άουτ.
[\] ιδιαίτερα -κατά τη γνώμη της- από τη στιγμή που έπεσε το ΠΑΣΟΚ.
The term “Macedonia” and all its derivatives are registered trademarks of the Hellenic Nation.