x-mas special
Saturday, December 29th, 2007(κωλόπαιδα)
Δεν τα πήγαινα καθόλου καλά με την άλγεβρα. Οι ταυτότητες που κάναμε στη Γ’ Γυμνασίου ήταν ήδη μεγάλο πρόβλημα, αλλά στο Λύκειο σκούρυναν απίστευτα τα πράγματα. Σε κάποια φάση αποφάσισα ότι σαφώς δε με πήγαινε το αντικείμενο, οπότε στο εξής θα ήθελα να γίνω φιλόλογος. Όταν το έμαθε ο μαθηματικός μου, είπε ότι αυτό δε γίνεται και μου έδωσε κάτι ασκήσεις να τις λύνω τα απογεύματα με τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου προς τιμή του μπορεί να άντεξε και μισό απόγευμα. Όταν ξαναμιλήσαμε, είχα καταφέρει να λύσω μερικές από τις ασκήσεις, καθαρά από λύσσα να του τη σπάσω. Κι αυτό κάτι ξεκλείδωσε στο μυαλό μου. Δεν αντιμετώπισα για πολύ μεγάλο διάστημα κανένα άλλο πρόβλημα με την άλγεβρα, ούτε με τα μαθηματικά δέσμης, ούτε με τα ανώτερα μαθηματικά. Ήταν ένα απίστευτο σερί που έσπασε στο 5ο έτος, όταν είχα πάρει ο μαλάκας Οπτικές Ίνες και για εργασία έπρεπε μέσα στο Πάσχα να αποδείξω κάτι για μια ΜΔΕ σε οπτική ίνα με παραλληλόγραμμη διατομή. Ξεκίνησα έναν μετασχηματισμό που μετά από 20 σελίδες με είχε κάνει απλά να ξεχάσω τι σκατά ήθελα να αποδείξω κι εκεί αποφάσισα ότι είναι καλό να ξέρεις τα όριά σου, ότι τα δικά μου ήταν μάλλον καλού επιπέδου και ότι έπρεπε να κλάσω τις Οπτικές Ίνες για να περάσω Κινητά σαν άνθρωπος. Αυτό που πραγματικά γούσταρα και το κρατάω και πιστεύω επηρεάζει ακόμα και τον τρόπο που αναλύω την πραγματικότητα είναι η γραφοθεωρία.
Ωστόσο υπήρχε μια ατέλεια στις μαθηματικές μου κατακτήσεις. Λεγόταν “Ευκλείδιος Γεωμετρία”. Ποτέ δεν τα πήγα καλά στην κωλογεωμετρία. Μπορούσα να αντιληφθώ και να εκτιμήσω το φορμαλισμό της, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να λύσω τίποτα. Δε μου ερχότανε ρε παιδί μου από πού θα έπρεπε να ξεκινήσω. Δεν είμαι οπτικός τύπος. Οπότε πάτωνα σταθερά. Πέρναγα μόνο από τη θεωρία. Αυτό εξηγεί και σημαντικό μέρος του μίσους μου για τον Πλάτωνα.
Ευτυχώς όλα αυτά τελείωσαν πριν λίγες εβδομάδες. Ήμουν στο αεροδρόμιο με κάτι συναδέλφους που συζητούσανε για την Ενέργεια και το Όλον με τα Κβάντα να παίζουν τον από μηχανής Θεό στην αιτιολόγηση κάθε εξωφρενικής μαλακίας που λεγόταν για την Ενέργεια και το Όλον. Και τους Αρχαίους Έλληνες. Και τον Παϊσιο. Και την Ατλαντίδα. Και την τέταρτη διάσταση. Και τον Πλάτωνα.
Εμ βέβαια!
Κάπου εκεί εξοργίστηκα εξαιρετικά με τον Πλάτωνα. Τον κύριο “δεν έχετε ιδέα από όλα αυτά γιατί δεν είστε πεφωτισμένοι”. Τον κύριο “ήταν μια φορά ένα μέρος που λεγόταν Ατλαντίδα”. Και πάνω απ’ όλα, με αστρονομική απόσταση τον κύριο “μηδείς αγεωμέτρητος εισήτω”!
Για να ξεπεράσω τη σύγχυσή μου, άρχισα να ζωγραφίζω τρίγωνα στη χαρτοπετσέτα μου (ήμασταν στο Burger King του αεροδρομίου). Παλιά μέτραγα τα κέρματά μου σε κάτι τέτοιες φάσεις. Πρέπει να είναι ενδείξεις οριακής μορφής Asperger όλα αυτά. Οπότε πρόσεξα ότι τα περισσότερα ήταν ορθογώνια. Ενδεχομένως ξέρετε ότι είναι τρομερά δύσκολο να ζωγραφίσεις ένα τυχαίο τρίγωνο. Δηλαδή ένα τρίγωνο που να μην είναι ισοσκελές, ορθογώνιο, αμβλυγώνιο, ισόπλευρο ή οτιδήποτε άλλο αξιόλογο. Κι αυτό γιατί στη Γεωμετρία άμα θέλουμε να δείξουμε κάτι που ισχύει για όλα τα τρίγωνα, πρέπει να ζωγραφίσουμε ένα τρίγωνο χωρίς κάποια ειδική ιδιότητα. Αλλιώς δεν είναι Γεωμετρία. “Είναι μπακαλική” λένε οι Γεωμέτρες. Δεν ήμουνα καλός στη Γεωμετρία. Τα τρίγωνα στη χαρτοπετσέτα μου είχαν βγει ορθογώνια.
Οπότε πήρα το κεντρικό τρίγωνο, ζωγράφισα τετράγωνα γύρω από κάθε πλευρά (και καλά με γνώμονα και διαβήτη, είναι εύκολο) και μετά ένωσα διάφορα και άρχισα να μετράω γωνίες και τσουπ! η πρώτη απόδειξη του Ευκλείδη για το θεώρημα του Πυθαγόρα! Όταν το κατάλαβα χάρηκα τόσο πολύ που το ξαναέκανα για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα κάνει μαλακία. Ναι! Αυτό ήταν! Επιτέλους είχα (και έχω) καταλάβει τον multimedia φορμαλισμό της γεωμετρίας.
Τώρα να δεις ποιος θα εισήτω στο μπουρδέλο σου γερο-παπάρα…
