Don’t Kiss The Frog

Συνεχίζουμε τη σειρά “νούμερα χωρίς ιδιαίτερη σημασία” με τον παράγοντα GG.

Ο παράγοντας GG μετράει σε τι ποσοστό το Googlenet (το διαδίκτυο όπως είναι ορατό από το Google) εξακολουθεί να αποτελεί υπόθεση των geeks. Για να τεκμηριώσω αυτό το “εξακολουθεί”, θα περιοριστώ να πω ότι το sourceforge.net είχε user generated content όταν οι περισσότεροι από τους σημερινούς χρήστες του Web 2.0 μπέρδευαν το modem με το mouse. Υπάρχει και καλύτερη τεκμηρίωση, αλλά βαριέμαι να αποδεικνύω το προφανές.

Ο GGF λοιπόν ορίζεται ως εξής:

GGF = L/(J+L)

Όπου J είναι ο αριθμός των αποτελεσμάτων στο google.com με κλειδί αναζήτησης “Jesus”, και L είναι ο αριθμός των αποτελεσμάτων με κλειδί αναζήτησης “linux”. Φυσικά ο δείκτης δε δίνει πλήρη εικόνα, αλλά αποτελεί μια τρομερά καλή προσέγγιση, γιατί η σύνθεση του περιεχομένου του Googlenet είναι νομίζω πολύ πιο σημαντική από τη σύνθεση των χρηστών. Επέλεξα τη λέξη linux γιατί είναι εξ ορισμού geek πράγμα, και τη λέξη Jesus γιατί είναι σαφώς η πιο διάσημη λέξη στον κανονικό κόσμο (και μάλιστα για πολλούς ο Jesus παίζει στη ζωή τους τον ίδιο, αν όχι και σπουδαιότερο ρόλο από αυτόν που παίζει στη δική μας το Linux). Δε θα μπορούσα να επιλέξω τη λέξη “food”, γιατί και τα geeks τρώνε. Δε θα μπορούσα να επιλέξω π.χ. τη λέξη “Murphy”, γιατί το GGF θα έβγαινε 1/2. Νομίζω το “Jesus” είναι μια χαρά επιλογή.

Σήμερα λοιπόν (30/1/2008), το google.com μου δίνει 40.300.000 αποτελέσματα για τη λέξη “Jesus” και 666.000.000 αποτελέσματα για τη λέξη “linux”. Άρα έχουμε GGF = 0.94 = 94%, και αυτό κύριοι δείχνει ότι το Googlenet εξακολουθεί να διατηρεί ένα αξιόλογο επίπεδο.

(Tool - Aenema)

…
You’ve claimed all this time that you would die for me.
Why then are you so surprised when you hear your own eulogy?

You had a lot to say.
You had a lot of nothing to say.

Come down.
Get off your fuckin cross.
We need the fuckin’ space to nail the next fool martyr.

To ascend you must die.
You must be crucified
For your sins and your lies

Για κάτι τέτοια αξίζει το Internet.

Εντάξει τα συζητάμε μεν για να διασκεδάζουμε αλλά να έχουμε και κάτι υπόψη: τα ΜΜΕ είναι απλά εκείνη η βιομηχανία που εκ των πραγμάτων εκτίθεται περισσότερο (και κατά συνέπεια εκτίθεται περισσότερο η διαφθορά της). Δεν είναι ούτε η χειρότερη, ούτε η μεγαλύτερη βιομηχανία.

Ορίζω λοιπόν με την ευκαιρία και για να κάνω λίγο πιο σαφές αυτό[*] το σιτουασιονιστικό παράγοντα s μιας δραστηριότητας σαν το λόγο της αξίας της σαν θέαμα προς την αξία της σαν λεφτά. Για την τηλεόραση τα πάντα έχουν εξ ορισμού σιτουασιονιστικό παράγοντα 1. Κι αυτό πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας.

[*] που με απογοήτευση σημειώνω ότι κανένας δεν πρόσεξε (με τελευταίο και χειρότερο τον ΜκΛ BFO) που στρουχτουραλιστικά είναι ίδιο με αυτό το ποστ του Old-boy (συγκεκριμένα δομημένο σαν στύση) και εννοιολογικά είναι απλά δυο βηματάκια παραπέρα.

Αν το δεις όλο αυτό σαν video game καίγεσαι.

Αν δεν το δεις όλο αυτό σαν video game καίγεσαι.

(*xexe)

Όταν αναλογίζομαι ότι ο τομέας της ανθρώπινης γνώσης που ξεκίνησε με papers σαν το On Computing Machinery and Intelligence και βιβλία σαν το “The Art of Computer Programming”, σήμερα εν πολλοίς αναλώνεται σε βιβλία του τύπου “Learn WorthlessGadget Millenium Special Edition in 3 minutes” και πατέντες για 3.5% ευκολότερη εξυπηρέτηση των κακομαθημένων παιδιών σε συστήματα on-line παραγγελίας πίτσας…

…συμπεραίνω ότι κι αν ακόμα ο κορπορατικός καπιταλισμός είναι (σε πείσμα όλων των άλλων) σε θέση να δημιουργήσει αριστουργήματα της ανθρώπινης σκέψης, από τη στιγμή που θα μπει το marketing στην όλη υπόθεση καταστρέφονται τα πάντα[*]…

[*](ακόμα και στη συγκεκριμένη σελίδα, ο μαλάκας ο marketer προβάλλει περισσότερο τη σχέση του Unix με το Internet παρά το Unix καθεαυτό σαν επίτευγμα).

Διαβάζω στον χθεσινό «Ριζοσπάστη» (στον «Ημεροδρόμο» του κ. Νίκου Μπογιόπουλου) ότι 167.000 εργάτες σκοτώνονται κάθε χρόνο την ώρα που δουλεύουν, στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο αριθμός είναι συγκλονιστικός. (Ναυτίλος 18/1/2007

Ποιος αριθμός; Το “1 άτομο στα 3.000″; Αυτό το νούμερο θα μπορούσες να το πεις δυσκολοχώνευτο αν δεν ήταν καμιά δεκαριά φορές μικρότερο από τον αριθμό των θανάτων από βαρυστομαχιά. btw τουλάχιστον ένας από αυτούς ήταν στην εφημερίδα σας. Δυστυχώς δεν υπάρχει άρθρο της στο οποίο να μπορώ να σας παραπέμψω (γιατί άραγε)…

Οπότε βρείτε κάτι θεαματικότερο να συγκλονιστείτε κι εσείς και ο κ. Νίκος Μπουγιόπουλος του Ριζοσπάστη. Για παράδειγμα το γεγονός ότι τα εργατικά ατυχήματα έχουν μειωθεί κατά 27% στην ΕΕ15 την τελευταία δεκαετία, και κατά 22% στην ΕΕ27 την τελευταία πενταετία, ενώ στην Ελλάδα έχουν μειωθεί πάνω από 50% από το 1994.

Για να καταλάβετε σε πόσο διαφορετική φάση είμαι κανονικά σε σχέση με ότι βγαίνει στο blog, το τελευταίο 9ωρο είμαι σε φάση δημιουργικού κρεσέντο γιατί ξεκλειδώθηκε η PL/SQL. Μάγκες το τι μπορείς να κάνεις με αυτό το ιπποποταμάκι δεν περιγράφεται! Συγκριτικά τα ποστ είναι τόσο ηλίθια που μου βγαίνουνε το ίδιο εύκολα με κλανίτσες.

Κατά τα άλλα η εξωτερική πραγματικότητα με απασχολεί ελάχιστα, δε μπορώ να δω πολλή ώρα ειδήσεις γιατί όλο λένε για το Ζαχόπουλο. Μέχρι και η Βάσια ρε μαλάκες είχε για το Ζαχόπουλο[*]! Βασικά μέχρι κι εγώ είχα για το Ζαχόπουλο αλλά εμένα ήταν περισσότερο για το θέμα σεξουαλικές σχέσεις στο χώρο της εργασίας (να το ξεκαθαρίσω αυτό).

Το κεντρικό ερώτημα που προκύπτει είναι βέβαια

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο;

Με αυτή τη διατύπωση το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό, δηλαδή η απάντηση είναι ότι βεβαίως και συμβαίνουν πάρα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στο χρονικό διάστημα που καλύπτει η επικαιρότητα. Για παράδειγμα αμέτρητα τετράκις εκατομμύρια μόρια υδρογόνου μετατρέπονται σε ήλιο στον πυρήνα του ήλιου. Κάμποσα γήπεδα ποδοσφαίρου στον Αμαζόνιο γίνονται κάτι αντιοικολογικό που δε θυμάμαι ακριβώς. Άνθρωποι εγκληματούν, παίρνουν σημαντικές αποφάσεις, ανακαλύπτουν σημαντικά πράγματα, κάνουν σημαντικά λάθη όλη την ώρα. Γενικά γίνεται ένας χαμός που όρεξη να ‘χεις, να ασχολείσαι.

Γίνεται φανερό ότι αν θέλουμε το ερώτημα να έχει πρακτική αξία, πρέπει να διατυπωθεί με λίγο μεγαλύτερη σαφήνεια:

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο που να μας επηρεάζει;

Διατυπώνοντας την ερώτηση με λίγο πιο σαφή τρόπο, αυτομάτως φεύγουν από τη μέση αμέτρητες πιθανές απαντήσεις. Οτιδήποτε συμβαίνει σε τόσο μεγάλη χωροχρονική απόσταση που να μη μπορεί να τη γεφυρώσει η ταχύτητα του φωτός σε εύλογο χρονικό διάστημα, για αρχή. Τα συναισθηματικά των celebrities του Περού (give or take a little chaos). Το γεγονός ότι ο Γιούρι Ραχμάνοφ 69 ετών από τη χερσόννησο της Καμτσάτκα θρηνεί από σήμερα τον πιστό του σκύλο. Τα χαμηλά ποσοστά τηλεθέασης που πετυχαίνει η πρωινή εκπομπή του Mega.

Με αυτή την εκδοχή του ερωτήματος προκύπτει ότι τα ΜΜΕ (αλλά και το παρόν blog) κάνουν άσχημα, αν δεν εγκληματούν κιόλας που ασχολούνται μόνο με το θέμα Ζαχόπουλου. Ωστόσο πολύ φοβάμαι ότι η εκδοχή του ερωτήματος δεν είναι τόσο αυστηρή όσο θα έπρεπε για να στηρίξει τέτοιες κατηγορίες. Γιατί εγκληματικό είναι λόγου χάριν να με ενημερώνουν για τους κινδύνους στον Αμαζόνιο και να αποφύγουν κάθε αναφορά στο γεγονός ότι αν δεν πάρω μαζί μου εντομοαπωθητικό μάλλον θα πεθάνω από χίλιες δυο αρρώστιες. Γιατί μπορώ να κάνω κάτι για να προστατευτώ αλλά δε μου το λένε. Ενώ ας πούμε για τα άτομα Η που γίνονται He στον ήλιο και με φωτίζουν δε μπορώ να κάνω τίποτα. Πάμε λοιπόν για μια ηθικά ορθή διατύπωση του ερωτήματος:

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο που να μας επηρεάζει άμεσα και να σκοπεύουμε να κάνουμε κάτι για αυτό;

Σε αυτήν την τελευταία και αυστηρότερη εκδοχή του ερωτήματος, δεν είναι τόσο προφανής η απάντηση. Παραδείγματα:

• κλιματική αλλαγή: ναι μεν οι πάγοι και το CO2 έτσι κι έτσι, αλλά σοβαρά τώρα, σκοπεύετε στ’ αλήθεια να κάνετε κάτι παραπάνω από το να αγοράσετε οικολογικές λάμπες (και άμα); Δε νομίζω. Κάθε μέρα βλέπω δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα στην Κηφισσίας, με ένα ή δύο άτομα μέσα που προφανώς επέλεξαν να μετακινηθούν παρέα με 1000 κιλά σίδερο αντί να πάρουν τις συγκοινωνίες. Κι εγώ το κάνω. Και όλοι όσοι έχουν αυτοκίνητο. Γι’ αυτό το πήραμε. Το καλοκαίρι τους έλεγες να κάνουν οικονομία στο ρεύμα γιατί υπάρχει κίνδυνος διακοπών, και αυτοί έβαζαν στο σούπερ-φουλ τα αιρ-κοντίσιον για να μη χάσουν ούτε δευτερόλεπτο δροσιάς. Ο άνθρωπος, και δη ο Νεοέλλην άνθρωπος μπορεί πρακτικά να οριστεί σαν το είδος που δεν θυσιάζει ποτέ τη βραχυπρόθεσμη βολή του μπροστά στις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της πρακτικής.
• Ασφαλιστικό, ιδιωτικοποίηση λιμανιών, ΦΠΑ κλπ: σοβαρευτείτε. Ξαναψηφίζουμε σε 3.5 χρόνια (μέχρι νεοτέρας). Οι περισσότεροι όταν ξαναψηφίσουν θα έχουν για κριτήριο το προσωπικό τους βόλεμα και όχι κάποιο από αυτά τα προβλήματα, και εδώ που τα λέμε οι περισσότεροι πριν κάτι μήνες ψήφισαν ακριβώς τους μαλάκες που τα κάνουν όλα αυτά, οπότε μάλλον αυτά θέλουμε. Εντάξει μπορεί να κατέβουν οι γνωστές φάτσες για διαδηλώσεις. Και τι έγινε; Είδατε ποτέ κυβέρνηση να κάνει πίσω από διαδηλώσεις; Είδατε ποτέ διαδήλωση να μην ξεχνιέται μετά από 3-4 μέρες; Αυτά υπάρχουν μόνο στη φαντασία των κνιτών.
• Διεθνής Πολιτική: Δείτε παραπάνω, με την παρατήρηση ότι εδώ το να ασχολούμαστε είναι ακόμα πιο ηλίθιο μια και αντικειμενικά δεν έχουμε καμία εξουσία π.χ. στη διαμάχη Κίνας - Ταϊβάν.
• Παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική: Ας γελάσω πικρά. Α σόρι δε μου βγαίνει, θα γελάσω κανονικά: αααααααααααααχαχαχαχαχαχα. Χααααααααααααααχαχα. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑχΑΧΑΧΑΧΑ!…

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να συνεχίσω. Οι ειδήσεις είναι πράγματα που βασικά τα βλέπουμε για να διασκεδάσουμε, να τρομάξουμε, γενικά να ζήσουμε μια πλούσια multimedia εμπειρία. Οι ειδήσεις δεν είναι πράγματα στα οποία συνήθως αντιδρούμε. Όσοι αντιδρούν είναι κυρίως οι άμεσα εμπλεκόμενοι που θα αντιδρούσαν όπως και να είχε.

Συνεπώς η οριστική απάντηση στην αυστηρή εκδοχή του ερωτήματος, είναι όχι. Και αυτομάτως προκύπτει αυτό που θα ονομάσω “Το Τελευταίο Θεώρημα Του Ζαχόπουλου[+]”, το οποίο έχει ως εξής:

Με δεδομένο το zeitgeist στην ελληνική κοινωνία, το θέμα Ζαχόπουλου είναι απολύτως ικανό να καλύπτει από μόνο του τις ανάγκες οποιασδήποτε ενημερωτικής εκπομπής στο διηνεκές.

Σκεφτείτε το: περιλαμβάνει εξουσία, λεφτά, σεξ, ψέματα, εγκλήματα, βιντεοκασέτες, μπάτσους, ίντριγκες, υψηλή πολιτική, αρχαίους ημών προγόνους, νοσοκομεία, κακούς ξένους που βρήκαν αφορμή, ανεργία, συμβασιούχους του Δημοσίου, τη γνωστή του γνωστού που ξέρει τον τάδε. Όλα εκείνα με τα οποία ασχολούμαστε. Είναι το σημείο στο οποίο ισορρόπησε η ελεύθερη κοινωνία μας με τους ελεύθερους πολιτικούς και τα ελεύθερα ΜΜΕ και τους ελεύθερους τηλεθεατές και τους ελεύθερους ψηφοφόρους. Η ουσία του όλου πράγματος. Παρατηρήστε ότι σαν εξελικτική απάντηση σε ένα σύνθετο ερώτημα σίγουρα δεν είναι και πολύ καλαίσθητη. Όμως υπάρχει θεωρητικός που θα μπορούσε να περιγράψει ακριβέστερα τη σαπίλα του συστήματος κι ας ήταν τα υλικά του πιο κομψά από έναν ΓΓ, μια συμβασιούχο, 2-3 λαμόγια και 11.000.000 μαλάκες;

[*] για όσους προσγειώνονται σε αυτό το ποστ 1+ χρόνια μετά: τον Ιανουάριο του 2007 μας κυβερνούσε ακόμα το χριστιανοκρατικό κόμμα της ΝΔ, με ηγέτη έναν Καραμανλή και στενό συνεργάτη του το Ζαχόπουλο. Λέω “ακόμα”, γιατί σημειώστε ότι αυτό ήταν μόλις 5 μήνες μετά τις Μεγάλες Πυρκαγιές που σας δίδαξαν στην Ιστορία Στ’ Δημοτικού ότι έβαλαν οι Τούρκοι και οι Αλβανοί. Ο Ζαχόπουλος έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και το σύστημα ξεκίνησε να τρίζει.

[+] credit στον φίλο Π. για τον τίτλο.

Διάβασα πριν κάτι μήνες στου Mersault ένα ποστ για την παγκόσμια ημέρα Αλτσχάιμερ. Σαφώς και δεν πρόκειται να πω στον καθένα τι θα γράφει και τι δε θα γράφει και να διευκρινίσω ότι σε μετασημειολογικό επίπεδο το blog του Mersault είναι κορυφαίο γιατί είναι κάτι σαν μηχανή Turing μετά από κατανάλωση 2.5 γραμμαρίων σκανκ. Σύμφωνα με τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις του καθενός όμως υπάρχει μια τοπικότητα των εκφραστικών μέσων στον υπερχώρο των περιστάσεων: δεν είναι όλα τα μέσα κατάλληλα για όλους τους συνδυασμούς (πομπός, δέκτης, μήνυμα, συμφραζόμενα).

Ο παραπάνω ισχυρισμός είναι μαθηματικός και όχι ηθικολογικός. Τον αποδεικνύω στα γρήγορα λοιπόν κατασκευάζοντας μέσο έκφρασης το οποίο αποτελείται από 4 σκύλους παραταγμένους σε ευθύγραμμμο τμήμα ΑΒ, με τον πομπό και το δέκτη του μηνύματος στη μεσοκάθετο του ΑΒ. Κάθε σκύλος είναι εκπαιδευμένος ώστε να γαβγίζει άμα του τραβήξεις απαλά το λουρί. Ένα γάβγισμα σημαίνει “0″. Δύο γαβγίσματα σημαίνουν “1″. Η σειρά του κάθε σκύλου να γαβγίσει έρχεται με round-robin. Με αυτόν τον τρόπο ανά η συστοιχία των σκύλων είναι σε θέση να μεταδώσει ένα byte (4 bit από αριστερά προς τα δεξιά και 4 bit από δεξιά προς τα αριστερά). Θεωρώντας περαιτέρω ότι το μήνυμα κωδικοποιείται σε UTF-8, έχουμε έναν πλήρη τρόπο έκφρασης, ο οποίος όμως είναι εντελώς ακατάλληλος για το μήνυμα “πρόταση γάμου” στο context του εσωτερικού μιας ντουλάπας, ανεξαρτήτως μάλιστα πομπού και δέκτη (βλ. σχήμα). QED.

(more…)