μισοτελειωμένες δουλειές
Διαβάζω το Βίο Αντώνιου του Μέγα υπό Αθανασίου του εξίσου Μέγα. Το έδωσε ένας παπάς στη Γ. στο δρόμο, “η Εκκλησία δε βλάπτει” της είπε. “Σε λογική ποσότητα” συμπληρώνω αλλά συμφωνώ με αυτό που ήθελε να πει[*]. Είναι βιβλιάρα. Ο Άγιος Αντώνιος ήταν πλούσιος αλλά τα έδωσε όλα στους φτωχούς εκτός από ελάχιστα που κράτησε για την αδερφούλα του και μετά πήγε και έγινε ερημίτης. Εκεί τον πλεύρισε ο διάβολος και τον κόλασε με καφριλίκια του τύπου “μα δε σκέφτεσαι την αδερφή σου που είναι ολομόναχη;”. Όμως η αγνή καρδιά και η ατσαλένια πίστη του νεαρού Αντωνίου δεν πτοήθηκαν και συνέχισε το ερημητηλίκι και κατά συνέπεια το δρόμο του προς το Θεό. Το καλύτερό μου είναι που πριν το κάνει αυτό τον ξεφτίλισε τελείως το διάβολο: “δεν έχεις καμία εξουσία πάνω μου”, του είπε, “εμένα Κύριός μου είναι ο Ιησούς Χριστός και να που ζαρώνεις ποταπό υποκείμενο μόνο και μόνο στο άκουσμα του ονόματός Του”. Εκεί έχω φτάσει.
Ταυτόχρονα διαβάζω το Illuminati του Dan Brown. Να σας πω την αλήθεια πιο πολύ action έχει ο Άγιος Αντώνιος. Και άμα ήξερα από Απόκρυφα Ευαγγέλια και μεσαιωνικούς θρύλους όσα ξέρω από φυσική (που δεν είναι και τραγικά πολλά), μάλλον ούτε τον Κώδικα Ντα Βίντσι θα είχα απολαύσει ιδιαίτερα. Όμως έχει φόνους και πλεκτάνες και μέχρι τη σελίδα 300κάτι που έχω φτάσει δεν έχει αποδειχθεί και πολύ προβλέψιμο οπότε μου αρέσει. Επίσης απ’ ό,τι έχω καταλάβει κυκλοφορούν στο Ιντερνετ πυροβολημένοι που το θεωρούν κάτι σαν ιστορικό ντοκουμέντο. Αυτό με διασκεδάζει.
Τόσα χρόνια η Γ. μου έλεγε να διαβάσω τα “100 χρόνια μοναξιάς” του Μάρκες κι εγώ έκανα κόνξες. Βασικά το πρόβλημα είναι ότι όταν με γνώρισε περνούσα φάση “Δράκοι και Φαντάσματα” η οποία δεν έχει τελειώσει ακόμα. Επίσης θεωρούσα ότι ήξερα όλα όσα έπρεπε να ξέρω για τη λατινοαμερικάνικη ψυχή από τις ατελείωτες ώρες τηλεθέασης της “Μαρίας της Γειτονιάς” και της “Παολίνας” και του άλλου με την Παολίνα που ήτανε πολύ πιο λεπτή η φάτσα της. Από τα βιβλία της Αλιέντε. Από τις αναλύσεις αριστερών στα “Αντί” της δεκαετίας του ‘70. Από τους κομπάρσους και τους κακούς στα Αμερικάνικα B-movies που δείχνει η τηλεόραση τις μικρές ώρες. Από την ιστορία των Ίνκα. Από τα διηγήματα του Σεπούλβεδα. Και όσο για το συγγραφικό ταλέντο του Μάρκες, το είχα εκτιμήσει πλήρως στο “Ναυαγό” (μιλάμε για ΠΕΙΝΕΣ), το παραδεχόμουν και δεν είχα καμία ανάγκη να διαβάσω για μαλακισμένες που όταν έχουν σφίξει οι κώλοι κατεβαίνει ένας άγγελος και τις ξελασπώνει γιατί αυτό το πράγμα είναι λαμεριά και άμα θέλεις κύριε να είσαι ρεαλιστής δεν επιτρέπεται να κλέβεις έτσι ερασιτεχνικά τον κόσμο της φανταστικής λογοτεχνίας. Η φανταστική λογοτεχνία είναι *πάντα* αυτοσυνεπής. Αν είναι να έχω κόσμο να εξαφανίζεται, θέλω να έχω και άλλες διαστάσεις, και όντα από αυτές τις διαστάσεις, και εντελώς διαφορετικούς κανόνες για την ύλη, το νου και την ενέργεια και τίποτα τρολ ή εξωγήινους, τέλος πάντων Δράκους και Φαντάσματα!
Φέτος όμως το καλοκαίρι έπαιζε στην τηλεόραση ένα κολομβιανό που ήταν στ’ αλήθεια κολομβιανό και όχι μεταγλωττισμένο. Πρωταγωνιστούσε η Καταλίνα. Ακούστε τώρα να δείτε η δεκαεξάχρονη Καταλίνα τι έπαθε: αναγκαζόταν να πουλιέται σε εμπόρους ναρκωτικών, για να μαζέψει λεφτά για την πλαστική στήθους που θα της επέτρεπε να πουλιέται ακόμα ακριβότερα σε ακόμα πιο πλούσιους εμπόρους ναρκωτικών! Κι όλα αυτά παρ’ όλο που η μάνα της την πίεζε να τελειώσει το σχολείο και ο αδερφός της είχε βρει δουλειά σαν μπράβος-δολοφόνος για λογαριασμό εμπόρων ναρκωτικών, ώστε να της εξασφαλίσει λεφτά για την πλαστική. Τόσο αυτή, όσο και όλοι οι υπόλοιποι, μάλλον ήταν ανίκανοι να αντιληφθούν το κυκλικό του όλου πράγματος. Αφήστε που έβαζε λόγια στους πελάτες της και αλληλοσκοτώνονταν. Και το σήμα για διαφημίσεις του σίριαλ είχε μια μικρή κουκλίτσα που της σφήνωνε ένα κοριτσάκι πλαστικά βυζιά. Σοβαρά το λέω.
Οπότε ξαναμπήκα σε κολομβιανή φάση, και τα Χριστούγεννα που βρήκα χρόνο ξεκίνησα (πολύ πριν από τα άλλα 2) τα 100 Χρόνια Μοναξιάς. Να πω την αλήθεια τσουλάει πολύ ευχάριστα και αρχίζω να το πιάνω αυτό το στυλ, το “μαγικό ρεαλισμό”.
Όμως τώρα τελείωσαν οι γιορτές, και πρέπει να διαβάσω Oracle και Samba οπότε όλα αυτά τα αφήνω στη μέση (και μάλιστα τον Άγιο Αντώνιο πολύ κοντά στην αρχή)… 
[*] δεδομένου του μη λεκτικού σκηνικού.
January 4th, 2008 at 8:29 am
Καλημέρα και καλή χρονιά!
Τους διαλόγους του Αγ. Αντωνίου με τον Διάβολο, μη τους παίρνεις τοις μετρητοίς. Ο συγγραφεύς (Μέγας Αθανάσιος) δεν κώλωνε πουθενά! Το έργο είναι ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα μπεστ- σέλλερ της χριστιανικής λογοτεχνίας - και είναι εκείνο που έμπασε αποφασιστικά το Διάβολο και τους δαιμόνους ως γκέστ σταρ στο χριστιανισμό: έκτοτε είναι πάντοτε απαραίτητοι, όπως ο Δήμος Σταρένιος στις ελληνικές ταινίες, στο ρόλο του κακού.
Τα τεύχη του ΑΝΤΙ της δεκαετίας του 70, που τα ξετρύπωσες; Εγώ (που σου ρίχνω μια εικοσαετία και) που τα αγόραζα αυτοπροσώπως στην εποχή τους, δεν τα έχω πια!
(…και δε μου λείπουν, εδώ που τα λέμε)
January 4th, 2008 at 9:23 am
Με πρόλαβε ο Πάνος αν και διαφωνώ με την οπτική του γωνία. Ξέρεις, υπάρχει περίπτωση ο Μέγας Αντώνιος να μην υπήρξε καν. Θα μου πεις, εδώ υπάρχει περίπτωση να μην υπήρχε ο Ιησούς, ο Μέγας Αντώνιος με πείραξε;
Παρόλα αυτά όμως, υπήρχαν στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία κάτι τρισμέγιστοι μάγκες, τύπου Παύλος, Αθανάσιος, οι οποίοι ήταν ΚΑΙ φοβερές πένες αλλά και φοβερά μυαλά. Σκέψου μόνο πως μέχρι τον 3ο αι όπου ανέλαβε ο Αθανάσιος την κατάσταση, οι Χριστιανοί δεν μιλούσαν για την τριαδική θεότητα και έτσι, η νέα θρησκεία δεν πουλούσε με τίποτε στην πολυθεϊστική ανατολική μεσόγειο. Μέχρι που ανέλαβε project manager ο Αθανάσιος και την έσωσε την κατάσταση από βέβαιο εκφυλισμό.
Οι λόγοι του Μεγάλου Αντωνίου πάλλονται από ανθρωπισμό και μεγαλοπρέπεια στην εκφορά του λόγου. Truth must be told.
Όσο για τον Μάρκες κι εσύ στο τέλος θα προσκυνήσεις και θα γίνεις ένας πιστός.
January 4th, 2008 at 10:02 am
Η Κολομβιανή σειρά λέγεται “Sin Tetas No Hay Paraíso”(χωρίς βυζιά δεν υπάρχει παράδεισος) και θα βγει αμερικανική έκδοση από το NBC. Παγκοσμιοποιείται κι αυτό, σαν το Μαρία η Άσχημη. Άντε και στην Ελλάδα.
January 4th, 2008 at 11:11 am
Πάντως το Illuminati είναι ίσως το καλύτερο του Dan Brown εκτός κι αν σου αρέσουν οι λαμεριές με αμερικάνικες συνομωσίες του Αρκτικού Κύκλου (πράγμα που βρίσκω δύσκολο, δεδομένου ότι παρουσιάζει αρκετά μη αληθοφανή στοιχεία από άποψη τεχνολογίας -τουτέστιν, μην διαβάσεις ούτε το “Ψηφιακό Οχυρό”).
January 4th, 2008 at 11:36 am
Σε ποιο κανάλι παίζεται αυτό το θεϊκό σήριαλ??
January 4th, 2008 at 11:38 am
Απ΄όοοοολη την λογοδιάρροια
εγώ κρατάω τον Μάρκες. Παρόλο που με απογοήτευσε στο “οι τελευταίες πουτάνες της ζωής μου” τα “εκατό χρόνια μοναξιάς” και ο αουρελιάνο μπουενδίας (ή κάπως έτσι) είναι έρωτας, όχι αστεία.
Παρόλα αυτά, έχοντας ήδη διαβάσει το δέκατο βιβλίο του πράτσετ, όσα έχω βρει σε αυτόν τον άνθρωπο δεν υπάρχουν πουθενά και πριν διαβάσω οτιδήποτε άλλο θα τον πάω σερί μέχρι το 33ο.
January 4th, 2008 at 12:07 pm
Αθήναιε,
από το σχόλιό σου δεν προκύπτει ότι έχουμε διαφορετική οπτική για τον Μεγάλο Αθανάσιο* - ούτε για τον Μάρκες.
Για το ΑΝΤΙ, ίσως, αλλά πιθανότατα συμφωνούμε στο “δια ταύτα”
—
* εκτός, ίσως, επί της λεπτομερείας ότι ήταν απίστευτος παλιοχαρακτήρας - ο φανατικός (και τσαντίλας) Παύλος δίπλα του θα έδειχνε καλοαναθρεμμένος πρόσκοπος!
January 4th, 2008 at 12:24 pm
Έχουν οι γονείς μου δεμένα σε τόμους όλα τα τεύχη από το 1974 μέχρι το μισό 1986 (τότε το βαρέθηκαν). Τα είχα διαβάσει όλα στα διαλείματα από το διάβασμα για Πανελλήνιες, ξεκινώντας φυσικά από τους Μποστ
January 4th, 2008 at 1:53 pm
“Μην επιθυμήσεις να δεις με τα μάτια των αλγορίθμων, ούτε τις Δυνάμεις, ούτε τον Χριστό, ούτε τους Αγγέλους γιατί κινδυνεύεις είτε να γελιοποιηθείς είτε να τρελλαθείς.”
Οι ένθεοι τηε ερήμου, απαιτούν και αυτοί τη δική τους προσέγγιση.
Σημ. “τα μάτια των αλγορίθμων” είναι δική μου προσθήκη. Τα υπόλοιπα είναι του Ευάγριου του Πόντιου, από το έργο του Δέησις. Ο Ευάγριος λέει εκεί: “τα μάτια του σώματος.”
January 4th, 2008 at 2:53 pm
asxeto, alla apo ola ta parapanw endiaferonta, emena mou kinhse thn periergeia o syndyasmos
twn oracle data functions kai samba.. An epitrepetai, ti exete skopo na ta kanete afta? Einai gia idia syntagh or different projects?
January 4th, 2008 at 3:25 pm
different projects. Στο ένα πρέπει να δω πώς θα τραβάω (στο db layer) το έτος από ένα varchar2 με μορφή [0-9]+,[0-9]+,[0-9]+,YYYYMMDDMISS,[0-9]+ και στο άλλο πρέπει να καταλάβω τα authentication backends του Samba. Το δεύτερο βασικά το κατάλαβα, το πρώτο με ταλαιπωρεί απίστευτα… Απ’ ό,τι καταλαβαίνω καμία σχέση τα regex στην Oracle με τα PCRE…
January 4th, 2008 at 4:49 pm
Τα 100 χρόνια μοναξιάς είναι αγαπημένο βιβλίο του Κλίντον.
January 4th, 2008 at 5:19 pm
Exw elaxisth empeira me Oracle regex (einai pantws POSIX compliant) kai pcre, alla den 8a ‘lega kamia sxesh meta3y tous.
Pi8anws 3ereis hdh ta parakatw kai gw den mporw na ta testarw twra gia na sou pw akrivws, alla 2 ways na kaneis afto pou 8es NOMIZW.
1) eite me REGEXP_SUBSTR opou xrhsimopeis meta characters gia na kaneis extract . to erwthma einai poious meta characters xrhsimopoieis;) mporeis na vreis mia lista edw. http://www.oracle.com/technology/oramag/webcolumns/2003/techarticles/rischert_regexp_pt2.html
2) convert se date me to_date kai meta xrhsimopoieis the extract function
(8a mou peis thewrhtika okay, sthn pra3h pws ginetai.. well an kolliseis mporw na ta prospa8isw sthn pra3h kapoia stigmh to weekend.)
January 5th, 2008 at 12:28 am
@mina thanks για τις ιδέες.
Αυτό που προσπαθούσα να κάνω ήταν να ορίσω κάτι σαν xtractYear(pstring varchar2) ώστε να λέω select * from [...] where xtractYear(”PackedData”) in (2005,2006,2007) αλλά στην πορεία συνειδητοποίησα ότι για να πάρω την απάντηση που θέλω δε χρειάζεται να *εξάγω* τίποτα από το PackedData. Voila:
select * from [...] where regexp_like(”PackedData”, ‘[0-9]+,[0-9]+,[0-9]+,200(5|6|7)[0-9]+’)
Μανίκι πάντως η Oracle…
January 5th, 2008 at 10:36 am
Καλή χρονιά, τζαίη.
Αφού διαβάζεις έτσι κι αλλιώς το Ιλλουμινάτι του Νταν Μπράουν, ίσως μπορείς να αποφανθείς κατά πόσον είναι εμνευσμένο (ή κλεμμένο) απο την ορίτζιναλ τριλογία “Illuminatus I,II,III (Eye of the Pyramid)” των Robert Shea και Robert Anton Wilson (δεκαετίας ‘70).
Περί Αγίου Αντωνίου, όλα καλά και άγια, αλλά…
Χθες είδα κι ένα ηλίθιο πρόγραμμα της ΕΤ3 για το Αβατον του Αγίου Όρους, με Παπαθεμελήδες και Σία να υπερασπίζονται το δικαίωμα των μοναχών να μην κολάζονται βλέποντας γυναίκες. Κανείς δεν είπε το πρόβλημα του ότι μερικοί από αυτούς κολάζονται βλέποντας άντρες…
Αν ο σκοπός του μοναχού είναι να καταπολεμήσει το Σατανά μέσω της αποφυγής της γυναίκας, αλλά κολάζεται, κακώς είναι μοναχός. Αν πάλι κολάζεται από άντρες πάλι κακώς είναι μοναχός…
Εεε…
Καλύτερα να γίνει Βουδιστής μοναχός, μερικά μοναστήρια Βουδιστών κάνουν και… σεξουαλικές τελετές διαλογισμού, κάθε λίγο και λιγάκι.
(Διάβασε και το βίο του Μιλαρέπα, ή κάτι ανάλογο)
January 5th, 2008 at 3:26 pm
sto allo post na mas kaneis kai parousiasi ton blogg sta opoia sixnazeis na simplirothei i eikona.
January 5th, 2008 at 3:32 pm
Άσε δεν έχω όρεξη να τσακώνομαι πάλι
January 5th, 2008 at 3:35 pm
Φίλε ίσα-ίσα που το ιδανικό μιας εντελώς αγάμητης ηθικής έχει σαν αποτέλεσμα πράγματα που σε εμάς δεν κάνουν καν εντύπωση (π.χ. ένα φιλί στο μάγουλο από την εξηντάρα θεία μας) σε αυτούς να προκαλούν σχεδόν οργασμό, και όσο για το good stuff δε νομίζω να μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο απίστευτα good τους φαίνεται.
Οπότε βρίσκω τους καλόγερους πολύ μπροστά. (σε αυτόν τον τομέα βέβαια)
January 5th, 2008 at 4:55 pm
Φίλε j95 όλα όσα γράφεις είναι δημιουργικό κωλοβάρεμα.
Όσο για το Illuminati διάβασε τι γράφει ο Αναγνώστου για το Da Vinci Code. Ισχύουν και για αυτό. Το Ψηφιακό Οχυρό το κατατάσσω στο πιο χαμένο χρόνο που έχω σπαταλήσει, ever.
January 5th, 2008 at 11:32 pm
Σκέψου μόνο πως μέχρι τον 3ο αι όπου ανέλαβε ο Αθανάσιος την κατάσταση, οι Χριστιανοί δεν μιλούσαν για την τριαδική θεότητα και έτσι, η νέα θρησκεία δεν πουλούσε με τίποτε στην πολυθεϊστική ανατολική μεσόγειο. Μέχρι που ανέλαβε project manager ο Αθανάσιος και την έσωσε την κατάσταση από βέβαιο εκφυλισμό.
Ναι, αυτό θα ήτανε σίγουρα. Δεν έπιασαν το target group.
ὁ ᾽Ιησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· ἐδό θη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. πορευθέν τες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος
῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.
ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν.
Ματθαίος, Παύλος, Ιωάννης…
January 6th, 2008 at 12:54 am
Σ’ αυτό που είπε ο Αθήναιος για τον Αθανάσιο, ας μου επιτραπεί να συμπληρώσω πως ο χριστιανισμός ευνοήθηκε και για έναν ακόμη λόγο, τεχνολογικό. Βιβλία.
Τα χριστιανικά βιβλία από τον τρίτο αιώνα και μετά κυκλοφορούσαν δεμένα με ράχη σαν τα σημερινά και με εικόνες. Μέχρι τότε είχαν κυρίως παπύρους που ξετυλίγονταν κι απ’ τις δυο μεριές. Ο πάπυρος είναι μέσο σειριακής προσπέλασης: για να ανοίξεις στο 7ο κεφάλαιο πρέπει να περάσεις τα πρώτα 6. Απευθύνεται κυρίως σε γραφιάδες που έτσι κι αλλιώς ήταν ιδεολογικά αμετάπειστοι. Το βιβλίο είναι μέσο τυχαίας προσπέλασης: Για να φτάσεις στο 7ο κεφάλαιο απλά ανοίγεις στο 7ο κεφάλαιο. Βάλε και τις εικόνες και έχεις το πιο user friendly μέσο της εποχής που βάστηξε για 1700 χρόνια και βάλε.
January 6th, 2008 at 8:32 am
Stream of consciousness anwser (βαριέμαι να τα εννόσω και θέλω και να τα πώ όλα)
Το αγαπημένο μου βιβλίο συνομωσιολογίας ήταν “Το Εκκρεμές” του Φουκό.
Για το άπαρτο του όρους την είδα και εγώ την εκπομπή κανωντας παρόμοιες σκέψεις, κυρίως όσων αφορά το ίντερνετ.
Α και το δόγμα της τριαδικότητας εκφράστηκε πρώτη φορα στη Νίκαια το 325 μεχρι τοτε επαιζαν διαφορα οπως πχ ο Αριανισμος που επικρατησε κιολας για αρκετες δεκαετιες χαρη στον Μεγαλο Κωνσταντινο.
Ο Pratchet με διασκεδασε αφάνταστα αλλα πρόσφατα διάβασα το τελευταίο του βιβλίο και έμεινα απλως πολυ ευχαριστημένος. Πρόσφατα είχε και την ταινία Hogfather στην μεταμεσονύχτια ζώνη, σε κάποιο κανάλι. Μέτρια.
Σήμερα το βράδυ είχα μια ωραία για τη μοναδα 731 της Ιαπωνιας στο Σκαι. Το Άουσβιτς της Κίνας. Εδειχνε ενα κυβερνητικό εθνίκι ιστορικό Ιάπωνα να λεει δεν έχουμε στοιχεία και η δημοσιογραφος του ετριψε μια βαλιτσα στοιχεία στη μούρη. Η αντίδραση του εθνικιού αναμενόμενη: Ντροπή > θυμός > άρνηση πραγματικότητας (”πλαστά”). Η εθελοδουλεια…
January 6th, 2008 at 1:37 pm
Αυτό πάντως με την Παολίνα να έχει πιο λεπτή μούρη ( και ξανθά μαλλιά) νόμίζω λεγόταν “για την αγάπη”
αλλά ρε πούστη, δε θυμάμαι και καλά.
μπράβο κκ ωραίο ποστ
January 7th, 2008 at 5:36 am
Poia Maria Geitovias… n “Maria la del Barrio” mnpws?!
[Kaln tyxn me tnv Samba, J. Exw kai gw eva Sambaserver poy kata diastnmata payei va eivai server... kai prepei va brw giati
Dev to brnka edw alla dev peirazei]
Parakalw va mnv sygxrwtizoyme oiktrotntes typoy “Da Vinci Code” me tnv mikroyla Remedios toy Markes, n me to koryfaio “Ekkremes”. Av mas trwei to kwlaraki mas gia tetoia, 8eoys kai kwdikes, as diabasoyme toylaxistov to “Roger’s Version” toy John Updike.
Yparxoyv megaloi paravo.i.koi syggrafeis (Pynchon, DeLillo, Mailer…) kai mn paravo.i.koi (Updike, Eco — ki as egrapse to parapavw koryfaio povnma syvwmosiologias) wste va mnv yparxei kairos gia toys Mpraoyv tns oikoymevns.
Kai… prosexete re, mnv kolastei kaveis
…kobovtas to se3.
iv- “toyto poieite eis emnv avamvnsiv” :-DDD -mooyvt
[Poios pnge sto ANTI gia Mpost?!
Emeva eixe o pateras moy palies EKLOGES. Ekei va deite Mpost 
]
January 9th, 2008 at 2:41 am
Θα λαλήσει ο Ιησούς και σε σένα αν συνεχίσεις τα σκληρά, J95.
Αν συνεχίσεις στην λατινοαμερικάνικη παραγωγή, δες το πρόσφατο του Cesar Aira: “An Episode in the Life of a Landscape Painter”. Το βιβλιαράκι είναι 97 σελίδες, αλλά πολύ σκληρό!
Καλή χρονιά και ευτυχισμένο 2008 αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.
January 9th, 2008 at 8:03 am
Διαβάσε το Βίο του Αγ. Αντώνιου του Φλωμπέρ και δεν θα απογοητευτείς. Λογοτεχνικό αριστούργημα.