κάνεις δύο θεμελιώδη λάθη. ΔΕΝ ασχολούμαι με μπλογκς περισσότερο από εσένα (γεγονός που με θλίβει, καθότι θα είχα το χρόνο να στα πω καλύτερα) και δεύτερον υποθέτεις ότι δεν έχω κάνει τίποτα παραπάνω από κομμωτική και κοσμοπόλιταν.
ΛΑΘΟς.

ένα είναι το γεγονός με την υποθεσούλα “μαρξ”
η θεωρία του ΑΠΕΤΥΧΕ στην πράξη.
αλλά έχεις δίκιο. μας προσέφερε πολλά στην πολιτική επιστήμη.
“πως να αποφεύγετε μαλακίες σαν και αυτές”

τώρα όσο για το ποιος συζητιέται και ποιος όχι, θα ξέρεις καλά, πως ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς που έμειναν στην ιστορία ήταν πολύ χοντροί μαλάκες αδερφέ μου.

υ.γ. όσο και όπως διάβασα μαρξ στη ζωή μου δεν έχει διαβάσει κανένας bombanovaς, αυτό είναι fact.

thnx kai gia ton xarakthrismo “meirakion”"

kai epiteloys anoikse kai ena rhmadoblog na goystareis trella
ta sxolia ta parasernei poly taxytera sto diaba toy ocommentoblogikos kalpasmos. mesa sto thorybo pws na akoyseis melwdies? plai sta ksera kaigontai kai ta xlwra. estw ki an kati tetoio erxetai se mia amhxanh antifash me thn gerontikh soy anoia.

GO AHEAD

Ε;

Ε;

Οι καιροι ου μενετοι, η γλαυξ της σοφιας δεν πεταει πια και κανεις δεν την αναζητα στις ανηλιαγες κατακομβες που κουρνιαζει - αν ζουσε ο Χεγκελ σιγουρα θα στεναχωρειτο αχρι θανατου.

Ουτω πως, κανεις δεν στρεφει πλεον το βλεμμα του σε μας τους μεγαλυτερους σε ηλικια - μας σπρωχνουν στα λεωφορεια, μας παιρνουν αγενως τη θεση στην ουρα στις τραπεζες που ξημεροβραδιζομαστε για να παρουμε τη συνταξη απο το Ταμειο Πνευματικων Ανθρωπων και Φιλοσοφων (Τ.Π.Α.Φ.), απαντωντας με ενα ειρωνικο μειδιαμα στις διαμαρτυριες μας, μας κοροιδευουν με χαχανα οταν μπαινουμε σε κανα ιντερνετ καφε να παιξουμε παιχνιδια που μας φερουν θυμησες απο τις ηρωικες μαχες στο Τεπελενι, την Κορυτσα, τους Αγιους Σαραντα (Call of Duty 2.5 Metaxas Line Edition). Τις προαλλες οταν σε ενα ιντερνετ καφε του Ζωγραφου με πηραν τα κλαμματα γιατι στο παιχνιδι ειδα εναν χαρακτηρα που ηταν φτυστος ο λοχαγος Κουτρουμπουσης απο την Ανω Μουσουνιτσα (εγω ειμαι απο την Κατω Μουσουνιτσα- θα μπορουσα να μιλαω ωρες για τον λοχαγο Κουτρουμπουση: ενας ανθρωπος θεριο αλλα ψυχη παιδιου. Τον φοβο δεν τον ηξερε - πρωτος δηλωνε παρων σε ολες τις επικινδυνες αποστολες, την πεινα την κοροιδευε παιζοντας μεταλωφονο με τα οστα του που διακρινονταν απο την ασιτια. Πεθανε λιγο εξω απο την Αυλωνα, λιγο πριν μπουμε στην πολη), ενας νεαρος, μειρακιο σχεδον, με εδειξε στην ομηγυρη του και καγχασε “Σιγα παππουλη, εχεις καταρρακτη και αμα αρχισεις να κλαις θα σου αδειασουν ολα τα υγρα” - ταραχτηκα τοσο που εριξα χαμαι τον φρεντο που επινα (μια απο τις λιγες πολυτελειες που επιτρεπω στον εαυτο μου), κατι που επετεινε το γενικοτερο γελωτα. Τι παιδιά, τι παιδεία! Φρονω πως αντι για Στυλιανιδη, ενας Στυλιαριδης τους χρειαζεται.

Αλλα ενεκα της γεροντικης μου ανοιας παρασυρθηκα σε θυμησες.

Ελεγα λοιπον οτι σε αυτο το γενικοτερο κλιμα ασεβειας, αγενειας, αβελτηριας και μαλθακοτητας, ξεπεσμου και σηψης, εμεις οι μεγαλυτεροι αισθανομαστε παραιτεροι, αχρηστοι, διαλυμενα τραμ σε ερειπωμενο αμαξοστασιο οπου Αλβανοι εργατες πιωμενοι απο φθηνο χυμα κρασι ερχονται και μας κατουρουν. Τρανη αποδειξη τοσα επιτυχημενα (οπως με διαβεβαιωνουν κ’ συναδελφοι) ποστ αλλα κανεις (κανεις!) δεν μπαινει στο κοπο να ενδιαφερθει, να δει ποιος ο συγγραφευς, τι αλλο πρεσβευει, μηπως εχει κατι αλλο να μας πει, να μας διδαξει, αυτος που καποτε γυριζε στη γη με δρασκελιες κ’ που τωρα μονο με το μυαλο μπορει να περιπλανιεται, περιμενοντας το πληρωμα του χρονου; Τι σοφια υπαρχει εν εμοι, σοφια που - λογω της αδιαφοριας των νεων - θα παρω μαζι μου, κομιζοντας την ως ναυλο για να διαβω την Αχερουσια!

Ομως το ποστ σου αυτο μου δινει ελπιδα. Οταν ενα μειρακιο σαν κ’ εσε, στα 12 του, βλεπει με τα καθαρια κ’ πανοπτικα ματια του τι δει γενεσθαι κ’ τι δει μανθανειν ισως, λεγω ισως, να υπαρχει η ελπις που ζητει ο Σαμαρακης.

Επανερχομαι στα εμπλογκια χαριν εσου και για χαρην σου.
Επανερχομαι αποφασισμενος να μην αφησω κανεναν -παρεξ του θανατου- να διακοψει την διαδικτυακη μεταλαμπαδευση της γνωσης κ’ της σωρευμενης εμπειριας μιας ολοκληρης γενιας, της δικιας μου.

Να μου σκεπαστεις καλα να μην κρυωσεις,

αττίλα μην μας εγκαταλείπεις. το ξέρουμε πως κατά βάθος είσαι μια ψυχή που κάποτε σπάραξε από θλίψη. κι ας είσαι ένας απάλευτος 40φευγαντάρης. κι ας ξεχνάς να βάζεις και τους τόνους. εμείς σε αγαπάμε.

ναι ρε αττίλα σ’αγαπάμε!! σαγαπάμε γαμωτοχριστόμας! μη μας αφήνεις σα νούφαρα απροστάτευτα σε νερά βαλτώδη που από καιρό έχουνε λιμνάσει. ήσουν το τρυφερό αγέρι που χάιδευε τα ανέγγιχτα τα πέταλά μας. και τώρα παντοτινά μουσκέψαν από το βόρβορο της σύγχρονης σκατιάς.