Οι δημοσιογράφοι όταν τους πήγαν το DVD είπαν (υποτίθεται) ότι δεν τους ενδιαφέρει η προσωπική ζωή του ΓΓ του ΥΠΠΟ. Τώρα που βγήκαν και οι φωτογραφίες, βλέπεις εδώ κι εκεί άρθρα του στυλ “όχι στον καννιβαλισμό της προσωπικής ζωής“.

ΟΚ. Υπάρχει ένα ρητό που το χρησιμοποιώ συχνά όταν βρίσκομαι σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα και δείχνει ότι ένας από τους δυο μας κάνει λάθος, πλην όμως πρέπει να παραδεχτώ ότι στην πραγματικότητα όποτε το λέω πιστεύω ότι μόνο εγώ έχω δίκιο και το πετάω έτσι ρητορικά για να ομορφύνει η κουβέντα. Το ρητό αυτό είναι “ή στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζω”.

Χωρίς να υποτιμώ τις άλλες (οικονομικές, πολιτικές) πλευρές του ζητήματος “Ζαχόπουλος”, μου κάνει εντύπωση ότι η πίτσι-πίτσι πτυχή θεωρείται βασικά μη-πτυχή. Η ίδια η κυβέρνηση σπρώχνει με χίλια μια αμιγώς ροζ εικόνα για το σκάνδαλο, θεωρώντας προφανώς ότι με αυτόν τον τρόπο ελαχιστοποιεί το πολιτικό κόστος.

Λες και το να πηδάνε μεγαλοστελέχη της διοίκησης τις υφιστάμενές τους είναι ας πούμε ο αξιοκρατικότερος και τιμιότερος τρόπος να δουλεύει ένα ευνομούμενο κράτος.

Αυτές οι φωτογραφίες μάγκες δεν είναι “προσωπική ζωή” κανενός. Αυτές οι φωτογραφίες είναι -ανάλογα με το ποιος πήρε πρωτοβουλίες και πίεσε καταστάσεις- είτε κατάχρηση εξουσίας, είτε δωροδοκία και δωροληψία.

Προσωπική ζωή έχεις με τους φίλους σου, την οικογένειά σου, τις φάτσες που γνωρίζεις στα μπαρ, τους γείτονές σου. Δεν έχεις με αυτούς που αξιολογείς την εργασία τους γιατί είναι κραυγαλέα τα ασυμβίβαστα που προκύπτουν. Εκτός αν είσαι σουλτάνος ή εμίρης και όχι αξιωματούχος δημοκρατικής χώρας.

Δεν είναι πρόβλημά μου ποιος έδωσε το DVD στον πρωθυπουργό και την όλη συζήτηση για τα απόρρητα τη βρίσκω πολύ κουκουρούκου.

Πολύ πιο σοβαρό θέμα είναι ο Μέγας Αντώνιος που όταν πήγε να μονάσει του την έπεσε όπως είπαμε το Πνεύμα της Πορνείας μαζί με άλλα δαιμόνια. Ακλόνητος ο Μέγας Αντώνιος, σε αντίθεση με τις χιλιάδες νέες που διαφθείρει σε καθημερινή βάση το Πνεύμα της Πορνείας. Όταν είδαν οι δαίμονες ότι δεν κατάφερναν τίποτα, αποφάσισαν να βάλουν τα μεγάλα μέσα:

Φυσικά απέτυχαν γιατί ο Μέγας Αντώνιος όταν είδε να του την πέφτουν τα θηρία τους είπε “καλά είστε τόσο ηλίθιοι; πόσο πιθανό θεωρείτε να μου επιτεθούν μαζί ένα λιοντάρι, ένα φίδι, μια αρκούδα και δεν ξέρω γω τι άλλο δεν τα πάει καλά με λιοντάρια φίδια και αρκούδες, κι όλα αυτά στη μέση της Ερήμου;”.

Τους ξεφτίλισε.

Η εξοικείωση με την ιστορική γραφή των λέξεων, τελικά, αποτελεί λεπτή πνευματική άσκηση, αφού συνδέεται με την προσπάθεια να γνωρίσει κανείς την αρχική βασική σημασία μιας λέξης και την οικογένεια των λέξεων που συνδέονται ετυμολογικά-σημασιακά μαζί της. Να γιατί η γλώσσα, όταν διδάσκεται δημιουργικά από εμπνευσμένους ευαίσθητους δασκάλους, αποτελεί μύηση στις διαδικασίες τής έκφρασης, τής σκέψης και τού πνεύματος και, κατ’ επέκτασιν, τού πολιτισμού ενός λαού.

Ο τύπος λέει βλακείες. Ο μόνος σοβαρός λόγος για την ιστορική ορθογραφία είναι η προς τα πίσω συμβατότητα. Όλα τα άλλα “επιχειρήματά” του μπορούν να χρησιμοποιηθούν εξίσου καλά (δηλαδή καθόλου) για να στηρίξουν:
-το πολυτονικό (η λεπτή πνευματική άσκηση του να σκέφτεσαι αν η λέξη που γράφεις πριν 2500 χρόνια θα έπαιρνε δασεία)
-την κατάργηση του πεζού λόγου και της κυριολεξίας (η λεπτή πνευματική άσκηση του να επικοινωνείς χρησιμοποιώντας με αλληγορικό τρόπο αποσπάσματα από τον “Ερωτόκριτο”)
-την κατάργηση των σημείων στίξης (η λεπτή πνευματική άσκηση του να σκέφτεσαι που αρχίζει και πού τελειώνει η κάθε λέξη και πρόταση)
-…

Διαβάζω το Βίο Αντώνιου του Μέγα υπό Αθανασίου του εξίσου Μέγα. Το έδωσε ένας παπάς στη Γ. στο δρόμο, “η Εκκλησία δε βλάπτει” της είπε. “Σε λογική ποσότητα” συμπληρώνω αλλά συμφωνώ με αυτό που ήθελε να πει[*]. Είναι βιβλιάρα. Ο Άγιος Αντώνιος ήταν πλούσιος αλλά τα έδωσε όλα στους φτωχούς εκτός από ελάχιστα που κράτησε για την αδερφούλα του και μετά πήγε και έγινε ερημίτης. Εκεί τον πλεύρισε ο διάβολος και τον κόλασε με καφριλίκια του τύπου “μα δε σκέφτεσαι την αδερφή σου που είναι ολομόναχη;”. Όμως η αγνή καρδιά και η ατσαλένια πίστη του νεαρού Αντωνίου δεν πτοήθηκαν και συνέχισε το ερημητηλίκι και κατά συνέπεια το δρόμο του προς το Θεό. Το καλύτερό μου είναι που πριν το κάνει αυτό τον ξεφτίλισε τελείως το διάβολο: “δεν έχεις καμία εξουσία πάνω μου”, του είπε, “εμένα Κύριός μου είναι ο Ιησούς Χριστός και να που ζαρώνεις ποταπό υποκείμενο μόνο και μόνο στο άκουσμα του ονόματός Του”. Εκεί έχω φτάσει.

Ταυτόχρονα διαβάζω το Illuminati του Dan Brown. Να σας πω την αλήθεια πιο πολύ action έχει ο Άγιος Αντώνιος. Και άμα ήξερα από Απόκρυφα Ευαγγέλια και μεσαιωνικούς θρύλους όσα ξέρω από φυσική (που δεν είναι και τραγικά πολλά), μάλλον ούτε τον Κώδικα Ντα Βίντσι θα είχα απολαύσει ιδιαίτερα. Όμως έχει φόνους και πλεκτάνες και μέχρι τη σελίδα 300κάτι που έχω φτάσει δεν έχει αποδειχθεί και πολύ προβλέψιμο οπότε μου αρέσει. Επίσης απ’ ό,τι έχω καταλάβει κυκλοφορούν στο Ιντερνετ πυροβολημένοι που το θεωρούν κάτι σαν ιστορικό ντοκουμέντο. Αυτό με διασκεδάζει.

Τόσα χρόνια η Γ. μου έλεγε να διαβάσω τα “100 χρόνια μοναξιάς” του Μάρκες κι εγώ έκανα κόνξες. Βασικά το πρόβλημα είναι ότι όταν με γνώρισε περνούσα φάση “Δράκοι και Φαντάσματα” η οποία δεν έχει τελειώσει ακόμα. Επίσης θεωρούσα ότι ήξερα όλα όσα έπρεπε να ξέρω για τη λατινοαμερικάνικη ψυχή από τις ατελείωτες ώρες τηλεθέασης της “Μαρίας της Γειτονιάς” και της “Παολίνας” και του άλλου με την Παολίνα που ήτανε πολύ πιο λεπτή η φάτσα της. Από τα βιβλία της Αλιέντε. Από τις αναλύσεις αριστερών στα “Αντί” της δεκαετίας του ‘70. Από τους κομπάρσους και τους κακούς στα Αμερικάνικα B-movies που δείχνει η τηλεόραση τις μικρές ώρες. Από την ιστορία των Ίνκα. Από τα διηγήματα του Σεπούλβεδα. Και όσο για το συγγραφικό ταλέντο του Μάρκες, το είχα εκτιμήσει πλήρως στο “Ναυαγό” (μιλάμε για ΠΕΙΝΕΣ), το παραδεχόμουν και δεν είχα καμία ανάγκη να διαβάσω για μαλακισμένες που όταν έχουν σφίξει οι κώλοι κατεβαίνει ένας άγγελος και τις ξελασπώνει γιατί αυτό το πράγμα είναι λαμεριά και άμα θέλεις κύριε να είσαι ρεαλιστής δεν επιτρέπεται να κλέβεις έτσι ερασιτεχνικά τον κόσμο της φανταστικής λογοτεχνίας. Η φανταστική λογοτεχνία είναι *πάντα* αυτοσυνεπής. Αν είναι να έχω κόσμο να εξαφανίζεται, θέλω να έχω και άλλες διαστάσεις, και όντα από αυτές τις διαστάσεις, και εντελώς διαφορετικούς κανόνες για την ύλη, το νου και την ενέργεια και τίποτα τρολ ή εξωγήινους, τέλος πάντων Δράκους και Φαντάσματα!

Φέτος όμως το καλοκαίρι έπαιζε στην τηλεόραση ένα κολομβιανό που ήταν στ’ αλήθεια κολομβιανό και όχι μεταγλωττισμένο. Πρωταγωνιστούσε η Καταλίνα. Ακούστε τώρα να δείτε η δεκαεξάχρονη Καταλίνα τι έπαθε: αναγκαζόταν να πουλιέται σε εμπόρους ναρκωτικών, για να μαζέψει λεφτά για την πλαστική στήθους που θα της επέτρεπε να πουλιέται ακόμα ακριβότερα σε ακόμα πιο πλούσιους εμπόρους ναρκωτικών! Κι όλα αυτά παρ’ όλο που η μάνα της την πίεζε να τελειώσει το σχολείο και ο αδερφός της είχε βρει δουλειά σαν μπράβος-δολοφόνος για λογαριασμό εμπόρων ναρκωτικών, ώστε να της εξασφαλίσει λεφτά για την πλαστική. Τόσο αυτή, όσο και όλοι οι υπόλοιποι, μάλλον ήταν ανίκανοι να αντιληφθούν το κυκλικό του όλου πράγματος. Αφήστε που έβαζε λόγια στους πελάτες της και αλληλοσκοτώνονταν. Και το σήμα για διαφημίσεις του σίριαλ είχε μια μικρή κουκλίτσα που της σφήνωνε ένα κοριτσάκι πλαστικά βυζιά. Σοβαρά το λέω.

Οπότε ξαναμπήκα σε κολομβιανή φάση, και τα Χριστούγεννα που βρήκα χρόνο ξεκίνησα (πολύ πριν από τα άλλα 2) τα 100 Χρόνια Μοναξιάς. Να πω την αλήθεια τσουλάει πολύ ευχάριστα και αρχίζω να το πιάνω αυτό το στυλ, το “μαγικό ρεαλισμό”.

Όμως τώρα τελείωσαν οι γιορτές, και πρέπει να διαβάσω Oracle και Samba οπότε όλα αυτά τα αφήνω στη μέση (και μάλιστα τον Άγιο Αντώνιο πολύ κοντά στην αρχή)…

[*] δεδομένου του μη λεκτικού σκηνικού.