…και ο υπόλοιπος πλανήτης ξεκινά να δονείται από τα 9 Ρίχτερ των Portishead:

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που έχει αναρτηθεί στο HEAL-Link αλλά και σε διάφορα sites Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (π.χ. εδώ) οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες δεν περιλαμβάνονται στις αναπτυξιακές προτεραιότητες της κυβέρνησης.

Αυτό σημαίνει ότι απειλούνται οι υπηρεσίες που παρέχουν στο κοινό τους (όλους τους φοιτητές, ερευνητές, καθηγητές, αλλά και κάθε πολίτη της χώρας), από τις οποίες εγώ προσωπικά θα κρατήσω το διευρυμένο ωράριο (οχτώ με οχτώ στο ΕΜΠ) και την ηλεκτρονική πρόσβαση σε 13.500 ηλεκτρονικά περιοδικά (π.χ. Elsevier). Αυτά όλα χρηματοδοτούνταν από το ΕΠΕΑΕΚ, που έχει λήξει. Οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες θα πρέπει να μειώσουν το προσωπικό τους, ίσως και στο μισό.

Σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να χρεώνουν οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες για όλα αυτά. Μετά συνειδητοποίησα ότι είναι αδύνατον ο ένας στους εκατό που ασχολείται να καλύψει όλο αυτό το κόστος. Μιλάμε για Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα, και όχι π.χ. για κωλόμπαρα στην Ελλάδα.

Οπότε καλά κάνει και η κυβέρνηση. Ενώ άμα έκοβε τίποτα παροχές τέταρτου παιδιού εφόσον έχει γεννηθεί πανσέληνο και κυβερνούσε ο Αντρέας την εποχή που διορίστηκε αυτή η μαλακισμένη, θα κάνανε όλοι σαν τρελοί. Α, ξέχασα, έτσι κάνουνε.

Πρέπει βέβαια να πω ότι έψαξα μισή ώρα να βρω πόσο ακριβώς στοιχίζουν όλα αυτά και δε βρήκα τίποτα. Αν βρείτε κάτι πείτε το.

(via)

ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ.

Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη:

Άμα κανένας κάνει τον κόπο να διαβάσει το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, θα διαπιστώσει μια μικρή λεπτομερειούλα που δεν πολυδιαφημίζεται:

Ω ναι. Όλα αυτά τα φρικτά (ανεβασμένα όρια, μειωμένες επικουρικές κλπ) που καταρρακώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ασφαλιστικά δικαιώματα, εμείς οι ασφαλισμένοι μετά το 1992 τα έχουμε ΗΔΗ. Έτσι τα κανονίσανε αυτοί που θίγονται τώρα όταν εμείς πηγαίναμε σχολείο, φροντίζοντας ταυτόχρονα να μην αυξηθούν καθόλου οι δικές τους εισφορές και να μη μειωθούν ούτε στο ελάχιστο οι συνταξάρες τους.

Η ΓΣΕΕ παρατηρεί (μέσω Ελευθεροτυπίας) ότι

Γυναίκες (ασφαλισμένες πριν το 1992), μητέρες ανηλίκων (ασφαλισμένες πριν το 1992), εργαζόμενοι στα βαρέα-ανθυγιεινά (όπως οι δημοσιογράφοι επαρχιακών εφημερίδων) και 40άρηδες με αρκετές δεκαετίες εργασίας στην πλάτη τους (συγκεκριμένα 2) καλούνται να θυσιάσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Κι όλα αυτά, προκειμένου να εξοικονομήσει το ασφαλιστικό περίπου 310 εκατ. ευρώ το χρόνο.

Σε αυτό το ύψος υπολογίζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ) την εξοικονόμηση πόρων. Για 310 λοιπόν εκατ. ευρώ, ποσό το οποίο αντιστοιχεί σε μονοψήφιο ποσοστό σε σχέση με τις ετήσιες ανάγκες του συστήματος, που προσεγγίζουν τα 47-48 δισ. ευρώ - κανείς δεν θα βγαίνει στη σύνταξη πριν από το 60ό έτος του.

(οι παρενθέσεις δικές μου)

Ισοδύναμα αυτό διαβάζεται “το κόστος που θα επωμισθούν σε χρόνια και χρήμα 1.000.000 ασφαλισμένοι του 1978-1992 είναι 310εκατομμύρια ευρώ”, ή 310 ευρώ για τον καθένα, ή @@ μπλε. Τι τους λένε δηλαδή τους μαλάκες; “Γευτείτε 310 ευρώ το χρόνο από το κόστος που ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΤΕ να λούζονται τα παιδιά σας” και αυτοί το θεωρούν απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Ρε άντε χεστείτε. Άμα είναι αρκετά ανθρώπινη για εμάς, είναι αρκετά ανθρώπινη και για εσάς.

Όλα αυτά δηλαδή είναι βλακείες που ελάχιστη σχέση έχουν με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και κυρίως την ουσία του νομοσχεδίου. Κατά τη γνώμη μου η σημαντική αλλαγή με το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, είναι η ενοποίηση των ταμείων. Και συγκεκριμένα τα άρθρα που λένε ότι τρεις μήνες μετά την ψήφιση του νόμου οι ενοποιημένοι φορείς επαναδιαπραγματεύονται για το σύνολο των ασφαλισμένων τους όλες τις συμβάσεις που είχαν υπογράψει οι κλάδοι υγείας των επιμέρους ταμείων (δείτε π.χ. άρθρο 25.5 για το ταμείο επαγγελματιών).

Θυμίζω ότι τα περισσότερα ταμεία πληρώνουν 20 ευρώ το κουτί με τις ασπιρίνες και 50 ευρώ την ακτινογραφία σε συμβεβλημένους προμηθευτές και κλινικές. Αν ήμουν κάποιος που πουλάει το κουτί με τις ασπιρίνες, σε τρεις μήνες θα αντιμετώπιζα μείωση των κερδών μου κατά 98%, οπότε θα είχα εκατομμύρια λόγους να γίνει τζέρτζελο και να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για άσχετα πράγματα. Επειδή βέβαια ζούμε στην Ελλάδα, πιθανότερο είναι ότι θα ήμουν κάποιος φέρελπις ασπιρινοπώλης of the blue persuasion που σε τρεις μήνες αναμένει να υπογράψει τη συμβασάρα της ζωής του για το σύνολο των μισθωτών της επικράτειας, οπότε πάλι θα με συνέφερε να γίνει τζέρτζελο για άσχετα πράγματα και όχι για τις αλλαγές στον κλάδο υγείας.

Αυτό το νομοσχέδιο δηλαδή είναι είτε όντως η σωτηρία του συστήματος, είτε το μεγαλύτερο ξαναμοίρασμα μπάζας σε γαλάζια παιδιά από τις 11 Μαρτίου 2004. Και κανένα MME και κανένα κόμμα δεν ασχολείται με αυτό. [γιατί άραγε...]

Είδα στην τηλεόραση ένα συνδικαλιστή της ΔΕΗ να ισχυρίζεται ότι ως έχουν τα πράγματα κανονικά θα έπρεπε να είχαμε το πολύ μισή ώρα διακοπή κάθε μέρα σε κάθε σημείο της επικράτειας, και συνεπώς οι πολύωρες διακοπές πρέπει να αποδωθούν σε σαμποτάζ εκ μέρους της κυβέρνησης. Στην ίδια γραμμή κινείται και αυτό το ποστ.

Η ισοδύναμη διατύπωση αυτού του ισχυρισμού είναι ότι (give or take την ανισοκατανομή του φορτίου στις ώρες της ημέρας) με το προσωπικό σε επίπεδα του 10% (προσωπικό ασφαλείας) και με τις μονάδες σε επίπεδα του 50% (οι μισές περίπου μονάδες είναι down), το σύστημα μπορεί να καλύψει πάνω από 90% της ζήτησης, και αυτό δε συμβαίνει επειδή η κυβέρνηση είναι κακιά.

Γεννιέται λοιπόν το αναπόφευκτο ερώτημα τι σκατά χρειάζεται το υπόλοιπο 90% του προσωπικού και το υπόλοιπο 50% των εργοστασίων. Γιατί σύμφωνα με το παραπάνω, αν δούλευε το 15% του προσωπικού και το 60% των εργοστασίων το σύστημα θα μπορούσε να καλύψει το 100% της ζήτησης, ακόμα και αν δύο ή τρία εργοστάσια έβγαιναν εκτός, ακόμα και αν ένας στους πέντε εργαζόμενους πάθαινε κάτι έκτακτο. Ακόμα και για την καλοκαιρινή ζήτηση που είναι 30% αυξημένη, θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα με ένα 20% του προσωπικού και με ένα 80% των εργοστασίων.

Τα νούμερα είναι από το μυαλό μου, αλλά χωρίς βλάβη της γενικότητας. Μια γενική απεργία υποτίθεται ότι προκαλεί σχεδόν 100% μείωση της παραγωγής και όχι σχεδόν 0% μείωση της παραγωγής. 0% μείωση της παραγωγής έχουμε όταν όλοι δουλεύουν στο φουλ!

Νομίζω λοιπόν ότι ο συνδικαλιστής αυτός έλεγε ψέματα. Άλλωστε ποιο ακριβώς είναι το νόημα της απεργίας αν κατά τα άλλα έχουμε κανονικά ρεύμα; Απλώς έχουμε 2008 και ο κόσμος βασίζεται πολύ περισσότερο στο ρεύμα απ’ ό,τι πριν 15 χρόνια (π.χ. τότε δεν υπήρχε τηλεργασία και e-banking, ούτε ήταν τόσο διαδεδομένα τα μηχανήματα οξυγόνου στο σπίτι, ούτε είχε κάθε υπάλληλος έναν υπολογιστή στο γραφείο του), οπότε είναι και πολύ λιγότερο πρόθυμος να συγχωρήσει μια διακοπή. Τώρα λοιπόν τρέχουνε και δε φτάνουνε να μας πείσουν ότι όόόχι, στιγμή δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι αν απεργήσουν θα μείνουμε χωρίς ρεύμα.

Νομίζω επίσης ότι και η κυβέρνηση λέει ψέματα, π.χ. για τη σύγκρουση των δύο τραμ την προηγούμενη εβδομάδα εγώ δεν το πιστεύω με τίποτα ότι ήταν από τη διακοπή, κι αυτό γιατί α) οι γραμμές των μεταφορικών μέσων είναι γραμμές ασφαλείας και συνεπώς το τελευταίο πράγμα που θα πάψει να δουλεύει σε αυτή τη χώρα έτσι και πεθάνουμε όλοι και β) σιγά που δεν γίνεται μια παρόμοια μαλακία με το τραμ κάθε τρεις και λίγο.