Don’t Kiss The Frog

…και ο υπόλοιπος πλανήτης ξεκινά να δονείται από τα 9 Ρίχτερ των Portishead:

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που έχει αναρτηθεί στο HEAL-Link αλλά και σε διάφορα sites Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (π.χ. εδώ) οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες δεν περιλαμβάνονται στις αναπτυξιακές προτεραιότητες της κυβέρνησης.

Αυτό σημαίνει ότι απειλούνται οι υπηρεσίες που παρέχουν στο κοινό τους (όλους τους φοιτητές, ερευνητές, καθηγητές, αλλά και κάθε πολίτη της χώρας), από τις οποίες εγώ προσωπικά θα κρατήσω το διευρυμένο ωράριο (οχτώ με οχτώ στο ΕΜΠ) και την ηλεκτρονική πρόσβαση σε 13.500 ηλεκτρονικά περιοδικά (π.χ. Elsevier). Αυτά όλα χρηματοδοτούνταν από το ΕΠΕΑΕΚ, που έχει λήξει. Οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες θα πρέπει να μειώσουν το προσωπικό τους, ίσως και στο μισό.

Σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να χρεώνουν οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες για όλα αυτά. Μετά συνειδητοποίησα ότι είναι αδύνατον ο ένας στους εκατό που ασχολείται να καλύψει όλο αυτό το κόστος. Μιλάμε για Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα, και όχι π.χ. για κωλόμπαρα στην Ελλάδα.

Οπότε καλά κάνει και η κυβέρνηση. Ενώ άμα έκοβε τίποτα παροχές τέταρτου παιδιού εφόσον έχει γεννηθεί πανσέληνο και κυβερνούσε ο Αντρέας την εποχή που διορίστηκε αυτή η μαλακισμένη, θα κάνανε όλοι σαν τρελοί. Α, ξέχασα, έτσι κάνουνε.

Πρέπει βέβαια να πω ότι έψαξα μισή ώρα να βρω πόσο ακριβώς στοιχίζουν όλα αυτά και δε βρήκα τίποτα. Αν βρείτε κάτι πείτε το.

(via)

ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ.

Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη:

Άμα κανένας κάνει τον κόπο να διαβάσει το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, θα διαπιστώσει μια μικρή λεπτομερειούλα που δεν πολυδιαφημίζεται:

Ω ναι. Όλα αυτά τα φρικτά (ανεβασμένα όρια, μειωμένες επικουρικές κλπ) που καταρρακώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ασφαλιστικά δικαιώματα, εμείς οι ασφαλισμένοι μετά το 1992 τα έχουμε ΗΔΗ. Έτσι τα κανονίσανε αυτοί που θίγονται τώρα όταν εμείς πηγαίναμε σχολείο, φροντίζοντας ταυτόχρονα να μην αυξηθούν καθόλου οι δικές τους εισφορές και να μη μειωθούν ούτε στο ελάχιστο οι συνταξάρες τους.

Η ΓΣΕΕ παρατηρεί (μέσω Ελευθεροτυπίας) ότι

Γυναίκες (ασφαλισμένες πριν το 1992), μητέρες ανηλίκων (ασφαλισμένες πριν το 1992), εργαζόμενοι στα βαρέα-ανθυγιεινά (όπως οι δημοσιογράφοι επαρχιακών εφημερίδων) και 40άρηδες με αρκετές δεκαετίες εργασίας στην πλάτη τους (συγκεκριμένα 2) καλούνται να θυσιάσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Κι όλα αυτά, προκειμένου να εξοικονομήσει το ασφαλιστικό περίπου 310 εκατ. ευρώ το χρόνο.

Σε αυτό το ύψος υπολογίζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ/ΓΣΕΕ) την εξοικονόμηση πόρων. Για 310 λοιπόν εκατ. ευρώ, ποσό το οποίο αντιστοιχεί σε μονοψήφιο ποσοστό σε σχέση με τις ετήσιες ανάγκες του συστήματος, που προσεγγίζουν τα 47-48 δισ. ευρώ - κανείς δεν θα βγαίνει στη σύνταξη πριν από το 60ό έτος του.

(οι παρενθέσεις δικές μου)

Ισοδύναμα αυτό διαβάζεται “το κόστος που θα επωμισθούν σε χρόνια και χρήμα 1.000.000 ασφαλισμένοι του 1978-1992 είναι 310εκατομμύρια ευρώ”, ή 310 ευρώ για τον καθένα, ή @@ μπλε. Τι τους λένε δηλαδή τους μαλάκες; “Γευτείτε 310 ευρώ το χρόνο από το κόστος που ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΤΕ να λούζονται τα παιδιά σας” και αυτοί το θεωρούν απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Ρε άντε χεστείτε. Άμα είναι αρκετά ανθρώπινη για εμάς, είναι αρκετά ανθρώπινη και για εσάς.

Όλα αυτά δηλαδή είναι βλακείες που ελάχιστη σχέση έχουν με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και κυρίως την ουσία του νομοσχεδίου. Κατά τη γνώμη μου η σημαντική αλλαγή με το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, είναι η ενοποίηση των ταμείων. Και συγκεκριμένα τα άρθρα που λένε ότι τρεις μήνες μετά την ψήφιση του νόμου οι ενοποιημένοι φορείς επαναδιαπραγματεύονται για το σύνολο των ασφαλισμένων τους όλες τις συμβάσεις που είχαν υπογράψει οι κλάδοι υγείας των επιμέρους ταμείων (δείτε π.χ. άρθρο 25.5 για το ταμείο επαγγελματιών).

Θυμίζω ότι τα περισσότερα ταμεία πληρώνουν 20 ευρώ το κουτί με τις ασπιρίνες και 50 ευρώ την ακτινογραφία σε συμβεβλημένους προμηθευτές και κλινικές. Αν ήμουν κάποιος που πουλάει το κουτί με τις ασπιρίνες, σε τρεις μήνες θα αντιμετώπιζα μείωση των κερδών μου κατά 98%, οπότε θα είχα εκατομμύρια λόγους να γίνει τζέρτζελο και να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για άσχετα πράγματα. Επειδή βέβαια ζούμε στην Ελλάδα, πιθανότερο είναι ότι θα ήμουν κάποιος φέρελπις ασπιρινοπώλης of the blue persuasion που σε τρεις μήνες αναμένει να υπογράψει τη συμβασάρα της ζωής του για το σύνολο των μισθωτών της επικράτειας, οπότε πάλι θα με συνέφερε να γίνει τζέρτζελο για άσχετα πράγματα και όχι για τις αλλαγές στον κλάδο υγείας.

Αυτό το νομοσχέδιο δηλαδή είναι είτε όντως η σωτηρία του συστήματος, είτε το μεγαλύτερο ξαναμοίρασμα μπάζας σε γαλάζια παιδιά από τις 11 Μαρτίου 2004. Και κανένα MME και κανένα κόμμα δεν ασχολείται με αυτό. [γιατί άραγε…]

Είδα στην τηλεόραση ένα συνδικαλιστή της ΔΕΗ να ισχυρίζεται ότι ως έχουν τα πράγματα κανονικά θα έπρεπε να είχαμε το πολύ μισή ώρα διακοπή κάθε μέρα σε κάθε σημείο της επικράτειας, και συνεπώς οι πολύωρες διακοπές πρέπει να αποδωθούν σε σαμποτάζ εκ μέρους της κυβέρνησης. Στην ίδια γραμμή κινείται και αυτό το ποστ.

Η ισοδύναμη διατύπωση αυτού του ισχυρισμού είναι ότι (give or take την ανισοκατανομή του φορτίου στις ώρες της ημέρας) με το προσωπικό σε επίπεδα του 10% (προσωπικό ασφαλείας) και με τις μονάδες σε επίπεδα του 50% (οι μισές περίπου μονάδες είναι down), το σύστημα μπορεί να καλύψει πάνω από 90% της ζήτησης, και αυτό δε συμβαίνει επειδή η κυβέρνηση είναι κακιά.

Γεννιέται λοιπόν το αναπόφευκτο ερώτημα τι σκατά χρειάζεται το υπόλοιπο 90% του προσωπικού και το υπόλοιπο 50% των εργοστασίων. Γιατί σύμφωνα με το παραπάνω, αν δούλευε το 15% του προσωπικού και το 60% των εργοστασίων το σύστημα θα μπορούσε να καλύψει το 100% της ζήτησης, ακόμα και αν δύο ή τρία εργοστάσια έβγαιναν εκτός, ακόμα και αν ένας στους πέντε εργαζόμενους πάθαινε κάτι έκτακτο. Ακόμα και για την καλοκαιρινή ζήτηση που είναι 30% αυξημένη, θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα με ένα 20% του προσωπικού και με ένα 80% των εργοστασίων.

Τα νούμερα είναι από το μυαλό μου, αλλά χωρίς βλάβη της γενικότητας. Μια γενική απεργία υποτίθεται ότι προκαλεί σχεδόν 100% μείωση της παραγωγής και όχι σχεδόν 0% μείωση της παραγωγής. 0% μείωση της παραγωγής έχουμε όταν όλοι δουλεύουν στο φουλ!

Νομίζω λοιπόν ότι ο συνδικαλιστής αυτός έλεγε ψέματα. Άλλωστε ποιο ακριβώς είναι το νόημα της απεργίας αν κατά τα άλλα έχουμε κανονικά ρεύμα; Απλώς έχουμε 2008 και ο κόσμος βασίζεται πολύ περισσότερο στο ρεύμα απ’ ό,τι πριν 15 χρόνια (π.χ. τότε δεν υπήρχε τηλεργασία και e-banking, ούτε ήταν τόσο διαδεδομένα τα μηχανήματα οξυγόνου στο σπίτι, ούτε είχε κάθε υπάλληλος έναν υπολογιστή στο γραφείο του), οπότε είναι και πολύ λιγότερο πρόθυμος να συγχωρήσει μια διακοπή. Τώρα λοιπόν τρέχουνε και δε φτάνουνε να μας πείσουν ότι όόόχι, στιγμή δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι αν απεργήσουν θα μείνουμε χωρίς ρεύμα.

Νομίζω επίσης ότι και η κυβέρνηση λέει ψέματα, π.χ. για τη σύγκρουση των δύο τραμ την προηγούμενη εβδομάδα εγώ δεν το πιστεύω με τίποτα ότι ήταν από τη διακοπή, κι αυτό γιατί α) οι γραμμές των μεταφορικών μέσων είναι γραμμές ασφαλείας και συνεπώς το τελευταίο πράγμα που θα πάψει να δουλεύει σε αυτή τη χώρα έτσι και πεθάνουμε όλοι και β) σιγά που δεν γίνεται μια παρόμοια μαλακία με το τραμ κάθε τρεις και λίγο.

Για αυτό εδώ. 

1) Ο Σαμαράς είναι θρασύτατος ψεύτης

2) Οι υπόλοιποι υπουργοί όταν συνειδητοποίησαν με τι κουκουρούκου άτομα μπλέξανε είπανε “δε γαμιέται ας βγάλουμε την ανακοίνωση να πάμε και για lunch κάποια στιγμή…”.

Δε μπορώ να αποφασίσω τι από τα δύο είναι πιθανότερο. Αυτό πάντως που έχει πιθανότητα 100% (βεβαιότητα) είναι ότι η Μεγάλη Βρετανία λέγεται Ηνωμένο Βασίλειο εδώ και 204 χρόνια. Κι αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το τι λέει ο Σαμαράς ή ο Μανδραβέλλης. Βεβαιότητα υπάρχει και για το ότι το ΗΒ αναφέρεται ως “Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας” σε όλες τις συνθήκες της ΕΕ, π.χ. στην συνθήκη προσχώρησης της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας

Παρακολουθώ πάντως με ενδιαφέρον το blog Cacofonix: ένας φανατικός αντικρατιστής που υπερασπίζεται με σχεδόν διπλάσιο φανατισμό την εταιρική ιδεολογία του ισχυρού κράτους (=εθνικοί μύθοι). Τηρουμένων των αναλογιών, είναι σαν ένας φανατικός αντικορπορατιστής να υπερασπίζεται το “Keep walking” και το “Κόκα-κόλα πάει με όλα”…

Νομίζω αυτό αποδεικνύει ότι δεν έχει σημασία τι ακριβώς λες, αλλά με πόσο ηλίθιο σκεπτικό το λες. Ο πειρασμός να αναφερθώ στο γενικότερο (και ως φαίνεται πανίσχυρο) πεδίο βαλκάνιας βλακείας της Θεσσαλονίκης που προφανώς πολώνει τις απόψεις των περισσότερων κατοίκων της πολύ μεγάλος αλλά δε θα υποκύψω.

Και μόνο το γεγονός ότι διεκδίκησε μια θέση δουλειάς (δηλαδή στον ήλιο μοίρα, όπως λέγαν οι παλιοί), με τον τρόπο που τη διεκδίκησε, την καθιστά, κατά τη γνώμη μου, τραγικό πρόσωπο και θύμα της σκληρής εποχής μας.

κλαψ \ /

για το τελευταίο ξέσπασμα του εθνικού μας Όπου Φυσάει ο Άνεμος.

Σκεφτόμουν ότι η βασική διαφορά του 1992 με σήμερα είναι ότι σήμερα τα κατεστημένα ΜΜΕ δεν έχουν το μονοπώλιο της υπερπραγματικότητας. Το 1992 ο Λάκης θα διάβαζε Μίκη και η εικόνα θα καθόταν στο συλλογικό θυμικό σαν μία ακόμα ηρωική στιγμή της ελληνικής αριστεράς. Το 2008 όμως ο Λάκης διαβάζει Μίκη και σε μία ώρα το κλιπάκι είναι στο youtube και μπορώ να το βάλω στο δικό μου blog και από κάτω να γράψω “πάρτε δυο μαλάκες”. Μπορεί να γράψω ανοησίες και να διαβάσετε ανοησίες αλλά τουλάχιστον δε θα είναι οι δικές τους ανοησίες.

update
Ειπώθηκε στα σχόλια ότι ο Λαζόπουλος δεν είναι πραγματικός αριστερός. Για μένα η λογική “ο Λαζόπουλος δεν είναι αριστερός” είναι πολύ παρόμοια με τη λογική “ο Μέγας Ιεροεξεταστής δεν ήταν Χριστιανός” και γενικά αυτή η λογική λέει ότι η Αριστερά είναι μία πλατωνική τέλεια οντότητα και οι δηλώνοντες αριστεροί είναι οι ατελείς ή και ψευδεπίγραφοι επί γης εκπρόσωποί της. Με αυτό δε μπορώ να συμφωνήσω, τουλάχιστον όχι στα πλαίσια πολιτικής ανάλυσης (φιλοσοφικά ας πούμε μπορώ να συμφωνήσω).

Ο ιδανικός αριστερός εκεί στον Κόσμο των Ιδεών μπορεί να είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος που τα έχει δώσει όλα για την κοινωνική δικαιοσύνη ή ξερωγωτι, αλλά οι κανονικοί αριστεροί της Ελλάδας είναι ένας χώρος που έχει δώσει το δικαίωμα στον κάθε εκατοντάχρονο να τους καλεί στα όπλα για τα δίκαια της φυλής διά στόματος ενός εμπορικότατου τηλεαστέρα και αυτό δεν είναι ΚΑΝ το πιο κωμικοτραγικό πράγμα ανάμεσα σε αυτά που κατά καιρούς έχουν κάνει ή ανεχτεί ή προωθήσει ή πιστέψει.

Δείτε και αυτό.

Παλιά έπαιζα Age of Mythology με το φίλο μου τον Α. Ο Α. πέρναγε πολύ εθνικιστική φάση, δηλαδή πίστευε ότι είμαστε γαλαξιακοί αποτέτοιοι και απόγονοι του Αρχανθρώπου των Πετραλώνων που πιστεύω είναι ένα από τα ανώτατα (ή μάλλον εξαιρετικά απογειμένα) στάδια ύπαρξης.

Οπότε έπαιρνε τους Έλληνες. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάρει τους Έλληνες.

Μου εξηγούσε ότι παρ’ όλο που πρόκειται για ένα παιχνίδι, αφού τα πλασματάκια έχουνε ελληνικά χαρακτηριστικά δεν υπάρχει περίπτωση να μη μπορούν να συντρίψουν τον αντίπαλο, ιδιαίτερα όταν υπερασπίζονται την περιοχή τους.

Εγώ πάλι διάβαζα τα hints. Άμα πήγαινες το ποντίκι πάνω από κάθε φιγούρα, σου έλεγε π.χ. “Good against Heroes, weak against infantry”. Οπότε έπαιρνα τους Βόρειους. Γιατί; Γιατί ήξερα ότι ο άλλος θα τσακιζόταν να μαζέψει άπειρο χρυσάφι και να φτιάξει δεκάδες Κολοσσούς που ήταν τα πιο τεράστια, γυαλιστερά και ανθεκτικά “τέρατα” (special units) των Ελλήνων. Και οι Βόρειοι ήταν ο μόνος λαός που σύμφωνα με τα hints οι απλοί “φαντάροι” του μπορούσαν να ξεσκίσουν οποιοδήποτε “τέρας” στις σπαθιές. (ενώ για τους άλλους λαούς έπρεπε να φτιάξεις “ήρωες”, λίγα και ακριβά units)

Οπότε τον νικούσα. Όχι πάντα (δεκάδες κολοσσοί είναι πολύ δύσκολος αντίπαλος και είχε γίνει τρομερά καλός στο να μαζεύει χρυσάφι και να ανεβαίνει επίπεδα μέσα στο μισάωρο που συμφωνούσαμε να μην την πέσουμε ο ένας στον άλλο) αλλά τις περισσότερες φορές -και πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι με νικούσε αυτός.

Και οι δύο αποζητούσαμε την προβλεψιμότητα. Αλλά εγώ σκεφτόμουν πιο επιστημονικά.

Η πλάκα είναι ότι κατά τη γνώμη μου όντως οι Έλληνες ήταν ο πιο δυνατός λαός του παιχνιδιού. Αλλά όχι άμα βασιζόσουν μαζικά στους Κολοσσούς.

για το τελευταίο ξέσπασμα του εθνικού μας Όπου Φυσάει ο Άνεμος. Θα προσθέσω μόνο ότι από τη στιγμή που παύεις να αγωνίζεσαι για ένα καλύτερο μέλλον και ξεκινάς να αγωνίζεσαι για ένα δοξασμένο παρελθόν μπορείς να αυτοαποκαλείσαι ό,τι θέλεις, αλλά αριστερός δεν είσαι. Με την ευκαιρία λάσπη και σκατά στους αριστερούς που δεν ξεφωνίζουν το ζωντανό τους σύμβολο, αποδεικνύοντας έτσι ότι δεν είναι παρά ελληναράδες που αντιλαμβάνονται τον κόσμο με τους ίδιους ακριβώς θρησκευτικούς όρους, έστω και σε πιο μαβί απόχρωση.

Σε σιτουασιονιστικό επίπεδο τώρα, σημειώστε πως το “ο Μίκης γράφει επιστολή” τείνει να γίνει κάτι σαν το “ο Πρέκας σπάει τη σιωπή του”. Στο κάτω-κάτω βρείτε τις διαφορές και σφυράτε μου…

(υπάρχει βέβαια η προφανής διαφορά του ύφους του Λαζόπουλου, αλλά είναι άλλης τάξης ζήτημα [βλ. όσα λέω παραπάνω για τους αριστερούς])