Παλιά έπαιζα Age of Mythology με το φίλο μου τον Α. Ο Α. πέρναγε πολύ εθνικιστική φάση, δηλαδή πίστευε ότι είμαστε γαλαξιακοί αποτέτοιοι και απόγονοι του Αρχανθρώπου των Πετραλώνων που πιστεύω είναι ένα από τα ανώτατα (ή μάλλον εξαιρετικά απογειμένα) στάδια ύπαρξης.

Οπότε έπαιρνε τους Έλληνες. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάρει τους Έλληνες.

Μου εξηγούσε ότι παρ’ όλο που πρόκειται για ένα παιχνίδι, αφού τα πλασματάκια έχουνε ελληνικά χαρακτηριστικά δεν υπάρχει περίπτωση να μη μπορούν να συντρίψουν τον αντίπαλο, ιδιαίτερα όταν υπερασπίζονται την περιοχή τους.

Εγώ πάλι διάβαζα τα hints. Άμα πήγαινες το ποντίκι πάνω από κάθε φιγούρα, σου έλεγε π.χ. “Good against Heroes, weak against infantry”. Οπότε έπαιρνα τους Βόρειους. Γιατί; Γιατί ήξερα ότι ο άλλος θα τσακιζόταν να μαζέψει άπειρο χρυσάφι και να φτιάξει δεκάδες Κολοσσούς που ήταν τα πιο τεράστια, γυαλιστερά και ανθεκτικά “τέρατα” (special units) των Ελλήνων. Και οι Βόρειοι ήταν ο μόνος λαός που σύμφωνα με τα hints οι απλοί “φαντάροι” του μπορούσαν να ξεσκίσουν οποιοδήποτε “τέρας” στις σπαθιές. (ενώ για τους άλλους λαούς έπρεπε να φτιάξεις “ήρωες”, λίγα και ακριβά units)

Οπότε τον νικούσα. Όχι πάντα (δεκάδες κολοσσοί είναι πολύ δύσκολος αντίπαλος και είχε γίνει τρομερά καλός στο να μαζεύει χρυσάφι και να ανεβαίνει επίπεδα μέσα στο μισάωρο που συμφωνούσαμε να μην την πέσουμε ο ένας στον άλλο) αλλά τις περισσότερες φορές -και πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι με νικούσε αυτός.

Και οι δύο αποζητούσαμε την προβλεψιμότητα. Αλλά εγώ σκεφτόμουν πιο επιστημονικά.

Η πλάκα είναι ότι κατά τη γνώμη μου όντως οι Έλληνες ήταν ο πιο δυνατός λαός του παιχνιδιού. Αλλά όχι άμα βασιζόσουν μαζικά στους Κολοσσούς.

This entry was posted on Wednesday, March 5th, 2008 at 12:59 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.