…και ο υπόλοιπος πλανήτης ξεκινά να δονείται από τα 9 Ρίχτερ των Portishead:
This entry was posted
on Friday, March 21st, 2008 at 4:13 pm and is filed under Μουσική.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
Εκείνο το περίπου συγκρότητα από το Μπρίστολ; Κάτι σαν Κώστας Χατζής με σάμπλς και φωνητικά της Μαρίζα Κωχ;
Καλό το κομμάτι άμα δεν το είχανε γράψει 7,000 άλλα συγκροτήματα new wave, dark, avant garde kai IDM 20 και 30 χρόνια προ των ιδίων. Όχι ακριβώς εννιά ρίχτερ λοιπόν, πιο πολύ σε 3,5 ρίχτερ με επίκεντρο το μέσον του Ατλαντικού φέρνει.
Όσο για την Πλάτωνος, ε, εντάξει, δεν είναι και όλα για όλους. Εδώ άλλοι ακούνε Νταλάρα, θα μου πείτε, θα κολλήσουμε με τους οπαδούς των Πόρτις;
Milise to thriskolipto ethniki. Den pas na agoraseis kana disko toy Gaitanoy, exoume kai paska se ena mina kai kati, pros to paron o giatros synista emvatiria, sfakianaki (ta patriotika), Mpakalako mias pou eiste pnevmatika paidia toy “aristerou” Karampelia kai thysika ton ethniko syntheti Miki. To mono pou leipei einai na vreite kanena kallitexni na melopoiisei Zourari.
Den pas na agoraseis kana disko toy Gaitanoy, exoume kai paska se ena mina kai kati, pros to paron o giatros synista emvatiria, sfakianaki (ta patriotika), Mpakalako mias pou eiste pnevmatika paidia toy “aristerou” Karampelia kai thysika ton ethniko syntheti Miki. To mono pou leipei einai na vreite kanena kallitexni na melopoiisei Zourari.
Η σκέψη σου αποτελεί μνημείο. Μακάρι όλα τα νέα παιδιά να είχαν την δική σου καθαρότητα πνεύματος.
(Comments wont nest below this level)
Comment by Servitoros
2008-03-24 09:07:34
Den einai epixeirima einai i pragmatikotita, rotiste kai ton giatro sas (i mallon tin ktiniatro sas) . Oso gia tin diavgeia toy pnevmatos, ofeilete sto oti tin anagnosi tou ardin (xeiroteri kai apo tin preza)
edit: sto oti ekopsa tin anagnosi tou ardin. Sygnomi gia ta lathi alla exo ntaglarei, mou epese sta xeria mou i rixi kai den antexa sto peirasmo.
Comment by bfo
2008-03-24 19:39:18
Θα ήθελα μόνο να σου επιστήσω την προσοχή σε μια ένσταση μου.
Ότι δηλαδή το κείμενο σου βρίθει ad hominen, ανακριβειών, γενικεύσεων του πρωκτέως (sic) και γενικά, εκφράζει αυτό που ονομάζει ο λαός μας “άρτζι, μπούρτζι και λουλάς”. Αδυνατώ επίσης να συλλάβω την σχέση μου με τον “σύντροφο Αλφόνσο”.
Σε κάθε περίπτωση, αφού πιστεύεις ότι εκφράζεις τις γνήσιες δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις για το καλό της ανθρωπότητας, δεν μπορώ παρά να δεχθώ ότι ο σκοπός ενδεχομένως αγιάζει τα μέσα.
Επομένως αν συμπεριφέρεσαι ως κοινός υβριστής στο σχόλιο σου, αυτό είναι επειδή είσαι πεπεισμένος για την ανάγκη της πάταξης των σκουληκιών σαν και του λόγου μου με κάθε μέσο.
Εύχομαι καλή επιτυχία στον αγώνα σου.
Comment by bfo
2008-03-24 19:43:30
Α, να πω ότι δεν διέφυγε της αντιλήψεως μου και η προσπάθεια “ξεκαρφώματος” με την τάχα μου επίθεση στον “εθνικό συνθέτη Μίκη”.
Ήτοι, “arguments are not sufficiently instantiated”.
για τη Λένα Πλάτωνος δεν πήρα… μυρωδιά (pun intended)
αλλά για τους συμπαθείς Portishead, μου φάνηκε το κομμάτι σαν… εισαγωγή σε κάποιο άλλο κομμάτι που δυστυχώς δεν άρχισε ποτέ (μόνο στο τέλος, κάαατι πήγε να ακουστεί, αλλά τέλειωσε άδοξα).
Κοιτάξτε, τα προηγούμενα σχόλια με αναγκάζουν να γίνω λίγο πιο λεπτομερής. Πριν 10 χρόνια ένα κολλητάρι είχε φέρει ένα απίστευτο σούπερσκανκ και αφού την ακούσαμε είπαμε να μαλακιστούμε για να γελάσουμε, οι επιλογές ήταν δυο 1) ταινία του τσάκωνα 2) τραγούδια της λένας πλάτωνος, επιλέξαμε το δεύτερο, ρίξαμε κάτι απίστευτα γέλια, ωραία ήτανε, αλλά μέχρι εκεί. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου τυχαίο που την ακούνε όλοι οι δηθενιάρηδες, και στοιχηματίζω 20 ευρώ ότι το πραγματικό της επώνυμο είναι στις γενικες γραμμές του Κιτσοπούλογλου.
Ανώνυμε κατά την ταπεινή μου άποψη είναι τόσο απλό όσο αυτό:
J95, λίγο άκυρη η σύγκριση, μιας κι αν ήθελες να «φύγεις» απ’την κλάψα της Πλάτωνος (λέμε τώρα), δε θα πήγαινες στην κλάψα της Beth Gibbons!
Ουσιαστικά δε διαφέρουν και τρομερά- μη σου πω πως όσοι ακούνε Πλάτωνος είναι φανατικοί των Portishead (κι είμαι βέβαιος πως η Gibbons θα αρέσει στην Πλάτωνος, και πιθανόν κι οι Portishead να έβρισκαν ενδιαφέρουσα την spoken word ερμηνεία της Λ.Π.).
Κατά τα άλλα, οι Entheogenic και το psychedelic trance είναι πολύ πολύ μακριά από όλα αυτά (και τη διαφορά δεν την κάνει το sound engineering..)
Κατά τη γνώμη μου shottkey η κλάψα της Πλάτωνος δεν είναι η κλάψα της Πλάτωνος, είναι η στάνταρ κλάψα οποιουδήποτε ελληνικού ποιοτικού τραγουδιού εκτός από εκείνα που δεν είναι κλαψιάρικα αλλά χαρούμενα, i.e. παντελώς ηλίθια (π.χ. “με λένε Πόπη”).
Προσωπικά γουστάρω απίστευτα τους Portishead όχι τόσο για το στίχο όσο για το ότι η Beth έχει απίστευτη φωνή και ο κονσολάς τους έδειξε ότι η κονσόλα είναι μουσικό όργανο και όχι απλό εφέ.
Το κοινό στοιχείο της με τους Portishead που έκανε trigger και το ποστ είναι ότι και οι δύο κυκλοφορούν άλμπουμ μετά από πάρα πολλά χρόνια, την ίδια ακριβώς περίοδο.
Την ομοιότητα της Πλάτωνος με τους Entheogenic την εντόπισα στη χρήση Desi samples και μελωδιών (δες ας πούμε το τραγούδι της που έχει η ggl στο μπλογκ της, “βήχτα” ή κάπως έτσι, μετά άκου το Pagan Dream Machine ή το Kashmir Day Trip και θα καταλάβεις). Γενικά είναι κάποια πράγματα όπως η χρήση samples, το ραπάρισμα, το φιούζιον με ανατολίτικα που άμα τα κακοκάνει ο τελευταίος μαλάκας στην Ελλάδα θεωρούνται επανάσταση και avant guarde, ενώ στο εξωτερικό είναι μάλλον κοινότοπα και δείχνουν κυρίως επαγγελματικό sound engineering.
Κοίτα, δεν είναι ακριβώς έτσι, γιατί κι η Beth Gibbons στην ίδια κλάψα πατά, μη σε ξεγελά ή γλώσσα. Έχεις προσέξει τους στίχους του ‘Sour Times’;
Η Πλάτωνος δε χρησιμοποιεί samples όπως οι Enthoegenic (πόσο μάλλον όσο οι Portishead, που βασίζονται στα samples για να φτιάξουν μουσική), είναι κυρίως περίπτωση «συνθέτριας». Σαν έκφραση όμως, κινούνται πολύ κοντά οι δυο τους
Όσο για την psychedelic trance, μάλλον έφερες κακό παράδειγμα, μιας και το είδος πάσχει σοβαρά σε επίπεδο παραγωγής και sound engineering (ειδικά οι παραγωγές από Ισραήλ)- πέρα από το γεγονός ότι έχει ξεπεραστεί σήμερα τελείως από τα πράγματα.
Αλλά μιας και έχω καταλάβει πάνω κάτω τι σ’αρέσει, θα σου πρότεινα τους Gaudi
Είναι κρίμα να βλέπεις νέους ανθρώπους με τέτοια μυαλά. Γίνανε όλοι κριτικοί σε riality, έχουν όλοι άποψη για όλα και δίνουν συνεντέυξεις. Σχολιάζουν όλα αυτά που αλλάζουν τον κόσμο, τον ομορφαίνουν, τον ασχημαίνουν και τέλος πάντων αλληλεπιδρούν με αυτόν και δεν τον πιπιλούν σαν γλυφιτζούρι made in usa. Είναι ακόμη πιο κρίμα, η νόησή σου να φτάνει μέχρι εκεί που τα πλαστικά αυτιά σου φτάνουν . Είναι κρίμα επειδή σου αρέσουν τα σκυλάδικα και τα ψευτοέντεχνα να απορρίπτεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν άκουσαν ποτέ κλασσική μουσική, αλλά δεν άκουσα ποτέ από κανένα τους (ή τουλάχιστον κανένας δεν είχε τα αρχίδια να το κάνει) να λέει τον Μότσαρντ μαλάκα ή δήθεν ή πομπώδη. Μέχρι εκεί. Μέχρι εκεί φτάνουν τα ποδαράκια σας, μέχρι εκεί απλωθείτε. Μέχρι εκεί φτάνει το συναίσθημά σας, μην ερωτευτείτε και ξεφτιλίσετε κι αυτό το συναίσθημα. Ή τουλάχιστον μήν σχολιάζετε τον έρωτα, που με τόσο όμορφους στίχους περίγραψε η Λένα Πλάτωνος, αφού είστε ξένοι προς αυτόν, κοινώς ξενέρωτοι. Δεν έχω τίποτα με αυτούς που δεν γουστάρουν την Πλάτωνος, έχω με αυτούς που νομίζουν την προσωπική τους γνώμη γνόμωνα για τα πάντα. Δεν έχω τίποτα με αυτούς που δεν γουστάρουν τους Portishead, ήταν και θα παραμείνουν παράγωγα της αμερικανικής βιομηχανίας. Δεν έχω τίποτα με αυτούς που μισούν τα ναρκωτικά, απλά είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν δοκίμασαν ούτε θα δοκιμάσουν.
Αφού λοιπόν ξέρετε μόνο αυτά που κάποιοι προηγούμενοι σας εγγυήθηκαν ότι είναι καλά, μείνετε σε αυτά και περιοριστείτε στην ύβρη της ποιότητος στην χρήση της σαν λέξη. Ότι κι αν πείτε η Πλάτωνος θα μας θυμίζει πάντα πως αν δεν ήταν αυτή όλο αυτό το νέο ρεύμα που ξεκινάει από Κων/νο Β. και ανάθεμα κι αν ξέρω που έχει φτάσει, δεν θα υπήρχε, όπως και η trip hop θα ήταν άλλο είδος αν δεν υπήρχαν οι Massive Attack και οι Portishead. Ξέρω πολλούς που δεν ακούν αυτές τις μουσικές αλλά ακόμα πιο πολλούς που τις ακούν με αγάπη. Αγάπη είναι η λέξη που χαρακτηρίζει τη σχέση με τη μουσική, “κυρίες και κύριοι κριτικοί της μουσικής”. Αυτό κάνει τους μουσικούς να αλληλοεπηρρεάζονται και να αλληλοεπιδρούν. Δεν λέγεται αντιγραφή, ούτε κακέκτυπο, λέγεται μουσική.
Ότι κι αν πείτε η Πλάτωνος θα μας θυμίζει πάντα πως αν δεν ήταν αυτή όλο αυτό το νέο ρεύμα που ξεκινάει από Κων/νο Β. και ανάθεμα κι αν ξέρω που έχει φτάσει
Μη μιλάτε έτσι για τη Λένα Πλάτωνος, εγώ την αγαπάω! Δεν ξέρω και πολλά από μουσική, αλλά όταν την ακούω δονείται το μέσα μου κι αυτό μου αρκεί.
Γιατί έχουμε πάντοτε τόση όρεξη να βρίσουμε αυτόν που έχει διαφορετική άποψη από μας; Εμείς τα ξέρουμε όλα, κι όποιος διαφωνεί είναι αμόρφωτος, κι όποιος ακούει αυτό που δε μας αρέσει είναι δήθεν! Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα αν σεβόμασταν ο ένας τον άλλον!
Κομματαρα! (των portishead, οχι της θειας Λενας…)
Μοιάζει να φύτρωσε εκεί που κατούρησε η Grace Slick ( παρέα με τους Tangerine Dream) μάλλον, παρά εκεί που έκλασε η Πλάτωνος.
χο χο χο..
τίποτα σαν ένα παλιό-καλό apples vs oranges.
Ιδιαίτερα αν είναι περισσότερο turds vs oranges.
Η Λένα Πλάτωνος έκλασε…
επιτρέπεται να λέμε “έκλασε” για την Πλάτωνος;…
xe xe xe…
απίστευτος frog!
ποια είναι η λένα?
Οι γυναίκες δεν κλάνουν, δεν αγαπάνε, δεν γαμιούνται και προπάντων δεν χέζουν.
episis den kruwnoun, den ponane kai den pethainoun
(elpizw auto to sxolio mou na autokatastrafei kapote alla…)
Bravissimo times 2. Gia thn Platwnos (mas anagkazete na googlaroume na broume ton ka8e kammeno an8upotipota…) alla kuriws gia tous Portishead.
Portishead?
Εκείνο το περίπου συγκρότητα από το Μπρίστολ; Κάτι σαν Κώστας Χατζής με σάμπλς και φωνητικά της Μαρίζα Κωχ;
Καλό το κομμάτι άμα δεν το είχανε γράψει 7,000 άλλα συγκροτήματα new wave, dark, avant garde kai IDM 20 και 30 χρόνια προ των ιδίων. Όχι ακριβώς εννιά ρίχτερ λοιπόν, πιο πολύ σε 3,5 ρίχτερ με επίκεντρο το μέσον του Ατλαντικού φέρνει.
Όσο για την Πλάτωνος, ε, εντάξει, δεν είναι και όλα για όλους. Εδώ άλλοι ακούνε Νταλάρα, θα μου πείτε, θα κολλήσουμε με τους οπαδούς των Πόρτις;
Milise to thriskolipto ethniki. Den pas na agoraseis kana disko toy Gaitanoy, exoume kai paska se ena mina kai kati, pros to paron o giatros synista emvatiria, sfakianaki (ta patriotika), Mpakalako mias pou eiste pnevmatika paidia toy “aristerou” Karampelia kai thysika ton ethniko syntheti Miki. To mono pou leipei einai na vreite kanena kallitexni na melopoiisei Zourari.
Ο Servitoros σερβίρει φαρμάκι.
Μη μου τον Μίκη ακουμπάς με τα λιγδωμένα χέρια σου.
Siga min akoumpiso ton Miki. Xerete ti arrosties kouvalane ta zombie tou ethnikopatriotismou.
Milise to thriskolipto ethniki
Τα επιχειρήματα σου ακλόνητα.
Den pas na agoraseis kana disko toy Gaitanoy, exoume kai paska se ena mina kai kati, pros to paron o giatros synista emvatiria, sfakianaki (ta patriotika), Mpakalako mias pou eiste pnevmatika paidia toy “aristerou” Karampelia kai thysika ton ethniko syntheti Miki. To mono pou leipei einai na vreite kanena kallitexni na melopoiisei Zourari.
Η σκέψη σου αποτελεί μνημείο. Μακάρι όλα τα νέα παιδιά να είχαν την δική σου καθαρότητα πνεύματος.
Den einai epixeirima einai i pragmatikotita, rotiste kai ton giatro sas (i mallon tin ktiniatro sas) . Oso gia tin diavgeia toy pnevmatos, ofeilete sto oti tin anagnosi tou ardin (xeiroteri kai apo tin preza)
P.S. Filakia ston syntrofo Alfonso. http://tuki8eblom.blogspot.com/2008/03/blog-post_23.html
edit: sto oti ekopsa tin anagnosi tou ardin. Sygnomi gia ta lathi alla exo ntaglarei, mou epese sta xeria mou i rixi kai den antexa sto peirasmo.
Θα ήθελα μόνο να σου επιστήσω την προσοχή σε μια ένσταση μου.
Ότι δηλαδή το κείμενο σου βρίθει ad hominen, ανακριβειών, γενικεύσεων του πρωκτέως (sic) και γενικά, εκφράζει αυτό που ονομάζει ο λαός μας “άρτζι, μπούρτζι και λουλάς”. Αδυνατώ επίσης να συλλάβω την σχέση μου με τον “σύντροφο Αλφόνσο”.
Σε κάθε περίπτωση, αφού πιστεύεις ότι εκφράζεις τις γνήσιες δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις για το καλό της ανθρωπότητας, δεν μπορώ παρά να δεχθώ ότι ο σκοπός ενδεχομένως αγιάζει τα μέσα.
Επομένως αν συμπεριφέρεσαι ως κοινός υβριστής στο σχόλιο σου, αυτό είναι επειδή είσαι πεπεισμένος για την ανάγκη της πάταξης των σκουληκιών σαν και του λόγου μου με κάθε μέσο.
Εύχομαι καλή επιτυχία στον αγώνα σου.
Α, να πω ότι δεν διέφυγε της αντιλήψεως μου και η προσπάθεια “ξεκαρφώματος” με την τάχα μου επίθεση στον “εθνικό συνθέτη Μίκη”.
Ήτοι, “arguments are not sufficiently instantiated”.
για τη Λένα Πλάτωνος δεν πήρα… μυρωδιά (pun intended)
αλλά για τους συμπαθείς Portishead, μου φάνηκε το κομμάτι σαν… εισαγωγή σε κάποιο άλλο κομμάτι που δυστυχώς δεν άρχισε ποτέ (μόνο στο τέλος, κάαατι πήγε να ακουστεί, αλλά τέλειωσε άδοξα).
ΤΙ είναι αυτά τα πράματα;
Φτου να πάρει, τώρα είναι αδύνατο να ακούσω το κομμάτι ανεπηρέαστος από όλα αυτά τα comments…
Θα το ρίξω στην Λένα Πλάτωνος.
9 richter my ass
@omadeon
Στο τέλος πήγε να ακουστεί το εντυπωσιακό comeback του Ζαν Μισέλ Ζαρ στο πατάρι του Ιανού.
e pote!hahahaha.partistohead
Φίλε μου εφόσον την μουσική την ανακάλυψες πρόσφατα, φρόντισε να είσαι πιο προσεκτικός στις εκτιμήσεις του μεγέθους των σεισμών.
Το κομμάτι, κατά την ταπεινή μου άποψη, από μουσικής πλευράς είναι τόσο απλοϊκό όσο αυτό:
10 PRINT “HELLO WORLD ”
20 GO TO 10
Κοιτάξτε, τα προηγούμενα σχόλια με αναγκάζουν να γίνω λίγο πιο λεπτομερής. Πριν 10 χρόνια ένα κολλητάρι είχε φέρει ένα απίστευτο σούπερσκανκ και αφού την ακούσαμε είπαμε να μαλακιστούμε για να γελάσουμε, οι επιλογές ήταν δυο 1) ταινία του τσάκωνα 2) τραγούδια της λένας πλάτωνος, επιλέξαμε το δεύτερο, ρίξαμε κάτι απίστευτα γέλια, ωραία ήτανε, αλλά μέχρι εκεί. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου τυχαίο που την ακούνε όλοι οι δηθενιάρηδες, και στοιχηματίζω 20 ευρώ ότι το πραγματικό της επώνυμο είναι στις γενικες γραμμές του Κιτσοπούλογλου.
Ανώνυμε κατά την ταπεινή μου άποψη είναι τόσο απλό όσο αυτό:
julia_fractal {
<-0.0143,0.04,-0.37,-0.0143>
hyprcomplex
atanh
max_iteration 40
precision 35
texture{
Aluminum
}
finish {mirror}
}
ενδιαφέρον ως πειραματισμός αλλά ήθελε περισσότερη δουλειά.
Δηλαδή, άμα μ’αρέσει ο δίσκος πρέπει να αρχίσω θεραπεία με αντιδηθενιαρώδη;
Όχι αλλά θα σου πρότεινα να ακούσεις Entheogenic που παίζουν τα ίδια με τη διαφορά ότι έχουν (όπως όλοι οι ξένοι) πολύ καλύτερο sound engineering.
J95, λίγο άκυρη η σύγκριση, μιας κι αν ήθελες να «φύγεις» απ’την κλάψα της Πλάτωνος (λέμε τώρα), δε θα πήγαινες στην κλάψα της Beth Gibbons!
Ουσιαστικά δε διαφέρουν και τρομερά- μη σου πω πως όσοι ακούνε Πλάτωνος είναι φανατικοί των Portishead (κι είμαι βέβαιος πως η Gibbons θα αρέσει στην Πλάτωνος, και πιθανόν κι οι Portishead να έβρισκαν ενδιαφέρουσα την spoken word ερμηνεία της Λ.Π.).
Κατά τα άλλα, οι Entheogenic και το psychedelic trance είναι πολύ πολύ μακριά από όλα αυτά (και τη διαφορά δεν την κάνει το sound engineering..)
Κατά τη γνώμη μου shottkey η κλάψα της Πλάτωνος δεν είναι η κλάψα της Πλάτωνος, είναι η στάνταρ κλάψα οποιουδήποτε ελληνικού ποιοτικού τραγουδιού εκτός από εκείνα που δεν είναι κλαψιάρικα αλλά χαρούμενα, i.e. παντελώς ηλίθια (π.χ. “με λένε Πόπη”).
Προσωπικά γουστάρω απίστευτα τους Portishead όχι τόσο για το στίχο όσο για το ότι η Beth έχει απίστευτη φωνή και ο κονσολάς τους έδειξε ότι η κονσόλα είναι μουσικό όργανο και όχι απλό εφέ.
Το κοινό στοιχείο της με τους Portishead που έκανε trigger και το ποστ είναι ότι και οι δύο κυκλοφορούν άλμπουμ μετά από πάρα πολλά χρόνια, την ίδια ακριβώς περίοδο.
Την ομοιότητα της Πλάτωνος με τους Entheogenic την εντόπισα στη χρήση Desi samples και μελωδιών (δες ας πούμε το τραγούδι της που έχει η ggl στο μπλογκ της, “βήχτα” ή κάπως έτσι, μετά άκου το Pagan Dream Machine ή το Kashmir Day Trip και θα καταλάβεις). Γενικά είναι κάποια πράγματα όπως η χρήση samples, το ραπάρισμα, το φιούζιον με ανατολίτικα που άμα τα κακοκάνει ο τελευταίος μαλάκας στην Ελλάδα θεωρούνται επανάσταση και avant guarde, ενώ στο εξωτερικό είναι μάλλον κοινότοπα και δείχνουν κυρίως επαγγελματικό sound engineering.
Κοίτα, δεν είναι ακριβώς έτσι, γιατί κι η Beth Gibbons στην ίδια κλάψα πατά, μη σε ξεγελά ή γλώσσα. Έχεις προσέξει τους στίχους του ‘Sour Times’;
Η Πλάτωνος δε χρησιμοποιεί samples όπως οι Enthoegenic (πόσο μάλλον όσο οι Portishead, που βασίζονται στα samples για να φτιάξουν μουσική), είναι κυρίως περίπτωση «συνθέτριας». Σαν έκφραση όμως, κινούνται πολύ κοντά οι δυο τους
Όσο για την psychedelic trance, μάλλον έφερες κακό παράδειγμα, μιας και το είδος πάσχει σοβαρά σε επίπεδο παραγωγής και sound engineering (ειδικά οι παραγωγές από Ισραήλ)- πέρα από το γεγονός ότι έχει ξεπεραστεί σήμερα τελείως από τα πράγματα.
Αλλά μιας και έχω καταλάβει πάνω κάτω τι σ’αρέσει, θα σου πρότεινα τους Gaudi
Είναι κρίμα να βλέπεις νέους ανθρώπους με τέτοια μυαλά. Γίνανε όλοι κριτικοί σε riality, έχουν όλοι άποψη για όλα και δίνουν συνεντέυξεις. Σχολιάζουν όλα αυτά που αλλάζουν τον κόσμο, τον ομορφαίνουν, τον ασχημαίνουν και τέλος πάντων αλληλεπιδρούν με αυτόν και δεν τον πιπιλούν σαν γλυφιτζούρι made in usa. Είναι ακόμη πιο κρίμα, η νόησή σου να φτάνει μέχρι εκεί που τα πλαστικά αυτιά σου φτάνουν . Είναι κρίμα επειδή σου αρέσουν τα σκυλάδικα και τα ψευτοέντεχνα να απορρίπτεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν άκουσαν ποτέ κλασσική μουσική, αλλά δεν άκουσα ποτέ από κανένα τους (ή τουλάχιστον κανένας δεν είχε τα αρχίδια να το κάνει) να λέει τον Μότσαρντ μαλάκα ή δήθεν ή πομπώδη. Μέχρι εκεί. Μέχρι εκεί φτάνουν τα ποδαράκια σας, μέχρι εκεί απλωθείτε. Μέχρι εκεί φτάνει το συναίσθημά σας, μην ερωτευτείτε και ξεφτιλίσετε κι αυτό το συναίσθημα. Ή τουλάχιστον μήν σχολιάζετε τον έρωτα, που με τόσο όμορφους στίχους περίγραψε η Λένα Πλάτωνος, αφού είστε ξένοι προς αυτόν, κοινώς ξενέρωτοι. Δεν έχω τίποτα με αυτούς που δεν γουστάρουν την Πλάτωνος, έχω με αυτούς που νομίζουν την προσωπική τους γνώμη γνόμωνα για τα πάντα. Δεν έχω τίποτα με αυτούς που δεν γουστάρουν τους Portishead, ήταν και θα παραμείνουν παράγωγα της αμερικανικής βιομηχανίας. Δεν έχω τίποτα με αυτούς που μισούν τα ναρκωτικά, απλά είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν δοκίμασαν ούτε θα δοκιμάσουν.
Αφού λοιπόν ξέρετε μόνο αυτά που κάποιοι προηγούμενοι σας εγγυήθηκαν ότι είναι καλά, μείνετε σε αυτά και περιοριστείτε στην ύβρη της ποιότητος στην χρήση της σαν λέξη. Ότι κι αν πείτε η Πλάτωνος θα μας θυμίζει πάντα πως αν δεν ήταν αυτή όλο αυτό το νέο ρεύμα που ξεκινάει από Κων/νο Β. και ανάθεμα κι αν ξέρω που έχει φτάσει, δεν θα υπήρχε, όπως και η trip hop θα ήταν άλλο είδος αν δεν υπήρχαν οι Massive Attack και οι Portishead. Ξέρω πολλούς που δεν ακούν αυτές τις μουσικές αλλά ακόμα πιο πολλούς που τις ακούν με αγάπη. Αγάπη είναι η λέξη που χαρακτηρίζει τη σχέση με τη μουσική, “κυρίες και κύριοι κριτικοί της μουσικής”. Αυτό κάνει τους μουσικούς να αλληλοεπηρρεάζονται και να αλληλοεπιδρούν. Δεν λέγεται αντιγραφή, ούτε κακέκτυπο, λέγεται μουσική.
Αυτό τώρα το λέμε για καλό, έτσι;
Μη μιλάτε έτσι για τη Λένα Πλάτωνος, εγώ την αγαπάω! Δεν ξέρω και πολλά από μουσική, αλλά όταν την ακούω δονείται το μέσα μου κι αυτό μου αρκεί.
Γιατί έχουμε πάντοτε τόση όρεξη να βρίσουμε αυτόν που έχει διαφορετική άποψη από μας; Εμείς τα ξέρουμε όλα, κι όποιος διαφωνεί είναι αμόρφωτος, κι όποιος ακούει αυτό που δε μας αρέσει είναι δήθεν! Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα αν σεβόμασταν ο ένας τον άλλον!