Αναρωτιέμαι αν αυτή η εφημερίδα γράφει ποτέ κάτι σοβαρό. Αναφέρομαι στο άρθρο με τίτλο Ο μύθος της «επιδημίας» του AIDS.

Έλεος.

Ο δημοσιογράφος έπρεπε πρώτα απ’ όλα να συνειδητοποιήσει ότι η πρώτη παράγραφος έχει μια πληροφορία (”στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής πάσχουν όλες οι ομάδες του πληθυσμού από AIDS”) που αντιφάσκει με αυτό που ισχυρίζεται στη δεύτερη (”μόνο στις ομάδες υψηλού κινδύνου μεταδίδεται”). Επιπλέον είχε 12 μέρες στη διάθεσή του να διασταυρώσει με τον ΠΟΥ το άρθρο του Guardian που υιοθέτησε σαν απόλυτη αλήθεια. Θα μου πείτε πώς να το κάνεις αυτό αν απουσιάζει εντελώς η αντίθετη άποψη από την ιστορία σου; Έλα ντε.

Προβλεπόμενο κόστος είναι περίπου $50/bbl και ο κύκλος του προϊόντος (από τα αρχικά σκουπίδια μέχρι τα τελικά καυσαέρια) είναι carbon-negative, δηλαδή μειώνει το CO2. Οι πρώτες παραγωγικές μονάδες αναμένονται σε δύο χρόνια.

Πρέπει να νιώθουν πολύ μαλάκες στη Greenpeace τώρα που η μία major καμπάνια τους (”πεθαίνουμε από το CO2″) ακυρώνεται από τους Κακούς της άλλης (”μεταλλαγμένα”).

έμαθα ότι υπάρχει αυτό.

α..α…α ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

…και η διάκριση της σημαντικής λεπτομέρειας από την ασήμαντη χαρακτηρίζει το μηχανικό. Στην κηπουρική υπάρχει μία και μόνο βασική λεπτομέρεια:

Κανένας νόμος και κανένα σύστημα ηθικών αξιών δεν έχει να πει κάτι πάνω στο ζήτημα της κακομεταχείρισης φυτών.

Τα φυτά δηλαδή είναι ο πάτος της ιεραρχίας. Tην έχουν πιο άσχημα και από φανταστικές παντοδύναμες οντότητες που πληγώνονται άμα τον παίξεις στην τουαλέτα σου. Δεν υπάρχει ανωμαλία που να μη μπορεί να γίνει στα φυτά χωρίς καμία απολύτως ηθική επίπτωση. Και γίνεται. Για παράδειγμα το να σε διασταυρώνουν με τη γιαγιά σου και το κεφάλι του παιδιού σας να το κολλάνε στο σώμα μιας γκαμήλας μάλλον δεν είναι μέρος της καθημερινής σας ρουτίνας. Ενώ για τις λεμονιές είναι.

Μια κατηγορία δραστηριοτήτων που δεν μαστίζεται από ηθικούς φραγμούς είναι μια κατηγορία δραστηριοτήτων που επιτρέπει απίστευτους πειραματισμούς. Ποτίζεις πολύ. Ποτίζεις λίγο. Ψεκάζεις με Baygon. Ψεκάζεις με νερό. Αυξάνεις το φως. Μειώνεις το φως. Αφήνεις ένα μικροσκοπικό φυτό (π.χ. φράουλες) στην ίδια μικρή γλάστρα με ένα τεράστιο φυτό (π.χ. γιούκα) σε μέρος που ο αέρας μετακινεί πράματα των 40 κιλών και δεν ασχολείσαι καθόλου ενάμιση χρόνο…

Είναι φανερό ότι τα φυτά γουστάρουνε τη φάση. Να που έχουν και μια φορά δίκιο όλα τα συστήματα αξιών κλπ. Βέβαια τα φαινόμενα απατούν. Δεν είναι τόσο ότι τα φυτά γουστάρουνε τη φάση. Περισσότερο δεν είναι σε θέση να δυσαρεστηθούν με τη φάση. Κι αυτό γιατί το μέσο φυτό είναι ακριβώς το ίδιο ηλίθιο με το μέσο καζανάκι: πάρα μα πάρα πολύ. Κάποιες συμπεριφορές που δίνουν την ψευδαίσθηση της “εξυπνάδας” (ας πούμε ένα μικρό φυτό που αναπτύσσεται στο πλάι και μοιάζει να “αποφεύγει” το μεγαλύτερο φυτό δίπλα του) είναι στην πραγματικότητα απλές (φωτο)χημικές αντιδράσεις. Δεν είναι περισσότερο “συμπεριφορά” απ’ ό,τι η τάση του νερού να κυλάει προς τα κάτω. Το σημαντικό είναι να καταλάβεις ποιο είναι το “νερό” και πού είναι το “προς τα κάτω”. Και να σέβεσαι τα δικαιώματα των φυτών σου, δηλαδή το τίποτα.