Εδώ και αρκετό καιρό είχαμε XSS attacks από σπάμερς στο στο Welcome to Reality (έχουν γίνει θρασύτατοι) ενώ το DKTF είχε γίνει πάρα πολύ ασταθές. Έτσι αναγκάστηκα να αναβαθμίσω τα δύο wordpress 3-4 ολόκληρες εκδόσεις το καθένα. Δυστυχώς στη διάρκεια της όλης διαδικασίας έφαγε ένα ηλίθιο ψόφο κάποιο σκριπτ και δε μπορούσα να κάνω login. Οπότε ξύλωσα τα πάντα και τα ξαναέβαλα από την αρχή. Μέχρι να προσαρμόσω το template του 2005 στον κώδικα του 2008 (θα το κάνω αλλά με πολύ αργούς ρυθμούς και το site μάλλον θα ασχημαίνει κατά καιρούς) βολευτείτε με αυτό. Κατηγορίες και τέτοια θα εμφανιστούν αρκετά πιο σύντομα.

Πλέοντας στον ωκεανό της ανθρώπινης βλακείας, συχνά το μεγαλύτερο μυστήριο δεν είναι οι εξωφρενικές πεποιθήσεις καθεαυτές, αλλά το πώς ακριβώς κατάφερε κάποιος να καταλήξει στις εξωφρενικές πεποιθήσεις. Πάρτε για παράδειγμα την κλειδομαντεία. Κλειδομαντεία είναι η πρόβλεψη του μέλλοντος από τις κινήσεις που κάνει ένα κλειδί το οποίο κρέμεται από το τρίτο δάχτυλο του δεξιού χεριού μιας παρθένας την ώρα που της διαβάζουν τους Ψαλμούς. Μέσα από ποια ακριβώς νοητική διαδικασία οδηγήθηκε ο εφευρέτης της κλειδομαντείας στη συγκεκριμένη συνταγή για την πρόβλεψη του μέλλοντος; Θέλω να πω, γιατί “τρίτο δάχτυλο”, “δεξί χέρι”, “παρθένα” και “Ψαλμοί” και όχι π.χ. “ψωλότριχα”, “αριστερό αρχίδι”, “εξηντάρης” και “αποτελέσματα προ-πο”; Η ανθρωπότητα θα αναγκαστεί να συνεχίσει να πορεύεται στο σκοτάδι όσον αφορά αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα.

Ευτυχώς με τη ρεφλεξολογία δε συμβαίνει το ίδιο. Ρεφλεξολογία είναι η πεποίθηση ότι τα διάφορα μέρη του σώματος αντιστοιχούν σε περιοχές της παλάμης και της πατούσας. Κάνοντας απαλό μασάζ στις συγκεκριμένες περιοχές, εξασφαλίζεις την καλή λειτουργία των αντίστοιχων μερών του σώματος. Για παράδειγμα ζουλώντας την περιοχή της παλάμης που αντιστοιχεί στους πνεύμονες, θεραπεύεις μια δύσπνοια. Να ένας ρεφλεξολογικός χάρτης:

Σε σχέση με την κλειδομαντεία, η ρεφλεξολογία παρουσιάζει το αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα η σύλληψή της να είναι πιο εύκολα εξηγήσιμη. Εγώ τη φαντάζομαι κάπως έτσι:

Βρισκόμαστε στο 500π.Χ., και ο μέλλων Ιδρυτής της Ρεφλεξολογίας βρίσκεται στην τουαλέτα και αυτοσυγκεντρώνεται στη σκέψη της καλλιπύγου δούλας που μόλις παρέλαβε. Κρατά σφιχτά τον ανδρισμό του και προβαίνει σε επαναλαμβανόμενες παλινδρομικές κινήσεις του χεριού με διαρκώς μειούμενη περίοδο ταλάντωσης. Περνάνε πέντε λεπτά και ως διά μαγείας νιώθει τη σπονδυλική του στήλη να ανατριχιάζει, την αναπνοή του να επιταχύνεται και το σώμα του να οδηγείται στην πολυπόθητη κορύφωση. “Διάολε, αυτό ήταν εμπειρία”, σκέφτεται ο Μέλλων Ιδρυτής. Τότε η Ιερή Φλόγα της Έμπνευσης καψαλίζει τον εγκέφαλό του: “Κοίτα λοιπόν τι μπορείς να πετύχεις ζουλώντας την παλάμη σου“. And the rest is history…

* η αρχική εικόνα από το ομώνυμο άρθρο της αγγλικής wikipedia.

Σε αυτό.

Δε μπορείς να προσποιηθείς την αντικειμενικότητα:

Αυτά που λες, σε τελική αντικειμενική ανάλυση, είτε ισχύουν είτε όχι. Το πολύ-πολύ μερικά από αυτά να είναι undecidable, αλλά το undecidable είναι τρομερά πολύπλοκο για να το προσποιηθείς και ούτως ή άλλως δεν είναι αυτό η ουσία. Η ουσία είναι πως η αντικειμενικότητα είναι ιδιότητα του κειμένου, όχι του συγγραφέα.

Οπότε η συζήτηση για όρια καθίσταται περιττή.

Ντάξει ίσως το βλέπω πολύ τεχνικά.

Μεγαλώνοντας επαναπροσδιορίζεις διαρκώς αυτά που έχουν πραγματικά σημασία.

Αυτό που μου κάνει προσωπικά εντύπωση με την όλη φάση “Βατοπέδι”, είναι η θρησκοληψία των ανώτατων κυβερνητικών στελεχών. Όλοι μορφωμένοι, όλοι πανίσχυροι, όλοι ρομποτάκια του πνευματικού τους. Ανθρωπάρια που δαγκώσανε μεγαλύτερο κομμάτι σαρκικής πλεονεξίας απ’ ό,τι θα ονειρεύονταν ποτέ οι γιδοβοσκοί πρόγονοί τους. Για να ισορροπήσουν αγοράζουν πνευματική γαλήνη από το μόνο μαγαζί που γνώριζαν και οι γιδοβοσκοί πρόγονοί τους. Και πληρώνουν με το μόνο τρόπο που ξέρουν, δηλαδή με λεφτά του ελληνικού λαού. Εντελώς θλιβερά υποκείμενα.

Όπως πιθανόν έχετε παρατηρήσει τώρα τελευταία δε γράφω πολύ συχνά. Η αλήθεια είναι ότι έπιασα κι εγώ τον εαυτό μου να σκέφτεται όπως πολλοί άλλοι, ότι “δεν είναι όπως τα χρόνια της αθωότητας” και “τώρα δε μπορώ να γράψω ελεύθερα” και “μάλλον να το κλείσω”. Πλην όμως “τα χρόνια της αθωότητας” ήταν “τα χρόνια της κλίκας” που βασικά όλοι ήταν μέσα για το μπουρκουμέ (δε μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου όταν το έμαθα, εγώ σαν ηλίθιος να γράφω για τους ινδοευρωπαίους και την κλιματική αλλαγή και όλοι οι υπόλοιποι να γαμιούνται σε όλος τους πιθανούς συνδυασμούς). Και άμα είναι απλά δε γράφεις, δεν υπάρχει λόγος για θεατρικά “το κλείνω”, ούτε συνδρομή πληρώνει κανένας ούτε τίποτα.

Η αυτολογοκρισία είναι βέβαια ένα πρόβλημα:

1) Το δέντρο πιθανών αντιδράσεων στις περισσότερες φορές βγάζει ένα κάρο ηλίθια p-c κλαδιά, ή ίσως παραφυάδες. Ας πούμε είχα σκεφτεί να απαντήσω στον Αθήναιο που χαρακτήρισε “ανάλυση γένους αρσενικού” αυτό το άρθρο ότι μια πραγματική ανάλυση του διπόλου Palin-Clinton που θα αυτοαποκαλούνταν “γένους αρσενικού” και θα φιλοξενούνταν σε lifestyle έντυπο θα ξεκινούσε μάλλον με την παρατήρηση ότι η Palin έχει κάνει τουλάχιστον 5 φορές σεξ στη ζωή της, πράγμα που με κανέναν τρόπο δε μπορούμε να ισχυριστούμε με την ίδια ασφάλεια για τη Χίλαρι. Μετά όμως τρέχα να εξηγήσεις στην κάθε βιόλα ότι αυτό δεν είναι η δική σου γνώμη, είναι ένα αστείο που σκέφτηκες για να παρωδήσεις όσους αναλύουν τα πράγματα υπό σεξιστική οπτική γωνία αφήνοντας να εννοηθεί ταυτόχρονα ότι θεωρείς τα lifestyle περιοδικά εντελώς ηλίθια (και ναι το “βιόλα” το διάλεξα ακριβώς για να πέσω σαν χίλιοι διάβολοι στον πρώτο σχολιαστή που δε θα πιάσει επιτέλους το αστείο). Ίσως δεν είναι ένα ιδιαίτερα καλό αστείο, αλλά πάλι πoιο αστείο μπορεί να είναι πραγματικά καλό σε έναν κόσμο γεμάτο άτομα που θέλουν τρεις ώρες ανάλυση για να καταλάβουν ότι πρόκειται για αστείο;

2) δε γράφω ιδιαίτερα για την επικαιρότητα γιατί πρώτον τη θεωρώ στο μεγαλύτερο μέρος της συμβατική και αν όχι στάχτη στα μάτια σίγουρα εκτός θέματος, δεύτερον δε θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα (βέβαια ΠΟΤΕ δε θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα αλλά προφανώς το ύφος μου δίνει άλλη εντύπωση για λόγους παρόμοιους με το [1]) και τρίτον γιατί προτιμώ να διαβάζω άρθρα βιολογίας και αστρονομίας στη wikipedia παρά να ασχολούμαι με την επικαιρότητα. Βασικά μου φαίνεται αηδιαστικό και αυτό το “ωραία τους τα λέει ο j για το ασφαλιστικό”, και ποιος είναι ο j ρε στούρνοι που θα πρέπει να διαβάσετε τι έχει να πει για το ασφαλιστικό; Προσωπικά δίνω ελάχιστη σημασία στο τι έχουν να πουν για το ασφαλιστικό ακόμα και οι ειδικοί που πληρώνονται για αυτό.

3) βαριέμαι να γράψω το 3. Ήταν μια κουραστική μέρα. Οι τελευταίες 200 μέρες με ελάχιστα διαλλείματα ήταν πάρα πολύ κουραστικές μέρες. Γενικά κόβω πολλά ποστ πριν τα τελειώσω, είτε γιατί συνειδητοποιώ ότι γράφω μαλακίες είτε γιατί απλά βαριέμαι. Να ένα παράδειγμα:

Η αλήθεια είναι ότι όλον αυτόν τον καιρό ήμουν κάπως εντυπωσιασμένος από το επιχείρημα ότι η αβιογένεση είναι απίθανη, όπως εκφράζεται από υπολογισμούς που δίνουν την πιθανότητα μια χημική σούπα να οδηγήσει στο σχηματισμό ενός απλού αυτοαντιγραφικού βιολογικού μηχανισμού. “Η πιθανότητα να σχηματιστεί το DNA του πιο απλού ιού από μια σούπα με αμμωνία, κο δύο και ξερωγωτί είναι μία στις δέκα εις την ογδόντα χιλιάδες”, κάπως έτσι πάει ένα τέτοιο επιχείρημα.

Θα σας πω κι εγώ ένα τέτοιο επιχείρημα: έστω ότι έχουμε έναν όγκο από σωματίδια σκόνης και πάγου διεσπαρμένο σε μια ακτίνα τάξης έτους φωτός. Η πιθανότητα το 99% από αυτά να βρεθούν στο κέντρο της, σε ακτίνα δηλαδή ενός δευτερολέπτου φωτός είναι μία στις 994519296000000. Στέκει; Δε στέκει, γιατί υπάρχει η βαρύτητα που τα έλκει προς το κέντρο και τους δίνει την τάση να συσσωματώνονται.

Προφανώς κάποιος παρόμοιος μηχανισμός θα πρέπει να ισχύει για την αβιογένεση, που να μειώνει την πιθανότητα από τα εξωπραγματικά νούμερα που δίνονται

εκεί το έκοψα. Τι να τρέχεις να εξηγείς. Αυτά τα κάναμε στα 24 μας που νομίζαμε ότι υπάρχει πάνω από 0.0001% περίπτωση ο άλλος να θέλει πραγματικά να καταλάβει. Και στο κάτω-κάτω μπορεί να ήμουνα εγώ ο χαζός που όλα αυτά τα χρόνια του διέφευγε το προφανές του επιχειρήματος και όλοι οι υπόλοιποι να θεωρούν αυτόματα πως όταν μιλάμε για αβιογένεση μιλάμε για έναν τέτοιο μηχανισμό.

Κι αυτό το ποστ θα το κόψω εδώ γιατί βρίσκω την απαίτηση να έχουν τα κείμενα αρχή, μέση και τέλος απροκάλυπτα φασιστική. Το επόμενο θα είναι επετειακό.

Η άποψη ότι ο πρωταθλητισμός (=το κυνήγι των ρεκόρ) εξερευνά τα όρια του ανθρώπου ποτέ δε μου άρεσε. Δε βλέπω κάποιο ανθρώπινο όριο να μετακινείται όταν ένας άνθρωπινο σώμα καταφέρνει να τρέξει με 37,215km/h όταν το καλύτερο που είχαν πετύχει όλα τα προηγούμενα ανθρώπινα σώματα ήταν 37,005 km/h. Αυτό συμβαίνει σχεδόν κάθε μέρα (έστω και σε διαφορετική κλίμακα και με διαφορετικό μηχανισμό), λέγεται “εξέλιξη” και μπορούν να το κάνουν μέχρι και τα κωλοβακτηρίδια.

Η ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου σε κάτι τέτοιες καταστάσεις είναι ότι δαμάζει το άλογο και πηγαίνει με 70km/h, ή ανακαλύπτει τον κινητήρα εσωτερικής καύσης και τον τροχό και πηγαίνει με 210km/h, ή ανακαλύπτει το αεροπλάνο και πηγαίνει με 800km/h, ή ανακαλύπτει τον πύραυλο και πηγαίνει με 15.000km/h, ή στο κάτω-κάτω ανακαλύπτει την τηλεμεταφορά και πηγαίνει ακαριαία. Η ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου είναι δηλαδή ο νους, ο οποίος δεν έχει τέτοιου είδους όρια. Για την ακρίβεια μπορούμε να ορίσουμε για τις ανάγκες αυτού του ποστ τον νου σαν “τη δυνατότητα να αντιληφθείς ότι ζητούμενο είναι η μετάβαση από το Α στο Β, και όχι το τρέξιμο από το Α στο Β”.

Ντοπες-ξεντόπες, ο πρωταθλητισμός μπορεί να οριστεί σαν το να υποκρίνεσαι ότι δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα.

Ο νοών (sic) νοείτο (δις sic).

και η ζωή ξεπροβάλλει σε όλη της την πραγματικότητα. Το κράτος, η πολιτική και όλα αυτά γίνονται απλά ένα βάρος, ένα τσιμπούρι ας πούμε που κάθε τόσο απαιτεί κάποια από τα λεφτά σου ή κάποιον από τον χρόνο σου και αυτές τις φάσεις τις μαθαίνεις έτσι κι αλλιώς. Στην πραγματικότητα έχεις να κάνεις με ζέστες, με κίνηση, με υγεία, με τη γνώση, με τους ανθρώπους (με λίγη τύχη όχι με πολλούς ανθρώπους) και με πάρα πολλά άλλα. Και αν το δεις έτσι, δεν είναι και τρομερά άσχημα και είναι στο χέρι σου να βελτιωθεί.

Φαντάζομαι μετά από 2-3 χρόνια θα έχουν διαλυθεί τελείως οι ψευδαισθήσεις μου. Δεδομένα: Κάπως έτσι τα βλέπει ο Μανού Τσάο. Συμπέρασμα: είναι ο τρόπος που βιώνει την πραγματικότητα  ενστικτωδώς ο βολεμένος παύλα αρκετά έξυπνος ώστε να συνειδητοποιεί τι περίπου παίζει και να παρέχει μια προσέγγιση που μολονότι ουτοπική είναι σαφέστατα λειτουργικότερη από οτιδήποτε μπορεί να σκαρώσει κάποιος που ενημερώνεται από τα ΜΜΕ. “Την επανάσταση την κάνεις μέσα σου”. Μου θυμίζει τη user friendly ερμηνεία του Τζιχάντ σαν “εσωτερικός πόλεμος”: Μαλακίες (αλλά στο κάτω-κάτω τι σημασία έχει και ποτέ δεν ξέρεις).

* παρεκτός σαν διασκέδαση και χωνευτικό πίτσας ή άλλης λιχουδιάς, ή σπανιότερα σαν αναφορά.