Όπως πιθανόν έχετε παρατηρήσει τώρα τελευταία δε γράφω πολύ συχνά. Η αλήθεια είναι ότι έπιασα κι εγώ τον εαυτό μου να σκέφτεται όπως πολλοί άλλοι, ότι “δεν είναι όπως τα χρόνια της αθωότητας” και “τώρα δε μπορώ να γράψω ελεύθερα” και “μάλλον να το κλείσω”. Πλην όμως “τα χρόνια της αθωότητας” ήταν “τα χρόνια της κλίκας” που βασικά όλοι ήταν μέσα για το μπουρκουμέ (δε μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου όταν το έμαθα, εγώ σαν ηλίθιος να γράφω για τους ινδοευρωπαίους και την κλιματική αλλαγή και όλοι οι υπόλοιποι να γαμιούνται σε όλος τους πιθανούς συνδυασμούς). Και άμα είναι απλά δε γράφεις, δεν υπάρχει λόγος για θεατρικά “το κλείνω”, ούτε συνδρομή πληρώνει κανένας ούτε τίποτα.

Η αυτολογοκρισία είναι βέβαια ένα πρόβλημα:

1) Το δέντρο πιθανών αντιδράσεων στις περισσότερες φορές βγάζει ένα κάρο ηλίθια p-c κλαδιά, ή ίσως παραφυάδες. Ας πούμε είχα σκεφτεί να απαντήσω στον Αθήναιο που χαρακτήρισε “ανάλυση γένους αρσενικού” αυτό το άρθρο ότι μια πραγματική ανάλυση του διπόλου Palin-Clinton που θα αυτοαποκαλούνταν “γένους αρσενικού” και θα φιλοξενούνταν σε lifestyle έντυπο θα ξεκινούσε μάλλον με την παρατήρηση ότι η Palin έχει κάνει τουλάχιστον 5 φορές σεξ στη ζωή της, πράγμα που με κανέναν τρόπο δε μπορούμε να ισχυριστούμε με την ίδια ασφάλεια για τη Χίλαρι. Μετά όμως τρέχα να εξηγήσεις στην κάθε βιόλα ότι αυτό δεν είναι η δική σου γνώμη, είναι ένα αστείο που σκέφτηκες για να παρωδήσεις όσους αναλύουν τα πράγματα υπό σεξιστική οπτική γωνία αφήνοντας να εννοηθεί ταυτόχρονα ότι θεωρείς τα lifestyle περιοδικά εντελώς ηλίθια (και ναι το “βιόλα” το διάλεξα ακριβώς για να πέσω σαν χίλιοι διάβολοι στον πρώτο σχολιαστή που δε θα πιάσει επιτέλους το αστείο). Ίσως δεν είναι ένα ιδιαίτερα καλό αστείο, αλλά πάλι πoιο αστείο μπορεί να είναι πραγματικά καλό σε έναν κόσμο γεμάτο άτομα που θέλουν τρεις ώρες ανάλυση για να καταλάβουν ότι πρόκειται για αστείο;

2) δε γράφω ιδιαίτερα για την επικαιρότητα γιατί πρώτον τη θεωρώ στο μεγαλύτερο μέρος της συμβατική και αν όχι στάχτη στα μάτια σίγουρα εκτός θέματος, δεύτερον δε θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα (βέβαια ΠΟΤΕ δε θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα αλλά προφανώς το ύφος μου δίνει άλλη εντύπωση για λόγους παρόμοιους με το [1]) και τρίτον γιατί προτιμώ να διαβάζω άρθρα βιολογίας και αστρονομίας στη wikipedia παρά να ασχολούμαι με την επικαιρότητα. Βασικά μου φαίνεται αηδιαστικό και αυτό το “ωραία τους τα λέει ο j για το ασφαλιστικό”, και ποιος είναι ο j ρε στούρνοι που θα πρέπει να διαβάσετε τι έχει να πει για το ασφαλιστικό; Προσωπικά δίνω ελάχιστη σημασία στο τι έχουν να πουν για το ασφαλιστικό ακόμα και οι ειδικοί που πληρώνονται για αυτό.

3) βαριέμαι να γράψω το 3. Ήταν μια κουραστική μέρα. Οι τελευταίες 200 μέρες με ελάχιστα διαλλείματα ήταν πάρα πολύ κουραστικές μέρες. Γενικά κόβω πολλά ποστ πριν τα τελειώσω, είτε γιατί συνειδητοποιώ ότι γράφω μαλακίες είτε γιατί απλά βαριέμαι. Να ένα παράδειγμα:

Η αλήθεια είναι ότι όλον αυτόν τον καιρό ήμουν κάπως εντυπωσιασμένος από το επιχείρημα ότι η αβιογένεση είναι απίθανη, όπως εκφράζεται από υπολογισμούς που δίνουν την πιθανότητα μια χημική σούπα να οδηγήσει στο σχηματισμό ενός απλού αυτοαντιγραφικού βιολογικού μηχανισμού. “Η πιθανότητα να σχηματιστεί το DNA του πιο απλού ιού από μια σούπα με αμμωνία, κο δύο και ξερωγωτί είναι μία στις δέκα εις την ογδόντα χιλιάδες”, κάπως έτσι πάει ένα τέτοιο επιχείρημα.

Θα σας πω κι εγώ ένα τέτοιο επιχείρημα: έστω ότι έχουμε έναν όγκο από σωματίδια σκόνης και πάγου διεσπαρμένο σε μια ακτίνα τάξης έτους φωτός. Η πιθανότητα το 99% από αυτά να βρεθούν στο κέντρο της, σε ακτίνα δηλαδή ενός δευτερολέπτου φωτός είναι μία στις 994519296000000. Στέκει; Δε στέκει, γιατί υπάρχει η βαρύτητα που τα έλκει προς το κέντρο και τους δίνει την τάση να συσσωματώνονται.

Προφανώς κάποιος παρόμοιος μηχανισμός θα πρέπει να ισχύει για την αβιογένεση, που να μειώνει την πιθανότητα από τα εξωπραγματικά νούμερα που δίνονται

εκεί το έκοψα. Τι να τρέχεις να εξηγείς. Αυτά τα κάναμε στα 24 μας που νομίζαμε ότι υπάρχει πάνω από 0.0001% περίπτωση ο άλλος να θέλει πραγματικά να καταλάβει. Και στο κάτω-κάτω μπορεί να ήμουνα εγώ ο χαζός που όλα αυτά τα χρόνια του διέφευγε το προφανές του επιχειρήματος και όλοι οι υπόλοιποι να θεωρούν αυτόματα πως όταν μιλάμε για αβιογένεση μιλάμε για έναν τέτοιο μηχανισμό.

Κι αυτό το ποστ θα το κόψω εδώ γιατί βρίσκω την απαίτηση να έχουν τα κείμενα αρχή, μέση και τέλος απροκάλυπτα φασιστική. Το επόμενο θα είναι επετειακό.

Η άποψη ότι ο πρωταθλητισμός (=το κυνήγι των ρεκόρ) εξερευνά τα όρια του ανθρώπου ποτέ δε μου άρεσε. Δε βλέπω κάποιο ανθρώπινο όριο να μετακινείται όταν ένας άνθρωπινο σώμα καταφέρνει να τρέξει με 37,215km/h όταν το καλύτερο που είχαν πετύχει όλα τα προηγούμενα ανθρώπινα σώματα ήταν 37,005 km/h. Αυτό συμβαίνει σχεδόν κάθε μέρα (έστω και σε διαφορετική κλίμακα και με διαφορετικό μηχανισμό), λέγεται “εξέλιξη” και μπορούν να το κάνουν μέχρι και τα κωλοβακτηρίδια.

Η ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου σε κάτι τέτοιες καταστάσεις είναι ότι δαμάζει το άλογο και πηγαίνει με 70km/h, ή ανακαλύπτει τον κινητήρα εσωτερικής καύσης και τον τροχό και πηγαίνει με 210km/h, ή ανακαλύπτει το αεροπλάνο και πηγαίνει με 800km/h, ή ανακαλύπτει τον πύραυλο και πηγαίνει με 15.000km/h, ή στο κάτω-κάτω ανακαλύπτει την τηλεμεταφορά και πηγαίνει ακαριαία. Η ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου είναι δηλαδή ο νους, ο οποίος δεν έχει τέτοιου είδους όρια. Για την ακρίβεια μπορούμε να ορίσουμε για τις ανάγκες αυτού του ποστ τον νου σαν “τη δυνατότητα να αντιληφθείς ότι ζητούμενο είναι η μετάβαση από το Α στο Β, και όχι το τρέξιμο από το Α στο Β”.

Ντοπες-ξεντόπες, ο πρωταθλητισμός μπορεί να οριστεί σαν το να υποκρίνεσαι ότι δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα.

Ο νοών (sic) νοείτο (δις sic).

και η ζωή ξεπροβάλλει σε όλη της την πραγματικότητα. Το κράτος, η πολιτική και όλα αυτά γίνονται απλά ένα βάρος, ένα τσιμπούρι ας πούμε που κάθε τόσο απαιτεί κάποια από τα λεφτά σου ή κάποιον από τον χρόνο σου και αυτές τις φάσεις τις μαθαίνεις έτσι κι αλλιώς. Στην πραγματικότητα έχεις να κάνεις με ζέστες, με κίνηση, με υγεία, με τη γνώση, με τους ανθρώπους (με λίγη τύχη όχι με πολλούς ανθρώπους) και με πάρα πολλά άλλα. Και αν το δεις έτσι, δεν είναι και τρομερά άσχημα και είναι στο χέρι σου να βελτιωθεί.

Φαντάζομαι μετά από 2-3 χρόνια θα έχουν διαλυθεί τελείως οι ψευδαισθήσεις μου. Δεδομένα: Κάπως έτσι τα βλέπει ο Μανού Τσάο. Συμπέρασμα: είναι ο τρόπος που βιώνει την πραγματικότητα  ενστικτωδώς ο βολεμένος παύλα αρκετά έξυπνος ώστε να συνειδητοποιεί τι περίπου παίζει και να παρέχει μια προσέγγιση που μολονότι ουτοπική είναι σαφέστατα λειτουργικότερη από οτιδήποτε μπορεί να σκαρώσει κάποιος που ενημερώνεται από τα ΜΜΕ. “Την επανάσταση την κάνεις μέσα σου”. Μου θυμίζει τη user friendly ερμηνεία του Τζιχάντ σαν “εσωτερικός πόλεμος”: Μαλακίες (αλλά στο κάτω-κάτω τι σημασία έχει και ποτέ δεν ξέρεις).

* παρεκτός σαν διασκέδαση και χωνευτικό πίτσας ή άλλης λιχουδιάς, ή σπανιότερα σαν αναφορά.