Αν πάτε π.χ. εδώ και περιπλανηθείτε στο αστυνομικό δελτίο του Μαρτίου 2008, θα διαπιστώσετε ότι δε διαφέρει σε τίποτα το ουσιαστικό από αυτό του Μαρτίου 2009.

Ο μήνας ξεκίνησε δυνατά με δολοφονία μοτοσυκλετιστή στην Αχαρνών, ενώ μυστηριώδες πτώμα βρέθηκε στην Πάρνηθα. Στις 2 Μαρτίου πιστολίδια στο Βοτανικό, τηλεφωνήματα για βόμβες στο Χίλτον, 2 νεαροί λύσσαξαν στο ξύλο και λήστεψαν 67χρονο. Στις 3 Μαρτίου ξημερώματα έσκασε βόμβα στη Διεύθυνση Δασών Περιφέρειας Αττικής, και λίγες ώρες αργότερα οδηγός έσφαξε άλλον οδηγό για την προτεραιότητα, ενώ χρηματαποστολή των ΕΛΤΑ ληστεύθηκε στο Κορωπί. Την ίδια μέρα μια 64χρονη βρέθηκε άγρια δολοφονημένη στο διαμέρισμά της, με κίνητρο πιθανότατα τη ληστεία. Στις 4 Μαρτίου ένας Λιβανέζος γαζώθηκε στη μέση πολυσύχναστης διασταύρωσης, έσκασε βόμβα σε νυχτερινό κέντρο (από μαφιόζους), ένοπλη ληστεία σε τράπεζα. Στις 5 Μαρτίου επιτέθηκαν 20 νεαροί στη Δημοτική Αστυνομία Παγκρατίου, ανακαλύφθηκε ένα οπλοστάσιο σε μαγαζί στου Ψυρρή, ληστεύθηκε μια τράπεζα στο Νέο Ηράκλειο, τις έφαγε μια 88χρονη με κίνητρο τη ληστεία και υπήρξε φάρσα για βόμβα στα δικαστήρια της Πάτρας. Στις 6 επιτέθηκαν “κουκουλοφόροι με βαριοπούλες” στη Δημοτική Αστυνομία Φαλήρου, ληστεύθηκαν 2 υποκαταστήματα μιας τράπεζας στη Θεσσαλονίκη, συνελήφθη σάτυρος για απόπειρα βιασμού 14χρονης. Στις 7 ληστεία τράπεζας στη Λάρισα. Στις 8 συμπλοκή αλλοδαπών με 1 νεκρό στον Άγιο Παντελεήμονα. Στις 9 εκρηκτικός μηχανισμός σε ΑΤΜ στη Χερσόννησο Ηρακλείου. Στις 10 χειροβομβίδα σε καφετέρια στον Άγιο Παντελεήμονα, ενώ 50 νεαροί επιτέθηκαν σε περιπολικό στη Ν. Φιλαδέλφεια και το μπάζωσαν με σακιά άμμου. Η κατάσταση πάει έτσι μέχρι τα τέλη Μαρτίου 2008.

Αλλά τότε το μεγάλο μας πρόβλημα ήταν ο Ζαχόπουλος, και όλες αυτές οι ειδήσεις έγιναν το πολύ μονόστηλα. Σήμερα το μεγάλο μας πρόβλημα φαίνεται ότι είναι οι ξένοι, οι αναρχικοί και η συντηρητική στροφή της ελληνικής κοινωνίας που πρέπει κατεπειγόντως να ακουστεί και ικανοποιηθεί από τους κυβερνώντες, οπότε οι ίδιες ειδήσεις γίνονται οκτάστηλα ή δεκαπεντάλεπτα ρεπορτάζ και κινούν τις μυλόπετρες του Τρόμου. Δε λείπουν και οι βαρυσήμαντες αναλύσεις για το “πρώτο κύμα της Κρίσης” που εκδηλώνεται μέσα από την “ξαφνική έξαρση” της εγκληματικότητας (και φυσικά “δεν έχουμε δει ακόμα τα χειρότερα”).

(ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ, τον Ιούνιο ο Μήτσος ο Μπετατζής πληρώνει με επιταγή για ένα χρόνο μετά και αυτό είναι ελληνικές μπίζνες ας γιούζουαλ, τον Ιανουάριο ο Μήτσος ο μπετατζής πληρώνει με επιταγή για ένα χρόνο μετά και αυτό είναι η Παγκόσμια Κρίση)

Μιας και πιάσαμε τη συντηρητική στροφή, σε δημοσκόπηση των τελών του 2006 67% πίστευαν ότι οι κάμερες “περισσότερο προστατεύουν τα δικαιώματα του πολίτη” και 33% ότι “περισσότερο παραβιάζουν”. Πριν μια εβδομάδα, οι “περισσότερο παραβιάζουν” ήταν 39%. Η χιλιοτραγουδισμένη από τα ΜΜΕ συντηρητική στροφή της ελληνικής κοινωνίας είναι ότι αυξήθηκαν κατά 600.000 αυτοί που δε γουστάρουν κάμερες! Κι έχουν το θράσος να σου λένε “ο Πόλεμος είναι Ειρήνη, η Ελευθερία είναι Σκλαβιά” βρίζοντας ταυτόχρονα τους “opinion makers”  που “συσκοτίζουν το μήνυμα της κοινωνίας” (π.χ.)

Είμαι πολύ περίεργος να δω πού θα πάει το πράγμα.

Όταν λέω εγώ ότι η ψυχανάλυση είναι κολοκύθια τούμπανα, είμαι ο κακός και ο παλιαναίσθητος βρωμομηχανικάκιας που δεν καταλαβαίνει. Να λοιπόν τώρα: “κορυφαίοι ψυχαναλητές περιγράφουν τον κλονισμό της οικογένειας, την κρίση παιδείας και υπενθυμίζουν τη δύναμη της αγάπης“.

Γιατί λοιπόν κλονίζεται η οικογένεια; Μα φυσικά επειδή

η σεξουαλική απελευθέρωση επιφέρει χαλάρωση των ηθών και του δεσμού του γάμου

και επειδή

όταν η γυναίκα δουλεύει, αναγκάζεται να αφήνει σε άλλους την επιμέλεια του παιδιού, ιδίως στα κρίσιμα πρώτα χρόνια

που είναι ΤΖΙΖ να βλέπει το παιδί άλλα πρόσωπα, γιατί

κυρίως, στο πρώτο έτος, που το παιδί χρειάζεται απολύτως έναν άνθρωπο, την ίδια μυρωδιά, την ίδια κίνηση. Κι όταν υπάρχουν τρεις–τέσσερις άνθρωποι, ακόμη κι αν είναι καλά αυτά τα άτομα, είναι χειρότερα από μια μητέρα που δεν είναι και πολύ καλή

Εξάλλου

δε μπορώ να θεωρήσω ότι εντάσσεται στο πλαίσιο μιας υγειούς οικογένειας η προγραμματική επιθυμία να είναι εξαρχής μονογονεϊκή.

Κοινώς: για όλα φταίει ο φεμινισμός και η σεξουαλική απελευθέρωση. Βέβαια οι γνώμες διίστανται, γιατί μια άλλη κορυφαία ψυχαναλύτρια παρατηρεί πως το πρόβλημα είναι ότι:

Σε μια εποχή που δε μπορεί να βγαίνει πάντοτε ο ηρωισμός προς τα έξω, αξίζει πάρα πολύ αυτό που γίνεται μέσα στα μεταλλεία της καρδιάς. Βαθιά στα ανθρώπινα συναισθήματα.

(συνεχίζει για να εξηγήσει -απ’ ό,τι καταλαβαίνω- ότι σωστή έκφραση του συναισθήματος είναι να τσακωθείς με τη μάνα σου, ενώ λάθος έκφραση του συναισθήματος είναι να κάψεις την Αθήνα όπως έγινε τον περασμένο Δεκέμβρη. Τα μπάχαλα κατά τη γνώμη της βγάζουν “μοναξιά“).

ΟΚ.

Φρένο.

Αυτοί οι άνθρωποι κάθονται και αμπελοφιλοσοφούν ασταμάτητα χρησιμοποιώντας έννοιες που με κανέναν τρόπο δεν έχουν κάνει τον κόπο να ορίσουν αυστηρά και να θεμελιώσουν σε εμπειρικά δεδομένα. Πώς ακριβώς το ξέρουμε ας πούμε ότι είναι καλύτερα για το μωρό να βλέπει και να μυρίζει μόνο ένα άτομο; Πώς ορίζεται το “καλύτερα”; Με βάση ποιο κανονικοποιημένο ως προς όλες τις άλλες μεταβλητές δείγμα προέκυψε η συσχέτιση; Ποιο εμπειρικά επαληθεύσιμο μοντέλο καθιστά τη συσχέτιση αιτιακή σύνδεση; Και άντε και τα υπολογίσαμε όλα αυτά. Η σύγχρονη εποχή και η γυναικεία απελευθέρωση είναι που απομάκρυναν για πρώτη φορά τη μάνα από το μωρό της; Να θυμήσουμε ότι στα χωριά το μωρό όχι μόνο πέρναγε από καμιά τρακοσαριά γιαγιάδες, παππούδες, θείες, θείους, ξαδέρφια, νονούς, παπάδες στον πρώτο χρόνο της ζωής του, αλλά και ότι η μάνα στο σαρανταήμερο το παράταγε και επέστρεφε στο χωράφι;

Τελικά πού υπάρχει αυτή η συντηρητική Σανγκρι-Λα, εκτός από τον πυρήνα κάθε χίπικης μπουρδολογίας, από τον Πλάτωνα μέχρι σήμερα; Κατά τη γνώμη μου, σχεδόν πουθενά. Και είναι άξιο έρευνας γιατί ο λόγος που δεν εδράζεται στη λογική επεξεργασία εμπειρικών δεδομένων τείνει σχεδόν πάντα στην αντίδραση.