1) Ο Ντε Γκωλ δεν ανάγκασε κανένα Ηνωμένο Βασίλειο να αλλάξει όνομα γιατί το περιστατικό είναι μύθος του ελληνικού καφενείου και το Ηνωμένο Βασίλειο λέγεται έτσι από το 1801 (την ίδια περίπου εποχή που οι Ρωμιοί, όταν δεν έτρωγαν βελανίδια τραγουδούσαν στα σλαβοαλβανικά για το βιβλικό λαό των αντίχριστων Λήνηδων με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν δικαιολογημένη άγνοια   οι απόγονοί τους για τις λεπτομέρειες του ονόματος της γηραιάς αλβιώνας) .
2) Η Κίνα και η Ταϊβάν ήταν η ίδια χώρα που χωρίστηκε στα δύο, και η Ταϊβάν συνέχισε για πολλά χρόνια να χρησιμοποιεί τον τίτλο της Κίνας και τη θέση της στον ΟΗΕ. Αυτή είναι μία από τις βασικές διαφορές του προβλήματος με το μακεδονικό. Η άλλη είναι ότι η Κίνα είναι υπερδύναμη 150 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Η τρίτη είναι ότι η ίδια η Κίνα (ο ειδικός περί της σημασίας των ονομάτων κατά το μαλάκα ελληναρά) αναγνωρίζει τη Μακεδονία με το συνταγματικό της όνομα, ήδη από το 1993.
3) Λες μαλακίες.
4) Μόνο οι ελλημπάν πιστεύουν ότι τρέχει κάτι στα γύφτικα για το πώς ονομάζεται μια χώρα από τους απλούς ανθρώπους στην καθημερινή ζωή, και το πιστεύουν αυτό ειδικά για τη Μακεδονία. Κι εμείς λέμε “Ελλάδα”, όχι “Ελληνική Δημοκρατία” καραγκιόζη, κι αυτό γιατί το “Ελληνική Δημοκρατία” είναι μόνο για τις διεθνείς συνθήκες και τα επίσημα κρατικά έγγραφα. Σου έχω φοβερά νέα: οι Αμερικάνοι λένε “The States” ή “America” αντί για “The United States of America”, ίσως το κάνουνε επειδή τους ανάγκασαν οι Ουρουγουανοί να μη χρησιμοποιούν τον όρο; Ελλημπάν και λογική = σκατά με φράουλες.
5) Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στα αθλητικά και στις διεθνείς σχέσεις: τα πρώτα είναι κάτι που μπορεί να νομίζει ότι καταλαβαίνει ο ελληναράς, οι δεύτερες δυστυχώς απαιτούν να έχεις εγκέφαλο. Τσίμπα λοιπόν μια συνθήκη ανάμεσα σε ΗΠΑ και “The King of the United Kingdom of Britain and Ireland”. Χρονολογία: 1818.

(ακούμε: NoFX - You’re Wrong)

…είσαι από τις κατώτερες μορφές ύπαρξης σε όλα τα εφικτά Σύμπαντα. Καταλαβαίνω βέβαια ότι ο αφορισμός μου σου ακούγεται προσβλητικός και ενοχλητικός. Αυτό συμβαίνει επειδή 1) έχω δίκιο και 2) είσαι ηλίθια ψωνάρα.

Όσοι έχουν στοιχειώδη ιδέα από μουσική, ξέρουν ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνεις αξιοπρεπή live ηχογράφηση. Όσοι έχουν στοιχειώδη ιδέα από εικόνα, ξέρουν ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνεις αξιοπρεπή live κινηματογράφηση. Να σημειώσω ότι σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν επικαλούμαι κάποια ελίτ. Επικαλούμαι τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που θα δουν/ακούσουν το ηλίθιο βιντεάκι σου και δε θα τους αρέσει γιατί ο ήχος και η εικόνα θα είναι εντελώς σκατά. Αυτή η πλειοψηφία θα έπρεπε να περιλαμβάνει και εσένα, από τότε που είδες το πρώτο σου βιντεάκι και μετά, κι όμως δε σε περιλαμβάνει. Η μοναδική εξήγηση είναι ότι ένας τοξικός συνδυασμός ηλιθιότητας και ψώνιου σε εμποδίζει να διακρίνεις το προφανές.

Σαν ψώνιο που είσαι, το βιντεάκι για εσένα αποδεικνύει ότι Ήσουν Εκεί και ότι Μπόρεσες Να Το Τραβήξεις. Πόσο άδεια κι ελεεινή είναι η ζωή σου για να πιστεύεις ότι αυτά έχουν την παραμικρή σημασία για τον οποιονδήποτε. Το “Μπόρεσες να το τραβήξεις” το καλύψαμε στην προηγούμενη παράγραφο. Τώρα θα σταθούμε στο “Ήσουν Εκεί”.

Καταλαβαίνω να τραβήξεις μια φωτογραφία ή ίσως να κινηματογραφήσεις καμιά δεκαριά δευτερόλεπτα σαν αναμνηστικό (όλοι το κάνουμε αυτό στις διακοπές), αλλά να ξεκινάνε π.χ. οι Asian Dub Foundation με ένα απίστευτα πορωτικό κομμάτι κι εσύ να κάθεσαι και να το κοιτάς σα μαλάκας μέσα από την οθόνη της κουμούτσας σου, παράγοντας ένα βιντεάκι στο οποίο στο κάτω-κάτω δε φαίνεσαι καθόλου, είναι πράξη που από όλες τις απόψεις σε καθιστά ΜΑΚΡΙΑ από “εκεί”. Όλοι άλλοι είναι εκεί κι εσύ είσαι ο εξωφρενικός μαλάκας που κατάφερε να έχει πάει μέχρι εκεί κι όμως τελικά να το δει στην τηλεόραση!

Δυστυχώς όσο κατώτερη μορφή ζωής και να είσαι, εξακολουθείς να καλύπτεις κάποιες από τις προδιαγραφές των ανώτερων θηλαστικών σε επίπεδο hardware. Ο εγκέφαλός σου εξακολουθεί να δέχεται ένα σωρό οπτικοακουστικά σήματα όσο κοιτάς σα μαλάκας την τηλεόραση και τα αναμιγνύει με τη θλιβερή εικόνα που παρακολουθείς στη μιάμιση ίντσα της οθόνης του κινητού σου. Όλα αυτά τα κάνει εντελώς αυτόματα και χωρίς να έχεις επίγνωση (άλλωστε εσύ είσαι απλά ένα από τα προγράμματα που τρέχει ο εγκέφαλος, μακράν το πιο αποτυχημένο). Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ότι εκείνη τη στιγμή νομίζεις ότι τραβάς κάτι πάρα πολύ γαμάτο (ενώ ΤΙΠΟΤΑ απ’ όλα αυτά δεν περνάει στο βιντεάκι), και την άλλη μέρα που κανονικά θα ξενέρωνες βλέποντάς το εκτός context, αναλαμβάνει ο παράγοντας “ψώνιο” και αντί να αυτοκτονήσεις το ανεβάζεις στο youtube όπου άτομα με συνολικό IQ που μπορεί να μετρηθεί στα δάχτυλα ενός σκουληκιού θα αρχίσουν να γράφουν από κάτω πόσο ζηλεύουν που δεν ήταν κι αυτές εκεί, τι γαμάτος που είναι ο τιέστος και λοιπά τραγικότατα, που σε κάνουν να λες “μα για όνομα του θεού όλα αυτά δε γαμιούνται ΠΟΤΕ;”

Γι’ αυτό και δε νιώθω καμία απολύτως τύψη που πάνω στη σχιζοφρένεια έριξα σφαλιάρα στο κινητό σου και βρέθηκε να κολυμπάει ανάμεσα σε χυμένες μπίρες και αποτσίγαρα. Δεν το έκανα επίτηδες, είναι από τα πράγματα που πρέπει να περιμένεις όταν επιχειρείς να κάτσεις ακίνητος και τεντωμένος στη μέση ενός πλήθους που χτυπιέται, αλλά εκ των υστέρων (βλέποντας πώς τόλμησες να με κοιτάζεις στη συνέχεια) καταλαβαίνω ότι έκανα ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ γιατί ό,τι κι αν αντιπροσωπεύεις εγώ αντιπροσωπεύω το ακριβώς αντίθετο και αυτό που αντιπροσωπεύεις εσύ πρέπει να ξεφτιλιστεί, να υποφέρει και να εξαφανιστεί χωρίς να αφήσει το παραμικρό σημάδι στην κοινωνία.

Το Σάββατο είχα μια συζήτηση με μία φίλη μου και η κουβέντα πήγε -φυσικά- στις φωτιές. Συζητώντας για το γαμήσι που έχει φάει η Πεντέλη τον τελευταίο καιρό, ανέφερα κάτι που μου έκανε φοβερή εντύπωση: σε μια φωτογραφία διεθνούς πρακτορείου, που δυστυχώς δεν κράτησα σε bookmark, έδειχνε ένα γιδοβοσκό να παίρνει το κοπάδι του μακριά από τη φωτιά που πλησίαζε. Το μέρος μου φάνηκε σαν τη Διώνη, και η λεζάντα από κάτω με επιβεβαίωσε.

Η Διώνη βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού ανάμεσα στο Ντράφι και το (κυρίως) Πικέρμι, λίγο πιο προς Καλλιτεχνούπολη. Αποτελούνταν κυρίως από χόρτα, μια και καίγεται πιο συχνά και από τον εγκέφαλο ενός χίπη. Η συναισθηματική αξία της φωτογραφίας ήταν πάρα πολύ ισχυρή για το δημοσιογράφο που την επέλεξε: ο Απλός Άνθρωπος μπροστά στην Καταστροφή (ακριβέστερα ο Κώλος του Απλού Ανθρώπου μια και ο τύπος δεν ήταν ηλίθιος να κάτσει να κοιτάει τη φωτιά να έρχεται). Η συναισθηματική αξία της φωτογραφίας ήταν πάρα πολύ ισχυρή και για εμένα: εν έτει 2009, σε χιλιοκαμένη περιοχή, κάποιος μαλάκας έχει το θράσος να βόσκει ΓΙΔΙΑ χωρίς να του εκτελούν όλο του το σόι.

Η απάντηση της φίλης μου ήταν ακόμα πιο σοκαριστική: “έλα τώρα, σιγά την καταστροφή που κάνουνε τα γίδια!”. Είναι προφανής η ασχετοσύνη πίσω από αυτόν τον ισχυρισμό. Τα γίδια είναι ο #1 καταστροφέας βλάστησης, γιατί τρώνε όλα μα όλα τα μικρά δεντράκια και θάμνους μέχρι το ύψος των 150 περίπου εκατοστών (τόσο φτάνει ένα γίδι αν σηκωθεί στα μπροστινά του πόδια). Ένα πευκοδάσος που καίγεται θα είναι πάλι πευκοδάσος σε 20 χρόνια. Αν όμως έρθει ένας γιδοβοσκός με το κοπάδι του, το μέρος σε 20 χρόνια θα είναι βράχια.

Φυσικά τα ίδια τα γίδια είναι τελείως ηλίθια. Απλά θα μασουλήσουν ό,τι τους προσφερθεί. Είναι πραγματικά καταστροφικά μόνο στο μοντέλο παραγωγής που λέει “τα αφήνουμε να βοσκάνε ελεύθερα και τσεπώνουμε τα φράγκα από το κρέας και το γάλα τους”. Όμως παραμένει γεγονός ότι αν θες να καταστρέψεις τελείως τη δασοκάλυψη και το έδαφος ενός τόπου, ένα κοπάδι γίδια είναι απίστευτα πιο αποτελεσματικός τρόπος να το πετύχεις από π.χ. μία βίλα: στο κάτω-κάτω η τελευταία όταν τελειώσουν όλα άντε να καλύπτει με όλα τα συμπαρομαρτούντα (δρόμους κλπ) μισό στρέμμα. Ένα κοπάδι γίδια θα “καθαρίσει” τουλάχιστον δεκαπλάσια έκταση σε ένα καλοκαίρι. Είπαμε: είναι διαολεμένα αποτελεσματικός παράγοντας υποβάθμισης του εδάφους.

Για παράδειγμα στη Σαμοθράκη έχουν καταφέρει, με χρήση αποκλειστικά της ελεύθερης βόσκησης γιδιών, να υπάρχουν ελάχιστα δέντρα κάτω των 50 χρόνων στο βόρειο κομμάτι, και ταυτόχρονα το νότιο κομμάτι να μην έχει σχεδόν τίποτα να ζηλέψει από την επιφάνεια του Άρη. Και μιλάμε για τη Σαμοθράκη όπου το νερό είναι πολύ και το κλίμα ιδανικό για να αναπτύσσεται η βλάστηση με οργιώδεις ρυθμούς χωρίς συχνές πυρκαγιές. Το ίδιο μοντέλο όταν εφαρμόστηκε στην Ισλανδία του 10ου αιώνα κατάφερε να εξαφανίσει όλα τα δάση μέσα σε 10-30 χρόνια από τη στιγμή που οι πρώτοι βίκινγκς πάτησαν το πόδι τους. Και βέβαια μια ματιά στην οροσειρά Ζάγρος όπου όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι πρωτοεξημερώθηκε η κατσίκα, πείθει και τον πιο μαλάκα οικογκαγκά ότι κάτι δεν πάει καλά.

Την άρνηση της φίλης μου να δεχτεί αυτές τις πεζές αλήθειες, μπορώ να την αποδώσω χονδρικά στην ακόλουθη λογική:

1. Η γίδα είναι πλάσμα της φύσης, η ελεύθερη βοσκή είναι παραδοσιακός τρόπος παραγωγής
2. Η βίλα είναι κατασκεύασμα, τεχνολογία.
3. Ergo, αποκλείεται η γίδα να είναι τόσο βλαβερή για τη φύση όσο η βίλα. Για την ακρίβεια η γίδα είναι εξ ορισμού ακίνδυνη και η βίλα εξ ορισμού βλαβερή.

Η λογική αυτή στον πυρήνα της λέει ότι υπάρχουν δύο Ουσίες: η ουσία της Φύσης και η ουσία του Τεχνολογικού Πολιτισμού. Η ουσία της φύσης βρίσκεται στα ζωντανά πλάσματα και στα αμόλυντα (από την τεχνολογία) τοπία. Η ουσία του τεχνολογικού πολιτισμού βρίσκεται σε οτιδήποτε μηχανικό ή χημικό ή -κυρίως μάλιστα- ηλεκτρικό/ηλεκτρονικό. Αναγνωρίζονται διαβαθμίσεις στην ένταση της κάθε ουσίας (για παράδειγμα ένα χωράφι ιθαγενών στη ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής είναι πιο “φύση” από ένα βιολογικό χωράφι στην Ευρώπη που με τη σειρά του είναι πιο “φύση” από μια μονοκαλλιέργεια με φυτοφάρμακα που με τη σειρά της είναι πιο “φύση” από μια μονοκαλλιέργεια με μεταλλαγμένα).

Η ελεύθερη βοσκή, επειδή από την πλευρά της χρησιμοποιούμενης υλικής τεχνολογίας και του επιπέδου οργάνωσης της κοινωνίας δε χρειάζεται απολύτως τίποτα που να μην ήταν διαθέσιμο στους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες προγόνους μας (δεν καίει ρεύμα ούτε καταναλώνει μηχανικά επεξεργασμένες ζωοτροφές, περιορίζει ελάχιστα την ελευθερία των ζώων κλπ κλπ) είναι πάρα πολύ “φύση”.

Η πικρή (όχι για εμένα προφανώς) αλήθεια είναι ότι αν πρέπει τέλος πάντων να το δούμε τόσο μαλακισμένα, η βόσκηση, ελεύθερη-ξελεύθερη, προϋποθέτει την κτηνοτροφία (δηλαδή την εξημέρωση και εκμετάλλευση των ζώων σε σταθερή βάση), ένα τεχνολογικό άλμα τόσο τεράστιο (και τόσο ελάχιστα νομοτελειακό) που μαζί με την καλλιέργεια της γης σηματοδοτούν το πέρασμα της πλειοψηφίας του είδους μας από την παλαιολιθική εποχή στη νεολιθική εποχή. Τα γίδια (όπως όλα τα εξημερωμένα ζώα) διαφέρουν από τους άγριους συγγενείς τους στη μορφή και στις συνήθειες, γιατί οι κτηνοτρόφοι επέλεγαν τα πιο κατάλληλα για τις ανάγκες τους για αμέτρητες χιλιετίες. Αυτή η τεχνική διαφέρει μόνο στην ταχύτητα (και στον αριθμό γιδιών) από τη μετάλλαξη.

[Διαφωνείτε; Σκεφτείτε ότι μιλάω για την ίδια διαδικασία που από αυτό:

έδωσε αυτά:

Έχω φάει μεταλλαγμένη σόγια. Δεν διαφέρει τόσο πολύ από την κανονική σόγια. Case closed.]

Επιπλέον ό,τι φυτοφάγο και να είσαι, το να βοσκάς στην Πεντέλη υπό την εποπτεία βοσκού δεν είναι ό,τι πιο φυσικό. Για αρχή, έχεις μια αρκούντως δικαιολογημένη αίσθηση ασφάλειας από το γεγονός ότι το πλησιέστερο σαρκοβόρο (που θα περιόριζε δραστικά τον πληθυσμό σου και θα σε έκανε διστακτικό στο ξετσουτσούνεμα σε ορεινά λιβάδια) βρίσκεται γύρω στα 500 χιλιόμετρα μακριά. Αλλά και κοντά να βρισκόταν, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι τα χορτοφάγα υπό ΚΣ δεν έχουν αποφασισμένους homo sapiens και μεταλλαγμένους canis lupus να τα προστατεύουν από τα αρπακτικά. Δε μπορούμε να πούμε ότι τους κάθεται και άσχημα η φάση των γιδιώνανε, με πληθυσμιακούς τουλάχιστον όρους. Για την ακρίβεια είναι από τα λίγα είδη ζώου που έχουν αυξήσει δραματικά τον πληθυσμό τους και τη βόλεψή τους από τότε που ο πλανήτης έπαθε τεχνολογικό πολιτισμό.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ακόμα και αν εξεταστεί με όρους πλατωνικής “ουσίας”, η ελεύθερη βοσκή πολύ λίγο υστερεί στην “πολιτισμίλα” από τη βίλα. Φυσικά δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να το δούμε με τέτοιους όρους. Ο κόσμος δε λειτουργεί έτσι. Για το δεντράκι δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν θα το φάει μια κατσίκα ή αν θα του ρίξουν από πάνω τσιμέντο. Το ανθρώπινο μυαλό είναι που λειτουργεί (μεταξύ άλλων) και έτσι, και αυτό τον περισσότερο καιρό είναι εξαιρετικά ατυχές. Η βάση του οικολογικού κινήματος λειτουργεί επίσης έτσι (όπως μπορεί να σας πείσει μια συζήτηση με σχεδόν οποιονδήποτε οικολογικά ανησυχούντα γύρω σας), και αυτό είναι όχι απλά ατυχές, αλλά και επικίνδυνο. Σημειώνω ότι η επιστημονική οικολογία δεν είναι καθόλου έτσι, και το ίδιο μπορεί να υποστηριχθεί και για την πολιτική οικολογία (αν και λιγότερο πειστικά). Ωστόσο η πολιτική οικολογία δε διστάζει να συντηρεί και να εκμεταλλεύεται τέτοιου είδους λογικές στη βάση της (ο ανορθολογισμός και ιδιαίτερα αυτού του τύπου είναι πανίσχυρο συγκολλητικό ομάδας), τακτική που δεν είναι καθόλου του γούστου μου μια και τυχαίνει βαθύτατα αντιδραστική. Όμως όλα αυτά θα τα δούμε σε επόμενο ποστ.