πιστοί
(οι τακτικοί αναγνώστες θα μου συγχωρήσουν ίσως την τάση να αναφέρομαι σε εμπειρίες της εφηβικής μου ηλικίας αν πληροφορηθούν ότι η μνήμη μου ταξιδεύει προς τα εκεί προσπαθώντας να ανασύρει εμπειρικά δεδομένα και παρατηρήσεις από τη ζωή σε ελεγχόμενο με χεγκελιανά ιδανικά περιβάλλον [σχολείο], την οποία είχα κόψει εδώ και 12 χρόνια και μάλλον θα μου χρειαστεί στο εγγύς μέλλον)
Είχα δύο θεολόγους. Έναν στο Γυμνάσιο και έναν στο Λύκειο. . Ήταν αντίθετοι. Σε όλα. Ενδεικτικά ο ένας ήταν κοντά στα 50, πολυδιαβαστερός σε δύο γλώσσες, πάλιουρας. Ο άλλος ήταν κοντά στα 30, φανατικός τηλεθεατής, πρωτοδιορισμένος. Ή ας πούμε στον τρόπο που επέβαλλαν την τάξη: ο ένας έμπηγε μια αγριοφωνάρα για μερικές δεκάδες δευτερόλεπτα και όταν πια τρομάζαμε τόσο πολύ που να σκεφτόμαστε αθόρυβα, συνέχιζε να παραδίδει με την πιο μειλίχια φωνή που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου, που τίποτα απολύτως δεν τολμούσε να τη διαταράξει (εκτός αν είχε σηκώσει το χέρι και λάβει την άδεια) για την επόμενη μιάμιση εβδομάδα τουλάχιστον. Ο άλλος ανεχόταν ένα στάνταρ επίπεδο αναστάτωσης, αρκεί να τροφοδοτούσε το γενικότερο ενθουσιασμό για το μάθημα, ενώ επιστράτευε συχνά θέματα της καυτής τηλεοπτικής επικαιρότητας από τα οποία μπορούσαν να αντληθούν χριστιανικά διδάγματα (π.χ. σατανιστές, νταγκουνάκη[*], σένγκεν, ίμια, σεξ). Ακόμα και στο φύλο ήταν αντίθετοι: άντρας - γυναίκα. Απορώ αν ήμουν ο μόνος που το είχε προσέξει. Μάλλον.
Τέλος πάντων η αντίθεσή τους αυτή αντανακλάται και στα δύο κυριότερα σκηνικά που θυμάμαι σε ό,τι αφορά τις παιδαγωγικές τους προτεραιότητες. Το ένα ήταν ο θεολόγος 1 να σχολιάζει ένα ποίημα κάποιου αφρικανού που λέει κάτι σαν “Χριστέ μου είσαι σίγουρα μαύρος” και να παρατηρεί:
α) ότι κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται μια και πουθενά δεν αναφέρεται τι χρώμα ήταν ο Χριστός, οπότε δεν πρέπει να κοροϊδεύετε κάποιον που πιστεύει ότι ήταν μαύρος.
β) ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να φαντάζεται το Χριστό όπως θέλει, γιατί ο Χριστός είναι η εσωτερική μας έμπνευση για να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι, ο πιο στενός και προσωπικός μας φίλος κατά κάποιον τρόπο.
Με είχε συνεπάρει εκείνη τη στιγμή: “κοίτα ρε παιδί μου τι καλός άνθρωπος που είναι αυτός ο θεολόγος”. Βέβαια αυτό που έλεγε μου φαινόταν ασύμβατο με ό,τι χονδρικά μου είχε παρουσιάσει το θρησκευτικό κομμάτι της υποχρεωτικής εκπαίδευσης ως τότε, αλλά δε μπορούσα να καθορίσω συγκεκριμένα πού ήταν η ασυμβατότητα. Είναι δύσκολο να το περιγράψω. Ας πούμε ότι ως τότε δε μου είχε ειπωθεί τίποτα προς τη γενικότερη κατεύθυνση του να μη με νοιάζει αν ο Χριστός είναι μαύρος. Εδώ υποτίθεται ξέραμε μέχρι και αν είχε μία ή δύο Θελήσεις και ότι ήταν τεράστια αίρεση να πιστεύεις στο λάθος αριθμό Θελήσεων (κι όλα αυτά με τη ρητή παραδοχή ότι αποκλείεται να ξέρεις τι ακριβώς είναι η “θέληση” και μάλιστα είναι αίρεση να προσπαθήσεις να το προσεγγίσεις), και δεν είχε σημασία αν πίστευες ότι ήταν μαύρος ή άσπρος ή κινέζος που όπως και να το κάνουμε είναι πιο χειροπιαστές έννοιες; Αλλά αναγνώρισα ότι ο τύπος είχε βρει και γαμώ τα παραθυράκια: πράγματι πουθενά δε λένε τα Ευαγγέλια πώς ακριβώς έμοιαζε ο Χριστός.
Το σκηνικό με τον άλλο θεολόγο συνέβη μετά το μάθημα. Είχαμε κάτι χαζές στην τάξη, μιλάμε για επίπεδο litsa.com χωρίς πρόσβαση σε Ιντερνετ. Αυτές κάθε φορά που τελείωνε το μάθημα πλησίαζαν το θεολόγο: “μπορώ να σας μιλήσω;” και παίρνανε συμβουλές για ό,τι μαλακία πέρναγε από το μυαλό τους. Η μία φοβότανε το θάνατο, η άλλη δεν ήξερε αν είναι κακό να κάτσει στο γκόμενό της… στ’ αλήθεια για ό,τι μαλακία πέρναγε από το μυαλό τους. Δεν ήξερα τι ακριβώς τους έλεγε, αλλά φαινόντουσαν πολύ ικανοποιημένες μετά τη συζήτηση. Ήθελα κι εγώ να ζήσω αυτήν την εμπειρία, αλλά δεν είχα κάτι για το οποίο να συζητήσουμε. Μέχρι που μία μέρα δανείστηκα κάτι χριστιανικά βιβλία από τη σχολική βιβλιοθήκη (ο θεολόγος μας τα είχε προτείνει), που το ένα μίλαγε για τα ναρκωτικά και τα απέδιδε στους Εβραίους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την απόδειξη. Πήγαινε κάπως σαν “από τη στιγμή που οι Εβραίοι προκάλεσαν: το θάνατο του Χριστού, την Άλωση της Πόλης, τη λατρεία του χρήματος, το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη διάλυση της οικογένειας, αυτό έλειπε να μην είναι πίσω από τα ναρκωτικά”. Οπότε πλησίασα μετά το μάθημα το θεολόγο, και του είπα ότι με προβληματίζει πολύ αυτό που διάβασα γιατί απ’ όσο ξέρω οι Εβραίοι δεν τα πέρασαν πολύ καλά στο Β’ ΠΠ και δε μου φαινόταν πολύ χριστιανική όλη αυτή η δαιμονοποίηση. Βασικά ήθελα να παίξω κι εγώ το ρόλο “πλησιάζω το θεολόγο μετά το μάθημα για Υψηλό Θέμα”. Τα παιδιά τα κάνουνε αυτά. Αλλά η απάντηση ήταν όλα τα λεφτά.
“Κοίταξε να δεις. Αυτά τα πράγματα που λέει εκεί μέσα είναι όντως απαίσια, αλλά όταν μεγαλώσεις λίγο..”
(??? Μα είμαι 16!)
“…θα καταλάβεις ότι όλα αυτά είναι…”
(το παλιό καλό κόλπο του αποδιοπομπαίου τράγου στον οποίο μπορούμε να φορτώσουμε όλα μας τα προβλήματα χωρίς κατά συνέπεια να χρειαστεί να αλλάξουμε τίποτα σε εμάς τους ίδιους; )
“…αλήθεια.”
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα δύο πράγματα:
α) είχα να κάνω με ένα πραγματικά κακό άτομο, και μάλιστα του τρισχειρότερου είδους (εκείνους που πιστεύουν φανατικά ότι είναι με τη μεριά του Καλού)
β) είχα να κάνω με ένα άτομο αφόρητα ηλίθιο και μικρονοϊκό, που παρ’ όλο που είχα τα μισά χρόνια του δεν είχε τίποτα απολύτως να με διδάξει, εκτός ίσως από το ότι έπρεπε πάση θυσία να αποφύγω να γίνω σαν αυτό στην υπόλοιπη ζωή μου.
Δεν ξαναρώτησα ποτέ τίποτα αυτή τη μαλακισμένη (χρησιμοποίησα επίτηδες αρσενικό γένος μέχρι πιο πάνω για να αποφύγω τις σεξιστικές βρισιές πράγμα που πλέον βλάπτει την ακρίβεια του κειμένου), και μάλιστα τις χαζοβιόλες της τάξης που έπαιρναν στα σοβαρά τη γνώμη της από εκείνη τη μέρα τις έριξα τουλάχιστον 50.000 επίπεδα στην εκτίμησή μου. Αν εγώ μπορούσα να διακρίνω ότι είχα να κάνω με φανατισμένο στόκο, τότε όποιος δε μπορούσε να το διακρίνει ήταν κι αυτός φανατισμένος στόκος. QED.
Βέβαια να διευκρινίσω ότι ποτέ δεν πίστεψα στα θρησκευτικά, εννοώ ποτέ δεν περίμενα να μάθω κάτι έγκυρο για τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος από τα θρησκευτικά. Για την ακρίβεια πάντοτε τα θεωρούσα παραμυθάκια και προλήψεις. Αλλά δε μαθαίνεις μόνο απομνημονεύοντας τη διδακτέα ύλη[+]. Μαθαίνεις από την όλη φάση. Η θεολόγος σαν Θεό αντιλαμβανόταν τον Υπέρτατο Αρχηγό της ομάδας της. Ο θεολόγος σαν Θεό αντιλαμβανόταν την καλύτερη πλευρά των ανθρώπων. Εγώ τα απορρίπτω και τα δύο. Αλλά το ένα είναι προσβολή της αισθητικής μου και της νοημοσύνης μου, ενώ το άλλο το σέβομαι και το θαυμάζω.
—
[*] καλτ εκπομπή στο νεαρό Star των mid-90’s που συνδύαζε απόκρυφη/συνωμοσιολογική/εθνικιστική θεματολογία και εξαιρετικά προκλητικό ντύσιμο της παρουσιάστριας/δημοσιογράφου.
[+] γενικά η μάθηση δε μοιάζει με την εγγραφή δεδομένων σε έναν σκληρό δίσκο, αν και θα το ήθελαν πάρα πολύ οι θρησκείες και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Tags: ωραίοι τύποι, εκπαίδευση, θρησκεία, μαλάκες
November 9th, 2009 at 2:20 pm
Πριν πλακώσουν λοιπόν και οι δικοί σου οπαδοί. Η αισθητική σου, δηλαδή ο εαυτός σου, επιλέγει αυτό που του αρέσει. Του άλλου θα επιλέξει το άλλο και τα λοιπά. Από πλευράς θεολογικής και οι δύο στάσεις είναι λάθος και αηδίες. Απλά αυτή που σου αρέσει είναι η light εκδοχή, αφού το light κάνει καλό στην υγεία του “χορτάτου”.
Κατά τα άλλα, το κείμενο σαν αφήγηση είναι καλό.
November 9th, 2009 at 2:58 pm
Επειδή αντιφάσκουν με το αντικειμενικά επαληθεύσιμο κανονιστικό πλαίσιο της θεολογίας;
November 9th, 2009 at 3:28 pm
Μια φιλική συμβουλή: Μη διαχωρίζεις τους ανθρώπους σε “κακούς” και “καλούς”. Η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση είναι αρκετά πολύπλοκη για να επιτρέπει τόσο απλούς διαχωρισμούς. Κατά τα άλλα οι θεολόγοι στο σχολείο δεν μου έμαθαν τίποτα.
November 9th, 2009 at 4:25 pm
Ναι αλλά κάποιος που πιστεύει ότι τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν πώς οι Εβραίοι προκαλούν τα ναρκωτικά, μαθηματικά αποκλείεται να διεκδικεί το Όσκαρ Πολύπλοκης Ψυχοσύνθεσης.
Το ίδιο και κάποιος που καίει θερμίδες για να διακρίνει την καλή πλευρά του πανηλίθιου φαντασιόπληκτου ο οποίος αισθάνεται την ανάγκη να φαντάζεται το Χριστό μαύρο.
Αυτή είναι η πρώτη μου ένσταση.
Η δεύτερη είναι ότι τίποτα δεν απαγορεύει να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, είναι ένας μόνο από τους χιλιάδες άξονες στους οποίους κινείται η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και πάρα πολύ topical όταν μιλάμε για θεολόγους που υποτίθεται ότι το έχουν για επάγγελμα.
November 9th, 2009 at 6:22 pm
Κατ’αρχάς πολύ ωραίο κείμενο, το έκανα κόπυ πέιστ και το διάβαζα στο γραφείο. Φαινόταν σαν εργασία. Και αυτά που έγραφε μέσα όμως ήταν πολύ ωραία!
Θυμήθηκα τους θεολόγους που είχαμε στο σχολείο (ένας ήταν παπάς που μας διασκέδαζε διηγούμενος μας τις εξομολογήσεις των πιστών του) και θυμήθηκα όταν είχαμε και εμείς δεί εκέίνο το σταυρό με τον μαύρο Χριστό, νομίζω ήτανε σε κάποιο σχολικό βιβλίο. Μου είχε κάνει εντύπωση κι εμένα. Νομίζω ό δάσκαλος μας είχε πεί ότι το κάνουν έτσι για να τους μοιάζει. Θημήθηκα και τα χριστιανικά ηθικοπλαστικά βιβλία που διάβαζα μικρός, δεν υπάρχει μεγαλύτερος οχετός μίσανθρωπίας και μπουρδολογίας από αυτά*.
H δική μου αντίστοιχη εμπειρία ήταν στο δημοτικό όταν ο δάσκαλος μας έλεγε για τους μη-Χριστιανους και μας εξηγούσε ότι ο Θεός αγαπάει καλύτερα τους καλούς άπιστους από τους κακούς Χριστιανούς. Το θυμάμαι γιατί τον είχε ρωτήσει μετά αν αυτό ισχύει για τους κλέφτες, τόση εντύπωση μου είχε κάνει. Καλή του ώρα όπου είναι τώρα.
*Σόρρυ Άδωνη. Better luck next time.
November 9th, 2009 at 11:34 pm
J95, ήσουν πολύ τυχερός στα σχολικά σου χρόνια. Γιατί ξέρεις τώρα· υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρξει το bullying.
Όχι πως διαφωνώ, επιδοκιμάζω την πρώιμη ωριμότητα που επέδειξες. Άλλοι δεν ήταν τόσο τυχεροί και χρειάζονται κάποια χρόνια μετά την σχολική αποφοίτησή τους μέχρι να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της αυταπάτης τους. Ο ιδανικός σκληρός δίσκος και το ιδανικό εκπαιδευτικό σύστημα, που γράφεις στην υποσημείωση, δεν είναι χαρισματικό προνόμιο όσων ξεφεύγουν από τη μέγγενη της εγκεφαλοπλύσης, όπως το κατάφερες εσύ. Αλλιώς, όσο κι αν σου έκλασαν τη νοημοσύνη οι εν λόγω καθηγητάδες, άλλο τόσο είχες την έμμεση υποχρέωση να ξεστραβώσεις θύματα άλλων καταστάσεων. Σόρρυ αλλά το παρατράβηξες λιγάκι, κανείς μας -κι ούτε κι εσύ- δεν ξεκίνησε μαθημένος από τα σχολικά μας χρόνια.
November 9th, 2009 at 11:53 pm
οι δικες μου εμπειριες με τους θεολογους μου ηταν ως εξης
1) μια θεολογα που ηταν ο φοβος και ο τρομος στα διαλειματα αλλα κατα τη διαρκεια του μαθηματος της ειχαμε εφευρει ενα γαματο παιχνιδι με το διπλανο μου (κατι σαν επιτραπεζιο γκολφ) οποτε δεν ξερω για τι μιλουσε
2) ενας που ηταν καλος ανθρωπακος αλλα ιδρωνε και βρωμουσε
3) ενας που οταν θυμωνε του φευγαν παναγιες και οταν καναμε φασαρια στο μαθημα στενοχωριοταν (αληθεια μια φορα νομιζα πως θα εβαζε τα κλαμματα)
τιποτα ηθικοπλαστικο αλλα τους θυμηθηκα τωρα που σε διαβασα..
November 10th, 2009 at 6:00 am
“Επειδή αντιφάσκουν με το αντικειμενικά επαληθεύσιμο κανονιστικό πλαίσιο της θεολογίας;”
Χα! Ασε τις παγιδούλες.. Είναι αηδίες πολύ απλά διότι επιβάλλουν στη θεολογία (= λόγο περί Θεού) μία κοσμική ιδεοληψία η μεν και μία ανθρωπολογική ευαισθησία (η δεύτερη).
Επι της ουσίας, σε παραπέμπω στο απόσπασμα του Προύστ (από την ιστοσελίδα μου, http://www.democracycrisis.com ):
” Ο Proust και η Αγιότητα.
“Όταν, αργότερα, είχα την ευκαιρία να συναντήσω στη ζωή μου, σε μοναστήρια λόγου χάρη, ενσαρκώσεις αληθινά άγιες της ζωντανής χριστιανικής αγάπης, είχαν συνήθως το εύθυμο, το θετικό, το αδιάφορο κι απότομο ύφος του βιαστικού χειρουργού, εκείνο το πρόσωπο που δεν διαβάζεις πάνω του κανέναν οίκτο, καμμία συγκίνηση μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, κανένα φόβο μήπως και τον θίξει, και που είναι ακριβώς το χωρίς γλυκύτητα, το αντιπαθητικό και θείο πρόσωπο της αληθινής καλοσύνης”
(απόσπασμα από τη σελ. 79 του τόμου Ι του Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, μετάφραση Παύλου Α. Ζάννα)
November 10th, 2009 at 9:33 am
Εξαιρετική αφήγηση, δείχνει μεταξύ άλλων την εμπειρία ενός αθώου μαθητή μέσα στην ένοχη θεολογική υπο-κουλτούρα των σχολείων μιας χώρας που ακόμη και σήμερα δεν έχει καν απαλλαγεί από τον πρωτοπαράδοτο χριστιανικό πρωτογενή αντισημιτισμό της - κάτι που κανένας σοβαρός δάσκαλος π.χ. στη Γαλλία ή στην Αγγλία δεν θα τολμούσε να υποθάλψει…
Ειη έτη φωτός μακρυά από την Αμερική του Anti-Defamation League που… μέχρι και τον Finkelstein συκοφάντησε σαν “αρνητή του ολοκαυτώματος” και (το χειρότερο) δεν ζήτησε ποτέ ούτε μια συγνώμη, αν και το θύμα της (και ο ίδιος παιδί εποιζώντων του ολοκαυτώματος) την κόλλησε στον τοίχο με δημόσιες απαντήσεις του…
November 10th, 2009 at 10:06 am
Υ.Γ. Υποθέτω όμως, πως… ΑΝ οι κοσμικές ιδεοληψίες και οι ανθρωπολογικές ευαισθησίες ¨ξεπεραστούν ολοσχερώς, τότε… θα φωτισθώμεν, διότι θα δούμε επιτέλους κατάφατσα το “χωρίς γλυκύτητα, αντιπαθητικό και θείο πρόσωπο της αληθινής καλοσύνης”, …που θα μας εξολοθρεύσει …………για το καλό μας, θα μας δαιμονοποιήσει και θα μας…. σαπωνοποιήσει για το καλό των ΑΛΛΩΝ.
November 10th, 2009 at 10:49 am
Αχ όμορφες αναμνήσεις… Θυμάμαι πολύ καλά το συγκεκριμένο άτομο… Τότε μου την έσπαγε πάρα πολύ και προσπαθούσα κάθε φορά που έλεγε κάποια παπαριά αντίστοιχη με αυτή που είπε σ’ εσένα (κι είχε πει πάρα πολλές) να τη βασανίσω και από κάποιο σημείο και μετά οι περισσότεροι μη αντέχοντας την ηλιθιότητα που ξέρναγε την κράζανε. Θυμάμαι ακόμα πως είχε σημασία τότε για μένα να μην αφήνω τις βλακείες της αναπάντητες και ένιωθα μια σαδιστική χαρά όταν το βλέμμα της χαμήλωνε και κοιτάζοντας πλάγια προσπαθούσε να υποκριθεί πως σκέφτεται. Μετά μεγάλωσα και είδα οτι η μαλακία είναι άπειρη και ανίκητη.
Αυτή η νοσταλγική σου διάθεση όμως Τζαιη που ξυπνάει αναμνήσεις μιας γλυκιάς νιότης και σε άλλους δε θα είναι οτι πιο χρήσιμο γι’ αυτό που ακολουθεί. Πρέπει ν’ ασχοληθείς με το Ζεν. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να ετοιμαστείς κατάλληλα.
November 10th, 2009 at 7:17 pm
Σχετικά με το σχόλιο Γραιβάλδι στον j95:
“Χα! Ασε τις παγιδούλες.. Είναι αηδίες πολύ απλά διότι επιβάλλουν στη θεολογία (= λόγο περί Θεού) μία κοσμική ιδεοληψία η μεν και μία ανθρωπολογική ευαισθησία (η δεύτερη).”
Έχω την εντύπωση ότι το κείμενο δεν αναφέρεται στη θεολογία καθεαυτή αλλά στον ετερογενή τρόπο με τον οποίο το θεοκρατικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι δυνατό να διαθλάται μέσα από συγκεκριμμένες προσωπικότητες ώστε να καθίστανται συμπαθείς ακόμα και φορείς της πιο τρομακτικής και ολοκληρωτικής προπαγάνδας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: της θρησκείας. Από τη στιγμή που δε μοιάζει να είναι στις προθέσεις του η κριτική στον πυρήνα της θεολογίας, δε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι επιβάλλει κάποιου είδους χαρακτηριστικά σε αυτή.
Παρεμπτιπτόντως, όπως εύστοχα έχει ειπωθεί, η θρησκεία απολαμβάνει μιας ιδιότυπης ασυλίας, ώστε παραδόξως οποιαδήποτε κριτική σε αυτή να θεωρείται άτοπη αφού δε γίνεται με θεολογικούς όρους για τον ίδιο περίπου λόγο που θα έπρεπε να γίνεται με φειδώ η κριτική στη νεραϊδολογία αφού δε γίνεται με νεραϊδολογικούς όρους.
November 10th, 2009 at 7:37 pm
” με θεολογικούς όρους για τον ίδιο περίπου λόγο που θα έπρεπε να γίνεται με φειδώ η κριτική στη νεραϊδολογία αφού δε γίνεται με νεραϊδολογικούς όρους.”
Πολύ ωραίο. Όπως είχε πεί και ο Πράτσετ τα ψάρια δεν έχουν κάποια λέξη για το νερό.
November 11th, 2009 at 8:32 am
Συνολικές απαντήσεις:
1. προς Omadeon: το σχόλιο σου (Υ.Γ.) δείχνει ότι- και πάλι- δεν κατάλαβες τι θέλω να πω (διόλου παράξενο, άλλωστε),
2. προς Επισκέπτη: διακρίνεις εύστοχα τη Θεολογία αυτή καθαυτή με τη “διάθλαση” της στο εκπαιδευτικό σύστημα. Δε θα διαφωνήσω. Όμως τα περι “ολοκληρωτικής προπαγάνδας”, “ιδιότυπης ασυλίας” κ.α. μπορεί να σε εκφράζουν αλλά είναι υποκειμενικές γενικεύσεις, στο πυρήνα τους συχνά τόσο ολοκληρωτικές όσο και οι ολοκληρωτισμοί που υποτίθεται ότι στηλιτεύουν.
November 11th, 2009 at 11:12 am
Πάντως στην Αγία Γραφή, επίσης δεν αναφέρεται τίποτε για θεολόγους στα λύκεια.
Επομένως μπορουμε να τους θεωρήσουμε μαύρους.
November 11th, 2009 at 11:29 am
“Χα! Ασε τις παγιδούλες.. Είναι αηδίες πολύ απλά διότι επιβάλλουν στη θεολογία (= λόγο περί Θεού) μία κοσμική ιδεοληψία η μεν και μία ανθρωπολογική ευαισθησία (η δεύτερη).”
Προφανώς εννοείς στην Ορθόδοξη Θεολογία? Αν καταλαβαίνω καλά τις θεωρείς αηδίες εντός του συστήματος της Ορθοδοξης Θεολογίας?
November 11th, 2009 at 12:18 pm
Προς stathis:
Αυτές οι παρεκλίσεις (ο όρος “αηδίες” χρησιμοποιήθηκε εμφατικά)- που για κάποιους μπορεί να σημαίνουν και αίρεση, αναφέρω χαρακτηριστικά το ποσο μακρο- ιστορικά ύποπτες από την ίδια την Εκκλησία (σε Ανατολή και Δύση) υπήρξαν κοσμικές- χριστιανικές ιδεολογίες Σταυροφοριών ή εθνικισμών ή, από την άλλη, πως αντιμετώπισε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην αρχή τα διάφορα “ευαισθητίζοντα” ιεραποστολικά και μοναχικά τάγματα-, επανέρχομαι: αυτές οι παρεκλίσεις είναι θεολογικά ατοπήματα κυρίως για την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία εκ της παράδοσής της δεν “μασάει” εύκολα σε ηθηκίζουσες, συναισθηματικές τάσεις τύπου Ζωή ή Σωτήρ. Αυτές έδρασαν, αλλά αυτό είχε να κάνει με τον βοηθητικό ρόλο που άσκησαν στη θεμελίωση του κρατιστικο-θρησκευτικού μείγματος, ήταν τα “εργαλειακά” ανταλλάγματα της Ορθοδοξίας προς το πατερναλιστικό Κράτος (κατά βάθος δεν έπαψε να τις θεωρεί προτεσταντίζουσες…).
Η βαθιά δυσπιστία υπάρχει και στη Δύση, κυρίως όμως σε επίπεδο ακαδημαϊκής Θεολογίας, καθώς και οι δύο τάσεις έχουν ενσωματωθεί στη δυτική παράδοση, γεννώντας η μία την ιδεολογία της βασιλικής απολυταρχίας-του έθνους- κράτους αργότερα, και η άλλη τροφοδοτώντας τα δήθεν αντι- κρατιστικά ρεύματα του ανθρωπισμού, του γιανσενισμού, δηλ. εν τέλει “χαϊδεύοντας” συνειδήσεις…
November 11th, 2009 at 1:02 pm
Γαριβάλδη
Συμφωνώ με το γενικότερο πνεύμα σου, αν και δεν είμαι σίγουρος κατα πόσο ήταν αντίθετη η Εκκλησία( Ανατολική ή Δυτική) σε σταυροφορίες και εθνικισμούς.
Επίσης οφείλω να αναφέρω πως στο κυρίως σώμα των πιστών αντιλήψεις σαν τις παραπάνω είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση ακόμη και στην Ανατολή.
Και να προσθέσω πως ο Προύστ όταν μιλάει για αληθινή χριστιανική αγάπη αναφέρεται προφανώς σε καθολικά μοναστήρια ( το καλύπτεις βέβαια με τον όρο “Ακαδημαϊκή Θεολογία”)
Σεό,τι με αφορά είμαι καχύποπτος αν όχι αρνητικός στον ανθρωπισμό που σαν σημείο ανφοράς δεν έχει τον άνθρωπο αλλα τον -οποιονδήποτε- Θεό.
November 11th, 2009 at 2:05 pm
Stathi,
Η Εκκλησία είναι ένας θεσμός και σαν τέτοιος έχει πολλές και αντιφατικές όψεις. Πάντως, επειδή τον Χριστιανισμό τον “διαπερνά” η διαλεκτική ένταση του “τα του Καίσαρος τω Καίσαρι” και του ” πάσαις υπερεχούσαις εξουσίαις υποτασσέσθω”, είναι γεγονός ότι τα πράγματα δεν ήταν ποτέ “μονόπαντα” όπως θέλουν να τα παρουσιάσουν κάποιοι. Τούς διευκολύνει βέβαια, αλλά τι να κάνουμε….
Τώρα όσον αφορά στον ανθρωπισμό…Ο Προύστ (και όχι μόνο) αν τον διερμηνεύω σωστά, θέλει να δείξει ότι υπηρετούν καλύτερα τον Θεό αυτοί που δεν “ποντάρουν” στα επικοινωνιακά τρικ της ευαισθησίας και της ιδεολογίας. Αυτό πάλι αφορά και κάθε σοβαρό διανοητή. Πολλώ μάλλον αυτόν που όντας άνθρωπος, πρέπει να μιλά για τον Θεό.
November 11th, 2009 at 4:34 pm
Γαριβάλδι,
Είναι διαφορετικό πράγμα το να είναι κάποιος απόλυτος, αδιάλλακτος, δογματικός (..ξεροκέφαλος κλπ), όπως προφανώς είμαι εγώ, και διαφορετικό πράγμα ο ολοκληρωτισμός. Ο δεύτερος επιστρατεύει όλα όσα κρίνει απαραίτητα η εκάστοτε εξουσία προκειμένου να έχει τον πλήρη έλεγχο όχι μόνο της συμπεριφοράς αλλά και της σκέψης των ατόμων.
Στο πρώτο μοιάζουμε με τη θρησκεία. Στο δεύτερο διαφέρουμε.
November 12th, 2009 at 11:59 pm
Για το κείμενο όχι σχόλιο, είναι τρυφερή σχολική εμπειρία.
Για τη θεολογία τι σχόλιο να κάνω; Μόνο ένα αξίζει. Και είναι πολύ σοβαρό.
Όταν πας να λύσεις π.χ. ένα Dirichlet, ενώ η pdf είναι δεδομένη απ’ το physical setting, μένει ένα αναπάντητο ερώτημα: Γιατί Dirichlet, κι όχι Neumann ή Robin ή non local ή δεν ξέρω τι άλλο; Ποιος επιβάλλει τις boundary conditions;
Αν το καλοσκεφτείς οι boundary ή initial conditions είναι καθαρά μεταφυσικές. Δεν υπάρχει φυσικός νόμος που να επιβάλλει τις τάδε ή δείνα συνθήκες. Η στατική ενός θόλου επιβάλλει τις τάδε επειδή οι δημαρχέοι ήθελαν το θόλο έτσι, ανάμεσα στις πολλές προτάσεις ok;
Η θεολογία φιλοδόξησε να ασχοληθεί ακριβώς με τις συνοριακές συνθήκες είτε του σύμπαντος είτε του εσώτερου εαυτού μας.
Δυστυχώς για τη θεολογία την εργολαβία για το σύμπαν την πήραν οι μαυροτρυπάδες διότι όπως ξεκαθάρισε πρώτος ο Χόκινγκ, οι μελανές οπές είναι συνοριακές συνθήκες για τις field equations. Λιανά: Η point singularity δεν είναι σημείο του χωρόχρονου, άρα είναι στο “πουθενά” και στο “ποτέ”, άρα είναι συνοριακή συνθήκη για την G_ij=-k T_ij).
Επίσης δυστυχώς για τη θεολογία, το σύνορο του εσώτερου εαυτού μας το πήρε εργολαβία η Ψ, (ψυχανάλυση κτλ) σοβαρότατη *επιστήμη*, παρά τις μαλακίες που έχει πει κατά καιρούς ο j που δεν ξέρει τι του γίνεται επί του θέματος.
November 14th, 2009 at 12:45 am
βασικα σε δουλευε. καταλαβε να πουμε οτι πηγες για κολλητηρι με μια μαλακισμενη δικαιολογια και σουδωσε φυσημα. ακομα το θυμασαι μιλαμε. τα υπολοιπα ειναι θεολογιες…
!
November 16th, 2009 at 11:34 am
ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ
http://antipliroforisi.blogspot.com/2009/11/blog-post_13.html
November 20th, 2009 at 2:28 am
Ο Προύστ (και όχι μόνο) αν τον διερμηνεύω σωστά, θέλει να δείξει ότι υπηρετούν καλύτερα τον Θεό αυτοί που δεν “ποντάρουν” στα επικοινωνιακά τρικ της ευαισθησίας και της ιδεολογίας.
O Προυστ στον χαμενο χρόνο κανει μια Βουτια στην ιδια την αντιφαση της Υπαρξης ..δεν δινει πενταρα για τις αληθειες της θρησκειας για τα επικοινωνιακά ή μη επικοινωνιακά της Τρικ..Απλά δεν μιλά γιαυτο..
—————————
τζευ
γραφεις”
Ή ας πούμε στον τρόπο που επέβαλλαν την τάξη: ο ένας έμπηγε μια αγριοφωνάρα για μερικές δεκάδες δευτερόλεπτα και όταν πια τρομάζαμε τόσο πολύ που να σκεφτόμαστε αθόρυβα, συνέχιζε να παραδίδει με την πιο μειλίχια φωνή που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου, που τίποτα απολύτως δεν τολμούσε να τη διαταράξει (εκτός αν είχε σηκώσει το χέρι και λάβει την άδεια) για την επόμενη μιάμιση εβδομάδα τουλάχιστον. ”
ε μόνο και μόνο γιαυτο
τον προτιμαω αυτον τον Παλιουρα απο την αλλη
November 20th, 2009 at 2:29 am
Ο Προύστ (και όχι μόνο) αν τον διερμηνεύω σωστά, θέλει να δείξει ότι υπηρετούν καλύτερα τον Θεό αυτοί που δεν “ποντάρουν” στα επικοινωνιακά τρικ της ευαισθησίας και της ιδεολογίας.
O Προυστ στον χαμενο χρόνο κανει μια Βουτια στην ιδια την αντιφαση της Υπαρξης ..δεν δινει πενταρα για τις αληθειες της θρησκειας για τα επικοινωνιακά ή μη επικοινωνιακά της Τρικ..Απλά δεν μιλά γιαυτο..
—————————
τζευ
γραφεις”
Ή ας πούμε στον τρόπο που επέβαλλαν την τάξη: ο ένας έμπηγε μια αγριοφωνάρα για μερικές δεκάδες δευτερόλεπτα και όταν πια τρομάζαμε τόσο πολύ που να σκεφτόμαστε αθόρυβα, συνέχιζε να παραδίδει με την πιο μειλίχια φωνή που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου, που τίποτα απολύτως δεν τολμούσε να τη διαταράξει (εκτός αν είχε σηκώσει το χέρι και λάβει την άδεια) για την επόμενη μιάμιση εβδομάδα τουλάχιστον. ”
ε μόνο και μόνο γιαυτο
τον προτιμαω αυτον τον Παλιουρα απο την αλλη την προσαρμοστικια
November 21st, 2009 at 3:02 pm
Έχω περισσότερα δεδομένα από εσένα . Τυχαίο παράδειγμα: μας μίλαγε συχνά για τα αδέρφια μας τον Καραζιτς και το Μλαντιτς με δάκρυα στα μάτια. Πιθανότητα να μην τα εννοεί για τους Εβραίους δοθείσης της πιθανότητας να έχει IQ άνω του 90: τόσο κοντά στο μηδέν που να μη φαίνεται η διαφορά ούτε με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.
χ στο βαθμό που εννοείς (εν μέρει) ότι η ψυχανάλυση είναι σε θέση να παράσχει μια μη υπερφυσική/αρκετά συνεκτική θεώρηση των ψυχολογικών θεμάτων η οποία είναι εξίσου sexy (χα! γαμάτη λεξιλογική επιλογή) με τις θεολογικές, συμφωνώ. Πιο πέρα όμως μας χωρίζει η άβυσσος. Δηλαδή τι να κάνουμε, αν κάποιος λέει ότι ο αυτισμός οφείλεται στο ότι η μάνα φθονεί το πέος, έχω πρόβλημα.
November 21st, 2009 at 5:01 pm
αν κάποιος λέει ότι ο αυτισμός οφείλεται στο ότι η μάνα φθονεί το πέος, έχω πρόβλημα..
ποτε δεν θαλεγε τετοια χοντροκομενη μαλακια και μαλιστα τοσο χοντρα η Ψυχαναλυση
November 21st, 2009 at 6:43 pm
“Η Μαύρη Βίβλος της Ψυχανάλυσης” σ.σ. 517-518. Στα πλαίσια της “θεραπείας” του μικρού αυτιστικού Βικτόρ, η ψυχαναλύτρια ρωτάει τη μάνα πράγματα όπως “σας έτυχε να εγκαταλείψετε ποτέ έναν άντρα που εξακολουθούσατε να αγαπάτε;”
Ο ίδιος ο Leo Kanner που περιέγραψε πρώτος την πάθηση, αν και έκλινε προς τη βιολογική εξήγηση (ως ψυχίατρος και επιστήμονας), έκανε λόγο και για τη “συναισθηματική ψυχρότητα” της μητέρας (ως τέκνο της δεκαετίας του 30).
Ο Bettelheim (κορυφαίος ψυχαναλυτής και ειδικός στον αυτισμό μέχρι που αποδείχτηκε ότι ήταν κοινός απατεώνας, πράγμα αναγνωρισμένο πλέον σε όλον τον πλανήτη εκτός από την Αργεντινή, τη Γαλλία και το αξιοθρήνητο κακέκτυπο της Γαλλίας στο οποίο έχω την ατυχία να κατοικώ) μιλούσε απροκάλυπτα για τη “θανατηφόρο μητέρα”, με την “ελλειπτική αγάπη” και τη “θανατηφόρο επιθυμία” σαν αιτία του αυτισμού.
Εντάξει ίσως απέδωσα την κεντρική ιδέα λίγο χοντροκομμένα, όμως το συνηθίζω αυτό με τους τσαρλατάνους, π.χ. και οι ομοιοπαθητικοί δε λένε ακριβώς ότι η λακτοζη εκπαιδεύεται, ούτε οι χριστιανοί ότι ο Θεός είναι σαδομαζοχιστής παιδοκτόνος. Αλλά δε λένε και πολλά παραπάνω αν το καλοσκεφτείς.
November 21st, 2009 at 7:22 pm
“Δηλαδή τι να κάνουμε, αν κάποιος λέει ότι ο αυτισμός οφείλεται στο ότι η μάνα φθονεί το πέος, έχω πρόβλημα.”
Αν μπεις σε μια διάλεξη με τους top αριθμοθεωρίστες και δεις στον πίνακα
1+1+1+… = -1/2
θα έχεις πρόβλημα και με τη θεωρία αριθμών. Ο “τρόπος του λέγειν” για μερικά πράγματα δεν σου λέει κάτι;
November 21st, 2009 at 7:48 pm
Ποιος τρόπος του λέγειν, εδώ την άλλη την είχανε στ’ αλήθεια δυο χρόνια και την παπαριάζανε για τους πρώην της για να θεραπευτεί το αυτιστικό παιδί της.
November 22nd, 2009 at 9:49 am
Κι από *ένα* *ενδεχόμενο* μαλπράκτις (δεν ξέρουμε τι στ’ αλήθεια είχε συμβεί) συμπεραίνουμε ότι όλο το θέμα είναι απάτη; Τότε όλο το civil engineering είναι απάτη επειδή η Tacoma έπεσε!
November 22nd, 2009 at 10:14 am
“ντάξει ίσως απέδωσα την κεντρική ιδέα λίγο χοντροκομμένα, όμως το συνηθίζω αυτό με τους τσαρλατάνους,”
Υπεραπλοποιείς και μ’ αυτό το τρόπο γελοιοποιείς. Κοίταξε τι εύκολα μπορώ να το κάνω κι εγώ:
Πρόβλεψη καιρού = παπαριά διότι α) Δεν πετυχαίνει πάντα β) η μεθοδολογία τους είναι χοντρικά να τρέξουν το παρόν ένα βήμα παραπάνω και να μας πουν ότι αυτό είναι το μέλλον (μεθοδολογία που διαψεύδεται σε πολλούς τομείς, άρα δεν είναι universal). Άρα είναι τσαρλατάνοι.
November 22nd, 2009 at 1:51 pm
Από αυτά που παρέθεσα είναι προφανές ότι δεν ήταν μαλπράκτις, ήταν συνειδητή, καλοπροαίρετη εφαρμογή του πράκτις. Πολύ απλά οι Γάλλοι ψυχαναλυτές δέχονται ακόμα τον Μπετελχαϊμ σαν αυθεντία, ενώ σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο έχει αποδειχθεί απατεώνας εδώ και δεκαετίες. Αυτό το είδος της συμπεριφοράς δεν είναι και πολύ επιστημονικό. Φυσικά δεν το συμπεραίνω μόνο από αυτό, το συμπεραίνω από τις υπόλοιπες 800 σελίδες του βιβλίου και ιδιαίτερα από το δοκίμιο του Χάξλεϊ που είναι κορυφαίο σκεπτικιστικό κείμενο.
Δεν είναι το ίδιο. Ο τσαρλατανισμός μπορεί να γίνει reduced σε πολύ απλοϊκούς ισχυρισμούς, η επιστήμη όχι (όχι χωρίς σοβαρή απώλεια πληροφορίας).
November 23rd, 2009 at 1:47 am
Παντως αν εξειρεσεις τις γνωστες εμ(που βεβμονές σου ενατιον της ψυχανάλυσης αια ειναι ορατο οτικαταβ΄θος την Γουσταρεις- την Ψυχαναλυση εννοω ) Το υπολοιπο από αυτά που γραφεις και ιδιως η Αναρτηση ειναι εξαιρετική…
Και δεν νομιζω οτι αφορά εολογους μόνο ..Αλλά δυο τυπους δασκαλων - η μαλλον δυο τυπους ανθρωπων
Ο Ενας - ο παλιουρας - δυσκολος μεν αλλά πολύ πολύ καλύτερος απο την ευκολο - την αλληνα την ..ευκολη..
November 23rd, 2009 at 1:48 am
σορυ αλλαξα κομπιουτερ και δεν μπορω να χωνεψω το πληκτρολόγιο
December 1st, 2009 at 9:09 pm
> ζωή σε ελεγχόμενο με χεγκελιανά ιδανικά περιβάλλον [...]
> και μάλλον θα μου χρειαστεί στο εγγύς μέλλον
Ωστε ο καιρός γαρ εγγύς, έ;
Διάβασα το ποστ σου και τραγούδαγα… Καλογιάννη. Ξέρεις εσύ.
Keep your trap firmly shut, έχε και καμμιά καβάτζα and you should be fine.
Ντροπή βέβαια την σήμερον ημέραν να υπάρχει ακόμα αυτός ο αναχρονισμός - αλλά δεν είναι και ο μόνος.
Άντε και Κ.Π. !
December 3rd, 2009 at 6:51 pm
Σήμερα το ανακάλυψα το blog. Να είσαι καλά, φίλε. Μέχρι στιγμής, πίστευα πως δεν υπάρχει πιο βαρετό blog από το δικό μου.
December 7th, 2009 at 11:14 am
mipos triantarises prosfata kai se exei piasei i nostalgia gia to parelthon?
December 11th, 2009 at 5:08 pm
Ο Μακμάνους το έκλεισε, εσύ το ίδιο…εμείς με ποιον θα πλακωνόμαστε στα μπινελίκια, ω άνδρες Αθηναίοι;
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.
December 13th, 2009 at 12:26 pm
δεν το έκλεισα, απλώς για κάποιους μήνες (208 ΚΣ) θα γράφω τρομερά σπάνια γιατί έχω διάφορες άλλες μαλακίες να ασχολούμαι.
December 14th, 2009 at 9:57 am
Λυπάμαι για την απώλειά σου.
December 28th, 2009 at 6:27 pm
γεια.
ξερω δεν ειναι σωστο αυτο που κανω. ηταν κλειστα τα σχολια
για τον παππου σου ηθελα να πω.
ετσι πρεπει να ειναι οι ανθρωποι.
January 5th, 2010 at 1:23 pm
Συγκινήθηκα πολύ με την αναφορά στον χαρακτήρα του παπού σου.
Εγώ είχα έναν τέτοιο πατέρα - που τον έκανα και παπού.
Ήταν πολύ μεγάλη τύχη που ζήσαμε κοντά σε τέτοιους ανθρώπους που είναι σπάνιοι και η προσφορά τους ανεκτίμητη.
Ας τους θυμόμαστε πάντα και ας βαδίζουμε στα χνάρια τους όσο μπορούμε. Αυτή είναι η μόνη τους ανταμοιβή.
A thing of beauty is a joy for ever.