Metallica Live @ Monster’s of Rock festival

Moscow, 28/9/1991

*
..και αν μόνο για τον ανθρωπο ισχυει η συνειδητοποίηση του θανάτου παλι μόνο γι αυτόν ισχυει και ο χρονος… (οπως και η μνημη ,η λήθη και ο τρομος μπροστα στην ακατανικητη φθορα των πραγματων ….)

Είχα δει ένα ντοκιμαντέρ με λιονταρίνες και η μία ήταν πολύ άρρωστη και αδύναμη, ίσα που μπορούσε να κουνηθεί. Ε και τη στριμώξανε κάτι ύαινες που ξεκίνησαν να την τρώνε ζωντανή σιγά-σιγά μέχρι που αφήσανε δυο κοκκαλάκια. Δε μας το δείξανε [:(], μόνο να δαγκώνει η πρώτη ύαινα και μετά το φεγγάρι και μετά τα κοκκαλάκια. Ξεφτίλες!

Τέλος πάντων.

Πάρτε την εμπειρία από την οπτική γωνία της λέαινας, με το που βλέπει τις ύαινες να ζυγώνουν:

μνήμη: check (τι είναι αυτά που ζυγώνουν; α, τα έχω ξαναδεί τότε και τότε, δαγκώνουν)
τρόμος μπροστά στην ακατανίκητη φθορά των πραγμάτων: check (γρυλίζω και δε βγαίνει τίποτα!)
χρόνος: check. (ξεκινήσαν να την τρώνε από τα πόδια)
συνειδητοποίηση του θανάτου: check (δε σταμάταγαν)
λήθη: check (τέλος εμπειρίας)

(το ίδιο παράδειγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς απάντηση στο ενοχλητικό ερώτημα “πιστεύουν τα άλλα ζώα στα δικαιώματα των ζώων;”)

Οπότε τι “μόνο ο άνθρωπος”;

Επανέρχομαι γιατί θέλω να παίξω Farm Frenzy Pizza Party.