Από την ημέρα 105, είμαι θαλαμάρχης. Αυτό σημαίνει ότι έχω την ευθύνη να είναι ο θάλαμος κάθε πρωί σκουπισμένος και σφουγγαρισμένος. Επίσης έχω την αρμοδιότητα να διατάξω δύο άτομα, τον έναν να σκουπίσει και τον άλλο να σφουγγαρίσει. Δύο άτομα που είχαν υπηρεσία. Και να είμαι εγώ από πάνω και να τους πρήζω τ’ αρχίδια. 

Δεν το κάνω λοιπόν.

Αντί για αυτό, εδώ και 33 πρωινά (εκτός από όταν έχω άδεια ή υπηρεσία), παίρνω τη σκούπα, σκουπίζω. Παίρνω τη σφουγγαρίστρα, σφουγγαρίζω. Έτσι ξεκινάει η μέρα μου, και έτσι θα ξεκινήσουν οι 90 περίπου από τις 104 μέρες που μου απομένουν.

Αλλά δε με νοιάζει. Είναι τα καλύτερα δέκα λεπτά τις επόμενες κάμποσες ώρες. Διότι ασκώ επιλογή, και η επιλογή μου είναι ότι χέζω πατόκορφα το δικαίωμα να χώσω δυο ταλαιπωρημένα άτομα με μοναδικό κέρδος τη διατήρηση του προνομίου μου να χώνω δύο ταλαιπωρημένα άτομα και χωρίς κανένα προφανές αντάλλαγμα για αυτούς.

Αυτό σημαίνει ότι κατά βάση παραμένω εγώ.

Και σας λέω ότι μεγαλύτερες μαλακίες δεν έχω διαβάσει στη ζωή μου.