Don’t Kiss The Frog

Μου ήρθε επιτέλους από το amazon το “The Last Hero”. Έκανε δυο μήνες. Δεν ξέρω γιατί. Ωστόσο άξιζε τον κόπο γιατί έχει τη φοβερή εικονογράφηση του Paul Kidby. Κι εκεί τελειώνουν τα καλά νέα.
(more…)

Δεν είναι πρόβλημά μου ποιος έδωσε το DVD στον πρωθυπουργό και την όλη συζήτηση για τα απόρρητα τη βρίσκω πολύ κουκουρούκου.

Πολύ πιο σοβαρό θέμα είναι ο Μέγας Αντώνιος που όταν πήγε να μονάσει του την έπεσε όπως είπαμε το Πνεύμα της Πορνείας μαζί με άλλα δαιμόνια. Ακλόνητος ο Μέγας Αντώνιος, σε αντίθεση με τις χιλιάδες νέες που διαφθείρει σε καθημερινή βάση το Πνεύμα της Πορνείας. Όταν είδαν οι δαίμονες ότι δεν κατάφερναν τίποτα, αποφάσισαν να βάλουν τα μεγάλα μέσα:

Φυσικά απέτυχαν γιατί ο Μέγας Αντώνιος όταν είδε να του την πέφτουν τα θηρία τους είπε “καλά είστε τόσο ηλίθιοι; πόσο πιθανό θεωρείτε να μου επιτεθούν μαζί ένα λιοντάρι, ένα φίδι, μια αρκούδα και δεν ξέρω γω τι άλλο δεν τα πάει καλά με λιοντάρια φίδια και αρκούδες, κι όλα αυτά στη μέση της Ερήμου;”.

Τους ξεφτίλισε.

Διαβάζω το Βίο Αντώνιου του Μέγα υπό Αθανασίου του εξίσου Μέγα. Το έδωσε ένας παπάς στη Γ. στο δρόμο, “η Εκκλησία δε βλάπτει” της είπε. “Σε λογική ποσότητα” συμπληρώνω αλλά συμφωνώ με αυτό που ήθελε να πει[*]. Είναι βιβλιάρα. Ο Άγιος Αντώνιος ήταν πλούσιος αλλά τα έδωσε όλα στους φτωχούς εκτός από ελάχιστα που κράτησε για την αδερφούλα του και μετά πήγε και έγινε ερημίτης. Εκεί τον πλεύρισε ο διάβολος και τον κόλασε με καφριλίκια του τύπου “μα δε σκέφτεσαι την αδερφή σου που είναι ολομόναχη;”. Όμως η αγνή καρδιά και η ατσαλένια πίστη του νεαρού Αντωνίου δεν πτοήθηκαν και συνέχισε το ερημητηλίκι και κατά συνέπεια το δρόμο του προς το Θεό. Το καλύτερό μου είναι που πριν το κάνει αυτό τον ξεφτίλισε τελείως το διάβολο: “δεν έχεις καμία εξουσία πάνω μου”, του είπε, “εμένα Κύριός μου είναι ο Ιησούς Χριστός και να που ζαρώνεις ποταπό υποκείμενο μόνο και μόνο στο άκουσμα του ονόματός Του”. Εκεί έχω φτάσει.

Ταυτόχρονα διαβάζω το Illuminati του Dan Brown. Να σας πω την αλήθεια πιο πολύ action έχει ο Άγιος Αντώνιος. Και άμα ήξερα από Απόκρυφα Ευαγγέλια και μεσαιωνικούς θρύλους όσα ξέρω από φυσική (που δεν είναι και τραγικά πολλά), μάλλον ούτε τον Κώδικα Ντα Βίντσι θα είχα απολαύσει ιδιαίτερα. Όμως έχει φόνους και πλεκτάνες και μέχρι τη σελίδα 300κάτι που έχω φτάσει δεν έχει αποδειχθεί και πολύ προβλέψιμο οπότε μου αρέσει. Επίσης απ’ ό,τι έχω καταλάβει κυκλοφορούν στο Ιντερνετ πυροβολημένοι που το θεωρούν κάτι σαν ιστορικό ντοκουμέντο. Αυτό με διασκεδάζει.

Τόσα χρόνια η Γ. μου έλεγε να διαβάσω τα “100 χρόνια μοναξιάς” του Μάρκες κι εγώ έκανα κόνξες. Βασικά το πρόβλημα είναι ότι όταν με γνώρισε περνούσα φάση “Δράκοι και Φαντάσματα” η οποία δεν έχει τελειώσει ακόμα. Επίσης θεωρούσα ότι ήξερα όλα όσα έπρεπε να ξέρω για τη λατινοαμερικάνικη ψυχή από τις ατελείωτες ώρες τηλεθέασης της “Μαρίας της Γειτονιάς” και της “Παολίνας” και του άλλου με την Παολίνα που ήτανε πολύ πιο λεπτή η φάτσα της. Από τα βιβλία της Αλιέντε. Από τις αναλύσεις αριστερών στα “Αντί” της δεκαετίας του ‘70. Από τους κομπάρσους και τους κακούς στα Αμερικάνικα B-movies που δείχνει η τηλεόραση τις μικρές ώρες. Από την ιστορία των Ίνκα. Από τα διηγήματα του Σεπούλβεδα. Και όσο για το συγγραφικό ταλέντο του Μάρκες, το είχα εκτιμήσει πλήρως στο “Ναυαγό” (μιλάμε για ΠΕΙΝΕΣ), το παραδεχόμουν και δεν είχα καμία ανάγκη να διαβάσω για μαλακισμένες που όταν έχουν σφίξει οι κώλοι κατεβαίνει ένας άγγελος και τις ξελασπώνει γιατί αυτό το πράγμα είναι λαμεριά και άμα θέλεις κύριε να είσαι ρεαλιστής δεν επιτρέπεται να κλέβεις έτσι ερασιτεχνικά τον κόσμο της φανταστικής λογοτεχνίας. Η φανταστική λογοτεχνία είναι *πάντα* αυτοσυνεπής. Αν είναι να έχω κόσμο να εξαφανίζεται, θέλω να έχω και άλλες διαστάσεις, και όντα από αυτές τις διαστάσεις, και εντελώς διαφορετικούς κανόνες για την ύλη, το νου και την ενέργεια και τίποτα τρολ ή εξωγήινους, τέλος πάντων Δράκους και Φαντάσματα!

Φέτος όμως το καλοκαίρι έπαιζε στην τηλεόραση ένα κολομβιανό που ήταν στ’ αλήθεια κολομβιανό και όχι μεταγλωττισμένο. Πρωταγωνιστούσε η Καταλίνα. Ακούστε τώρα να δείτε η δεκαεξάχρονη Καταλίνα τι έπαθε: αναγκαζόταν να πουλιέται σε εμπόρους ναρκωτικών, για να μαζέψει λεφτά για την πλαστική στήθους που θα της επέτρεπε να πουλιέται ακόμα ακριβότερα σε ακόμα πιο πλούσιους εμπόρους ναρκωτικών! Κι όλα αυτά παρ’ όλο που η μάνα της την πίεζε να τελειώσει το σχολείο και ο αδερφός της είχε βρει δουλειά σαν μπράβος-δολοφόνος για λογαριασμό εμπόρων ναρκωτικών, ώστε να της εξασφαλίσει λεφτά για την πλαστική. Τόσο αυτή, όσο και όλοι οι υπόλοιποι, μάλλον ήταν ανίκανοι να αντιληφθούν το κυκλικό του όλου πράγματος. Αφήστε που έβαζε λόγια στους πελάτες της και αλληλοσκοτώνονταν. Και το σήμα για διαφημίσεις του σίριαλ είχε μια μικρή κουκλίτσα που της σφήνωνε ένα κοριτσάκι πλαστικά βυζιά. Σοβαρά το λέω.

Οπότε ξαναμπήκα σε κολομβιανή φάση, και τα Χριστούγεννα που βρήκα χρόνο ξεκίνησα (πολύ πριν από τα άλλα 2) τα 100 Χρόνια Μοναξιάς. Να πω την αλήθεια τσουλάει πολύ ευχάριστα και αρχίζω να το πιάνω αυτό το στυλ, το “μαγικό ρεαλισμό”.

Όμως τώρα τελείωσαν οι γιορτές, και πρέπει να διαβάσω Oracle και Samba οπότε όλα αυτά τα αφήνω στη μέση (και μάλιστα τον Άγιο Αντώνιο πολύ κοντά στην αρχή)…

[*] δεδομένου του μη λεκτικού σκηνικού.

Διάβασα την κριτική του Θάνου Σαμαρτζή στην Καθημερινή αυτής της Κυριακής (Πολεμικές σάλπιγγες για το Θεό…), και αισθάνομαι την ανάγκη να παρατηρήσω κάποια πράγματα. Η φράση που μου τη δίνει, είναι η εξής:

Ο Ντώκινς θα μπορούσε εάν το ήθελε να αντιπαρατεθεί με τον Ντεκάρτ, τον Λάιμπνιτς, τον Καντ ή τον Χέγκελ· όλοι τους ήταν θρήσκοι και έγραψαν εκτενώς για τον Θεό και τη θρησκεία. Δεν το θέλησε. Αντιθέτως, έγραψε ένα βιβλίο όπου ο αντίπαλος εκπροσωπείται από τηλευαγγελιστές και ταλιμπάν, από την πιο τρομαχτική μισαλλοδοξία και τον πιο ανερμάτιστο φανατισμό.

Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη να παρατηρήσω πως ο Ντεκάρτ, ο Λάιμπνιτς, ο Καντ και ο Χέγκελ δεν είναι γύρω στο 1.000.000.000 άτομα που να έχουν πολύ σημαντική επίδραση στο τι ακριβώς συμβαίνει στον πλανήτη. Αντίθετα οι κάθε λογής τηλευαγγελιστές και ταλιμπάν διαθέτουν αυτό το προσόν σε ανησυχητικά μεγάλο και διαρκώς αυξανόμενο βαθμό, σε περίπτωση που δεν το έχει προσέξει ο κ. Σαμαρτζής.

Υπό αυτό το πρίσμα, βρίσκω το συμπέρασμα

Ο Ντώκινς τα βάζει με ένα σκιάχτρο. Αναπόφευκτα η ένδεια του αντιπάλου φτωχαίνει αθεράπευτα το βιβλίο του.

κάπως ελιτιστικό.

Συμφωνώ ότι τα πνευματικά οικοδομήματα του Καντ και του Λάιμπνιτς έχουν μια κομψότητα, όμως η πικρή αλήθεια είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών τα έχει απολύτως χεσμένα. Για παράδειγμα όταν παρουσίασε τις ιδέες του ο Καντ, η αντίδραση των ομοθρήσκων του (ήταν Εβραίος) δεν ήταν “α μπράβο ρε Καντ, επιτέλους διατύπωσες ωραία αυτό που πιστεύουμε και όποιος θέλει στο μέλλον να μας την πει θα πρέπει να περάσει από εσένα, γιούπι”. Αντί για αυτό τον αφορίσανε. (άκυρο τον μπέρδεψα με τον Σπινόζα, αλλά αυτό έχει να πει ακόμα περισσότερα για την επίδραση του Καντ στο χριστιανικό εποικοδόμημα: πρακτικά μηδέν)

Η θρησκευτικότητα που κυριαρχεί, είναι η “αφελής” θρησκευτικότητα (σε διάφορες παραλλαγές). Όσο για τη συνειδητοποιημένη θρησκευτικότητα, έχει εξαιρετικά μεγάλη πιθανότητα να παίρνει φανατισμένη μορφή, γιατί -σε πείσμα των διανοουμένων- ο περισσότερος κόσμος λειτουργεί κατά βάση με κοινή λογική και η κοινή λογική λέει ότι δε γίνεται να έχεις ενωθεί βιωματικά με τον Κτίστη του Σύμπαντος σε μια άρρητη διαδικασία και να μην την έχεις δει λίγο κάπως.

Οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί να θεωρείται παρακατιανό ένα βιβλίο που καταπιάνεται με την αποδόμηση αυτών των μορφών της θρησκευτικότητας. Χώρια βέβαια που δεν καταπιάνεται αποκλειστικά με αυτές, που μας φέρνει στη δεύτερη μομφή μου για την κριτική: πιστεύω πως τα συμπεράσματα του δε δικαιολογούνται καθόλου από το περιεχόμενο του βιβλίου, και η προκατάληψη του κριτικού που θέλει να δικαιώσει πάση θυσία τον τίτλο του πονήματός του προσωπικά μου είναι αρκετά εμφανής. Για παράδειγμα το παρακάτω απόσπασμα της κριτικής

Σαν δείγμα του νέου πνεύματος των καιρών μάς παρουσιάζει ένα Νέο Δεκάλογο. Η πρώτη εντολή του μας προστάσσει: μην κάνεις στους άλλους ό,τι δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Αν την είχε σκεφτεί λίγο περισσότερο θα δίσταζε να την πάρει κατά λέξη με τόση ευκολία. Διότι θα έκανε αδύνατο ακόμη και ένα απλό παιχνίδι σκάκι. Η τελευταία εντολή του Νέου Δεκαλόγου λέει: να αμφιβάλλεις για το καθετί. Oμως ο Ντώκινς φαίνεται να μην αμφιβάλλει για τίποτα. Oμως, η επιστήμη του Ντώκινς μοιάζει αλάθητη. Το ίδιο και ο ανθρωπισμός του.

είναι σχεδόν συκοφαντικό. Πρώτα απ’ όλα οπουδήποτε διατυπώνει τον παραμικρό ισχυρισμό που να σχετίζεται με την επιστήμη του (ή με άλλη επιστήμη), ο Ντώκινς λέει ρητά ότι τα δεδομένα μπορούν κάποια στιγμή να αλλάξουν. Δεύτερον ο “Νέος Δεκάλογος” σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται κάτι το ιερό ή το ξεχωριστό από τον Ντώκινς. Τον παρουσιάζει σαν κάτι ενδιαφέρον που διάβασε σε μια ανώνυμη σελίδα στο Ιντερνετ που κολλάει με τη συζήτηση. Τρίτον αυτό με το σκάκι που έγραψε ο κ. Σαμαρτζής είναι κοτσάνα ολκής που σώζεται αν και μόνο αν επιλέξουμε να την ερμηνεύσουμε σαν αποτυχημένο χιουμοράκι.

updates: Ο Simon@atheoi.org μου διόρθωσε το ορθογραφικό στον τίτλο (dellusion) και ο Αθήναιος μου επισήμανε ότι ο Θάνος Σαμαρτζής έχει blog.

Richard Dawkins: The God Dellusion, London 2007 (Black Swan paperback edition)

Το πρώτο κεφάλαιο κλείνει με την πρόταση

I shall not go out of my way to offend, , but nor shall I don kid gloves to handle religion any more gently than I would handle anything else.

Το δεύτερο κεφάλαιο, ξεκινάει με την πρόταση

The God of Old Testament is arguably the most unpleasant character in all fiction: jealous and proud of it; a petty, unjust, unforgiving control-freak; a vindictive, blood-thirsty ethnic cleanser; a misogynistic, homophobic, racist, infanticidal, genocidal, filicidal, pestilential, megalomaniac, sadomasochistic, capriciously malevolent bully.

και τους πηγαίνει (τους πιστούς) γαμιώντας για άλλα 8 κεφάλαια. Φαντάσου δηλαδή να ήθελε και να προσβάλει.

Η κριτική μου είναι η εξής:

Β-Ι-Β-Λ-Ι-Α-Ρ-Α.

Φυσικά έχει σε όλα δίκιο. Αλλά δε νομίζω αυτό να έχει και πολύ μεγάλη επίδραση στους πιστούς (τουλάχιστον τους πιο αγράμματους από δαύτους).

ΥΓ παρεμπιπτόντως απαντάει και στην κριτική της… προδημοσίευσης που έκανε ο Μουζέλης (να γιατί δεν πρέπει να κριτικάρουμε αποσπάσματα): “τι πάει να πει ‘είναι 19ου αιώνα αυτά που μου λες’” αναρωτιέται ο Dawkins και καταλήγει “προφανώς εννοούν ότι ο 19ος αιώνας ήταν η τελευταία φορά που μπορούσε κάποιος να πιστεύει στα σοβαρά όλες αυτές τις αηδίες και τότε ξεκίνησε το πακέτο τους”.

(βιβλιοκριτική)

Η Μαύρη Βίβλος της Ψυχανάλυσης [Ζώντας καλύτερα χωρίς τον Φρόυντ], Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006

Όπως υποψιαζόμουν εδώ και καιρό, η ψυχανάλυση είναι αρκετά πιο προχωρημένη μπίζνα από την ομοιοπαθητική: η ομοιοπαθητική μετατρέπει νερό σε χρυσάφι, ενώ η ψυχανάλυση μετατρέπει βλακείες σε χρυσάφι.

Θα έλεγα ότι ο Freud ήταν μεγάλος μαλάκας[αλλά αυτός ο χαρακτηρισμός θα αδικούσε απαράδεκτα τον YoungYungJung (έτερο σχολάρχη της ψυχανάλυσης). Στην πραγματικότητα ο Freud ήταν ένα ψυχρό και πανέξυπνο υπολογιστικό καθίκι, ενώ ο YoungYungJung ήταν ένας πανηλίθιος και θεόμουρλος μαλάκας. Ο Freud δηλαδή είναι ο αρχετυπικός Ιεράρχης, ενώ ο YoungJung ο αρχετυπικός Προφήτης. Σε διαφορετικές αιρέσεις βέβαια.]

Αγαπημένο μου περιστατικό από το βιβλίο, το κοριτσάκι που πήγανε στο Freud με κρίσεις πανικού: βλέπετε τη βίαζε ο κολλητός του πατέρα της, γιατί ο πατέρας της τα είχε κανονίσει έτσι για να μπορεί να γ@μάει τη γυναίκα του κολλητού χωρίς να φοβάται τη μήνυση για μοιχεία. Ο Freud έκανε το παν για να πείσει το κοριτσάκι ότι οι κρίσεις πανικού οφείλονταν στον καταπιεσμένο πόθο της για το βιαστή της, πράγμα που τεχνικά είναι συνέργεια σε εκπόρνευση ανηλίκου και πρακτικά είναι δείγμα του πόσο αφόρητα ελεεινές μαλακίες πιστεύουν οι ψυχαναλυτές.

Το βιβλίο είναι γαλλικό joint project (αλήθεια, τι κόλλημα έχουν αυτοί οι Γάλλοι με το “Μαύρη Βίβλος” στους τίτλους των βιβλίων τους) από καμιά δεκαριά ειδικούς, και κινητήριος δύναμη για τη συγγραφή του ήταν η γενικότερη αγανάκτηση των λογικών ανθρώπων από την απήχηση που έχει η ψυχανάλυση στη Γαλλία. Πράγματι, διαβάζοντας π.χ. Πασκάλ Μπρυκνέρ (κατά τα άλλα λογικότατο Πασκάλ Μπρυκνέρ) εντοπίζεις ένα σωρό ανοησίες για “μεταβιβάσεις” και “νευρώσεις” που κάνουν φανερό ότι το σύστημα σκέψης της ψυχανάλυσης είναι βαθιά εμπεδωμένο στη γαλλική σκέψη, μια και διδάσκεται στα σχολεία με την ίδια σοβαρότητα που διδάσκεται π.χ. η βαρύτητα. Δεν εκπλήσσομαι: η ψυχανάλυση είναι μπουρδολογίες με στυλ και η γαλλική διανόηση ειδικεύεται στις μπουρδολογίες (και το στυλ).

Πρέπει να πω ότι επειδή το βιβλίο στην ουσία αποτελείται από πολλά δοκίμια από διαφορετικούς συγγραφείς που μόνο κοινό τους είναι η απέχθεια για την ψυχανάλυση, είναι λίγο ασύνδετο και κουραστικό. Από την άλλη αυτό σημαίνει ότι διαβάζεις τα δοκίμια σχεδόν με όποια σειρά θέλεις και δεν είναι υποχρεωτικό να τα διαβάσεις όλα.

Γενικά λόγω τιμής (>35EUR) το συνιστώ μόνο σε όσους μισούν αρρωστημένα τις βλακείες (όπως εγώ).

Sevket! Don’t you recognize me, my friend? For years we reaped laughter and tears together. Ah Sevket, we have turned into monsters . . . So much suffering, so much tragedy. If only it could all be a lie, if only we could go back to our land, to our gardens, to our forests with their songbirds, sparrows and tiny owls, to our orchards with their tangerine trees
and flowering cherries, to our beautiful festivals. Guerilla fighter of Kor Mehmet, give my regards to the earth that gave us birth! Selam Söyle Anadolu’ya, Farewell Anatolia! Hold it not against us that we drenched you with blood. Kahr olsun sebep olanlar! A curse on the guilty ones!

Bruce Clark: Twice A Stranger: The Mass Expulsions that Forged Modern Greece and Turkey. Harvard University Press, 2006. Πολύ ισορροπημένο, με (σχεδόν μοναδικές στο είδος τους) μαρτυρίες επιζώντων ύστερα από επιτόπια έρευνα του συγγραφέα σε Ελλάδα και Τουρκία. Καθόλου βαρετό αλλά και καθόλου απλοϊκό. Δε χαρίζει κάστανα ούτε στους ελληνικούς ούτε στους τουρκικούς μύθους για τα φρικτά γεγονότα που οδήγησαν στην ανταλλαγή πληθυσμών και για τα αποτελέσματά της στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Κάντε κλικ στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες και ένα αρκετά εκτενές απόσπασμα από την εισαγωγή. Το συνιστώ.

Το απόσπασμα είναι η απόδoση στα αγγλικά του επιλόγου των “Ματωμένων Χωμάτων” και προοίμιο του του βιβλίου. Θέλετε βιωματικές αλήθειες κ.κ. κήρυκες του μίσους; Να επιβάλλετε τα “Ματωμένα Χώματα” στην υποχρεωτική εκπαίδευση και από τις δύο μεριές του Αιγαίου. Αλλά δε σας παίρνει. Παραείναι αλήθειες και παραείναι βιωματικές.

(βιβλιοκριτική)

ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΕΓΚΟΣ - ΘΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΕΚΙΑΡΗ
Η εκδίκηση των τόνων (Η επίδραση των αρχαίων ελληνικών και του μονοτονικού στην ψυχοεκπαιδευτική εξέλιξη του παιδιού)
«ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ»

Είναι βέβαιο πως η κατάργηση του πολυτονικού είχε σαν αποτέλεσμα την κατακόρυφη άυξηση της βλακείας στην ελληνική κοινωνία, κυρίως από τις άνευ προηγουμένου παπαριές και τα ξεδιάντροπα ψέματα που έχουν κατά καιρούς γράψει/πει όσοι ήταν/είναι ενάντιοι σε αυτήν την κατάργηση. Έτσι ήρθαν και οι κ.κ. Τσέγκος, Παπαδάκης και Βεκιάρη και έγραψαν ένα από τα πιο αξιοθρήνητα, ιδεολογικά πολωμένα και εν ολίγοις ελεεινά βιβλία  που έχω διαβάσει ποτέ στη ζωή μου.  Συγκριτικά το “Αποδείξεις” του Ντένικεν είναι μνημείο ορθολογισμού και αμερόληπτης σκέψης. Συγκριτικά η ΒΙΒΛΟΣ είναι μνημείο ορθολογισμού και αμερόληπτης σκέψης. Μην το αγοράσετε, εκτός αν είστε τίποτα πανάσχετα εθνίκια που τους αρέσει να αγοράζουν μαλακίες να τους χαϊδεύουν τα αφτιά. Φυσικά σας προτείνω να το δανειστείτε από κάποιον ώστε α) να μην πάνε λεφτά στους συγγραφείς και β) να μη χάσετε τη διασκέδαση. Πραγματικά έχω αρχίσει να κατατάσσω τους ψυχολόγους (τουλάχιστον ορισμένες σχολές) στην ίδια κατηγορία με τις χαρτορίχτρες και τους αστρολόγους: ζω για τη μέρα που θα τους δω να ξεφτιλίζονται παρέχοντας “συμβουλές” σε κωλοκάναλα. Ουπς! Αυτό έχει ήδη γίνει. Όσο για τη μελέτη στην οποία βασίζεται το βιβλίο (”το πολυτονικό θεραπεύει τη δυσλεξία”), την έχω καλύψει παλιότερα.

Σε ένα φυσιολογικό κόσμο όλοι αυτοί θα έπρεπε να έχαναν τα πτυχία τους και τις κρατικές τους χρηματοδοτήσεις και να πήγαιναν να βόσκουν πρόβατα στην Αυστραλία, αλλά έχουμε δημοκρατία και δημοκρατία σημαίνει ότι μπορείς να λες ατιμώρητα οποιαδήποτε ηλιθιότητα αρκεί να υπάρχουν αρκετοί πυροβολημένοι που να σου δίνουν δίκιο.

Στον φανταστικό κόσμο που ζουν τα εθνίκια, το να καταργήσουμε το πολυτονικό ήταν έγκλημα για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι έκαναν και οι παλιότεροι. Σε φάση άμα χρησιμοποιούσαν σκατά αντί για μελάνι οι παλιότεροι, πρέπει να χρησιμοποιούμε κι εμείς σκατά, γιατί… έτσι πρέπει. Το όλο πράγμα έχει νόημα επειδή… έχει νόημα. Προφανέστατα -σε αυτόν το φανταστικό κόσμο πάντα- η αποκοπή από την παράδοση (δηλαδή η εξέλιξη) προκαλεί κάθε λογής κακά, τα οποία τα βλέπεις βέβαια πολύ πιο εύκολα αν πιστεύεις από την αρχή ότι υπάρχουν. Με λίγα λόγια προβλήματα δεν είχαμε και προβλήματα αποκτήσαμε. Πρόκειται αναμφίβολα για μαζική ψύχωση. Φυσικά υπάρχουν και χειρότερα, π.χ. το 80% ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το 80κάτι% πιστεύει στο Θεό.

Στον πραγματικό κόσμο τώρα, η εκδίκηση των τόνων είναι η εξής: ΜΑΣ ΕΚΛΑΣΑΝ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ ΟΙ ΤΟΝΟΙ.

Τέλος βιβλιοκριτικής.

Karen Armstrong: A History of God: The 4000-year quest of Judaism, Christianity and Islam, New York 1993

Strictly speaking, δεν είναι καν υποχρεωτικό να υπάρχει Θεός με την ίδια έννοια που υπάρχει π.χ. η Εφορία και ακόμα πιο strictly speaking, ο Θεός επιβάλλεται να μην υπάρχει με την ίδια έννοια που υπάρχει η Εφορία.

[Αυτό μάλιστα αποδεικνύεται πάρα πολύ εύκολα: αν υπήρχε Θεός, δε θα υπήρχε Εφορία. QED.]
(more…)

Martin Booth: “Cannabis: A History“, Νέα Υόρκη 2003

Το κεφάλαιο που αφορά την προϊστορία και την αρχαιότητα είναι ΤΙΓΚΑ στις μαλακίες, π.χ. λέει ότι το όνομα “καπνοβάται” που χρησιμοποιεί για μια Δάκικη σέχτα ο Ηρόδοτος συνδέεται ετυμολογικά με τη ρίζα (ΚΑΙ ΚΑΛΑ) “kan”, παρά το εμβόλιμο “π”. Πιο μετά στρώνει κάπως.