Don’t Kiss The Frog

(The broker) του John Grisham (en, el).

Πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα, αρκετά γαμάτη πλοκή, ενδιαφέρον (και ιδιαίτερα προσεγμένο σύμφωνα με τη μικρή μου συναφή πείρα) το ταξιδάκι στις μη τουριστικές πλευρές της βορειοϊταλικής ζωής. Ο συγγραφέας σε αντίθεση με μερικούς-μερικούς κάνει σαφές στον επίλογό του ότι δεν έχει ιδέα από κατασκοπείες και high tech καταστάσεις και όλα είναι εντελώς της φαντασίας του πράγμα που με έκανε να δω με συμπάθεια τα (μικρά πάντως) λαθάκια του σε geeky ζητήματα και κυρίως τον (σχετικά ήπιου βαθμού) τζεϊμσποντισμό διαφόρων σκηνικών.

Στην ουσία κεντρικό θέμα και σε αυτό το βιβλίο -όπως σε όλα του Grisham[*] άλλωστε- είναι το πόσο διαβολικά πλάσματα είναι οι δικηγόροι.

[κατά τα άλλα, στα τελευταία επεισόδια του “Πόλεμος και Ειρήνη” ο Πιερ κάνει τη μία μαλακία μετά την άλλη και οι υπόλοιποι ξαναπολεμάμε. Άντε, πότε θα τους τσακίσει όλους ο Ναπολέων να γουστάρουμε;]

[*] όσα έχω υπόψη μου, that is, δηλαδή 2-3

Έχω φτάσει στο σημείο που ένας μασόνος[*] πιάνει τον Πιερ και τον ψήνει ότι υπάρχει θεός. Η λογική είναι η εξής: “Γνωρίζεις ένα μικροσκοπικό κομμάτι του Σύμπαντος και επειδή οι λίγες γνώσεις σου δε σου επιτρέπουν να συνειδητοποιήσεις το μεγαλείο του πράγματος, κάθεσαι και συμπεραίνεις ότι δεν υπάρχει θεός. Είσαι θρασύτατος”.

Αν ήμουν ο Πιερ, θα του απαντούσα “κι εσύ γνωρίζεις ένα εξίσου ή και περισσότερο μικροσκοπικό κομμάτι του Σύμπαντος και επειδή οι λίγες γνώσεις σου δε σου επιτρέπουν να συνειδητοποιήσεις το μεγαλείο του πράγματος, κάθεσαι και συμπεραίνεις ότι υπάρχει θεός. Θρασύτατη να πεις τη φάτσα σου λοιπόν”.

Ο Πιερ, δυστυχώς -και προσωρινά, ελπίζω- ψήθηκε χοντρά να γίνει θεοσεβούμενος, βοηθάει βέβαια που σε όλη την προηγούμενη ζωή του ήταν ένας έκλυτος βλακέντιος και που νιώθει απίστευτες τύψεις επειδή τα έκανε εντελώς σκατά λίγες σελίδες πιο πριν. Γενικά αυτοί οι τύποι είναι ή του ύψους ή του βάθους και το μόνο σταθερό στη ζωή τους είναι το ότι κάνουν βλακείες. Περιττό να σας πω ότι αγανάκτησα!

Κατά τα άλλα, το βιβλίο έχει καταφέρει να με κάνει να συμπαθήσω το Βοναπάρτη, πράγμα που θεωρούσα εξαιρετικά απίθανο.
Άμα διαβάσω τίποτε άλλο ενδιαφέρον στην πορεία, θα σας ενημερώσω.

(Δ. Κούρτοβικ, Νεφέλη 2005)

Το βιβλίο αποτελείται από άρθρα που γράφτηκαν για τα ΝΕΑ, οπότε πιθανόν να τα έχετε διαβάσει όλα όσοι παίρνετε ΝΕΑ. Πάντως είναι πολύ καλό. Η κεντρική ιδέα (ή μάλλον μία από τις κεντρικές ιδέες) είναι ότι πιστεύουμε (Εμείς = οι Έλληνες) υπερβολικά πολλές μαλακίες για τους εαυτούς μας (άλας της γης και τα λοιπά) ενώ η αντικειμενική κατάσταση, ιδιαίτερα από το ‘74 και μετά μας διαψεύδει κατηγορηματικά. Η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε απολύτως κανονικός λαός και ούτε καν ιδιαίτερα επιτυχημένοι σε αυτό, μια και συνεχώς κυνηγάμε την ονείρωξη του Πώς το Κάνουν οι Έλληνες(ΤΜ), σε όλα τα επίπεδα (ο ΔΚ ασχολείται βέβαια κυρίως με την πολιτική και τη διανόηση).

Η ελληνικότητα κάποιου δε θεωρείται δεδομένη, αλλά συνάγεται από την τυφλή υπακοή σε παντελώς μαλακισμένα στερεότυπα: οι Έλληνες συγγραφείς πρέπει να ασχολούνται με τον Εμφύλιο, τη Μικρασιατική Καταστροφή, την παράδοσή μας κλπ. Οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει πριν πάρουν μια απόφαση να σκέφτονται πώς θα αντιδρούσε ο Κολοκοτρώνης ή ο Μεγαλέξανδρος ή ο Λεωνίδας με τους Τριακόσιους. Τα σωστά ελληνικά, το ελληνικώς ζην, το ένα το άλλο. Τελικά καταλήγουμε ένα τεράστιο cargo cult (αυτό είναι δικό μου συμπέρασμα) και επειδή όλες αυτές οι κοτσάνες είναι αδύνατο να εφαρμοστούν (σιγά μην επιστρέψουμε στη μεταβυζαντινή κοινοτική οργάνωση ή στις πόλεις-κράτη) τελικά δε γίνεται τίποτα. Ergo, συντηρητισμός (αυτό είναι ένα από τα συμπεράσματα του ΔΚ).

Πάντως δε λέει μόνο για αυτά το βιβλίο και ακόμα και αυτά τα λέει σαφώς πιο πολιτισμένα από άτομα σαν και του λόγου μου. Δείτε ένα από τα κείμενα που περιέχει και θα καταλάβετε.

Ένα τυπικό σύστημα (ακριβέστερα: formal system) είναι απλά ένας συστηματικός τρόπος να χειριζόμαστε σύμβολα και ακολουθίες συμβόλων (”συμβολοσειρές”).

(more…)

Αυτό λοιπόν είναι το ινδουιστικό Rashtra (έθνος) προς το οποίο μας έλεγαν πως πρέπει να προσβλέπουμε; Από τη στιγμή που οι μουσουλμάνοι θα μάθουν “ποια είναι η θέση τους”, θα αρχίσει να ρέει στη χώρα Κόκα Κόλα και γάλα; Έτσι και οικοδομήσουμε το ναό Ραμ Μαντίρ, θα βρεθούν ρούχα για τους γυμνούς και φαγητό για τους πεινασμένους; Θα στεγνώσει κάθε δάκρυ από τα μάτια κάθε πολίτη; Μπορούμε να ελπίζουμε σε μια εορταστική επέτειο τον επόμενο χρόνο; Ή θα υπάρξει και συνέχεια και θα βρεθεί κάποιος άλλος που θα πρέπει να αρχίσουμε να μισούμε; Ας πάρουμε τους υποψήφιους με αλφαβητική σειρά: Αντιβάζι, βουδιστές, χριστιανούς, Νταλίτ, Παρσιστές, Σιχ. Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να μισούμε αυτούς που φορούν τζιν ή μιλάνε αγγλικά, ή αυτούς που έχουν παχιά χείλη και σγουρά μαλλιά; Δε θα χρειαστεί να περιμένουμε για πολύ. Η διαδικασία έχει ήδη αρχίσει. Θα συνεχιστούν οι συνηθισμένες τελετουργίες; Θα διαμελίζουμε ανθρώπους; Θα τους αποκεφαλίζουμε και θα ουρούμε πάνω τους; Έμβρυα θα αποσπώνται από τις μήτρες των μητέρων τους και θα σφαγιάζονται; (Ποιο αρρωστημένο όραμα μπορεί έστω να φανταστεί την Ινδία χωρίς την ποικιλία, την ομορφιά και τη θεαματική αναρχία όλων αυτών των πολιτισμών; Η Ινδία θα μεταμορφωθεί σε τάφο και θα μυρίζει σαν κρεματόριο.

(Arundhati Roy, Η Άλγεβρα της Παγκόσμιας Δικαιοσύνης)

Agar mein aawaz hun to tum mera geet ho[*].
————
[*] Αν είμαι φωνή, τότε είσαι το τραγούδι μου. (ελπίζω)

Από τα καλύτερα βιβλία παραναζιστικής επιστημονικής φαντασίας που έχω διαβάσει (το μοναδικό, εδώ που τα λέμε). Το βιβλίο διαδραματίζεται σε ένα παράλληλο Σύμπαν, όπου οι Εβραίοι εκεί γύρω στο έτος 1 είχαν ανακαλύψει την κοινωνιολογία, την πολιτική οικονομία και τη διαλεκτική θρησκευτικότητας και συστήματος παραγωγής. Έβαλαν λοιπόν τους κορυφαίους social engineer τους να σχεδιάσουν μια θρησκεία τέτοια ώστε:
α) Να καταστραφεί ο ελληνικός πολιτισμός.
β) Να έρθει ο καπιταλισμός.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι σε αυτό το παράλληλο Σύμπαν, το μυστικό όπλο των σατανικών πλουτοκρατών Εβραίων πετυχαίνει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα με τις εκατοντάδες βαρβαρικές επιδρομές που διέλυσαν τον ελληνορωμαϊκό κόσμο στο δικό μας Σύμπαν (και ψιλοαπουσιάζουν από το Σύμπαν της “Αντιγνώσης”, στο οποίο απ’ ό,τι φαίνεται μόνο η θρησκευτικότητα επηρεάζει τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις και ποτέ το αντίθετο).

Επίσης στο παράλληλο Σύμπαν της “Αντιγνώσης” οι αρχαίοι Έλληνες (και Ρωμαίοι) δούλοι είναι οι μεγαλύτεροι σταχανοβίτες που υπήρξαν ποτέ. Το γεγονός ότι είχαν (ή μάλλον απέδιδαν στο αφεντικό τους) υπεραξία γύρω στο 700.000.000% (τύπος υπολογισμού: υπεραξία = παραγωγή δούλου/φαγητό δούλου) δεν πρέπει να μας μπερδεύει: οι δούλοι ήξεραν ότι υπηρετούσαν το μεγαλύτερο πολιτισμό που έχει υπάρξει ποτέ[*] και θα ήταν σωστά γουρούνια αν δεν έβαζαν όλες τις παραγωγικές τους δυνάμεις για την επίτευξη των 200 πενταετών πλάνων της αρχαιότητας.

Σοβαρά τώρα: ο συγγραφέας είναι άνθρωπος του συναισθήματος. Ο ιστορικός (και γενικά ο ανθρωπιστής επιστήμονας) είναι άνθρωπος της λογικής. Όταν ένας συγγραφέας προσπαθεί να το παίξει ιστορικός, εκτός από τη σπάνια περίπτωση που έχει π.χ. το χιούμορ, το IQ και την καλλιέργεια του Τσιφόρου, αυτό που προκύπτει είναι μία 100% ανακριβής αηδία που όμως μπορεί να συγκινήσει και να πείσει μια (τρομερά εκτεταμένη) κατηγορία αναγνωστών σαφώς καλύτερα από 5.000.000 επιχειρήματα. Βιβλία όπως η “Αντιγνώση”, οι “Μεγάλοι Μύστες”, η “Ζωή του Ιησού”, τα “Αποτυπώματα των Θεών”, οι “Αποδείξεις” είχαν, έχουν και πιθανότατα θα έχουν για πάντα πολύ μεγάλη απήχηση.

Αυτό, πολύ φοβάμαι, δεν τα κάνει και σωστά.

[*] γεγονός που προκύπτει άλλωστε από το ότι αυτός ο πολιτισμός, ακόμα και 2000 χρόνια μετά, οδηγεί στη συγγραφή βιβλίων όπως η “Αντιγνώση”.

(με αφορμή αυτό)

(μπορεί και να έχω ξανασχοληθεί με αυτό, δε θυμάμαι, εν πάση περιπτώσει δικό μου μπλογκ είναι άμα θέλω το γράφω και 600 φορές)

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, γιατί περιέχει αφάνταστα πολλές πληροφορίες) είναι ότι η συνείδηση προκύπτει όταν ένα ιεραρχημένο συμβολικό πολύπλοκο σύστημα αποκτά αυτοαναφορικότητα.

Το φαινόμενο φαίνεται να είναι θεωρητικά ανεξάρτητο από την ακριβή μορφή των συμβόλων και του συστήματος. Έτσι, δεν αποκλείεται (αν και είναι μάλλον απίθανο) μια μυρμηγκοφωλιά να έχει συνείδηση: απλώς αντί για νευρώνες έχει μυρμήγκια και είναι λίγο πιο loosely coupled η κατάσταση. Τα μυρμήγκια βέβαια δεν έχουν συνείδηση. Όμως ούτε οι νευρώνες έχουν.

Προεκτείνοντας (ξεχειλώνοντας) την ιδέα, δεν αποκλείεται ένα κράτος να έχει συνείδηση: οι νευρώνες είναι οι πολίτες του. Το ίδιο και μία μεγάλη επιχείρηση. Το ίδιο και ολόκληρη η βιόσφαιρα.

Το πραγματικά ζαλιστικό σημείο αποκαλύπτεται όταν συνειδητοποιήσεις τη γενικότητα του φαινομένου (αν, επαναλαμβάνω, ισχύει): μπορεί να υπάρχει συνείδηση ακόμα και σε συμβολικά συστήματα εντελώς άυλα, που βρίσκονται εξ ολοκλήρου μέσα σε άλλα συμβολικά συστήματα: μπορεί μέσα στο μυαλό του καθενός από εμάς να κατοικεί μία ολόκληρη κοινωνία από ενσυνείδητα όντα που αγνοούν πλήρως την ύπαρξή μας γιατί κατοικούν σε έναν κόσμο που βρίσκεται εξ ολοκλήρου ανάμεσα στις σκέψεις μας. Μπορεί να υπάρχουν και άλλα όντα ανάμεσα στις δικές τους σκέψεις. Μπορεί εμείς οι ίδιοι να είμαστε κάτι τέτοιο, οπότε ο Πλάτωνας είχε δίκιο. (ξενέρα)

Μπορεί… oh, never mind.

Κατά τα άλλα τρομερό βιβλίο. Ο αναγνώστης θα βρει μία πρώτης τάξεως εισαγωγή στη θεωρία αριθμών, στα συμβολικά συστήματα, στο θεώρημα της μη πληρότητας, στη φύση της λογικής, στην αυτομοιότητα, στο Ζεν, στη μουσική του Bach, στη ζωγραφική του Escher (ο αγαπημένος μου ζωγράφος btw και είναι απαράδεκτο που τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του τα έχει μια ηλίθια εταιρεία 30 χρόνια μετά το θάνατό του), στην τεχνητή νοημοσύνη, στις ρίζες της πληροφορικής, στην πολυπλοκότητα, στα παιχνίδια με τη μορφή ενός κειμένου (πρέπει να είναι μεγάλο βάσανο για το μεταφραστή), στη μοριακή βιολογία, στη λειτουργία του εγκεφάλου, σε βασικές έννοιες της επικοινωνίας…

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο μόνος λόγος που το αγόρασα ήταν ότι 800 σελίδες φαίνονταν ό,τι έπρεπε για τις συνολικά 40 ώρες που πέρασα σε αεροδρόμια, αεροπλάνα, σταθμούς, τρένα και λεωφορεία σε όλες τις διακοπές μου. Ως προς αυτό αποδείχθηκε μια χαρά: ήταν τόσο βαρύ που στη μισή ώρα το παράταγα και ξεκινούσα να διαβάζω Pratchett. Στο τελευταίο τριήμερο στο Λονδίνο έφτασα στο good bit, εκεί που λέει για το Ζεν και κατάλαβα ότι αυτό το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί με άνεση και θαλπωρή σε μια ωραία καλοκαιρινή ελληνική μπαλκονάρα.

ΥΓ: Επίσης ήταν βαρύ με τη φυσική έννοια. Τεράστια μαλακία να παίρνεις ολόκληρες εγκυκλοπαίδειες μαζί σου σε ταξίδια. Δεν θα το ξανακάνω ποτέ.

Καταπληκτική βιβλιάρα. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται: τι είμαι εγώ; Ένας μαλάκας και μισός. Κι όμως κατέληξα στα ίδια συμπεράσματα με έναν καθηγητή πανεπιστημίου που έκανε τόσα χρόνια έρευνα πάνω στο αντικείμενό του.

Όσο για τα κορπορέησονς, τι να πω, πρόκειται περί καθαρμάτων.

btw το πραγματικά απολαυστικό με την Αγγλία είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά και φθηνά βιβλία παντού. Όχι όπως στην Ελλάδα που είναι είδος πολυτελείας για διεστραμμένους.

Αυτά είναι τα περισσότερα από τα βιβλία που διάβασα φέτος (σημειώνω πως πηγαίνω ακόμα με ακαδημαϊκές και όχι ημερολογιακές χρονιές):

Από Dragonlance, την τριλογία Dragonlance Legends (Ο Καιρός των Διδύμων, ο Πόλεμος των Διδύμων, Η Δοκιμασία των Διδύμων) και έχω ξεκινήσει την τριλογία The War of Souls (είμαι στα μισά του δεύτερου τόμου). Θα σας πω το εξής: όταν κάποιος βλέπει “the person who fought against dragons” και μεταφράζει “αυτός ποιος πολεμούσε ενάντια σε δράκους” είναι ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ. Κατά τα άλλα ωραιότατα βιβλιαράκια, με σωστή ισορροπία σεναρίου, ψευτοφιλοσοφίας και χιούμορ. Είμαι της γνώμης ότι οι “ξωτικόκοσμοι” που παίζουν σε ταινίες, βίντεο γκέημς (π.χ. Warcraft) κλπ, βασίζονται περισσότερο στον κόσμο του Dragonlance παρά στον κόσμο του Tolkien.

Από Terry Pratchett, το Going Postal, το Witches Abroad, το Good Omens, το Feet of Clay και το Soul Music.

Οι Αιγύπτιοι του Cyril Aldred. Θεωρείται η #1 αναφορά στην αιγυπτιολογία. Τι μαλάκες που ήταν αυτοί οι Αιγύπτιοι. Τι γαμάτοι που είναι οι αγυπτιολόγοι.

Αζαζέλ ο Εβραϊκός Δαίμονας, του Μπόρις Ακούνιν. Ο τίτλος ακούγεται ελεεινά αντισημιτικός και γι’ αυτό απέφευγα επιμελώς το βιβλίο, ώσπου το διάβασα και ανακάλυψα ότι πρόκειται για ένα αστυνομικό θρίλερ που διαδραματίζεται στην τσαρική Ρωσία. Ο τύπος είναι μανούλα στις ανατροπές και ο μεταφραστής είναι Μέγας Μάγκας.

Ένα του Τσαβαρία που δε θυμάμαι τον τίτλο, αλλά είναι σε στυλ Τζεημς Μποντ και μιλάει βασικά για ένα δηλητήριο που όταν το χορηγείς στο θύμα υπακούει σε όλες τις διαταγές σου. Βιβλιάρα. Πολύ ευρυμαθής ο Τσαβαρία. Απορώ γιατί δεν τον έχει αποκεφαλίσει ο Κάστρο.

Τα Αποτυπώματα των Θεών, του Graham Hancock. ΤΙ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ! Τα πιο πεταμένα 26 ευρώ της ζωής μου. Τουλάχιστον ο Ντένικεν γράφει πολύ πιο απολαυστικά και είναι απλά κολλημένος, όχι ηλίθιος.

Πυθέας ο Μασσαλιώτης, του Θ. Μαργαρίτη. Τις ευχαριστίες μου στο Γλίτσι που τα έσκασε στο Λιακόπουλο και έτσι είδα κι εγώ επιτέλους προς τι η φασαρία. Το ενδιαφέρον με αυτό το βιβλίο είναι ότι κράζει για αντιεπιστημονισμό όλους όσους έχουν ασχοληθεί με τον Πυθέα (βασικά ένα μαλάκα Γάλλο που έγραψε ένα μυθιστόρημα βασισμένος στην ιστορία του Πυθέα), αλλά δεν αισθάνεται την ανάγκη να τεκμηριώσει φράσεις όπως “Ο Πυθέας και οι πιστοί του Εσκιμώοι”…

Ιστορία του Γλωσσικού μας Ζητήματος, του Γιάννη Κορδάτου. Ένα βιβλίο που με έκανε να απογοητευτώ πραγματικά για τα χάλια των συνελλήνων μου. Πήρα όμως την ενδιαφέρουσα πληροφορία ότι δημοτικιστές και αρχαιογκαγκά εκεί στα 1910κάτι συμφωνούσαν απόλυτα ότι πρέπει να εξελληνισθεί η Μακεδονία. Απλώς οι αρχαιογκαγκά έλεγαν ότι αφού έτσι κι αλλιώς δε μιλάνε λέξη ελληνικά οι Μακεδόνες, ευκαιρία να τους κάνουμε Περικλήδες, ενώ οι δημοτικιστές έλεγαν ότι τι μαλακίες είναι αυτές, είναι πολύ πιο εύκολο να μάθουν τη δημοτική. Πάντως όλοι συμφωνούσαν ότι η Μακεδονία πρέπει κατεπειγόντως να γίνει ελληνική και όλως τυχαίως εκείνη την περίοδο ο Χατζιδάκις “απέδειξε” ότι η γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων ήταν ελληνική διάλεκτος, μία απόδειξη που πολύ φοβάμαι πως χαρακτηρίζεται τέτοια μόνο εντός συνόρων.

Ιστορία της Ευρώπης, των Serge Berstein και Pierre Milza. Λίγο βαρετούλι για να λέμε την αλήθεια, αλλά σου αλλάζει εντελώς την εικόνα για το Μεσαίωνα. Εγώ π.χ. πριν διαβάσω αυτό το βιβλίο δεν είχα συνδέσει την πολιτισμική στασιμότητα του Μεσαίωνα με το γεγονός ότι σε εκείνη την περίοδο συνέβησαν πάνω από 1000 μετακινήσεις πληθυσμών, πόλεμοι, σφαγές, καταρρεύσεις αυτοκρατοριών κλπ., ούτε βέβαια είχα συνδέσει την πολιτισμική άνοδο της Αναγέννησης με το γεγονός οι Ευρωπαίοι εκείνη την περίοδο άρχισαν να αρμέγουν τους τριτοκοσμικούς ούγκα μπούγκα.

Γάμοι μεταξύ Ανδρών, του Τζον Μπόσγουελ. Έχω ξαναμιλήσει για αυτό. Απ’ ό,τι φαίνεται, η Εκκλησία δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να επιβάλλει την ομοφοβία (αποκλειστικά ιουδαϊκό πολιτισμικό στοιχείο) σε μία ήπειρο όπου το κεντρικό σύνθημα ήταν “γαμάς καλύτερα από το μπαμπά -το ξέρω, μου το είπε ο παππούς”.

The God Emperor of Dune, που το παράτησα επίτηδες 10 σελίδες πριν το τέλος, διότι βαρέθηκα να λέω “ουφ, αφού διάβασα μέχρι εδώ ας συνεχίσω”. Όπως το βλέπω εγώ, οι βασιλείς του Αράκις θα κέρδιζαν πολλά αν έκοβαν το spice και ξεκινούσαν τους μπάφους. Ή ξέρω ‘γω, ας πέθαιναν. Πάντως δεν έπρεπε να μου ζαλίζουν τα παπάρια για 500 σελίδες.

Η Άνοδος της Ασημαντότητας, του Κορνήλιου Καστοριάδη. Πολύ refreshing.

Ένα του Μαρκ Τουεην, που έλεγε για τον Αδάμ και την Εύα, νομίζω “τα ημερολόγια του Αδάμ και της Εύας” ή κάτι τέτοιο. Πάρα πολύ καλό. “Όπου πήγαινε αυτή, ήταν ο Παράδεισος”, αν το ήξερα ότι θα τελείωνε έτσι να ξέρετε πως δεν θα το ξεκινούσα ποτέ, σαν ευσυγκίνητο και υπερευαίσθητο πέταλο τριαντάφυλλου σπανιοτάτης ποικιλίας που είμαι. :’(

Γλώσσα και Ιδεολογία της Άννας Φραγκουδάκη. Όλοι έχουμε τις ανωμαλιες μας. Έχω την εντύπωση ότι τα χώνει τρελά στο Μπαμπινιώτη.