Don’t Kiss The Frog

Το πράγμα υπάρχει εν ηρεμία - ονομαστική
το πράγμα υπάρχει σε κάθε του τμήμα - γενική
το πράγμα υπάρχει ως αποτύπωμα χάρτη - δοτική
το πράγμα υπάρχει ως απουσία και ανάμνησι - αιτιατική
το πράγμα υπάρχει ως όνειρο και ευχή - ευκτική (ΖΝΤΟΙΝΓΚ)
το πράγμα υπάρχει ως αντανάκλασι - κλητική.

Έχω καταλήξει ότι για τη γλώσσα ακούς τις ίδιες ακριβώς μαλακίες που ακούς και για την καρδιά, αν εξαιρέσεις που οι ερωτευμένοι αποφεύγουν να χρησιμοποιούν λέξεις και έννοιες της καρδιολογίας όπως “μυοκάρδιο”.

Δεν τους περνάει των ερωτευμένων από το μυαλό ότι “καρδιά” είναι το όνομα που έχουνε δώσει στα συναισθήματά τους και παρομοίως δεν περνάει ποτέ από το μυαλό των αντιδραστικών ότι “γλώσσα” είναι το όνομα που δίνουν στην ιδεολογία τους.

Δε νομίζω ότι αντιλαμβάνονται καν τη διαφορά μεταξύ γλώσσας και ιδεολογίας. Βασικά δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά γλώσσας, αλήθειας και ιδεολογίας.

Βασικά γάμα τα.

(έχει κι άλλα)

Η εξοικείωση με την ιστορική γραφή των λέξεων, τελικά, αποτελεί λεπτή πνευματική άσκηση, αφού συνδέεται με την προσπάθεια να γνωρίσει κανείς την αρχική βασική σημασία μιας λέξης και την οικογένεια των λέξεων που συνδέονται ετυμολογικά-σημασιακά μαζί της. Να γιατί η γλώσσα, όταν διδάσκεται δημιουργικά από εμπνευσμένους ευαίσθητους δασκάλους, αποτελεί μύηση στις διαδικασίες τής έκφρασης, τής σκέψης και τού πνεύματος και, κατ’ επέκτασιν, τού πολιτισμού ενός λαού.

Ο τύπος λέει βλακείες. Ο μόνος σοβαρός λόγος για την ιστορική ορθογραφία είναι η προς τα πίσω συμβατότητα. Όλα τα άλλα “επιχειρήματά” του μπορούν να χρησιμοποιηθούν εξίσου καλά (δηλαδή καθόλου) για να στηρίξουν:
-το πολυτονικό (η λεπτή πνευματική άσκηση του να σκέφτεσαι αν η λέξη που γράφεις πριν 2500 χρόνια θα έπαιρνε δασεία)
-την κατάργηση του πεζού λόγου και της κυριολεξίας (η λεπτή πνευματική άσκηση του να επικοινωνείς χρησιμοποιώντας με αλληγορικό τρόπο αποσπάσματα από τον “Ερωτόκριτο”)
-την κατάργηση των σημείων στίξης (η λεπτή πνευματική άσκηση του να σκέφτεσαι που αρχίζει και πού τελειώνει η κάθε λέξη και πρόταση)
-…

Ο χ έγραψε με αφορμή τις αντιαθηναϊκές νύξεις ενός κειμένου του Ζουράρη που χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα αλφεκατοσαραντομαλάκυνσης:

Καλά ρε αυτόνα τι τον τσίμπησε τώρα, μύγα; Τι τον έπιασε με την Αθήνα και με την Αθήνα. Τι μπηχτές είναι αυτές; Δε τον μαζεύουνε λίγο να προσέχει τι λέει;

Άστα χ. Έχει πάρει μια τέτοια στροφή ο σκοταδισμός στη Θεσσαλονίκη. Το λογικό συμπέρασμα εξάλλου αν πιστεύεις α) σε μια συνωμοσία των Αθηναίων που σκοπό έχει να σε καταστρέψει β) σε μια συνωμοσία των Παγκοσμιοποιητών που σκοπό έχει να σε καταστρέψει και γ) ότι είσαι ο Προμαχώνας του Ελληνισμού. Και όλα προκύπτουν από τη φανταστική γιγάντωση κάθε λογής κινδύνων, εν προκειμένω του κινδύνου να γίνει η Μακεδονία(ΤΜ) μια νέα Βοσνία αν επιτραπεί στους γείτονες να ονομαστούν όπως γουστάρουν. Ο κίνδυνος αυτός έχει επινοηθεί σαν σοβαρή αιτιολόγηση για εκείνο που τους καίει πραγματικά (δε μου το βγάζεις από το μυαλό) που είναι ο καημός για τη δόξα της αρχαίας Μακεδονίας…

Να σου πω κάτι χ; Μια φορά άργησα να ξυπνήσω για να πάω σε μια δουλειά, και η δικαιολογία που σκέφτηκα ήταν ότι με έπιασε λάστιχο. Λοιπόν για να πω αυτό το ψέμα εντελώς πειστικά, έπρεπε να πείσω πρώτα τον εαυτό μου. Ε λοιπόν έκατσα και φαντάστηκα το σκηνικό μέχρι που ξενέρωσα για το πακέτο που έφαγα με το λάστιχο και με αυτά τα μούτρα ξεκίνησα για τη δουλειά. Το ίδιο έχουνε πάθει και αυτοί, αλλά με το Μεγαλέξανδρο και η δικαιολογία τους είναι ο κίνδυνος απώλειας εδαφών και ανθρώπων.

Λοιπόν θα χρησιμοποιήσω κι εγώ το Θουκυδίδη Α 140: αν στο συγκεκριμένο ζήτημα υποκύψει η εξωτερική πολιτική της Χώρας στη διεκδίκηση ατόμων με τέτοια ποιότητα σκέψης να την κατευθύνουν, next thing you know θα ζητάνε ένα σωρό πράγματα.

Για παράδειγμα στην εσωτερική πολιτική πέτυχαν (σαν κοινωνικό ρεύμα γιατί σαν άτομα δεν είναι αναγκαστικά οι ίδιοι) μια νίκη με το βιβλίο Ιστορίας και τώρα ζητάνε επιστροφή στα μειωμένα δικαιώματα για τους μειονοτικούς της Θράκης…

Να διευκρινίσω ότι εγώ δε διαφωνώ με όλα αυτά επειδή στο δικό μου σύστημα ηθικής είναι κατακριτέα (που είναι). Διαφωνώ με όλα αυτά επειδή είναι ανοησίες. Καταλαβαίνω ότι ο άλλος αισθάνεται άσχημα άμα του λες κάτι τέτοιο στα μούτρα, όμως θα θεωρούσα χειρότερο να τον δουλέψω με ευφημισμούς και νομίζω ότι “ανοησίες” είναι η λέξη που τα περιγράφει ακριβέστερα. Ή τουλάχιστον το ευγενικότερο κλαδί του δέντρου συνωνύμων που μπορώ να διαλέξω.

Αυτό το ποστ είναι μια απάντηση στα σχόλια των Hell και “οι σκιές μιλούν” που μου βγήκε λίγο μεγαλούτσικη. Όποιος δεν ενδιαφέρεται για τα δύο θέματα (που είναι η γλωσσική αλλαγή και τα ψυχολογικά προβλήματα της κλασικής κουλτούρας αντίστοιχα) μπορεί να προσπεράσει. Προειδοποιώ ότι το ποστ είναι ασυνήθιστα τεράστιο και βαρετό.

(more…)

Θεέ μου, φώτισε την πιστή δούλη σου Μιραντολίνα γιατί παρασυρμένη από το δίκαιο αγώνα της για την επικράτηση της Υψηλής Γλωσσομάθειας φαίνεται να ξέχασε ότι το “επέτρεψε” είναι αισχρό λάθος ένεκα η γαμημένη η προστακτική που δεν παίρνει αύξηση και δεν είναι σωστό να εξισώνουμε προς τα κάτω κλπ κλπ.

[–crap omitted–]
Από δω και πέρα, επέτρεψέ μου να μην απαντήσω σε

μπαναλαρίες περί του κόσμου που αλλάζει συνεχώς,
[–more crap omitted–]

Το blog του Άρδην επαναδημοσίευσε αυτό το ψευδοεπιστημονικό παραλήρημα. Τα λάθη του είναι πολύ χοντρά[*] και στις πηγές του περιλαμβάνει την “Ελληνική Αγωγή” (Ο Χριστός ήταν Έλληνας και πίστευε στο Δία), οπότε έκανα το ακόλουθο σχόλιο:

Αν το άρθρο δεν είναι χιουμοριστικό, το βρίσκω πολύ ΓΤΠΚ.

Αυτό έγινε χθες. Σήμερα το σχόλιό μου δεν υπάρχει. (update: δείτε τα σχόλια)

Συμπέρασμα: μην κάνετε το λάθος να εκφράσετε ελεύθερα μια αντίθετη άποψη στο ιστολόγιο του Άρδην. Ο αναρχισμός μπορεί να δέχεται την ελευθερία έκφρασης, η εθνικοσοσιαλιστική παραλλαγή του όμως όχι.

Το πραγματικά γελοίο πάντως με τα εθνίκια είναι ότι τη λένε στο Μπαμπινιώτη. Ο Μπαμπινιώτης είναι εξαιρετικά συντηρητικός και έχει προωθήσει όσο λίγοι απόψεις του στυλ “η ελληνική γλώσσα τα τελευταία 3000 χρόνια είναι self-contained και καλό είναι να παραμείνει έτσι”, συχνά στα ακραία όρια της επιστήμης και αρκετά συχνά εντελώς εκτός αυτής. Αλλα αυτό δεν είναι αρκετό για τα εθνίκια. Η ελληνική γλώσσα πρέπει να είναι self-contained σκέτο. Δε νοείται να δανείστηκε κάτι από τους Τούρκους. Δε νοείται να προήλθε από άλλη γλώσσα, ακόμα και αν αυτό έγινε πριν 7000 χρόνια. Είστε… άπληστοι κ.κ. εθνόγκαβλοι. Αυτό είστε. Ένα μάτσο άπληστα ημιμαθή μυγάκια που έχουν κάνει κώλο και νομίζουν ότι θα χέσουν τον κόσμο όλο. Και επιπλέον, με όλα τα ελαττώματά του, ο Μπαμπινιώτης ξέρει πολύ καλύτερα την ιστορία των ελληνικών λέξεων από κάποιον που συνδέει τον μεζέ με τα “μέζε’” του Ησιόδου, χωρίς καν να αναρωτηθεί τι υπήρχε στη θέση της αποστρόφου.

—
2o update (25/9/2006): Σκοπός αυτού του άρθρου, όπως -πιστεύω- και του “Αληθολογίες” στο Sraosha-Rakasha είναι να δείξει τις προθέσεις και τα κίνητρα όσων ασπάζονται και προωθούν τις συγκεκριμένες ψευδοεπιστημονικές θέσεις. Για ένα άρθρο που απλά δείχνει πόσο πολύ αυτές οι θέσεις απέχουν από την πραγματικότητα και από την οποιαδήποτε αντικειμενική αναζήτηση της αλήθειας, παραπέμπω στο Περιγλώσσιο.

[*] π.χ. Ιεροσόλυμα: ιερόν του Σολύμου. [Σόλυμος: Γιος του Δία, ιδρυτής και επώνυμος ήρωας του λαού των Σολύμων στην Μικρά Ασία. Ο ναός που έκτισε προς τιμήν του Διός ονομάστηκε το ιερόν του Σολύμου] (όπως σας είπα: ο Χριστός ήταν Έλληνας και πίστευε στο Δία)

[Ο χορός των κανιβάλων πάνω στο πτώμα της ελληνικής γλώσσας (Αντώνης Χ. Λαμπίδης, Αντίβαρο 2006)]

Εντοπίσαμε δύο ιστολόγια (weblogs)[*], όπου συνοψίζονται τα πρόσφατα ρυπαρογραφήματα κατά της ελληνικής γλώσσας2. Οι συντάκτες των ποικίλης προέλευσης: ομότιμοι καθηγητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (η πηγή όλων των γλωσσικών δεινών), επίκουροι καθηγητές Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας της Γλώσσας του Πανεπιστημίου Αθηνών, επιφυλλιδογράφοι σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας -ανυποψίαστοι και μη, βολεμένοι αστοί ευνοούμενοι της εξουσίας αλλά και άτομα της «εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς», «αντιεθνικιστές» όπως αυτοαποκαλούνται, που έχουν πέσει κι αυτοί στα δίχτυα του «γλωσσικού». Ο αναγνώστης αυτών των γραμμών θα εκπλαγεί με την ρηχότητα και την απροσμέτρητη εμπάθεια με την οποία ορισμένοι από τους προαναφερθέντες αντιμετωπίζουν τα ζητήματα της γλώσσας. Χάθηκε η νηφάλια κρίση και επικράτησε η α-νόητη ακρισία. Έσβησε ο Λόγος και κυριάρχησε το παράλογο. Σημεία της αλλοτρίωσης των καιρών μας…

Σε όλους αυτούς απαντάμε

…ίσως με επιχειρήματα;…

με τα σοφά λόγια του Μανόλη Ανδρόνικου:

…το φαντάστηκα.

[*] εννοεί τις Ανορθογραφίες και το Περιγλώσσιο.

Δεν είναι περίεργο που ακόμα και εξαιρετικά μορφωμένοι άνθρωποι ξεστομίζουν συχνά φράσεις όπως “τον αληθής”, ενώ ακόμα και παιδάκια 3 χρονών σχεδόν ποτέ δε θα πούνε “τον πατέρας”;

Σύμφωνα με την Α. Φραγκουδάκη: όχι. Γιατί η κλίση του ουσιαστικού “πατέρας” διέπεται από τους κανόνες της μητρικής μας γλώσσας, τους οποίους ξέρουμε όλοι σχεδόν τέλεια σε ηλικία 3 χρονών, ενώ η κλίση του επιθέτου “αληθής” διέπεται από τους κανόνες μιας άλλης γλώσσας (στη συγκεκριμένη περίπτωση της καθαρεύουσας, σε ένα σημείο όπου η Γραμματική Τριανταφυλλίδη κάνει μια ψιλοϋποχώρηση για λόγους backward compatibility[*]) και κανείς δεν τους μαθαίνει αν δεν τους διδαχθεί στο σχολείο. Και επιπλέον κανείς ποτέ δεν τους μαθαίνει τόσο καλά όσο αυτούς της μητρικής του γλώσσας.

Θα έλεγα ότι αυτή η απλή παρατήρηση καθιστά την άποψη περί ύπαρξης “διμορφίας” και όχι “διγλωσσίας” στον ελληνόφωνο κόσμο (και καλά η λόγια [καθαρεύουσα, αττική κλπ] και η δημοτική [δημοτική, ελληνιστική κοινή] είναι δύο μορφές της ίδιας γλώσσας και όχι δύο διαφορετικές γλώσσες) αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή ιδεολόγημα χωρίς την παραμικρή υπόσταση. Ομιλητές της μίας δε μπορούν να καταλάβουν ή να μιλήσουν σωστά την άλλη χωρίς τουλάχιστον 2-3 χρόνια σοβαρότατης εκπαίδευσης. Αν ανοίξετε οποιοδήποτε σοβαρό βιβλίο, θα διαπιστώσετε ότι αυτός είναι ο ορισμός των διαφορετικών γλωσσών. Δεν έχει κανέναν αστερίσκο που να λέει “εκτός από τα ελληνικά, που ως γνωστόν επειδή το ελληνικό εθνικό κράτος είναι ενιαίο και αιώνιο το ίδιο ισχύει και για τη γλώσσα του”.

Σημειώνω επίσης πως η διγλωσσία γραπτής/καθομιλουμένης δεν είναι και τόσο αιώνιο φαινόμενο. Για παράδειγμα επί Ομήρου δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου γραπτή και δε νομίζω ότι ο Όμηρος ξόδεψε τον περισσότερο από τον χρόνο του μαθαίνοντας τους κανόνες κλίσης των προφορικών ιδιωμάτων στα οποία είναι γραμμένα (ΟΚ, δεν έχω καλύτερη λέξη) τα έργα του.

Και παρεμπιπτόντως, δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί η στροφή στο γλωσσικό παρελθόν μας (είτε πρόκειται για το πολυτονικό, είτε για την καθαρεύουσα) είναι αντίδοτο στην πολιτισμική ισοπέδωση. Είναι σα να προτείνει κάποιος επιστροφή στις σπηλιές σαν αντίδοτο στα βιομηχανικά ατυχήματα. Δεν είμαστε το παρελθόν μας. Και εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν ήμασταν, γιατί το παρελθόν ποτέ δεν ήταν έτσι όπως το φαντάζονται οι ιδεολογίες της Jihad.

(με αφορμή αυτό, που το είδα από εκεί.)

ΥΓ: Να διευκρινήσω ότι δεν πρόκειται να δεχθώ σχόλια του τύπου “Ο Κρατύλος είναι μαλάκας”, δεν είναι καθόλου μαλάκας, είναι μια χαρά άνθρωπος.

[*] αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου, μια και όλοι αυτοί οι τύποι από το φυσιολογικό ομιλητή της δημοτικής (αυτόν που δεν έχει υπόψη του ότι “κλίνονται με αρχαίο τρόπο” οπότε θα κάτσει να το σκεφτεί πριν μιλήσει και άρα είτε θα κάνει μαλακία είτε θα το πει “σωστά”) κλίνονται αυθόρμητα: ο αληθής, του αληθή, τον αληθή.

Ο (εξαιρετικά αξιόλογος, πρέπει να πω) σχολιαστής χ, είπε:

Πες μου λοιπόν την *μαθηματική* απόδειξη ότι η νέα Ελληνική είναι ισοδύναμη με την αρχαία Ελληνική καθώς και με όλες τις άλλες γλώσσες στο κόσμο.

Πολύ εύκολο: Αν το δούμε μαθηματικά, γλώσσα είναι ένας κώδικας. Οι γλώσσες χωρίζονται στις τυπικές (formal) και φυσικές (natural). Οι τυπικές είναι εκείνες που περιγράφονται αμφιμονοσήμαντα από πεπερασμένες γραμματικές (ή έστω, γραμματικές επεκτάσιμες σύμφωνα με πεπερασμένες μετα-γραμματικές), ενώ οι φυσικές είναι τα εργαλεία της γλωσσικής επικοινωνίας που διαμορφώνονται ανάλογα με το κοινωνικό context.

Εσύ αποδέχεσαι ασυναίσθητα το αντίθετο, αλλά εμπειρικά δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη ότι το δεύτερο σύνολο είναι υποσύνολο του άλλου. Dose basi tora:

Δύο τυπικές γλώσσες είναι ισοδύναμες αν περιγράφονται από την ίδια γραμματική (ή από δύο ισομορφικές εκδοχές της). Για τις φυσικές γλώσσες δεν ισχύει αυτό το κριτήριο, γιατί δε μπορείς να στηρίξεις μαθηματικά μια μορφή “ιδανικής γραμματικής”. Κριτήρια όπως “το μήκος της πρότασης”, ή “το πλήθος των δανείων” (θέση που αγνοεί ότι το 40% της αττικής διαλέκτου [η ίδια η λέξη “αττική”] είναι δάνεια) είναι παντελώς αυθαίρετα (δεν ισχύουν καν για όλες τις περιπτώσεις) και αποτελούν ιδεολογία, όχι επιστήμη ή μαθηματικά.

Για τις φυσικές γλώσσες, μοναδικό κριτήριο είναι το αν εξυπηρετούν τις ανάγκες της γλωσσικής επικοινωνίας. Κριτήριο που το ικανοποιούν εξ ορισμού όλες (μια και όλες χρησιμοποιούνται και είναι προϊόντα προσαρμογής στις ανάγκες της χρήσης).

Άρα οι φυσικές γλώσσες είναι ισοδύναμες: όλες φυσικές, όλες προσαρμόσιμες, όλες πέρα και πάνω από τυπική αξιολόγηση.

Εκτός αν κάνεις ιδεολογία, βέβαια:
-Και θεωρείς (αυθαίρετα) πως υπάρχει “Ή” σωστή γραμματική.
-Και θεωρείς (αυθαίρετα) πως υπάρχουν “υψηλές” και “ταπεινές” επικοινωνιακές ανάγκες.
-Και θεωρείς (αυθαίρετα) κατά συνέπεια τις “σωστές” φυσικές γλώσσες στατικά συστήματα και όχι δυναμικά/ετερόκλιτα/σε διαλεκτική σχέση με το περιβάλλον τους. Όπως είπα όμως, οι γλώσσες αλλάζουν συνέχεια και δεν υπάρχουν ούτε δύο άτομα που να μιλάνε την ίδια ακριβώς γλώσσα.
-Και “μπερδεύεις” (εσκεμμένα τα εισαγωγικά) τις φυσικές με τις γραπτές γλώσσες (που έχουν βρίσκουν εφαρμογή σε πολύ περιορισμένο υποσύνολο της επικοινωνίας) και μάλιστα με τις κανονιστικές εκδοχές τους (που είναι καθαρά συμβατικά κατασκευάσματα).
-Και θεωρείς πως είναι πιο σημαντικό το αν κάποιος έχει αποστηθίσει σωστά ένα τριτόκλιτο ή αν θα χρησιμοποιήσει μια λέξη που προέρχεται π.χ. από τα αραβικά, παρά το τι ακριβώς λέει.

ΥΓ: αυτό με τις σύνθετες λέξεις, το θεωρώ απλά μια κακή στιγμή. Πρώτη φορά βλέπω κάποιον να του φταίνε οι… σύνθετες λέξεις. Δηλαδή… είπαμε.

Ένας δάσκαλος ακούει άλλο δάσκαλο που βγάζει λόγο και ρητορέβει: “Μάσι ράσι κάσι οίεν φλοίεν κουκουροίεν παραμητραγυγακακαούσας περιωρίσται”. Αρπάζει το περιωρίσται ο δάσκαλος (τ’ άλλα ο δύστυχος δεν μπόρεσε να τα καταλάβη). “Μπα”, λέει μέσα του, “αφτός που μιλεί ξέρει το λοιπό που ο παθητικός παρακείμενος είναι περιωρίσται!” Χαίρεται. Έπειτα γυρίζει και σου λέει “Ο τάδε γράφει καλά”.

Γάμησέ τα ρε man, ήσουνα 200 χρόνια μπροστά όπως αποδεικνύεται. Γιατί για να σε φτάσουμε το κόβω να χρειαζόμαστε τουλάχιστον 100 χρόνια, κι αυτό αν και μόνο αν αλλάξουμε κατεύθυνση γύρω στις 180 μοίρες.

Το σημαντικό ηθικό δίδαγμα: η χρήση αρχαϊζουσας γλώσσας προσδίδει στον ομιλητή κοινωνική καταξίωση, διότι ο ελληνικός λαός (και ιδιαίτερα οι γενιές πριν το ‘74) έχει εκπαιδευτεί να θεωρεί τη χρήση των (ακαταλαβίστικων, κατά τα άλλα) αρχαίων σαν παράγοντα πνευματικής ανωτερότητας[*]. Όμως δεν υπάρχει γλωσσική ανωτερότητα. Για την ακρίβεια, στο βαθμό που μοναδικό μέτρο της “ανωτερότητας” μιας γλώσσας είναι η ικανότητά της να μεταδίδει το επιδιωκόμενο μήνυμα, η γεμάτη αρχαϊσμούς γλώσσα είναι “κατώτερη” και απο την πιο ελεεινή αργκώ του σήμερα: το μόνο μήνυμα που μεταδίδει είναι “αυτά που λέω είναι Υψηλά: υποτάξου ηλίθιο πρόβατο”.

ΥΓ: κι εγώ χρησιμοποιώ αρχαίες εκφράσεις καμιά φορά (π.χ. “πολλώ δε μάλλον”). Άλλο αυτό (χρησιμοποιώ στο κάτω-κάτω με την ίδια περίπου συχνότητα αγγλικές εκφράσεις), άλλο η αρχαϊζουσα γλώσσα. Παράδειγμα ατόμων που εσκεμμένα χρησιμοποιούν αρχαϊζουσα γλώσσα για να το παίξουν σοβαροί, είναι οι περισσότεροι αρθρογράφοι της Καθημερινής. Μάλιστα έχω παρατηρήσει ότι όσο πιο ελεεινές απόψεις προσπαθούν να επιβάλλουν (π.χ. “το φοιτητικό κίνημα τον παίρνει“) τόσο πιο αρχαϊζουσα γλώσσα χρησιμοποιούν.

[*] με λίγα λόγια έχει εκπαιδευτεί να πιστεύει ένα σωρό μαλακίες.