(Tool - Aenema)
…
You’ve claimed all this time that you would die for me.
Why then are you so surprised when you hear your own eulogy?
You had a lot to say.
You had a lot of nothing to say.
Come down.
Get off your fuckin cross.
We need the fuckin’ space to nail the next fool martyr.
To ascend you must die.
You must be crucified
For your sins and your lies
Προς εξ αριστερών επικριτές του βιβλίου: όταν διαβάζετε κάτι τέτοιο και μετά λέτε κάτι σαν “εμείς δεν είμαστε εθνικιστές ή παπάδες, αλλά το βιβλίο είναι απαράδεκτο και πρέπει να αποσυρθεί γιατί η γραμματοσειρά του είναι Times New Roman 11.5 αντί για 11 και υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσει 0.8% περισσότερη μυωπία στα 11χρονα”, αισθάνεστε άραγε:
Η Αλεκάρα έκανε αυτή τη δήλωση η οποία κατά τη γνώμη μου αδειάζει πρωτοκλασάτα στελέχη και συμπαθούντες του ΚΚΕ που προσυπέγραψαν (και σε μερικές περιπτώσεις πρωτοστάτησαν σε) εθνοφασιστικά παραληρήματα ενάντια στο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Κρατάω το πιο ηδονικό για τα αυτιά μου απόσπασμα:
Όμως δεν θα συμφωνήσω με την κριτική που γίνεται σε ορισμένα ζητήματα τα οποία σ’ αυτό το βιβλίο δίνονται με μια αντικειμενικότητα. Πχ το κρυφό σχολειό δεν υπήρχε.
Μπράβο Αλεκάρα, γιατί σε λίγο έτσι όπως το πήγαιναν μερικές από τις τελευταίες σου μετεγγραφές θα είχαμε “ΚΚΕ το κόμμα σου ΛΑΟΣ”.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: ο Ναυτίλος στην “Ε” είχε γράψει ότι θωρεί ανεπίτρεπτο να αγνοεί κανείς την άποψη που είχαν για τον ελληνισμό και το έθνος τους η Άννα η Κομνηνή ή ο Μιχαήλ ο Ψελλός και κατ’ επέκταση ο απλός λαός των πρώτων 2-3 αιώνων της προηγούμενης χιλιετίας. Η ακριβής διατύπωση στο αρχαίο κείμενο (του Ναυτίλου, όχι της Κομνηνής) είναι:
Θα μπορούσε επίσης να δεχθεί κανείς μια σχετική (αλλά πάντως ανεπίτρεπτη) άγνοια εις ό,τι τουλάχιστον αφορά τα καθ’ ημάς, του τρόπου που οι Βυζαντινοί Ιστορικοί (και συνεπώς όλη τους η κοινωνία) πραγματεύθηκαν (και βίωσαν) την έννοια του έθνους και του κράτους.
(εδώ)
Κατά τη γνώμη μου είναι ανεπίτρεπτο να αγνοεί κανείς ότι θα έπρεπε να πλύνει το στόμα του με νερό και σαπούνι πριν ξεστομίσει πράγματα όπως αυτό το “και συνεπώς όλη τους η κοινωνία”. Κι αυτό γιατί στους 2-3 πρώτους αιώνες της προηγούμενης χιλιετίας τα θέματα που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε “εθνικά” δεν ήταν καθόλου υπόθεση όλης της κοινωνίας: στα παπάρια του του δουλοπάροικου/χλειμίτζουρα/δεισιδαίμονα/παππού στα 30 του αγροτοηλίθιου αν θα τον κυβερνούσε ο Μιχαήλ Παλαιολόγος ή ο Ιωάννης Παλαιολόγος ή ο Μουράτ ο Τρεχαγύρευε ή ο Βιλλαρδουίνος της Ασίζης. Η δουλειά του λαού ήταν να πληρώνει τη δεκάτη συν πλην ό,τι άλλο αποφάσιζε ο ηγεμόνας, να υπακούει στην αστική εξουσία του παπά (κάτι που δεν άλλαξε με την Τουρκοκρατία) και τέλος να του γαμάει τη μάνα όποιος στρατός τύχαινε να περνάει για οποιονδήποτε λόγο από την περιοχή (κάτι που δεν είχε αλλάξει ούτε καν το 1821). Η δουλειά του ηγεμόνα ήταν να πολεμάει. Όλοι οι στρατοί ήταν μισθοφορικότατοι και πολυεθνικότατοι (τόσο αυτοί που υπεράσπιζαν επιτυχημένα το Βυζάντιο για τους 11 πιο χαοτικούς αιώνες στην ιστορία της Ευρασίας όσο και εκείνοι που το κατέκτησαν). Μεγάλο ρόλο έπαιζε βέβαια που η αστική τάξη βρισκόταν ακόμη στα σπάργανα και που δεν υπήρχε τυπογραφία ώστε να βγαίνουν εφημερίδες και βιβλία για να έχει ο μέσος κακομοίρης γεωπολιτικές και ιστορικές ανησυχίες.
Θα μου πείτε “μα οι υποτιθέμενα αδιάφοροι περί εθνικισμού Πόντιοι χωρικοί του 15ου αιώνα πάνω στα βουνά τους μοιρολογούσανε ‘πάρθεν η Ρωμανία’ που σημαίνει ότι τους έκαιγε το θέμα”. Θα σας απαντήσω ότι και οι υποτιθέμενα έμπλεοι εθνικού φρονήματος και σε επαναστατικό αναβρασμό Πελοποννήσιοι χωρικοί της δεκατίας του 1820-30 μοιρολογούσανε “να πας τα χαιρετίσματα στου Δράμαλη τη μάνα” που σημαίνει ότι τους χωρικούς τους έκαιγαν πολλά και διάφορα κατά καιρούς.
Ergo, κάνε μας τη χάρη ρε Ναυτίλε, που έχει άδικο η σύγχρονη βιολογία και δίκιο όσοι μεγάλωσαν (μαζί κι εσύ) με την ιδέα ότι είναι πνοή Θεού ενώ ο πίθηκος είναι άψυχο κτίσμα. (χαράσσω αυτόν τον παραλληλισμό γιατί κάνει πιο εμφανές το είδος του σφάλματος με το οποίο κατά τη γνώμη μου έχουμε να κάνουμε: άτομα μεγαλωμένα με ένα σύστημα σκέψης -αδιάφορα από τις επιμέρους απόψεις που σχηματίζουν εντός του- έρχονται αντιμέτωπα με επιστημονικές διαπιστώσεις που αμφισβητούν θεμελιώδεις παραδοχές αυτού του συστήματος. Εν προκειμένω την implicit παραδοχή ότι οι κοινωνίες του 1000μ.Χ. ήταν όπως οι σημερινές, απλώς χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και με λίγο διαφορετικά πολιτικά σύνορα).
Η Γιουγκοσλαβία ήταν μια ήσυχη ελληνορθόδοξη χώρα, όπου τα πουλάκια κελαηδούσαν και οι καμπάνες από τις εκκλησιές παιάνιζαν τον Ακάθιστο Ύμνο. Οι Σέρβοι κάτοικοι της χώρας φέρονταν με υποδειγματικό τρόπο στους απειροελάχιστους Αλβανούς, Κροάτες και Βόσνιους λαθρομετανάστες τους και έδιναν ελάχιστη σημασία στα ύπουλα σχέδια των τελευταίων που σκοπό είχαν τον αφελληνισμό της χώρας και τη μετατροπή της σε μια ισοπεδωμένη νεοταξίτικη σούπα ανεγκέφαλων καταναλωτών κόκα-κόλα.
Όλα αυτά τελείωσαν το 1999, όταν το μογγολοεβραιοκινούμενο ΝΑΤΟ, υπακούοντας στα κελεύσματα των Παγκοσμιοποιητών, επιτέθηκε ΑΠΡΟΚΛΗΤΑ σε αυτό το ολάνθιστο βασίλειο της ελληνορθοδοξίας. Το γεγονός έχει μείνει στην ιστορία σαν “Ο Πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας”. Οι πλευρές ήταν ΝΑΤΟ - παγκοσμιοποιητές - Κόκα Κόλα και Ανθρωπιά - ορθοδόξοι - Γιουγκοπλάστικα. Φυσικά, παρά το ότι αμυνθήκαμε γενναία, στο τέλος χάσαμε, με αποτέλεσμα σήμερα οι λαθρομετανάστες Αλβανοί στην περιοχή του Κοσόβου (γνωστό λίκνο του σερβισμού, από την εποχή που οι Σέρβοι για την ακρίβεια υπέστησαν εκεί την πιο δεινή ήττα τους από τους Οθωμανούς) να έχουν ξετσουτσουνέψει και να ζητάνε κράτος.
Mother: Hey, you!
Murderer: Me?
Mother: Yes, you. What was that you just did?
Murderer: (hums a happy tune)
Mother: I said, what was that you just did?
Murderer (disturbed):I didn’t do nuffin.
Mother:Yes, you did. You just butchered my son.
Murderer (extremely surprised):You ‘re totally nuts. I didn’t kill nobody’s son.
Mother:But I saw you. You took a hammer and smashed his head. It was only five minutes ago.
Murderer (laughs): You ‘re the craziest bitch in the world. It wasn’t your son’s head I smashed five minutes ago, it was a huge, ugly spider.
Mother:No, I’m telling you it was my son.
Passer-by A:I saw it too. Jesus man, you took a hammer and smashed the poor boy’s head. What got into you?
Passer-by B:It’s true, I saw it too.
Passer-by C:Yea. I saw it too.
(dozens of passers-by) I saw it too… I saw it too… I saw it too…
Mother:See now?
Murderer (faces the others):Gimme a break. Why should I believe you lot? You ‘re probably under the Ugly Spiders’ control. In fact (points at the Mother), this woman looks an awful lot like an ugly spider in human disguise to me. I reckon she’s trying to manipulate you. They ‘re everywhere you know, lying around about us spider-killers.
Mother: This man is obviously dangerous. I reckon we should lock him up.
Crowd: We all agree.
Free speech advocate: I completely disagree. It’s obvious this man speaks bullshit, but it is his sacred right to do so. I mean, what’s next? Banning people from claiming god exists?
Irrational philosopher: I completely disagree, too. There’s no way to definitively prove beyond any reasonable doubt that what this man claims is false. It doesn’t even matter he is one and we are a million or something. We could all be part of his dream, for all that he knows.
Mother:What’s wrong with you people? This man killed my son only seven minutes ago, and now he is claiming my son was part of some kinda giant spider conspiracy, and you ‘re still not locking him up?
Irrational philosopher:It’s not that simple, lady…
Free speech advocate:I second that.
Crowd:We agree.
(They all leave, save for the Mother and the Murderer)
Mother:How could they?
Murderer:Plain stupidity. Plus, they all believe in something patently false. Must be a part of human nature. And now, it’s just you and me, you Ugly Lying Spider Bitch…
Κούφια λόγια ενός ετοιμοθάνατου κατεστημένου που δικαίως (από τη μεριά του) δυσαρεστείται με το ότι χάνει το μονοπώλιο της αυθεντίας (στη γλώσσα, τις αξίες, την αισθητική, την ενημέρωση, τη διανόηση).
Και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά:
It took the Catholic Church seventy-five years to orchestrate its censorship policies to
accommodate the new technological and political realities. At first, the printing press was
perceived as a useful tool for the church to promulgate its doctrine, and limited steps
were taken to address the transformations. However, as the church began to perceive the
potential and practical threat to its unifying myths and view its undermining constructed
legitimacy, church authorities gradually escalated their intervention and censorship. The
initial regulatory measures were not adequate to contain the spread and influence of
printed books.In 1479, Pope Sixtus IV authorized the University of Cologne to use ecclesiastical
censures against printers, purchasers, and readers of heretical books. The focus was
directed at suppressing heretical writing (Grendler 1977: 71; Steinberg 1959: 186). In
1487, Pope Innocent III, published a bull that decreed excommunication, fines, and book
burning as a punishment for those dealing with heretical books. In 1501 Pope Alexander
VI issued an additional bull, authorizing universal censorship with the goal of
homogenizing censorship throughout Christendom. By that time the Roman Church was
“shaken to its foundations by the Protestant Reformation, and alarmed at the increasing
power which the secular state arrogated to itself” (Ibid: 186-187). This decree was written
in the traditional form of guidelines, which were general, vague, and not efficient in
preventing the circulation of books disapproved by the Church (Grendler 1977: 71).In 1515, the Catholic Church, viewing the rapid dissemination of heretical books
and Protestant ideas, which threatened to undermine their authority, reached the
conclusion that more drastic measures should be taken to detain and contain the danger.
At that time it was already clear that “[it was] the Church whose authority and existence
had been assailed and the contest was fought out over creeds and not political platform”
(Putnam 1906: 9). In this year, Pope Leo X issued a bull forbidding the printing of any
book without the Church’s authorization (Febvre and Martin 1976: 244). [*]
Δείτε επίσης τα ωραία που έχει να πει η Ιλουμινάτα Πιγκουίνα (απ’ όπου και η είδηση)
ΥΓ: Πάντως η κ. Αρβελέρ λέει αρκετά σωστά. Food for thought είναι το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας της και σαφέστατα -σε αντίθεση π.χ. με τον μέσο ελληνόφωνο κουλτουριάρη επιφυλλιδογράφο- έχει μια ψιλοϊδέα για (και μια ψιλοεπαφή με) τα φαινόμενα που κριτικάρει και δεν περιορίζεται σε εκθεσάδικου επιπέδου αφορισμούς του τύπου “τι απέγινε εκείνη η εποχή που οι καρδιές των ανθρώπων ήταν πιο κοντά από τις στέγες τους”.
[*] Z Kertcher, AN Margalit, “Technology and Authority in Times of Transformation” (εδώ)
(στο προηγούμενο)
Τα ιστορικά γεγονότα
Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα γραμμικό σύστημα σκέψης που θέλει να πάει από το a στο d
Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα σύστημα σκέψης με πόλωση επιβεβαίωσης:
Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα σύστημα σκέψης που θέλει να πάει από το a στο d και έχει πόλωση επιβεβαίωσης
photo by Kevin, distributed under cc-by-nc-2.0
Η Παλλήνη είναι πόλη με πανάρχαια ιστορία, με πληροφορεί ένα προεκλογικό φυλλάδιο. Υπήρξε Δήμος της αρχαίας Αθήνας, έβγαλε ήρωες Μαραθωνομάχους και Σαλαμινομάχους κλπ κλπ.
Πίπες. Η σημερινή Παλλήνη ιδρύθηκε την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα από μερικές οικογένειες από το Λιόπεσι (Παιανία), και πήρε το όνομα “Χαρβάτι”, το οποίο χρησιμοποιούνταν ακόμα μέχρι τις αρχές των 90’s, όταν το “Παλλήνη” αντικατέστησε το “Χαρβάτι” στην ονομασία της περιοχής “Κάτω Χαρβάτι” (που τώρα λέγεται “Κάτω Παλλήνη”). Αξιοσημείωτα ευρήματα της αρχαίας Παλλήνης βρέθηκαν στο σημείο που τώρα είναι ο κόμβος 15 της Αττικής Οδού, ένα σημείο που διοικητικά ανήκει (όπως και το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας Παλλήνης) στο σημερινό Γέρακα. Που κι αυτός είναι υπόθεση το πολύ 5-6 δεκαετιών, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας, το θέμα μας είναι ότι η πραγματικότητα, έστω και για 5 μέτρα, δεν έκανε τη χάρη στους εμπνευστές του “Παλλήνη” να επαληθεύσει τις φαντασιοπληξίες τους. Αξιοθαύμαστη ειρωνεία.
Σε πόσα άλλα μέρη να έχει γίνει αυτό; Πόσα “Χαρβάτια” άλλαξαν οργουελιανά όνομα επί το ελληνικότερον (δηλαδή επί το αρχαϊκότερον); Πόσες χιλιάδες αιώνων πρόσφατης (ήτοι πιο πρόσφατης από την κλασική εποχή) ιστορίας έχουν διαγραφεί οριστικά από τη συλλογική μνήμη για να αντικατασταθούν με μεγαλεπήβολες φαντασιώσεις;
ΠΡΟΣΕΧΩΣ: ΟΙΚΙΣΜΟΣ “ΝΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ” πληροφορούσε η ταμπέλα σε ένα [αναδασωτέο] σημείο της Πεντέλης όπου πριν τις φωτιές τα πεύκα σχημάτιζαν ένα πράσινο ταβάνι πάνω από τον ορεινό δρόμο. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο φαινόμενο, είναι όμως μια σημειολογικά ενδιαφέρουσα προέκτασή του, δε βρίσκετε;
ΥΓ: πάντως το Όσκαρ βιασμού της Ιστορίας πρέπει να το κερδίζει το Λιόshα που έγινε “Ίλιον”. Τους φάνηκε πολύ… ελληνική η ονομασία της πόλης που σύμπαντες οι αρχαίοι ιστορικοί κατέγραφαν σαν τον παλιότερο ασιάτη εχθρό της Ελλάδας. Την είχε και το 1890, οπότε ΟΚ…