Don’t Kiss The Frog

Η Παλλήνη είναι πόλη με πανάρχαια ιστορία, με πληροφορεί ένα προεκλογικό φυλλάδιο. Υπήρξε Δήμος της αρχαίας Αθήνας, έβγαλε ήρωες Μαραθωνομάχους και Σαλαμινομάχους κλπ κλπ.

Πίπες. Η σημερινή Παλλήνη ιδρύθηκε την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα από μερικές οικογένειες από το Λιόπεσι (Παιανία), και πήρε το όνομα “Χαρβάτι”, το οποίο χρησιμοποιούνταν ακόμα μέχρι τις αρχές των 90’s, όταν το “Παλλήνη” αντικατέστησε το “Χαρβάτι” στην ονομασία της περιοχής “Κάτω Χαρβάτι” (που τώρα λέγεται “Κάτω Παλλήνη”). Αξιοσημείωτα ευρήματα της αρχαίας Παλλήνης βρέθηκαν στο σημείο που τώρα είναι ο κόμβος 15 της Αττικής Οδού, ένα σημείο που διοικητικά ανήκει (όπως και το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας Παλλήνης) στο σημερινό Γέρακα. Που κι αυτός είναι υπόθεση το πολύ 5-6 δεκαετιών, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας, το θέμα μας είναι ότι η πραγματικότητα, έστω και για 5 μέτρα, δεν έκανε τη χάρη στους εμπνευστές του “Παλλήνη” να επαληθεύσει τις φαντασιοπληξίες τους. Αξιοθαύμαστη ειρωνεία.

Σε πόσα άλλα μέρη να έχει γίνει αυτό; Πόσα “Χαρβάτια” άλλαξαν οργουελιανά όνομα επί το ελληνικότερον (δηλαδή επί το αρχαϊκότερον); Πόσες χιλιάδες αιώνων πρόσφατης (ήτοι πιο πρόσφατης από την κλασική εποχή) ιστορίας έχουν διαγραφεί οριστικά από τη συλλογική μνήμη για να αντικατασταθούν με μεγαλεπήβολες φαντασιώσεις;

ΠΡΟΣΕΧΩΣ: ΟΙΚΙΣΜΟΣ “ΝΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ” πληροφορούσε η ταμπέλα σε ένα [αναδασωτέο] σημείο της Πεντέλης όπου πριν τις φωτιές τα πεύκα σχημάτιζαν ένα πράσινο ταβάνι πάνω από τον ορεινό δρόμο. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο φαινόμενο, είναι όμως μια σημειολογικά ενδιαφέρουσα προέκτασή του, δε βρίσκετε;

ΥΓ: πάντως το Όσκαρ βιασμού της Ιστορίας πρέπει να το κερδίζει το Λιόshα που έγινε “Ίλιον”. Τους φάνηκε πολύ… ελληνική η ονομασία της πόλης που σύμπαντες οι αρχαίοι ιστορικοί κατέγραφαν σαν τον παλιότερο ασιάτη εχθρό της Ελλάδας. Την είχε και το 1890, οπότε ΟΚ…

Την οργάνωση στην Ελλάδα των μαχητικών ομάδων, που είχαν ως στόχο τη δημιουργία αντάρτικης κίνησης στη Μακεδονία, είχει αναλάβει η “Εθνική Εταιρία”, οργάνωση εθνικιστικών τάσεων στην οποία μετείχαν αξιωματικοί του στρατού, του ναυτικού, ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, πολιτευτές και άνθρωποι του ανακτορικού περιβάλλοντος, όπως ο καθηγητής Σπυρίδων Λάμπρος, από τους πιο στενούς παράγοντες της αυλής. Μόλις κυρήχθηκε ο ένοπλος αγώνας στην Κρήτη, η “Εθνική Εταιρεία” άρχισε ευρεία ζύμωση, ζητώντας την ενεργό επέμβαση στην Κρήτη του στρατού και του στόλου. Προς το σκοπό αυτό διέθεσε άφθονα οικονομικά μέσα, καθώς και ομάδες ανταρτών, που εισέβαλαν, για αντιπερισπασμό στα Μακεδονικά, υπό τουρκική κατοχή τότε, εδάφη.

Μπροστά στην πίεση της “Εθνικής Εταιρίας”, που, όπως αποδείχτηκε αργότερα, είχε και τη σύμφωνη γνώμη των ανακτόρων, η κυβέρνηση έστειλε στην Κρήτη δύο πολεμικά […] κλπ κλπ

Η κυβέρνηση Δεληγιάννη, αν και γνώριζε άριστα ότι πολεμική περιπέτεια με την Τουρκία θα απέβαινε σε βάρος της χώρας, δεν υποχώρησε καθόλου, πιεζόμενη άλλωστε και από τα μαχητικά στελέχη της “Εθνικής Εταιρίας”. Εντελώς επιπόλαια, δέχθηκε την τουρκική πρόκληση […μπλα μπλα και σε ένα μήνα οι Τούρκοι είχανε φτάσει μέχρι τη Λαμία, η χώρα είχε χρεωκοπήσει και η εθνική ανεξαρτησία, τουλάχιστον στο δημοσιονομικό τομέα, πήγε στο διάολο για τα επόμενα 50-70 χρόνια]

[…]

Όλοι οι Έλληνες και ξένοι ιστορικοί, που μελέτησαν τον 19ο νεοελληνικό αιώνα, εκφράζουν σαφώς και κατηγορηματικώς την υποψία, ότι η πολεμική φάρσα του 1897 υπήρξε ένα κολοσσιαίας έκτασης χρηματιστηριακό κόλπο, που υποκινήθηκε από τους ξένους χρηματιστηριακούς κύκλους, προκειμένου να επιτευχθεί ο διεθνής έλεγχος στα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Υπάρχουν μερικοί μάλιστα που επεκτείνουν τις υποψίες τους μέχρι το στέμμα, βασιζόμενοι στο γεγονός, ότι η “Εθνική Εταιρία” ελεγχόταν από τα ανάκτορα.

Τάσος Βουρνάς: Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας (από την Επανάσταση του 1821 ως το κίνημα του Γουδί [1909])

Mraot Ahurô Mazdå Spitamâi Zarathushtrâi, azem dadhãm Spitama Zarathushtra asô râmô- dâitîm nôit kudat shâitîm, ýeidhi-zî azem nôit daidhyãm Spitama Zarathushtra asô râmô-dâitîm nôit kudat shâitîm vîspô anghush astvå Airyanem Vaêjô frâshnvât.

Μετάφραση:

Και είπε ο Αχούρα Μαζντά στο Ζαρατούστρα: κάθε χώρα από αυτές που έφτιαξα, την έκανα να είναι πολύ αγαπητή [στους ανθρώπους της]. Αν δεν το είχα κάνει αυτό, όλοι θα την έπεφταν στην Αϊριάνα Βαέτζα.

Η ουσία του σοβινισμού σε 4 γραμμές, αν τις δεις στο κατάλληλο αναφορικό πλαίσιο φυσικά.

[www.avesta.org. Το Vendidad είναι πολύ καλή φάση.]

Η οργάνωση του Χίμλερ έσπερνε τον τρόμο σε όλη την κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη, όμως στο Απόκρυφο Ράιχ (Occult Reich) ο J.H. Brennan της έδωσε ένα διαφορετικό νόημα: “με τις ρουνικές διδασκαλίες τους, τις τελετουργικές εκδηλώσεις τους και το Μαύρο Ιησουίτη Μέγα Διδάσκαλό τους, τα Ες-Ες ήταν ένα μαγικό τάγμα με όλη τη σημασία της λέξης”. Δίνοντας έμφαση στις αποκρυφιστικές παραξενιές του Χίμλερ και σε όλες αυτές τις μυθοποιήσεις, οι συγγραφείς των “Ναζίστικών Μυστηρίων” υπερτονίζουν την ψευδοθρησκευτική εικόνα των Ες-Ες, με αποτέλεσμα, εμμέσως, να υποβαθμίζονται οι ωμότητες της αστυνομίας και των υπηρεσιών ασφαλείας, η αγριότητα των προγραμμάτων καταναγκαστικής εργασίας και τα αποτρόπαια στρατόπεδα εξόντωσης. Ρομαντικές λεπτομέρειες όπως η υποτιθέμενη αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου, οι διαλογισμοί της ανώτερης ηγεσίας [bla bla], όλα αυτά τείνουν να αποκρύψουν τη βίαιη, ωμή φύση των Ες-Ες πίσω από μια αχλύ μαγείας και μυστηρίου.
[…]
Ενώ όμως οι συγγραφείς των “Ναζιστικών Μυστηρίων” γράφουν με πνεύμα εικοτολογικό, συχνά οι αναγνώστες τους είναι λιγότερο σκεπτικιστές. Από τη στιγμή που οι συγγραφείς των θρίλερ δανείστηκαν τα θέματα του “Απόκρυφου Ράιχ”, το τελευταίο έγινε ακόμη πιο κοινός τόπος για το μαζικό λόγο (σημ: με το “μαζικός λόγος” εννοεί προφανώς τον ευρυμαθέστατο the_return)

Οι ναζί ουδέποτε την είδαν Ιππότες ενάντια στη Νέα Τάξη και ουδέποτε είχαν μυστικιστικό τρόπο σκέψης. Δεν κατακτάς από το περιθώριο όλη την Ευρώπη σε δύο χρόνια, ούτε γίνεσαι υπερδύναμη αν σκέφτεσαι όπως το φανατικό κοινό των υπολοίπων βιβλίων των εκδόσεων “Αρχέτυπο”.

Ο ναζισμός στην ουσία του είναι ένας ψευδοεπιστημονικός ολοκληρωτισμός: ελάχιστη αυθύπαρκτη μονάδα για το ναζισμό είναι η φυλή, η οποία προσδιορίζει επακριβώς την εμφάνιση, τη συμπεριφορά, τα χαρίσματα και κυρίως τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο. Για παράδειγμα ο Γερμανός είναι (δυνητικά) υπεράνθρωπος, ο Σλάβος είναι υπάνθρωπος και ο Εβραίος είναι εχθρός της ανθρωπότητας γιατί ποτέ του δεν έδωσε σημασία στη φυλή, αλλά μόνο στο θρήσκευμα και γενικά το πνεύμα και γιατί, let’s face it, όποιος πουλάει Κακούς Εβραίους σε πανηλίθιες εξαθλιωμένες μάζες έχει εγγυημένη επιτυχία: 299 δικτάτορες, βασιλιάδες, μουλάδες, παπάδες, τηλεμάρκετινγκ εθνικιστές συνιστούν αντισημητισμό: αυτοί ξέρουν.

Όμως τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι μυστικιστικό στην ουσία του. Η αντιεβραϊκή συνομωσιολογία είναι υποπερίπτωση ψευδοεπιστήμης (ουσιαστικά πολιτική/κοινωνιολογική/ιστορική ανάλυση επιπέδου Η Θεια Μου Η Μαριγώ), ο φυλετισμός ήταν πρακτικά επιστημονική ορθοδοξία και το επιδιωκόμενο έπαθλο ήταν μια Ευρώπη-τσιφλίκι των γερμανικών λαών και όχι μια Ευρώπη απαλλαγμένη από την κακή πλευράς της, εκτός αν το “κακή πλευρά” το ορίσουμε σαν “οτιδήποτε συνεπάγεται το να μην κυριαρχούν οι γερμανικές φυλές”.

Ο Χίμλερ που δίνει πάτημα στη μυθοποίηση του παρελθόντος δεν ήταν αποκρυφιστής του ναζισμού, ούτε τα Ες-Ες το Μαύρο Τάγμα ενάντια στη Νέα Τάξη.

-σημειώνω τηλεγραφικά ότι το meme “Νέα Τάξη” γεννήθηκε από τους ημιπαράφρονες αγροίκους της ΚΚΚ τουλάχιστον 30 χρόνια μετά το τέλος του Γ’ Ράιχ και η χρήση του με αηδιάζει γιατί υποδηλώνει ιδεολογική και προπαντώς ποιοτική συγγένεια με τα εν λόγω άτομα-

Όπως και να ‘χει, ο Χίμλερ δεν ήταν η αποκρυφιστική/μυστικιστική/”υψηλή” πλευρά του Ναζισμού.

Ο Χίμλερ ήταν απλά ένας ναζιστής που είχε και μερικά αποκρυφιστικά βίτσια, όπως θα μπορούσε να είχε π.χ. ποδοσφαιρικά ή επιστημονικά ή γευστικά βίτσια. Και τα σύμβολα των Ες-Ες δε λένε κάτι παραπάνω για την αποστολή τους, απ’ ό,τι τα σύμβολα π.χ. της ΕΛΑΣ λένε για τη δική της.

Η μυστικιστική σύλληψη του ναζισμού όμως, μολονότι είχε ήδη αρχίσει να εκκολάπτεται από τα 30’s σε ακραίους ινδουιστοεθνικιστικούς κύκλους της Ινδίας και σε ελάχιστους αμφιλεγόμενους διανοητές της Παράδοσης (όπως o Ιούλιος Έβολα), στη Δύση ξεχύθηκε μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, με σκοπό (όπως είδαμε στο απόσπασμα) να “εξευγενίσει” το ναζισμό, κάνοντας τον πιο ελκυστικό στο είδος του ανθρώπου που εντυπωσιάζεται από χάντρες και καθρεπτάκια.

Κι επειδή όποια πέτρα μαλακίας και να σηκώσεις, έναν Έλληνα με προβλήματα αυτοεκτίμησης θα βρεις από κάτω, μαμά του αποκρυφιστικού ναζισμού ήταν η ελληνοαγγλιδογαλλίδα Μαξιμιανή Πορτάς, περισσότερο γνωστή ως Savitri Devi. Που αν τα ταγάρια ήταν κτήρια, αυτή θα ήταν ο Παρθενώνας.

[2] Nicholas Goodrick-Clarke, “Black Sun: Aryan Cults. Esoteric Nazism and the Politics of Identity” (ελληνική έκδοση: “Μαύρος Ήλιος”, εκδ. Αρχέτυπο, Θεσσαλονίκη 2004).

Σήμερα γιορτάζουν η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός, αλλά μάλλον το καταλάβατε από τα ελληνορθόδοξα μπλογκ που από χθες έχουν πραγματικά αποθρασυνθεί.
[το 1954 η γιαγιά μου -παντρεμένη μόλις λίγες μέρες- αρνήθηκε να πλύνει τα ρούχα της πεθεράς της και των κουνιάδων της, όπως το Έθιμο επέβαλε να κάνει ισοβίως.  Η οικογένεια του άντρα της αποκήρυξε το ζευγάρι και επειδή ήταν σχετικά πλούσιοι και ισχυροί, ο παππούς μου δεν έβρισκε δουλειά πουθενά για δυο χρόνια: το σόι του φρόντιζε να μη βρίσκει. Η μάνα μου γεννήθηκε μέσα στην πείνα και την αθλιότητα. Αλλά κανείς από τους δυο τους δε λύγισε. Τελικά ο παππούς μου βρήκε μια πρώτη δουλειά σαν φορτηγατζής και από τότε τα κατάφεραν μια χαρά. Στα + να καταγραφεί ότι ποτέ δεν κράτησαν κακία στο σόι τους: τους αρκούσε που βγήκαν από πάνω.

Και αναρωτιέμαι: τι είναι πιο κοντά στην Παράδοση των προγόνων μας, που δυο μέρες πριν το θάνατο στα τείχη του Μεσολογγίου έκαναν διαγωνισμό με τους Τούρκους ποιος θα βρίσει τον άλλον πιο αστεία; Η προσκόλληση σε μια ιδεατή φολκλορική εικόνα την οποία η μια γενιά παραδίδει στην επόμενη αφού την αντιγράψει όσο πιο πιστά μπορεί; Ή το τσαγανό μιας νιόπαντρης πιτσιρίκας που αποφάσισε ότι δε θα είναι δουλάρα της κάθε γκιόσας εν έτει 1954, κι ας έχει -η γκιόσα- χίλια χρόνια Παράδοσης με το μέρος της;

Ή, για να το πω αρβανίτικα, να πάει να γαμηθεί χίλιες φορές το “εμείς”, αν δεν είναι τίποτε παραπάνω από πολλά ηλίθια “εγώ”.]

(συνέχεια από το προηγούμενο) Και καταλήγει θριαμβικά, ο ανώνυμος εθναμύντωρ:

“Νεώτερο τεχνητό κατασκεύασμα” λοιπόν το Ελληνικόν Έθνος, η’ αιώνιος, πάντοτε ζωντανός και ακμαίος, οργανισμός, φορεύς αξιών και δημιουργός πολιτισμού;

Άκου εδώ: κανένας δεν αρνήθηκε ότι εθνολογικά υπάρχει μια συνέχεια (ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Όχι ΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ) σε ό,τι αφορά την ιστορία αυτής της χώρας, όπως άλλωστε όλων των χωρών του κόσμου σε διάφορους βαθμούς. Μόνο οι εμφορούμενοι από εθνικιστική ιδεολογία είχαν ιστορικά την τάση να απορρίπτουν καθ’ ολοκληρίαν τους διαφορετικούς και να επιδιώκουν είτε την εξολόθρευση είτε την ισοπεδωτική ενσωμάτωσή τους, και αυτή η ιδεολογία δεν είναι ούτε ιδιαίτερα παλιά ούτε παγκόσμια. Ναι λοιπόν, η ταυτότητά μου έχει στοιχεία των αρχαίων Ελλήνων (άλλα λίγο-πολύ κληρονομημένα -όπως η γλώσσα- και άλλα αντιδανεισμένα -όπως ο ορθολογισμός) και των αλεξανδρινών Ελλήνων και των Ελλήνων/Ρωμαίων πολιτών και των Μεσαιωνικών Ελλήνων και πάει λέγοντας. Πόσο ηλίθιος θα ήμουν αν το αρνιόμουν αυτό;

Το πόσο επιφανειακή είναι όμως η αντίληψή σου για το θέμα της ταυτότητας είναι προφανές από τις παραπομπές που έχεις σταχυολογήσει για την -ο Θεός να την κάνει αλλά τέλος πάντων- τεκμηρίωσή της συνέχειάς της.
Στην υποθετική περίπτωση που θα ήθελες να τεκμηριώσεις την εθνοτική συνέχεια του Ελληνισμού (δηλαδή το προφανές), θα υπήρχαν χιλιάδες παραδείγματα διαθέσιμα. Η ζωντανή γλώσσα του λαού μας (την οποία περιφρονείς με την ψευτοκαθαρεύουσά σου), τα φαγητά μας, ο τρόπος ζωής και οι παραστάσεις που διαμορφώνονται από το κλίμα και το περιβάλλον της χώρας, ακόμα και το απλό γεγονός ότι για να πούμε “όχι” κουνάμε το κεφάλι μας προς τα πάνω, μόνοι εμείς, μερικοί Ιταλοί της Magna Grecia, μερικοί Τούρκοι της Ιωνίας, μερικοί Βαλκάνιοι γύρω μας και μερικοί Ομηρικοί ήρωες.
Εσύ όμως δε θες να τεκμηριώσεις αυτό. Δε σ’ ενδιαφέρει το ποιοι ήμαστε και για την ακρίβεια το περιφρονείς, στο βαθμό που δεν περιλαμβάνει ηρωικά κατορθώματα. Θες να τεκμηριώσεις λοιπόν τη συνέχεια της εθνικιστικής ιδέας, γι’ αυτό και έχεις επιλέξει παραπομπές σε στιγματισμό για προδοσία, σε κόμπλεξ ανωτερότητας, σε εχθρική αντιμετώπιση των διαφορετικών, κοντολογίς στην ιδέα μιας Ελλάδας-φρουρίου που πολιορκείται τα τελευταία 3000 χρόνια και όσοι είναι μέσα και δεν είναι προδότες, είτε υπερασπίζονται το φρούριο είτε τραβάνε μαλακία στη σκέψη του πόσο γαμάτο είναι αυτό το φρούριο και πόσο ελεεινοί είναι οι απέξω.
Και όποιος το αρνείται αυτό το πράγμα αρνείται την ταυτότητά του και είναι κάτι ανάμεσα σε τραβέλι και ψυχασθενή, μας λέει ο φίλος σου.
Κρατάτε από 3000 χρόνια ιστορίας και 1.000.000.000.000ΤΒ πραγματικότητας 5-10 σκηνικά που συμφωνούν με τις μαλακισμένες αντιλήψεις σας, και αυτό το πράγμα έχετε το θράσος αντί για καρικατούρα να το λέτε ταυτότητα. Όση σχέση έχει το να επιδιώκεις να γράφει “ΧΟ” η ταυτότητά σου με το να αντιλαμβάνεσαι τον εσωτερικό σου κόσμο σαν μέρος μιας εν αγάπη κοινωνίας και να μοχθείς καθημερινά για τη σωτηρία της ψυχής σου και των άλλων, άλλη τόση σχέση έχει ο με μυθιστορηματικούς όρους βιωνόμενος αντιδραστικός ρομαντισμός σας με την πραγματική εθνική ταυτότητα κάποιου.
Ακόμα και εσάς των ίδιων.

Παρ’ όλο που με κουράζει πολύ το θέμα, αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω ένα ποστ ακόμα. Βασικά θέλω να αγιάσω και δε μ’ αφήνουνε. Επειδή είναι μεγάλο, το σπάω σε δύο μέρη.

Κατά την πάροδο των χιλιετιών, η εθνική συνείδηση άλλοτε εντεινόταν (κυρίως σε περιόδους όπου το Έθνος εβρίσκετο εν κινδύνω)και άλλοτε ατονούσε, χωρίς όμως να παύσει ποτέ να υφίσταται.

Έτσι, επί Περσικών Πολέμων, οι Αθηναίοι λέγουν προς τους Λακεδαιμονίους (Ηροδότου “Ιστορίαι”, βιβλ. 8, 144, 14-17): “αύτις δε το Ελληνικόν, εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματά τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα, των προδότας γενέσθαι Αθηναίους ουκ αν ευ έχοι.”

Βέβαια μια και πιάσαμε τον Ηρόδοτο λίγο πιο πριν (και συγκεκριμένα στο 8.142) οι Σπαρτιάτες έχουν πει κι αυτοί στους Αθηναίους 2-3 πραγματάκια πάνω σε αυτό το Ελληνικόν και συγκεκριμένα ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να έχει άποψη πάνω σε αυτό ένας Μακεδόνας σαν τον Αλέξανδρο…

μηδὲ ὑμέας ̓Αλέξανδρος ὁ Μακεδὼν ἀναγνώσῃ, λεήνας* τὸν Μαρδονίου λόγον. τούτῳ μὲν γὰρ ταυ̂τα ποιητέα ἐστί: τύραννος γὰρ ἐὼν τυράννῳ* συγκατεργάζεται*: ὑμι̂ν δὲ οὐ ποιητέα, εἴ περ εὐ̂ τυγχάνετε φρονέοντες, ἐπισταμένοισι ὡς βαρβάροισι ἐστὶ οὔτε πιστὸν οὔτε ἀληθὲς οὐδέν*.

Η συνειδητοποίηση αυτή του Ελληνικού “τρόπου”, οι αξίες και τα ήθη, οδηγούν σε τέτοια άνθηση της Παιδείας, ώστε ο Ισοκράτης να θεωρήσει την Παιδεία αυτή ως το μέγα κριτήριο της Ελληνικότητος (”Πανηγυρικός”, 50): “Τοσούτον δ’ απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ’ οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας.”

Ε ότι θα έβλεπα εθνικιστή να επικαλείται το “της παιδεύσεως της ημετέρας”… Τελικά άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Φθάνουμε στον Ευσέβιο, επίσκοπο Καισαρείας (επί Μεγάλου Κωνσταντίνου)

Δηλαδή 600 χρόνια (και περίπου 1000 συγκρούσεις μεταξύ ανταγωνιστικών κρατών που περιελάμβαναν Έλληνες) μετά…

ο οποίος γράφει (”Ευαγγελική Προπαρασκευή”, βιβλ. 8, κεφ. 14, παραγρ. 66, στιχ. 6-8): “Μόνη γαρ η Ελλάς αψευδώς ανθρωπογονεί, “φυτόν ουράνιον” και βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμηι.”

Ο Ελληνικός αυτός Πολιτισμός, όπως έχει εξελιχθεί, εκφράζοντας πάντοτε τις αιώνιες Ελληνικές Αξίες, είναι το βασικό συστατικό της συνείδησης και ιδεολογίας της Αυτοκρατορίας.

Αιώνιες Ελληνικές Αξίες η χριστιανική θρησκεία και η πίστη στον Αυτοκράτορα; ΘΑ ‘ΘΕΛΕΣ.

Της οποίας ο λαός είναι ο “περιούσιος”.

Αυτό ισχύει μόλις από τον 11ο αιώνα και μετά.

Συνιστά ο λαός της Αυτοκρατορίας, βάσει αυτής της ιδεολογίας, ένα έθνος;

Όχι. Συνιστά απλά μία εθνότητα. Της οποίας τη -σε γενικές γραμμές- συνέχεια, κανένας δεν αρνείται, by the way.

Δεν παύει μάλλον η Αυτοκρατορία να είναι πολυεθνική, με περιούσιον όμως εν αυτή έθνος το Ελληνικό και τον πολιτισμό του κυρίαρχο.

Ε ναι, το λύσαμε αυτό στηρίζοντάς το σε 1 πράγμα που έγραψε κάποιος το 330.

Και πολύ γρήγορα

…συγκεκριμένα μετά από 800 χρόνια και αφού αυτονομηθούν ή χαθούν όλες οι τριγύρω εθνότητες…

η Αυτοκρατορία ταυτίζεται απολύτως με το Ελληνικό Έθνος, ενώ και η συναίσθηση της καταγωγής γίνεται πια απόλυτα ξεκάθαρη και έντονη.

Το “απόλυτα” είναι πολύ απόλυτη λέξη.

Η συνειδητοποίηση αυτή του Ελληνισμού έχει τις βάσεις της αρκετούς αιώνες πριν τον… 18ο αι. Γίνεται ιδιαίτερα έντονη μετά την σύγκρουση με τους Φράγκους και Λατίνους (867, επί Φωτίου του Μεγάλου, το πρώτο σχίσμα, 1204, επί Μιχαήλ Κηρουλαρίου, το οριστικό) και ακόμα περισσότερο τη φραγκική κατάκτηση (1204). Ο Charles Diehl γράφει: “Σ’ αυτή την πόλη (Κων/πολη), η οποία επί τόσο μακρό διάστημα είχε υποστηρίξει ότι είναι κληρονόμος της ρωμαϊκής παραδόσεως, είναι σημαντικό να σημειώσει κανείς την καταπληκτική αναβίωση της μνήμης του ελληνικού παρελθόντος και να παρατηρήσει τη γένεση ενός ελληνικού πατριωτισμού, ο οποίος είναι έκφραση μιας από τις ιδέες που οδήγησαν στην ανασύσταση της νέας Ελλάδος το 19ο αι.” Και οι Φράγκοι, όπως μας λέει ο στιχουργός του “Χρονικού του Μορέως”, γνώριζαν ότι οι Βυζαντινοί “από τη Ρώμη απήρασιν το όνομα των Ρωμαίων” αλλά “Έλληνες είχαν το όνομα, ούτως τους ωνομάζαν.”

Παρατηρήστε ότι όλα αυτά υποτίθεται πως τεκμηριώνουν το ότι “πολύ γρήγορα”. Παρεμπιπτόντως το πρώτο σχίσμα έγινε αν δεν κάνω λάθος για πολύ πιο ταπεινούς λόγους.

Ήδη τον 11ο αι. η Άννα Κομνηνή (”Αλεξιάς”) χρησιμοποιεί το όνομα “Έλληνες” ως εθνικό προσδιορισμό του λαού της Αυτοκρατορίας.

Και ο Μ. Ψελλός ως θρησκευτικό προσδιορισμό του λαού της ΚΙΝΑΣ.

Και την ίδια περίπου εποχή, κατά τον Runciman, οι αυτοκράτορες αρχίζουν να αποκαλούνται και “Βασιλείς των Ελλήνων”.

Το “την ίδια περίπου εποχή” αναφέρεται στα ελληνικά βασίλεια (Νίκαια, Μυστράς, Ήπειρος) που υπήρξαν κατά τη Φραγκοκρατία.

Ο Νικήτας Χωνιάτης (”Ιστορία”) τον 12ο αι. χαρακτηρίζει τους δυτικούς “σκοτεινές φυλές που ανάμεσά τους δεν καταφεύγει ούτε η χάρις ούτε η μούσα”, οι οποίες φυλές μόνο από την Κωνσταντινούπολη παίρνουν φως.

Καλά, αν συνέχεια του έθνους θεωρείται η μεγάλη ιδέα που έχουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας για τον εαυτό τους, μια χαρά επιχείρημα είναι αυτό. Για τους σκοπούς της συζήτησης, παρατηρώ ότι ο Νικήτας Χωνιάτης δεν πολυλέει τίποτα για Ελληνικές Αξίες.

Ο Αυτοκράτωρ της Νικαίας Ιωάννης Δούκας Βατάτζης γράφει προς τον πάπα Γρηγόριο Θ’ περί της σοφίας η οποία “εν τω γένει των Ελλήνων ημών βασιλεύει”. Υποστηρίζει ότι η μεταφορά της κληρονομιάς του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι εθνική “εις το ημέτερον γένος” (και δεν ανήκει επομένως στον Λατίνο, πλέον, αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως).

Καμία αντίρρηση για το Βατατζή, όμως αν δεν κάνω λάθος έχει λόγους να μην είναι τρομερά αντικειμενικός ως προς το σε ποιον ανήκει η κληρονομιά του Μ. Κωνσταντίνου.

Ο υιός του Βατάτζη Θεόδωρος Β’ Λάσκαρις προβάλλει το όνομα των Ελλήνων με πραγματικό εθνικιστικό ζήλο (”Χριστιανική Θεολογια”, 7): Δεν τονίζει απλώς ότι “απασών γλωσσών το ελληνικόν υπέρκειται γένος”, αλλά και ότι “Πάσα τοίνυν φιλοσοφία και γνώσις Ελλήνων εύρεμα… Συδε, ω Ιταλέ, τίνος ένεκεν εγκαυχά;”. Και ο Γεώργιος Γεμιστός - Πλήθων (15ος αι.): “Έλληνες γαρ το γένος εσμέν, ως η ημετέρα γλώσσα και παιδεία μαρτυρεί.” Ιδού η “νέα” (ή μάλλον παντοτινή) εθνική συνείδηση του Ελληνισμού.

Καμία αντίρρηση και για το γιο του Βατατζή. Εδώ όντως έχουμε έναν πρώιμο σωβινισμό (και όχι εθνικισμό). Να τον χαίρεστε.

Επί Επαναστάσεως …

Ακολουθούν περίπου 1000 λέξεις που στηρίζονται σε πηγές και γεγονότα μετά τον 18ο αιώνα

• Οι σημερινές διεθνείς σχέσεις είναι σκέτο πικ-νικ μπροστά στις διεθνείς σχέσεις των δυνάμεων της Ανατολής (Χάττι, Ασσυρία, Αίγυπτος κλπ) κατά τη 2η προχριστιανική χιλιετία. Τα άτομα επικοινωνούσαν μόνο με πόλεμο μέχρις εσχάτων ή διπλωματικό γάμο.
• Τελικά η απαισιοδοξία είναι μια μαλακία.

Απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά,
πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι,
και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά,
στην εκκλησιά,
που παίρνει κάθε βράδυ την όψη του σχολειού,
το φοβισμένο φως του καντηλιού
τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει,
και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει (read the rest of this bullshit).

Από τα keywords είναι νομίζω φανερό ότι αν ο μύθος θέλει να πει απλά για το μήνυμα της ελευθερίας που διαδίδονταν κρυφά, τότε παραείναι σπάταλος σε παπάδες, εκκλησίες και λοιπά σκηνικά.

Επίσης πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι η πραγματικότητα ήταν κάπως έτσι:

Έστω ότι οι Τούρκοι Παπάδες δεν είχαν κανένα πρόβλημα και επετρεπαν την λειτουργία ελληνικών σχολείων. Τι πιο προφανές ότι ενώ τα σχολεία αυτά επιτρέπονταν να παρέχουν εκπαίδευση στα ελληνόπουλα απαγορεύονταν να προσφέρουν παιδεία; Ότι δηλαδή απαγορεύονταν να προτρέπουν στην επανάσταση και την διεκδίκηση της ελευθερίας; Με ένα σχολείο που μαθαίνει ελληνικά οι τούρκοι παπάδες δεν θα είχαν ιδιαίτερες αντιρρήσεις. Με ένα σχολείο όμως που μαθαίνει ότι δεν είσαι γεννημένος σκλάβος και θα πρέπει να διώξεις τους κατακτητές είναι προφανές ότι θα είχαν. Ως εκ τούτου, τέτοιου είδους κατηχήσεις θα έπρεπε να γίνονταν κρυφά στα παιδειά, είτε στα πλαίσια των νόμιμων σχολείων (στα μουλωχτά), είτε σε επί τούτου μαζώξεις. Αυτό το απλό νόημα μεταφέρει ο μύθος: ότι δηλαδή, άσχετα αν μάθαιναν φανερά ή όχι ελληνικά, μαθηματικά, κλπ, υπήρχε κάτι το οποίο μεταδίδονταν και διδάσκονταν κρυφά.

(αν εξαιρέσεις βέβαια που οι παπάδες -σε αντίθεση με τους Τούρκους btw- είχαν πρόβλημα και με τα μαθηματικά και γενικά με οτιδήποτε εκτός από την αποστήθιση ψαλμών)

Με όλα αυτά τα δεδομένα, αρχίζει και σχηματίζεται μια Ανώτερη Αλήθεια Βιωματικού Τύπου με Σημαντική Νοηματική Ακρίβεια:

“Η Καλή Μας Εκκλησία

δίδασκε Ελευθερία

σε αυτήν χρωστάμε τα πάντα

οπότε συνεχίστε να πληρώνετε φόρους”

(δεν κάνει ομοιοκαταληξία αλλά δεν πειράζει. Αν αρχίσει και αυτό να διδάσκεται στα σχολεία, σε 90 χρόνια όλοι θα νομίζουν ότι οι παπάδες ανακάλυψαν τη μοντέρνα ποίηση. Είναι απίστευτο πόσο επιτυχημένη κρατική προπαγάνδα γίνεται αν διδάξεις κάτι στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού για 90 χρόνια)

Εγώ πάλι σαν παγκοσμιοποιημένο αμερικανάκι που είμαι, αντί να λέω “ανώτερη αλήθεια βιωματικού τύπου με σημαντική νοηματική ακρίβεια η οποία δε μπορεί να κλειστεί σε όρους αληθούς/ψευδούς παρά μόνο στον ονειρόκοσμο που ζουν οι Ιοί”, προτιμώ να λέω απλά “ΨΕΜΑ“. Πείτε με χρησιμοθήρα ρε μάγκες… θα το αντέξω.

(context: (sic))

Για λόγους που θα γίνουν φανεροί, αισθάνομαι την ανάγκη για μια μικρή απόδοση τιμών στον Επιμενίδη.

Ο Επιμενίδης από την Κνωσσό έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ. και ήταν φιλόσοφος και προφήτης. Οι Κρητικοί εκείνη την περίοδο θεωρούσαν το Δία θνητό. Θα θυμάστε από το σχολίο το μύθο ότι κάθε χρόνο ο Δίας πέθαινε και γεννιόταν στην Ίδη, ή κάπου εκεί πέρα τέλος πάντων. Ergo, θνητός. Του Επιμενίδη αυτό του την έσπαγε, γιατί ο ίδιος θεωρούσε ότι ο Δίας ήταν αθάνατος, γεγονός που αν γινόταν αποδεκτό από το γενικό πληθυσμό θα ανέβαζε τρομερά τις προοπτικές επαγγελματικής ανέλιξης των προφητών του Δία και συγκεκριμένα του Επιμενίδη.

Έτσι ο Ε. έγραψε ένα ποιηματάκι στο οποίο έλεγε (σε ελεύθερη απόδοση) ότι “Ω Δία, τι γαμάτος που είσαι, οι Κρητικοί λένε ότι είσαι θνητός, αλλά όλοι οι Κρητικοί είναι ψεύτες” (Κρῆτες ἀεί ψεύσται).

Δύο σημαντικά points:

1. Όπως έχει γίνει φανερό από τα συμφραζόμενα, ο Επιμενίδης εννοούσε “όλοι οι Κρητικοί εκτός από εμένα…”. Και στην πραγματικότητα όλοι οι αποδέκτες του μηνύματος, από τους Κρητικούς του 6ου αιώνα μέχρι τους ποιητές της ύστερης αρχαιότητας που τσιτάρουν Επιμενίδη, κατάλαβαν ακριβώς αυτό.
2. Ευτυχώς, φαίνεται πως αν προσέθετε το “πλην εμού” δε θα του έβγαινε το μέτρο, οπότε αυτό που θα έμενε στην ιστορία σαν Το Μεγάλο Χεσίδι του Επιμενίδη Προς τους Κρητικούς, έμεινε τελικά στην ιστορία σαν Το Παράδοξο του Επιμενίδη.

Το Παράδοξο του Επιμενίδη, είναι το εξής:

• Ο Επιμενίδης λέει ότι όλοι οι Κρητικοί λένε ψέματα.
• Ο Επιμενίδης είναι Κρητικός.

1. Άρα ο Επιμενίδης λέει ψέματα.
2. Άρα οι Κρητικοί λένε αλήθεια.
3. Άρα ο Επιμενίδης λέει αλήθεια.
4. Άρα οι Κρητικοί λένε ψέματα.
5. Άρα ο Επιμενίδης λέει ψέματα.
6. Άρα οι Κρητικοί λένε αλήθεια.
7. Άρα…

Νομίζω πως το πιάνετε: η πρόταση του Επιμενίδη είναι αδύνατον να αποδειχθεί αληθής ή ψευδής, στα πλαίσια της Λογικής (στα πλαίσια δηλαδή ενός τυπικού συστήματος). Οποιαδήποτε απόπειρα απόδειξης σε αυτά τα πλαίσια είναι καταδικασμένη να μην τερματίσει ποτέ, χώρια που οδηγεί σε δύο ασύμβατα συμπεράσματα (”ο Επιμενίδης λέει αλήθεια”, “ο Επιμενίδης λέει ψέματα”).

Κοινώς, Μέγας Μάγκας (έστω και κατά λάθος) ο Επιμενίδης. Ήθελε να ξεχέσει τους συμπατριώτες του με στυλ, και του προέκυψε παρεμπιπτόντως ένα Θεμελιώδες Πρόβλημα του Φορμαλισμού. Αυτό, κυρίες και κύριοι, γίνεται μια φορά στα 1000 χρόνια και άμα.
(2b continued)