Don’t Kiss The Frog

…και η διάκριση της σημαντικής λεπτομέρειας από την ασήμαντη χαρακτηρίζει το μηχανικό. Στην κηπουρική υπάρχει μία και μόνο βασική λεπτομέρεια:

Κανένας νόμος και κανένα σύστημα ηθικών αξιών δεν έχει να πει κάτι πάνω στο ζήτημα της κακομεταχείρισης φυτών.

Τα φυτά δηλαδή είναι ο πάτος της ιεραρχίας. Tην έχουν πιο άσχημα και από φανταστικές παντοδύναμες οντότητες που πληγώνονται άμα τον παίξεις στην τουαλέτα σου. Δεν υπάρχει ανωμαλία που να μη μπορεί να γίνει στα φυτά χωρίς καμία απολύτως ηθική επίπτωση. Και γίνεται. Για παράδειγμα το να σε διασταυρώνουν με τη γιαγιά σου και το κεφάλι του παιδιού σας να το κολλάνε στο σώμα μιας γκαμήλας μάλλον δεν είναι μέρος της καθημερινής σας ρουτίνας. Ενώ για τις λεμονιές είναι.

Μια κατηγορία δραστηριοτήτων που δεν μαστίζεται από ηθικούς φραγμούς είναι μια κατηγορία δραστηριοτήτων που επιτρέπει απίστευτους πειραματισμούς. Ποτίζεις πολύ. Ποτίζεις λίγο. Ψεκάζεις με Baygon. Ψεκάζεις με νερό. Αυξάνεις το φως. Μειώνεις το φως. Αφήνεις ένα μικροσκοπικό φυτό (π.χ. φράουλες) στην ίδια μικρή γλάστρα με ένα τεράστιο φυτό (π.χ. γιούκα) σε μέρος που ο αέρας μετακινεί πράματα των 40 κιλών και δεν ασχολείσαι καθόλου ενάμιση χρόνο…

Είναι φανερό ότι τα φυτά γουστάρουνε τη φάση. Να που έχουν και μια φορά δίκιο όλα τα συστήματα αξιών κλπ. Βέβαια τα φαινόμενα απατούν. Δεν είναι τόσο ότι τα φυτά γουστάρουνε τη φάση. Περισσότερο δεν είναι σε θέση να δυσαρεστηθούν με τη φάση. Κι αυτό γιατί το μέσο φυτό είναι ακριβώς το ίδιο ηλίθιο με το μέσο καζανάκι: πάρα μα πάρα πολύ. Κάποιες συμπεριφορές που δίνουν την ψευδαίσθηση της “εξυπνάδας” (ας πούμε ένα μικρό φυτό που αναπτύσσεται στο πλάι και μοιάζει να “αποφεύγει” το μεγαλύτερο φυτό δίπλα του) είναι στην πραγματικότητα απλές (φωτο)χημικές αντιδράσεις. Δεν είναι περισσότερο “συμπεριφορά” απ’ ό,τι η τάση του νερού να κυλάει προς τα κάτω. Το σημαντικό είναι να καταλάβεις ποιο είναι το “νερό” και πού είναι το “προς τα κάτω”. Και να σέβεσαι τα δικαιώματα των φυτών σου, δηλαδή το τίποτα.

Αυτά τα σιχαμένα ξεκίνησαν από μία γλάστρα και έχουν καταλάβει ΟΛΟ το μπαλκόνι και όλα τα φυτά εσωτερικού χώρου στο διαμέρισμα.

Εδώ τα παρατηρούμε καθώς τρώνε ένα εξωτερικό φυτό.

Κι εδώ η αποικία τους σε ένα φυλλαράκι σε γλάστρα εσωτερικού χώρου, που η κάτω μεριά του ήταν σχεδόν σε επαφή με το χώμα (όπως βλέπετε απογειώνονται):

δυστυχώς η φωτογραφική μου δε μπορεί να εστιάσει σε πιο κοντινή απόσταση, πάντως αυτό το μοναχούλι του δεξιά-δεξιά είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του πώς γίνονται όταν φάνε καλά.

Οι απορίες μου είναι οι εξής δύο:

1) Πώς τα σκοτώνω; (το Baygon για κουνούπια τα εξοντώνει πάνω στα φύλλα αλλά μετά από λίγες μέρες έρχονται καινούρια, Baygon για κατσαρίδες φοβάμαι να ρίξω στα φυτά)

(το φυστικάκι για να αντιλαμβάνεστε τα μεγέθη)

Και δεν είναι μόνο αυτές. Παίζουν τουλάχιστον άλλες 5 που θα γίνουν μέσα στην εβδομάδα. Πρέπει να καταστρώσω πλάνο εκμετάλλευσης. Οι μισές θα γίνουν σαλάτες. Τις υπόλοιπες θα τις κάνω σάλτσα εκτός από μία που θα γίνει λιαστή. Έχω και γύρω στα δύο κιλά κομμένα λουλουδάκια βασιλικού, αποκλείεται να μη μπορούν να συνδυαστούν με κάποιον τρόπο.

Άμα ενδιαφέρεστε είναι πάρα πολύ απλό: παίρνεις μια γλάστρα ψιλομεγάλη (ας πούμε 40×20x20) και τη γεμίζεις μαύρο χώμα. Μετά πετάς μέσα δεκάδες σπόρους ντομάτας (νομίζω Πομοντόρο) γύρω στο Μάρτιο και τις ποτίζεις (αν δε βρέχει) μια φορά κάθε 2-3 μέρες ή μια φορά τη μέρα αν έχει καύσωνα. Περίπου ενάμιση λίτρο νερό για μια τέτοια γλάστρα. Υπό ΚΣ θα βγουν 3-4 δεντράκια που το καθένα θα βγάλει από μηδέν έως 5 ντομάτες. Άμα δείτε ότι τις ξεραίνει ο ήλιος βάλτε τις κάπου πιο σκιερά. Το αντίθετο άμα δείτε ότι δεν ψηλώνουν. Γενικά δεν πολυμασάνε πάντως. Μόνο με τον καύσωνα παραλίγο να τις χάσω. Είχα μουλιάσει κυριολεκτικά τη γλάστρα 02:00 το βράδι και την άλλη μέρα (την τελευταία Πέμπτη του πρώτου καύσωνα) γύρισα 18:00 από τη δουλειά. Τα φυτά είχαν γίνει λες και τα έβαλες στο φούρνο, και το χώμα της γλάστρας είχε μαζέψει απίστευτα, αφήνοντας 3-4 πόντους κενό στα τοιχώματα. Μέσα σε 12 ώρες μέρας και χωρίς καν να είναι απευθείας στον ήλιο! Δύσκολη η ζωή του αγρότη.

Καλό είναι να τις πλακώνετε πού και πού και στο λίπασμα για γαρδένιες. Οι οδηγίες για αυτό που έχω εγώ λένε μια φορά την εβδομάδα και δόση 1/3 καπακιού για 1l νερού. Εγώ βάζω ένα καπάκι για .75l γιατί είναι πραγματικά γελοιωδώς μικρό καπάκι κι έτσι κι αλλιώς ρίχνω όποτε το θυμηθώ, δηλαδή περίπου τέσσερις φορές από το Μάρτιο μέχρι σήμερα. Μια χαρά. Εμείς οι αγρότες τα βολεύουμε, γι’ αυτό είμαστε το θεμέλιο της οικονομίας.