Don’t Kiss The Frog

[a3]

Αυτό είναι ένα ποστ που ήθελα να κάνω πάνω από ένα χρόνο, αλλά όλο το ανέβαλλα γιατί οι σκέψεις μου πάνω σε αυτό το θέμα είναι αρκετά πολύπλοκες και διαρκώς λαμβάνω καινούρια στοιχεία υπόψη μου και τέλος πάντων θα βγει πολύ παραπάνω από 1000 λέξεις που είναι ένα φυσιολογικό μέγεθος για ένα τεράστιο ποστ. Με αφορμή όμως την “πρόκληση” του Μανόλη Βαρδή, που είναι εντυπωσιακά χαρακτηριστική μέσα στη γραφικότητά της, αποφάσισα να το γράψω για να κλείνει μια και καλή αυτό το θέμα. Επίσης θα είναι λίγο σκόρπιο γιατί αποφάσισα να γράφω τα ποστ με λιγότερο LISP-ish τρόπο και να γράφω όσους δεν τους αρέσουν τα ποστ εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Πάμε λοιπόν:

Ο εθνικιστικός παροξυσμός μπήκε στη ζωή μου μια μέρα του ‘92, που τα σχολεία έκλεισαν για να πάμε στο συλαλλητήριο για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Φυσικά δεν πήγα, γιατί ήμουν 12 χρονών και είχα πολύ καλύτερα πράγματα να κάνω από το να τρέχω σε συλαλλητήρια, όμως λίγους μήνες αργότερα έμαθα ότι πήγε η γιαγιά μου.
“Και τι έκανες εκεί γιαγιά;”
“Πήρα το μικρόφωνο και τους τα είπα όλα.”
“Ποιο μικρό(φ)… τι τους είπες δηλαδή;!;”
“Και για το Μεγαλέξανδρο τους είπα, και για τη Μακεδονία μας τους είπα και για τα τομάρια τους Σκοπιανούς που όταν είχε πάει η μάνα σου θέλανε να λαδωθούνε για να την αφήσουνε να μπει. ‘Είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες -τους είπα- και να ξέρετε καθάρματα ότι πρώτα θα πεθάνουμε και μετά θα μας κλέψετε την ιστορία μας, που όταν ήμουνα μικρή ήταν δίπλα ο ναύσταθμος και κάνανε παρέλαση οι ναύτες κι ήταν όλοι κάτι παλικάρια ίσαμε εκεί πάνω και θα έρθουν τώρα οι… μισοριξιές, οι παλιάνθρωποι να μας πούνε ότι ο Φίλιππος ήτανε σαν τα μούτρα τους! Και μετά στάθηκα έτσι και τραγούδησα ‘Σε γνωρίίίίίζαποτηνκόόψη του σπαθιούουουου την τρομερή…’”

(Εδώ θα έμπαινε ένα πνευματώδες σχόλιο, αλλά καμιά φορά το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να βραχυκυκλώσεις…)

Ίσως νομίζετε ότι μειώνω τη γιαγιά μου. Δεν ισχύει. Η γιαγιά μου είναι από τα πιο αξιόλογα άτομα που ξέρω. Έχει πολύ καλή μόρφωση για τα δεδομένα της γενιάς της (απόφοιτος 12ετούς εκπαίδευσης). Έχει χιούμορ. Έχει τρομερό τσαγανό και αίσθηση υπερηφάνειας (στα 20 της αντιμετώπισε το εχθρικό αρβανιτόσογο του άντρα της[/] και κατάφερε να επιβληθεί). Έχει ένα είδος απαισιόδοξου κυνισμού που καθοδηγεί την κοινωνική συμπεριφορά της σε πολύ ορθολογική τροχιά. Ακόμα και τώρα, στα εβδομήντα και της, με χίλια δυο προβλήματα που εμένα τουλάχιστον θα με είχαν τσακίσει προ πολλού (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω), κρατάει εκπληκτικά γερά. Και τότε ήταν μια δυναμική πενηντάρα που μετά από χρόνια κόπων έβλεπε επιτέλους τα πράγματα να γίνονται κάπως καλύτερα [\]).

Στις πάμπολλες αρετές της γιαγιάς μου όμως δε συγκαταλέγεται η βαθειά γνώση της ιστορίας της Μακεδονίας, ούτε εδώ που τα λέμε έχει καμιά φοβερή εμπειρία στο αντικείμενο των διεθνών σχέσεων. Για την ακρίβεια δε νομίζω να την είχε απασχολήσει ποτέ το συγκεκριμένο ζήτημα μέχρι περίπου ένα μήνα πριν το συλλαλητήριο. Μέσα σε ένα μήνα και με αποκλειστικό input διάφορες εκπομπές στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση [κυρίως εκείνες στις οποίες παίρνουν τηλέφωνο γειτόνισσες και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους], αναπλήρωσε τις γνωσιακές τις ελλείψεις σε ένα ζήτημα που δεν ήξερε καν ότι έπρεπε να την απασχολεί. Και το αποτέλεσμα σας το περιέγραψα.

Νομίζω ότι η γιαγιά μου δε διαφέρει σε πολλά πράγματα από το 60-80% (ανάλογα με το πολιτικό κλίμα και την εταιρεία δημοσκοπήσεων) των συμπολιτών μας που θεωρούν το Μακεδονικό εθνικό ζήτημα.

Ισχυρίζομαι μάλιστα ότι το Μακεδονικό είναι στον πυρήνα του αποτέλεσμα ενός συλλογικού πανικού που πήγε τη χώρα αρκετά χρόνια πίσω και μάλιστα σε μια εποχή που τα πάντα ήταν ρευστά και η μεγαλύτερη προτεραιότητά μας θα έπρεπε να ήταν πώς θα πορευτούμε μπροστά.

Ισχυρίζομαι επιπλέον ότι αυτό το πισωγύρισμα αφού θωπεύτηκε και απέκτησε καθεστώς ‘ταμπού’ έχει πλέον τη δικιά του δυναμική και εκδηλώνεται με διάφορους άλλους τρόπους.

Θα μπορούσαμε να είχαμε εμπλακεί στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας (όπως ζητούσαν τότε κάποιοι θερμόαιμοι) ή θα μπορούσε (λέμε τώρα) η αναγνωρισμένη σε dt Μακεδονία να είχε προσαρτήσει τους μισούς νομούς της Β. Ελλάδας. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δε θα είχε γίνει τόσο μεγάλο κακό στην ελληνική κοινωνία. Και δεν εννοώ οικονομικά ή ανθρωπιστικά.

(to be continued όποτε μπορέσω)

Σημειώσεις
—————
[-] διάφορα επίθετα που δεν τα θυμάμαι
[/] μιλάμε για τρομερούς κωλάνθρωπους, ακόμα και τα μέσα αρβανίτικα δεδομένα, που χρησιμοποίησαν ενάντια στο ζευγάρι όλα τα διαθέσιμα μέσα, συμπεριλαμβανομένου του κοινωνικού και οικονομικού λοκ-άουτ.
[\] ιδιαίτερα -κατά τη γνώμη της- από τη στιγμή που έπεσε το ΠΑΣΟΚ.
The term “Macedonia” and all its derivatives are registered trademarks of the Hellenic Nation.

Από τα 16 μέχρι τα 19 δεν άκουγα σχεδόν καθόλου μουσική, γιατί μέχρι τα 18 διάβαζα για Πανελλήνιες και ξεσυνήθισα. Μετά γνώρισα τη Γ. και μου έμαθε τους Portishead, τους Korn, τους NoFX, τους Dead Can Dance, τους Orbital, τους Senser. Μαζί (ξανα)ανακαλύψαμε το Bob Marley και τους Wailers, το Manu Chao, τους Morgan Heritage και δεκάδες άλλους. Τώρα δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς μουσική.

Οπότε ο απολογισμός της δεκαετίας είναι υποθέτω θετικός.

Federico Aubele - Diario de Viaje (μέχρι τις 00:00 GMT+2)

1. Καπνός από τη μεγάλη φωτιά στα Στύρα, 40 χιλιόμετρα ΒΑ.
2. Καπνός από τη φωτιά στο Μαρκόπουλο, 15 χιλιόμετρα Ν.
3. Φωτιά στην Κάντζα, πριν 10 λεπτά, 2 χιλιόμετρα Ν (δεν είναι σίγουρο ότι πρόκειται για πυρκαγιά γιατί εκεί καπνίζει πολύ συχνά).
4. Καπνός από τη μεγάλη φωτιά στον Υμηττό, 5 χιλιόμετρα Δ.

Στο Βορρά και στη Δύση είναι όλα μαύρα. Μόλις γύρισε ο αέρας (σε δυτικό!) και ο Υμηττός δε φαίνεται πια σχεδόν καθόλου από την Παλλήνη. Φοβάμαι μην καβαλήσει το βουνό.

Επιτέλους βρήκα το χρόνο να διαβάσω κανένα βιβλίο. Την πρώτη μέρα διάβασα τον 1ο τόμο από τα Raistlin Chronicles. Καλούτσικο. Τη δεύτερη μέρα διάβασα τους “Κακούς” του Connolly που ΟΚ είναι κάτι σαν μίνι-Αυτό με περισσότερο παρανοϊκούς δολοφόνους. Τη τριτη και την τέταρτη μέρα διάβασα το “Μεγάλο Μυστικό Θέαμα” του Κλάιβ Μπάρκερ. Εντάξει τον παραδέχομαι. Την πέμπτη μέρα διαβασα τη “Διαθήκη” του Γκρίσαμ κι έτσι από την έκτη μέρα και μετά δεν είχα τι να διαβάσω αλλά ΟΚ μου έδωσε η Γ. ένα του Κόνελι (”Το χαμένο φως”) και σε αυτό έκανα οικονομία (παρ’ όλο που ήταν μικρότερο από όλα τ’ άλλα) και το πήγα μέχρι την όγδοη μέρα. Τελικά έπρεπε να είχα πάρει την Κοινωνία του Θεάματος. Δε θα κουβαλούσα τόσο πολλά βιβλία και σαν μπόνους θα την είχα προχωρήσει και δεκαπέντε σελίδες (…ίσως). Πάντως πέτυχα κάτι κείμενα σε τέτοιο στυλ στο ενθετάκι των “Νέων” (νομίζω) για το βιβλίο. Ένα από αυτά μου έβγαλε μία ώρα. Δυο σελίδες πραγματάκι. Δεν κάνω πλάκα.

Σήμερα (δηλαδή χθες) αφιέρωσα περιπου 20 δευτερόλεπτα προσπαθώντας να καταλάβω πού ακριβώς διοχετεύονται τα έσοδα από τα διόδια της εθνικής Αθηνών-Πατρών. Είναι σαφές πως δε διοχετεύονται στη συντήρηση ή την επέκταση του οδικού δικτύου, τουλάχιστον όχι του Αθηνών-Πατρών. Κατέληξα ότι το πιο πιθανό είναι πως διοχετεύονται στα λειτουργικά έξοδα των διοδιων και της όλης γραφειοκρατίας που τα λυμαίνεται. Αλλά και πάλι πρέπει να μιλάμε για πολλά εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Τι σκατά; Το θέμα παραμένει ανοιχτό προς διερεύνηση.

Οι (περισσότεροι) φιλόσοφοι είναι μαλάκες. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα σε ένα πολύ γαμάτο μέρος αλλά δυστυχώς δε μπορώ να θυμηθώ τη συλλογιστική που με οδήγησε σε ένα τοσο απόλυτο συμπέρασμα. Πάντως φαινόταν πολύ σωστή από τον πάτο πέντε μπουκαλιών μπύρας.

Κάηκε έμαθα -για άλλη μια φορά- ένα κομμάτι της Πεντέλης, και ανεπανόρθωτα. Να λοιπόν που τους γύρισε μπούμερανγκ των πεύκων που έχουν εξελιχθεί ώστε να παρακαλάνε να καούνε. Προτείνω να φυτέψουμε ficus elastica. Δεν καίγεται. Δε θέλει νερό. Δεν έχει ρετσίνια ή πευκοβελόνες. Και γιούκα για να μη μπαίνει κανείς. Τι, νομίζετε ότι η πρόταση του Μάνου να ποτίζονται όλα αυτά με αφαλάτωση είναι πρακτικότερη;

Την ίδια μέρα όλοι ασχολούνταν με τις εκλογές. Και πάω στοίχημα ότι πολύ λίγοι θα ψηφίσουν στις 16 Σεπτεμβρίου με γνώμονα τις θλιβερές επιδόσεις της κυβέρνησης στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος και τις αξιοζήλευτες επιδόσεις της στον τομέα της καταστροφής του. Μετά εγώ βρίζω και με λέτε κακό. Δε γαμιέται…

Η μεγαλύτερη αλητεία με τις Κυκλάδες είναι ότι πλασάρονται σαν ελληνικά νησιά τη στιγμή που υπάρχει το Ιόνιο. Δε μπορώ να καταλάβω με τι ακριβως μούτρα αυτά τα άνυδρα, καραφλά, ανεμοδαρμένα μέχρι αηδίας, πενταβρώμικα και πανάκριβα κομμάτια ερήμου που λες και επιπλέουν σαν κουραδίτσες σε δισεκατομμύρια τόνους μη πόσιμου νερού (argument by irony) τολμούν και μονοπωλούν ένα όνομα που στο κάτω-κάτω ανήκει εξίσου και σε αυτά:

Κάτω η χούντα της βραχονησίδας της ξεραΐλας και της βλαχογκλαμουριάς!

Στο γυρισμό παρατήρησαμε ότι ο πλατύφυλλος βασιλικός μας έχει σχεδόν ξεραθεί. Ένα πρόχειρο γκάλοπ έδειξε ότι αυτό οφείλεται στο ότι άνθισε. Φαίνεται πως οι βασιλικοί είναι σαν το γκαζόν. Βγάζουν άνθη, ψοφάνε. Τους ευνουχίζεις, ζουν 100 χρόνια. Σεξομανή τερατάκια. Κι εμείς δεν ξέραμε τίποτα για όλα αυτά. Απλά τον καμαρώναμε. Τώρα, τη βγάζει δεν τη βγάζει ο Κοκός.

Λοιπόν μάγκες λέω να την πουλέψω για κάποιες μέρες. Εκεί που θα πάω έχει τζάμπα wi-fi αλλά αποφάσισα ότι δε μας γαμάει και το wi-fi, οπότε θα είμαι τελείως μα τελείως offline, κάτι που έχει να μου συμβεί πάνω από 3 χρόνια.

Τα σχόλια απενεργοποιούνται από (περίπου) τις 01:00 GMT+2 της Παρασκευής και μέχρι να επιστρέψω. Μη γράφετε πράγματα, γιατί θα χάνονται. Δε θα μπαίνουν σε moderation. Θα χάνονται. Και το σκριπτάκι που τα εξαφανίζει δεν το νοιάζει αν είναι δυο γραμμές ή δεκαπέντε σελίδες. Απλά τα εξαφανίζει και σας εμφανίζει ένα μήνυμα ότι τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα. Θα μου πείτε “γιατί δεν το κάνει πριν ποστάρω”. Ε, δεν το κάνει γιατί βαριέμαι να το φτιάξω έτσι.

Σας αποχαιρετώ με το γαμάτο reggae (inna broad sense) playlist που έφτιαξα για το πρώτο μέρος του ταξιδιού.


Tiken Jah Fakoly - Nationalité
Sublime - Badfish
Alpha Blondy - When I Need You
NoFX - My Heart is Yearning (για να καταλάβετε τι εννοεί ο προηγούμενος)
Peter Tosh - Where you gonna run (captured live version)
Hughie Izachaar - Jah Warrior Inna Yu Area
The Clash - The Guns of Brixton (όταν εγώ λέω ότι τα πανκιά είναι φυλή των ράστα…)
Diana - When Music Hits You
Locomondo - Cross Roads (να ρε μουνί ggl μια θετική τέτοια για Έλληνες)
Alpha Blondy - Dictature
Bob Marley and the Wailers - Sun is Shining (One Love: The very best of dub version)
Bob Marley and the Wailers - Iron, Lion, Zion
Eric Clapton - I Shot The Sheriff
Morgan Heritage - Inna Dem Ting Deh
Propagandhi - Haille Selasse, Up Your Ass (εεε άμα πια)
UB40 - I Want To Make You Sweat
Massive Attack - One Love


Αυτά θα ακούω όσο εσείς θα ψήνεστε.

Ή, αν είστε σε καμία Αγγλία, θα πνίγεστε.

Ή ξερωγώ θα έχετε τίποτα τυφώνες.

Μη μασάτε πάντως, κι εγώ έζησα αυτό

κι όμως δεν τρελάθηκα

(ποστ συμπαράστασης στο δοκιμαζόμενο λαό του singen-sang-gesungen)

Ελάχιστα-αγαπητοί ενοχλητικοί τύποι,

Το να λετε τη ρέγκε και ειδικά τη roots και ειδικότερα την επαναστατική roots “καλοκαιρινή μουσική” είναι το ίδιο ακριβές με το να λετε τον Παρθενώνα “χώρο αυγουστιάτικων συναυλιών” και αρκετά περισσότερο ασεβές. Τρανίτρες. Που μου ‘χατε και ρέγκε στα κωλοχώρια σας…

Παρ’ όλα αυτά σε ολόκληρη την ανατολική παραλία της Αττικής φαίνεται ότι υπάρχει μόνο ένα (1) μαγαζί με ρέγκε, το οποίο το προηγούμενο Σάββατο είχε ενοποιηθεί με το διπλανό ελληνικάδικο για τη μεγάλη συναυλία του Κατσιμίχα (μη με ρωτάτε ποιανού Κατσιμίχα) και του… Ξυδού.

Και εντάξει κάπου εδώ θεωρώ ότι έχουν αποτύχει όλα και αναφωνώ με αγανάκτηση και πικρία οι οποίες σαφώς και δε θα μπορούσαν ποτέ να μετριαστούν από τη χρονική απόσταση που με χωρίζει από το φαινόμενο, λόγω της εμπειρικά διαπιστωμένης απαράδεκτα μεγάλης έκτασής του αλλά προπαντός λόγω της βεβαιότητας ότι θα το ξανασυναντήσω αρκετές φορές στη ζωή μου:

Έλεος [ή μάλλον] ΕΛΕΟΣ [ή μάλλον] ΕΛΕΟΣ πια με τους γερόλυκους του greek-clapsomooneeh! Πόσο κακό πρέπει να σκορπίσουν ακόμα; Πρέπει να με κυνηγάνε ακόμα και στο μοναδικό μπαράκι που παίζει ρέγκε στου διάολου τη μάνα; Εντάξει κι εμείς φάγαμε χυλόπιτες αλλά δεν τις τραγουδάμε στις παραλίες 20 χρόνια μετά παρέα με άλλα 300 άτομα που επίσης έχουν φάει χυλόπιτες. Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι διεστραμμένο αυτό το πράγμα;

Μα τι ρωτάω… ΦΥΣΙΚΑ και δεν το καταλαβαίνουν. Άλλωστε έχουν αποδείξει πως είναι αδίστακτοι.

Δεκάδες χιλιάδες χιλιοκαβατζωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι του ΝΑΤΟ και της ΕΕ τα ακουμπάνε πολύ χοντρά αλλά όχι στους άστεγους, ενώ οι δεύτεροι (της ΕΕ) ασχολούνται διαρκώς με το πώς θα βελτιώσουν τη θέση τους (με μικρές κινησούλες τσίκι-τσίκι όπως εγώ όταν σαβουρώνω τα βράδια, ένα πατατάκι ακόμα, ένα πατατάκι ακόμα και στο τέλος έχεις φάει ένα εκατομμύριο πατατάκια). Το αποτέλεσμα είναι ότι με 300 ευρώ την ημέρα τα περνάς βασιλικά και με λιγότερα από 80 είσαι ο τίποτας.

Γνώρισα και κάτι παιδιά (έλληνες) που δουλεύουν στην Κομισιόν. Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο ψήνονται και σπρώχνουν για πατέντες λογισμικού. Δηλαδή το μόνο πράγμα που είναι πιο επιθυμητό από τις πατέντες λογισμικού για αυτά τα άτομα είναι το τελευταίο τεύχος του “Αστρολόγου”.

…Προφανώς απομυθοποίησα πάρα πολλά πράγματα.

Κατά τα άλλα ωραιότατα μπυρόνια, ακόμα ωραιότεροι ουρανοξύστες και νομίζω οι βέλγοι μιλάνε πιο φυσιολογικά γαλλικά από τους Γάλλους. Και επειδή δεν πρέπει να είμαστε άδικοι, να αναγνωρίσουμε στα θετικά των κομισιονόπουλων ότι ξέρουν από ντόλτσε βίτα.

(το πρώτο ευρωπαϊκό project που μου έκατσε εδώ και 3 χρόνια και ευτυχώς -απ’ ό,τι φαίνεται- το τελευταίο για τουλάχιστον άλλα τόσα)

Αυτά που είπε το ραδιόφωνο ότι τα έσπασαν νεαροί λόγω της ακύρωσης της εμφάνισης των Underworld είναι μαλακίες: αυτοκίνητα καιγόντουσαν ακριβώς έξω από τη συναυλία τουλάχιστον 10 λεπτά πριν πάρουν τον πούλο αιφνιδίως οι Beastie Boys και μας ανακοινώσουν από τα μεγάφωνα ότι η συναυλία ακυρώνεται.

update: φαίνεται ότι τα έσπασαν τζαμπατζήδες. Αφού τους ευχηθώ αργό και επώδυνο φυσικό θάνατο, σκέφτομαι να μηνύσω τη διοργανώτρια εταιρία (και τη Heineken) που χρέωσαν 60 ευρώ για ασφάλεια ΤΗΣ ΠΟΥΤΣΑΣ.

update2: τώρα που το σκέφτομαι η Heineken μάλλον θα έπρεπε κι αυτή να μηνύσει τη διοργανώτρια, η δε ευχή για αργό και επώδυνο φυσικό θάνατο ήταν κάπως ακραία αλλά δικαιολογείται από το ότι δεν είχα πιει ακόμα καφέ.

update3: είδα αυτό, πιστεύω τα λέει τρομερά καλύτερα. Ή ισοδύναμα αυτό που διαβάζετε εκεί και αυτό που διαβάζετε εδώ είναι απόρροια των ίδιων περίπου συναισθημάτων.

1999, μόλις έχει τελειώσει μια διαδήλωση ενάντια στον Αρσένη -στην οποία και είχα πάει- και οι περιστάσεις το έχουν φέρει να είμαι δεμένος και κολλημένος στον τοίχο του ΕΜΠ στη γωνία Πατησίων και Τοσίτσα. Σύντομο ιστορικό:

Η βλακεία μου ήταν ότι είχα παρκάρει τη μηχανή μου στον πεζόδρομο της Τοσίτσα. Ο πεζόδρομος της Τοσίτσα είναι άσυλο. Οπότε είχε 5 ΜΑΤατζήδες ακριβώς στην άκρη του, να παρακολουθούν κάτι μπαχαλαίους που πέταγαν πέτρες από την πύλη Τοσίτσα και πού και πού να τους εκτοξεύουν δακρυγόνα, όχι με ιδιαίτερο φανατισμό όλα αυτά (ούτε εκ μέρους των μπαχαλαίων ούτε εκ μέρους των μπάτσων). Πέρασα ψιλοχεσμένος ανάμεσα από τους μπάτσους και έλυσα τη μηχανή μου, ακριβώς 4 μέτρα από αυτούς. Μετά την έβαλα μπροστά και ξεκίνησα να φύγω. Πάω λοιπόν να βγω από την Τοσίτσα στην Πατησίων, και με γραπώνει ο πιο γουρουνίσιος από δαύτους.

“Για που το ‘βαλες;”
“Ε… για το σπίτι μου.”
“Για κατέβα. Που πετάς πέτρες και μας κάνεις και το μάγκα.”
“Ποιες πέτρες; Μόλις τώρα πέρασα ανάμεσά σας και πήγα κατευθείαν στη μηχανή μου, μη μου πείτε ότι δεν το είδατε.”
Κι εκεί πετάχτηκε ένα πιο χαμηλόβαθμο γουρουνάκι και μου είπε κάτι που δε θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου:
“Άκου εδώ ρε μουνάκι. Εγώ σε είδα να πετάς πέτρες. Τσακίσου τώρα κατέβα από τη μηχανή μη σε γαμήσουμε.”

Μεσολάβησε μία πολύ αγχωτική κατάσταση. Ο γουρουνόμπατσος με κατέβασε από τη μηχανή μου χωρίς να με αφήσει να πάρω τουλάχιστον τα κλειδιά και με έσυρε στη γωνία Πατησίων και Τοσίτσα, όπου βρέθηκα περικυκλωμένος από μπάτσους (πού στο διάολο βρέθηκαν όλοι αυτοί θυμάμαι να αναρωτιέμαι) που μου εκτόξευαν καταιγισμούς από προσβολές για το κοτσιδάκι μου (είχα τότε ένα κοτσιδάκι σαν του Ρομπέρτο Μπάτζιο), το σκουλαρίκι μου, τη φάτσα μου, “ήσουνα στην πορεία, ε μουνάκι;”. Και φυσικά με κόλλησαν στον τοίχο, μου πέρασαν χειροπέδες και με ξανακόλλησαν στον τοίχο. Όλα αυτά μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.

Είμαι λοιπόν κολλημένος στον τοίχο και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τον κοιτάζω σα να είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα του κόσμου. Κάποια στιγμή έρχεται ένας και με ρωτάει αν με σφίγγουν οι χειροπέδες. Του λέω “ούτε κρύο ούτε ζέστη”. Μου τις σφίγγει περισσότερο, έτσι που να μου κόβουν το αίμα. Μετά από αυτό δεν τους ξαναμιλάω με τίποτα. Θα με κολάκευε να πιστεύω ότι το κάνω για να επιδείξω αγέρωχη στάση, όμως η αλήθεια είναι ότι έχω αποφασίσει ότι πρόκειται για παντελώς ασυνενόητα άτομα και αποκλείεται να μου βγει σε καλό το να τους προκαλέσω την προσοχή για οποιονδήποτε λόγο. Πάντως φαίνεται ότι εκείνοι το εξέλαβαν σαν αγέρωχη στάση, γιατί σε γενικές γραμμές με άφηνουν ήσυχο μετά από λίγο. Όταν με ρωτάει ένας από αυτούς αν έχω ταυτότητα, του δείχνω απλά με τα χέρια το πορτοφόλι στην κωλότσεπή μου. Βλέπει την ταυτότητα. Βλέπει και το πάσο. Εκεί πια αλλάζει σημαντικά η στάση τους απέναντί μου (οι μπάτσοι είναι ΤΕΡΑΤΩΔΩΣ κομπλεξικοί με τους φοιτητές των καλών σχολών). Μετά ακούω ένα δεύτερο “εσύ έχεις καμία ταυτότητα;” και ανακαλύπτω ότι έχω παρέα εκεί στον τοίχο.

Είναι ένας πιτσιρικάς όχι παραπάνω από 17. Σκέφτομαι καθώς τα γράφω αυτά που μου φάνηκε πιτσιρικάς και γελάω, γιατί κι εγώ 19 ήμουν, οχι κανένας Μαθουσάλας. Μπορεί να ήταν και 18 και να μου φάνηκε μικρός επειδή ήταν κοντούλης και δεν είχε πολύ βραχνή φωνή. Τέλος πάντων, το τυπάκι είναι πανικόβλητο. Έχει βάλει τα κλάματα και διαρκώς τους παρακαλάει να τον αφήσουνε και τους ορκίζεται ότι δεν έχει κάνει τίποτα και ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναοδηγήσει χωρίς δίπλωμα(!).

Πώς οσμίζονται οι ύαινες την αδυναμία; Έτσι και οι τσέοι: τον ξεφτιλίζουνε τελείως. Ένας του περιγράφει με τρομερό θαυμασμό -σχεδόν με ζήλεια- την τεράστια πούτσα του Ρωχάμη και τι καλά που θα τα περνάνε στη φυλακή. Και όσο του λένε τέτοια τόσο πιο πολύ κλαίει και παρακαλάει. Και όσο πιο πολύ κλαίει και παρακαλάει τόσο περισσότερα τέτοια του λένε. Και του τραβάνε το μαλλί, και κάνουν ότι τον βαράνε με τα γκλομπ και σκάνε στα γέλια που φοβάται. Ασταμάτητα, μέχρι που μαζεύεται κόσμος.

Μια κοπελίτσα μας πλησιάζει και μας ρωτάει αν θέλουμε να ειδοποιήσει κανέναν. Της λέω το τηλέφωνο της δουλειά του πατέρα μου και της λέω να του πει ότι με έχουν πιάσει οι μπάτσοι. Με μια φωνή… ποτέ δεν έχω ξαναμιλήσει με τέτοια φωνή.

Σκάει ένας φρίκουλας. Μαλλιά καρφιά, σκισμένα παντελόνια, ένα εκατομμύριο σκουλαρίκια παντού και τσάντα πόλο στην πλάτη: “Πώς πήγε;” τον ρωτάνε οι μπάτσοι μας. “Εντάξει, μαζέψαμε τρεις τέσσερις” τους απαντάει.

Μετά από μία περίπου ώρα, μας παίρνει ένας μπάτσος χωρίς στολή στην Τοσίτσα (καταπατώντας, τεχνικά το άσυλο για 1-2 μέτρα). “Έλα δω” λέει στον πιτσιρικά. Του λύνει τις χειροπέδες. “Εξαφανίσου τώρα αρχίδι και να ξέρεις ότι άμα σε ξαναπετύχω θα σε γαμήσω. Πολύ φτηνά τη γλίτωσες”. “Έλα δω” λέει και σε μένα. Μου λύνει τις χειροπέδες. “Έφυγες”.

Και τότε συνειδητοποιώ ότι οι υπόλοιποι μπάτσοι έχουν εξαφανιστεί. Και αυτός που μας έλυσε χάνεται στο πλήθος. Χωρίς την παραμικρή εξήγηση. “Θες να σε πάω πουθενά μικρέ;” λέω στον πιτσιρικά “όχι ρε φίλε, έχω το μηχανάκι μου απέναντι σ’ ευχαριστώ” μου λέει με λυγμούς. Μάλλον δε θέλει να με ξαναδεί ποτέ του. Όχι και πολύ δύσκολο. Σπάμε.

Αυτή είναι η εμπειρία μου από μπατσους που σε μπαγλαρώνουν στα καλά καθούμενα με ξεδιάντροπα ψέματα. Θα ήθελα να βγάλω συμπεράσματα για το πώς τους χρησιμοποιεί η εξουσία για να σφίγγουν οι κώλοι της επαναστατημένης νεολαίας, όμως κάντε μου τη χάρη, έχω υπάρξει πρόσφατα επαναστατημένη νεολαία και ξέρω πόσο δήθεν είναι όλες αυτές οι μαλακίες.

Στην πραγματικότητα νομίζω πως οι μπάτσοι είναι απλά δημόσιοι υπάλληλοι με όπλο και ο κλάδος τους τυχαίνει να είναι σχετικά δεξιός, όπως π.χ. ο κλάδος των ταχυδρομικών υπαλλήλων τυχαίνει να είναι σχετικά ΠΑΣΟΚ.

Οπότε το ερώτημα είναι: γιατί πρέπει να ανεχόμαστε σαν πολίτες τέτοιες συμπεριφορές από μέρους τους; Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε λιγάκι στάση; Μήπως να αρχίσει να πέφτει καμία αγωγούλα; Μήπως να θυμηθούμε ότι εκτός από πανηλίθιες κωλόγριες που τις έχει πανικοβάλλει η showbiz και που δε μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι ο κόσμος πριν 40 χρόνια ήταν καλύτερος επειδή δεν είχαν κρεματσόβυζα και ρευματικά και όχι επειδή όλοι φοβόντουσαν τους μπάτσους, υπάρχουν και άλλα άτομα με δικαιώματα σε αυτήν την κοινωνία;

Σήμερα έχουν περάσει οχτώ και μισό χρόνια από τότε που βρέθηκα για δύο ώρες φάτσα κάρτα με τον τοίχο του Πολυτεχνείου με χειροπέδες στα χέρια, χεσμένος μέχρι θανάτου για το μέλλον μου (κι ας μην το έδειχνα) γιατί κάτι μπάτσοι είπαν ψέματα επειδή το αφεντικό τους ήθελε προσαγωγές. Αλλά ποιος ήταν πιο φοβισμένος; Εγώ, οι μπάτσοι, το αφεντικό τους, αυτοί που ψηφίζουν το αφεντικό τους με βάση αυτά που βλέπουν στην τηλεόραση; Δε θα ξέρω ποτέ σίγουρα. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι κουράστηκα πια με όλο αυτό το φόβο. Έλεος πια με τον υστερικό φόβο. Έλεος ρε παιδιά.

Assassin: L’Etat Assassine {La Haine: Musiques Enspirées du Film}

[*]reference

Πρόκειται για δύο πολύ καλά laptop για την κατηγορία τιμής τους (900 και 800 αντίστοιχα). Έχουν και τα δύο οθονάρες, διπύρηνο επεξεργαστή, 1G μνήμη και τουλάχιστον 100G σκληρό. Προφανώς δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος τέτοια μηχανήματα να κυκλοφορούν με windows: αμαρτία είναι. Οπότε τα σβήνουμε (στο HP *οπωσδήποτε* αφού φτιάξουμε καλού-κακού DVD επαναφοράς, γιατί οι τσιγκούνηδες δε δίνουν CD λογισμικού με το μηχάνημα) και βάζουμε Edgy. Γενικά είναι linux-friendly, αλλά επειδή είναι ψιλοκαινούρια και το Edgy έχει βγει πέρυσι, κάποια πράγματα πρέπει να ενημερωθούν για να παίξουν.

Στο Satellite θα σας ταλαιπωρήσει μόνο η κάρτα wi-fi, που είναι Atheros και κάποιο τρομερά καινούριο revision. Δε δουλεύει με το madwifi που περιλαμβάνεται στο linux-restricted-modules του edgy (ούτε με την έκδοση 2.6.17-11 των repositories). Δε δουλεύει ούτε με ndiswrapper (άσε που είναι απίστευτο γαμήσι να βρεις drivers των Windows που να συνεργάζονται , μια και ο κατασκευαστής δίνει Vista).

Δουλεύει όμως με τα τελευταία subversion snapshots του madwifi (εγώ χρησιμοποίησα ένα snapshot της 10/3/2007), οπότε σας παραπέμπω στο madwifi.org με την επισήμανση ότι πρέπει όπως και δήποτε να ξεφορτωθείτε τα παλιά madwifi modules *πριν* κάνετε compile τα καινούρια. Επίσης θυμηθείτε να τρέξετε sudo update-pciids αλλιώς το Atheros θα βγαίνει σαν “uknown” στο lscpi, δε πα να ‘χετε το Θεό μπάρμπα.

Το Pavilion τώρα είναι πολύ καλή φάση, γιατί έχει δίσκο 120GB και Centrino Duo@1.73GHz και μονάδα DVD/CD RW combo με τεχνολογία Lightscribe (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δε χρειάζεται να ξαναψάξω τον ανεξίτηλο μαρκαδόρο) και GeForce go 7400 (γαμάτη). Το αξιοσημείωτο είναι ότι τα (κυριότερα) function keys παίζουν με τη μία, γιατί υλοποιούνται 100% σε hardware. Και τα υπόλοιπα παίζουν (όταν τα πατάς δημιουργούν ένα key sequence), απλώς πρέπει να πείτε στο Xorg τι να κάνει με τα συγκεκριμένα sequences. Βρήκα χθες μια σελίδα που είχε οδηγίες, αλλά βαρέθηκα να ασχοληθώ γιατί αυτά που δουλεύουν από τη μαμά τους (volume up/down, mute και system on/off) μου είναι αρκετά.

Επίσης έχει ένα τηλεκοντρολάκι, που τα πλήκτρα του αντιστοιχούν στο on/off, στα βελάκια, στο enter, στο volume up/down. Η αντιστοιχία υλοποιείται επίσης με hardware, που σημαίνει ότι για πρώτη φορά στα χρονικά είδα κάτι τέτοιο να δουλεύει σε linux χωρίς να χρειαστεί να πειράξω τίποτα. Ομολογώ ότι θεωρώ τεράστιο feature να μπορώ να ελέγξω πλήρως το amarok από την άλλη άκρη του δωματίου.

Ένα πρόβλημα που παρατήρησα κατά την εγκατάσταση του Edgy στο Pavilion ήταν ότι ο partitioner δε μπορούσε να μικρύνει το partition των Windows. Πέταγε ένα ηλίθιο σφάλμα και σου ζητούσε να κάνεις chkdsk από τα Windows. Το έκανα, αλλά τίποτα. Προφανώς αυτό μέτρησε πολύ στην απόφασή μου να σβήσω εντελώς τα Windows. Δεν ξέρω αν κάποιος καλύτερος partitioner (ας πούμε το PartitionMagic) θα τα κατάφερνε. Πειραματιστείτε.

Το μόνο κομμάτι hardware που δεν έπαιξε σωστά είναι η κάρτα ήχου (snd_hda_intel). Συγκεκριμένα, όταν έβαζα ακουστικά, δεν κοβόταν ο ήχος από τα ενσωματωμένα ηχεία (ούτε έπαιζαν τα ακουστικά). Το πρόβλημα λύθηκε με εγκατάσταση (από source) της τελευταίας ALSA (1.0.13). Παρατηρώ ότι το Feisty θα περιλαμβάνει 1.0.13, οπότε θα παίζει κατευθείαν.

Και στα δύο μηχανήματα δεν έχω δοκιμάσει τους card readers, μια και δεν έχω κάρτες συμβατές με τους συγκεκριμένους readers. Για να μη σας λέω και μαλακίες όμως, υποψιάζομαι ότι δε θα δουλεύουν. Επίσης έχω ενεργοποιήσει την επιτάχυνση γραφικών (και 3D), αλλά δεν έχω δοκιμάσει ακόμα το beryl (φοβάμαι).