Don’t Kiss The Frog

Πρόκειται για δύο πολύ καλά laptop για την κατηγορία τιμής τους (900 και 800 αντίστοιχα). Έχουν και τα δύο οθονάρες, διπύρηνο επεξεργαστή, 1G μνήμη και τουλάχιστον 100G σκληρό. Προφανώς δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος τέτοια μηχανήματα να κυκλοφορούν με windows: αμαρτία είναι. Οπότε τα σβήνουμε (στο HP *οπωσδήποτε* αφού φτιάξουμε καλού-κακού DVD επαναφοράς, γιατί οι τσιγκούνηδες δε δίνουν CD λογισμικού με το μηχάνημα) και βάζουμε Edgy. Γενικά είναι linux-friendly, αλλά επειδή είναι ψιλοκαινούρια και το Edgy έχει βγει πέρυσι, κάποια πράγματα πρέπει να ενημερωθούν για να παίξουν.

Στο Satellite θα σας ταλαιπωρήσει μόνο η κάρτα wi-fi, που είναι Atheros και κάποιο τρομερά καινούριο revision. Δε δουλεύει με το madwifi που περιλαμβάνεται στο linux-restricted-modules του edgy (ούτε με την έκδοση 2.6.17-11 των repositories). Δε δουλεύει ούτε με ndiswrapper (άσε που είναι απίστευτο γαμήσι να βρεις drivers των Windows που να συνεργάζονται , μια και ο κατασκευαστής δίνει Vista).

Δουλεύει όμως με τα τελευταία subversion snapshots του madwifi (εγώ χρησιμοποίησα ένα snapshot της 10/3/2007), οπότε σας παραπέμπω στο madwifi.org με την επισήμανση ότι πρέπει όπως και δήποτε να ξεφορτωθείτε τα παλιά madwifi modules *πριν* κάνετε compile τα καινούρια. Επίσης θυμηθείτε να τρέξετε sudo update-pciids αλλιώς το Atheros θα βγαίνει σαν “uknown” στο lscpi, δε πα να ‘χετε το Θεό μπάρμπα.

Το Pavilion τώρα είναι πολύ καλή φάση, γιατί έχει δίσκο 120GB και Centrino Duo@1.73GHz και μονάδα DVD/CD RW combo με τεχνολογία Lightscribe (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δε χρειάζεται να ξαναψάξω τον ανεξίτηλο μαρκαδόρο) και GeForce go 7400 (γαμάτη). Το αξιοσημείωτο είναι ότι τα (κυριότερα) function keys παίζουν με τη μία, γιατί υλοποιούνται 100% σε hardware. Και τα υπόλοιπα παίζουν (όταν τα πατάς δημιουργούν ένα key sequence), απλώς πρέπει να πείτε στο Xorg τι να κάνει με τα συγκεκριμένα sequences. Βρήκα χθες μια σελίδα που είχε οδηγίες, αλλά βαρέθηκα να ασχοληθώ γιατί αυτά που δουλεύουν από τη μαμά τους (volume up/down, mute και system on/off) μου είναι αρκετά.

Επίσης έχει ένα τηλεκοντρολάκι, που τα πλήκτρα του αντιστοιχούν στο on/off, στα βελάκια, στο enter, στο volume up/down. Η αντιστοιχία υλοποιείται επίσης με hardware, που σημαίνει ότι για πρώτη φορά στα χρονικά είδα κάτι τέτοιο να δουλεύει σε linux χωρίς να χρειαστεί να πειράξω τίποτα. Ομολογώ ότι θεωρώ τεράστιο feature να μπορώ να ελέγξω πλήρως το amarok από την άλλη άκρη του δωματίου.

Ένα πρόβλημα που παρατήρησα κατά την εγκατάσταση του Edgy στο Pavilion ήταν ότι ο partitioner δε μπορούσε να μικρύνει το partition των Windows. Πέταγε ένα ηλίθιο σφάλμα και σου ζητούσε να κάνεις chkdsk από τα Windows. Το έκανα, αλλά τίποτα. Προφανώς αυτό μέτρησε πολύ στην απόφασή μου να σβήσω εντελώς τα Windows. Δεν ξέρω αν κάποιος καλύτερος partitioner (ας πούμε το PartitionMagic) θα τα κατάφερνε. Πειραματιστείτε.

Το μόνο κομμάτι hardware που δεν έπαιξε σωστά είναι η κάρτα ήχου (snd_hda_intel). Συγκεκριμένα, όταν έβαζα ακουστικά, δεν κοβόταν ο ήχος από τα ενσωματωμένα ηχεία (ούτε έπαιζαν τα ακουστικά). Το πρόβλημα λύθηκε με εγκατάσταση (από source) της τελευταίας ALSA (1.0.13). Παρατηρώ ότι το Feisty θα περιλαμβάνει 1.0.13, οπότε θα παίζει κατευθείαν.

Και στα δύο μηχανήματα δεν έχω δοκιμάσει τους card readers, μια και δεν έχω κάρτες συμβατές με τους συγκεκριμένους readers. Για να μη σας λέω και μαλακίες όμως, υποψιάζομαι ότι δε θα δουλεύουν. Επίσης έχω ενεργοποιήσει την επιτάχυνση γραφικών (και 3D), αλλά δεν έχω δοκιμάσει ακόμα το beryl (φοβάμαι).

Μελέτη με κρυφά χαρτιά και μισόλογα για ΙΚΑσφυρίζει αδιάφορα η κυβέρνησηανεξαρτησίας Νοκ άουταλλά εδώ τα Ταμεία τα αγνοούνΜπορεί να προκαλέσει αλλεργικό σοκΞεκίνησε η συζήτηση στη Βουλήοφείλεται κατά πάσα πιθανότητα στον ανθρώπινο παράγοντα και θα συνεχίσει να συντελείται για αιώνεςΠικραγγουριά και φραπελιάαπειλούν το πανεπιστημιακό άσυλο

Βασικά έχω πέσει από τα σύννεφα. Ξέρω ότι έχω δώσει λάθος εντύπωση, αλλά μέχρι να βγω στη Βαβυλώνα είχα μάλλον καλή άποψη για τον κόσμο.

Κούνια που με κούναγε: Ο κόσμος αποτελείται από απείρως εγωιστικά μουνόπανα που δεν δίνουν την παραμικρή σημασία στον διπλανό τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βελτιώσουν έστω και για ένα χιλιοστό του χιλιοστού τη θέση της πάρτης τους, αδιάφορα αν η ενέργειά τους θα στοιχίσει μία ή χίλιες ανθρώπινες ζωές. Και αυτό είναι μόνο η Μεσογείων στο διάστημα 8:50-9:10!

Αλλά δεν είναι κι άσχημα: έχω το σπίτι μου, έχω το σπιτικό μου, έχω την καναπεδάρα μου, έχω γειτόνους, μαθαίνω να μαγειρεύω, μαθαίνω να συζώ, έχω τους πιο συμπαθητικούς συνάδελφους του κόσμου, δεν εξαρτιέμαι από κανέναν, ακόμα και όταν πλένω τα πιάτα με έχει πιάσει το ηλίθιο χαμόγελο “τι ΓΑΜΑΤΑ που τα περνάω”.

Αναρωτιέμαι αν σε 20 χρόνια θα έχω την ίδια αισιοδοξία. Αναρωτιέμαι αν σε 2 χρόνια θα έχω την ίδια αισιοδοξία. Για την ώρα απολαμβάνω την εύθραυστη καθημερινότητά μου.

3 μήνες στη Βαβυλώνα και αρχίζω να μη θεωρώ τόσο ηλίθια την προτροπή “να είσαι ο εαυτός σου”.

Inka Inka - Coo pon jah (Wake Up)

Αγόρασα έναν τρομερό καναπέ από γνωστή διεθνή αλυσίδα καταστημάτων επίπλων. Είναι πολύ άνετος και στοιχίζει περίπου το 1/3 από έναν παρόμοιο καναπέ οπουδήποτε αλλού. Σύμφωνα με τις οργουελιανές ταμπελίτσες με τις οποίες διακοσμεί το κατάστημά της η αλυσίδα, η διαφορά στην τιμή οφείλεται στο ότι η καφετέριά της δεν απασχολεί άτομο για να μαζεύει τους δίσκους και τα πιατάκια. Εγώ νομίζω πως η διαφορά στην τιμή οφείλεται στο ότι η διεθνής αλυσίδα τα φτιάχνει όλα σε κάτι Ρωσίες και κάτι Μολδαβίες πληρώνοντας τους τεχνίτες τίποτα 10$ τη μέρα, ενώ ταυτόχρονα όσους απασχολεί στα μαγαζιά της (εννοείται: όχι για να κουβαλούν δίσκους) τους έχει με κάτι συμβάσεις part-time-part-arxidia-mou αλλά μπορεί να κάνω και λάθος (η πιθανότητα είναι περίπου 0.000000000032%).

Τέλος πάντων, είμαι πολύ ικανοποιημένος με τον καναπέ μου, όμως ένα μικρό συννεφάκι σκιάζει την ευτυχία μου: όταν ένας καναπές κάνει 300 αντί για 1000 ευρώ και πουλιέται από μια αλυσίδα σε καμιά 50αριά χώρες, το λογικό είναι ότι θα τον αγοράσει τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άτομα. Με λίγα λόγια το σαλόνι μου είναι (ως προς το σημαντικότερο στοιχείο του) πανομοιότυπο με πάρα πολλά σαλόνια παγκοσμίως. Δεν υπάρχει η προσωπική νότα και η αίσθηση της μοναδικότητας που θα μου έδινε ένας καναπές των 1000 ευρώ.

Και αυτό είναι ένα γενικό πρόβλημα που οφείλεται πρώτον στον υπερπληθυσμό και δεύτερον στην οικονομική παγκοσμιοποίηση: ό,τι κάνεις, το κάνουν χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλοι. Ποτέ ο κόσμος δεν είχε τόση ομοιομορφία (ή τουλάχιστον ποτέ οι ομοιόμορφες ψηφίδες που συνθέτουν το ποικιλόμορφο παγκόσμιο μωσαϊκό δεν ήταν τόσο μεγάλες).

Άλλοι επιλέγουν να δώσουν το προσωπικό τους στίγμα αγοράζοντας έναν καναπέ των 1000 ευρώ. Άλλοι επιλέγουν να δώσουν το προσωπικό τους στίγμα ασπαζόμενοι διάφορες ιδεολογίες που αναπολούν εκείνη την ωραία εποχή που ο Έλληνας είχε διαφορετικό καναπέ (ή τέλος πάντων κιλίμι) από τον Σουηδό (και παραβλέπουν ότι στην ίδια εποχή όλοι οι Έλληνες, σα ρομποτάκια, έκαναν τα ίδια ακριβώς -διαφορετικά από τους Σουηδούς- πράγματα: στάνταρ τυπικό για το γάμο, στάνταρ τυπικό για το θερισμό, στάνταρ τυπικό για την 46η μέρα της ζωής ενός μωρού).

Εγώ επιλέγω να εξοικονομήσω 700 ευρώ και να γιορτάσω το γεγονός αυτό κάνοντας διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα στην καναπεδάρα μου. Ας είναι αυτό το προσωπικό μου στίγμα. Και δε με χαλάει να το έχουν και άλλοι: περισσότεροι λογικοί άνθρωποι.

Πάντως ότι τα 700 ευρώ από κάθε καναπέ εξοικονομούνται από την απουσία υπαλλήλου για τους δίσκους και τα πιατικά στην καφετέρια, δεν το τρώω με τίποτα. Είναι τόσο αληθινό, όσο ότι τα αναψυκτικά με ζάχαρη σε ξεδιψάνε.

Οι τσούχτρες…

(Εδώ ο αναγνώστης, άτομο που η ελιτίστικη προκατάληψη της νομενκλατούρας θεωρεί ικανό μόνο για μασημένες τροφές, καλείται να φανταστεί γύρω στις 500 λέξεις όπου με μοναδική τσαχπινιά ο συγγραφέας εκθέτει ένα από τα μικρά θαύματα της επιστήμης. Ξεχειλώνοντας τις έννοιες ο J95 καταλήγει, με δεδομένο τον κοινό πρόγονο, εκείνο το άγνωστο αυτοαντιγραφικό μακρομόριο στα βάθη των αρχέγονων ωκεανών ή νερολακουβών ή whatever, ότι ο κάθε ζωντανός οργανισμός είναι μακρινός μας ξάδερφος και αυτό ισχύει φυσικά και για τις τσούχτρες. “Μια μεγάλη χαρούμενη οικογένεια”, “χάσμα γεννεών”, “μπλαμπλα”, “μπλουμπλου” μα τι ωραία που τα λέει αυτός ο J95, πώς θέλω να γίνει ο Αυτοκράτοράς μου κι εγώ το Ταπεινό Δουλάκι που ολημερίς θα ξεσκίζομαι να τον υπηρετώ και θα του ακουμπάω καθημερινά όλα μου τα φράγκα. Τέτοια συναισθήματα ευγνωμοσύνης οφείλει να νοιώσει ο αναγνώστης κατά τη multimedia πολυδιαδραστική μεταφιλοσοφική εμπειρία που θα φανταστεί, ειδάλλως οφείλω -με όλον τον σεβασμό- να τον προειδοποιήσω ότι αυτό που θα experience θα είναι the Thing, and nothing but the Thing, but not quite the Whole Thing. Και για να μη με λέτε τεμπέλη, καταλήγω με τη δικιά μου οργισμένη πινελιά : )

…και δεν είναι αυτός τρόπος να φέρεσαι στην οικογένειά σου!

Μόλις ανακάλυψα το blog “Πήγασος”. Υπαινίσσεται (βλακωδέστατα) ότι με έχουν βάλει οι Αυτοί[*] να περιπλέξω τα πράγματα(?). Στο ίδιο άρθρο μας περιγράφει λεπτό προς λεπτό πώς ακριβώς ένα Μυστικό Δεύτερο Τουρκικό Αεροπλάνο έριξε τον Ηλιάκη, τεκμηριώνοντας προφανώς τα λεγόμενά του στις δορυφορικές κάμερες που βρίσκονται σε απευθείας σύνδεση με κάθε καφενείο της χώρας. Γενικά απόψεις της συνωμοταξίας Ξέρω Τι Παίζεται Και Δε Θα Με Ξεγελάσουν Αυτοί Που Το Παίζουν.

Ως προς τις γενικότερες θέσεις που εκφράζει το μπλογκ του Πήγασου, θα μπορούσα να απαντήσω “φίλε τόσες μαλακίες σε ένα μπλογκ σπάνια έχω δει μαζεμένες, τι δουλειά κάνεις, σχεδιάζεις αλγόριθμους συμπίεσης πορνοβίντεο;” αλλά αυτό παραείναι techy οπότε για μια ακόμη φορά θα επιδείξω την ανωτερότητα, το ήθος και τη γλυκύτητα που έχω επιλέξει σαν στάση ζωής(sic).

Μη φανταστείτε βέβαια ότι θα βάλω και τη γάτα μου να κλαίει για την “κατηγορία”, διάφοροι χμμ mentally challenged συνομιλητές μου έχουν κατά καιρούς πει πολύ χειρότερα. Συνήθως αυτοί που με τη λέξη “Έλληνας” εννοούν “σοβινιστής Ελληναράς” και που με τη λέξη “ελληνισμός” εννοούν “μαλακίες που έχουν στο μυαλό τους οι σοβινιστές ελληναράδες”.

Το Bottom 1 (και ταυτόχρονα το πιο τιμητικό αν το καλοσκεφτείτε) που μου έχουν πει είναι ότι είμαι μια ομάδα εβραίων με πρόσβαση σε άπειρες πληροφορίες που όλη μέρα πολεμάει τον ελληνισμό. Μπροστά σε αυτό, η κατηγορία ότι με έχουν βάλει οι… “Αυτοί” να… “Τα”… “περιπλέξω” (?) είναι απλή οδοντόπαστα.

Αλλά και πάλι… είπαμε ρε παιδιά. Κανονικός άνθρωπος που λέει τη γνώμη του είμαι. Δεν είχες το μυαλό ρε Πήγασε (καλά εσύ τώρα τα ακούς μαζεμένα για πολλούς) να σκεφτείς ότι με θίγει τέλος πάντων να λες τέτοια αστήρικτα πράγματα για μένα; Δε νομίζετε όλοι εσείς οι εθνικιστές ότι το έχετε παραχέσει λιγουλάκι με τις ανασφάλειές σας και το φόβο σας για το καθετί και τη δαιμονοποίηση οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί σας και με το να κάνετε την τρίχα τριχιά; Τι γελοία ανθρωπάκια που είστε και πόσο μεγάλη ιδέα έχετε για τον εαυτό σας, που στήνετε στο μυαλό σας ολόκληρες συνωμοσίες Κακών που θέλουν να σας βλάψουν.

Μου φαίνεται ψοφάτε για μελόδραμα, να ζήσετε κι εσείς της γενιάς σας το ‘21 όπως κάτι φίλοι του Mac ψοφούν για της γενιάς τους το Πολυτεχνείο και το βλέπουν με το που βάζουν πέντε ανάρχια φωτιά σε έναν ντενεκέ.
—–

[*] ελάτε τώρα, όλοι ξέρουμε ποιοι είναι οι Αυτοί: οι Αυτοί είναι Εκείνοι που επιβουλεύονται Εμάς. Όπου “εμείς” = φασισταριά, τσαρλατάνοι, white trash κλπ.

:’( συγκινούμαι βέβαια, αλλά αυτό που με έκανε να τα πάρω στο κρανίο είναι ότι στο SuSE όταν λέω π.χ.
$> ssh 192.168.1.2 (όπου το 192.168.1.0 είναι gigabit ethernet γαμώ το δία μου, δεν είναι τίποτα wi-fi με 5% σήμα!)
περνάνε 15 δευτερόλεπτα (!) πριν μου βγει το password prompt ενώ σε οποιoδήποτε Debian (και εδώ που τα λέμε σε οποιοδήποτε άλλο σύστημα συμπεριλαμβανομένων των τρισκατάρατων) αυτό συμβαίνει ακαριαία. Δεν ξέρω γιατί και δεν ξέρω αν φταίει το SuSE μου (9.3 patched to hell) αλλά ασταδιάλα πια, δεν είμαι 20 χρονών να κάθομαι τρεις μέρες να το ψάχνω.

Δευτερευόντως, α) εδώ και μία εβδομάδα το source του apt4suse για ενημερώσεις KDE δε δουλεύει και επίσης δεν ξέρω/δε θέλω να μάθω τι φταίει και β) εδώ και ένα μήνα ο βλάκας ο Packman έχει βγάλει ένα ελεεινό mplayer με αποτέλεσμα να μη μπορώ να κάψω τα Southpark μου σε βιντεοσιντόπουλα για να τα βλέπουμε με τη Μ13.

Γενικά παρατήρησα ότι για κάποια commercial πράγματα (π.χ. Java ή ξερωγώ τίποτα κουλούς drivers για 3D graphics) το SuSE είναι όντως καλύτερο,  αλλά αν θες να βρεις έτοιμα πακετάκια για οτιδήποτε free, τα Debianοειδή είναι ασυναγώνιστα. Και τα περισσότερα source tarballs έχουν μέσα έναν υποκατάλογο “debian”, ενώ SuSE δεν έχουνε.
Τώρα σας γράφω από Ubuntu Dapper Drake, είναι ένα ταχύτατο κουκλί (φορτώνει σε 15″ ενώ το SuSE ήθελε 1′:40″) και μάλιστα σκέφτομαι από KDE να κρατήσω μόνο τις εφαρμογές που πραγματικά χρησιμοποιώ καθημερινά (Akregator, Amarok, kmail, k3b) και να έχω GNOME Desktop.

Για όσους με γνωρίζουν, αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες ιδεολογικές μεταλλάξεις της ζωής μου.  And it feels good.

(εγκατάσταση του Dapper Drake: φορτώνουμε από το Desktop CD [το οποίο έχουμε πρωτύτερα κατεβάσει και κάψει] ένα κανονικότατο Ubuntu, ρυθμίζουμε μικρολεπτομέρειες [όπως δίκτυο], πατάμε το εικονίδιο “Installation”, απαντάμε σε 5 ερωτήσεις, περνάνε 5 λεπτά, έτοιμο. Και μπορούμε να χαζεύουμε και στο Ιντερνετ ή να ακούμε μουσικούλα ή να παίζουμε κανένα παιχνιδάκι αυτά τα 5 λεπτά)

Κανονικά δεν τα γράφω αυτά, αλλά τέλος πάντων.

Το 2002 δούλευα σε μια εταιρία που ειδικευόταν στα ευρωπαϊκά project. Είναι, κατά τη γνώμη μου, σημαντικό να καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει ευρωπαϊκό project. Ευρωπαϊκό project είναι ένα project που αφορά στο 99% των περιπτώσεων κάτι ολωσδιόλου άχρηστο (π.χ. σύστημα εκπαίδευσης άνεργων σουβλατζήδων μέσω Ιντερνετ), το οποίο οποιοσδήποτε χαμαλοπρογραμματιστής (ακόμα και προγραμματιστής Visual Basic) θα στο παρέδιδε με 2 μήνες δουλειάς, χρεώνοντας -στη χειρότερη περίπτωση- καμιά πενηνταριά χιλιάδες ευρώ all inclusive. Άντε να χρειάζονταν τρεις ή τέσσερις προγραμματιστές.

Αντί για αυτό, το project σπάει σε 6-7 work packages (π.χ. “WP1: Σχεδιασμός”, “WP2: Υλοποίηση λογισμικού”, “WP3: Αποσφαλμάτωση”, “WP4: Δοκιμή σε πραγματικούς σουβλατζήδες από το Κάτω Κιτσοχώρι Αιτωλοακαρνανίας”, “WP5: Διάχυση Αποτελεσμάτων” κλπ), αποκτά (εξαιρετικά αναποτελεσματικό) χρονοδιάγραμμα τουλάχιστον 3 ετών, κοστολογείται υπερδεκαπλάσια (με το 80% να είναι διοικητικό κόστος) και μοιράζεται σε 6-7 εταιρείες από όλη την Ευρώπη. Το μόνο που παραμένει ίδιο είναι ότι και πάλι θα το υλοποιήσει ένας χαμαλοπρογραμματιστής, με τη σημαντική διαφορά ότι αντί για 50.000 ευρώ θα τσεπώσει απλά το μισθό του, ή και τίποτα (αν π.χ. είναι φοιτητής και εκπονεί το έργο στα πλαίσια της διπλωματικής του). Επίσης αντί να μπορέσει να σχεδιάσει το σύστημα μόνος του, θα περιμένει τις προδιαγραφές από τους Σλοβάκους (με deadline 5 μέρες πριν το deadline του κώδικα), οι οποίοι με τη σειρά τους περιμένουν από τους Ιρλανδούς το report για τις πραγματικές ανάγκες των άνεργων σουβλατζήδων (με deadline 3 μέρες μετά τις προδιαγραφές) και πάει λέγοντας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σπατάλη χρημάτων που έχω δει στη ζωή μου, πολύ περισσότερο που τα λεφτά τα μονοπωλούν λίγες δεκάδες φορείς από κάθε χώρα. Αν ήμουν Γερμανός φορολογούμενος θα επαναστατούσα.

Τέλος πάντων. Νοέμβρης του 2002 και βρίσκομαι στο Tallinn της Εσθονίας, στη ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου. Είναι έξι η ώρα το πρωί. Έξω έχει -20 βαθμούς. Μιλάμε για κρύο, όχι μαλακίες! Περιμένω το ταξί που θα με πάει στην άλλη άκρη της χώρας, όπου ένας δήμος συμμετέχει μαζί με την εταιρία μου σε ένα project σαν αυτά που σας περιέγραψα. Ξαφνικά ανοίγει το ασανσέρ και βγαίνει μια κοπέλα, ίσως 1-2 χρόνια πιο μικρή από εμένα (γύρω στα 21 δηλαδή). Θα ήθελα να προσθέσω “σαν τα κρύα τα νερά”, όμως ήταν μια παχουλούλα, τίποτα το ιδιαίτερο. Βγαίνει λοιπόν από το ασανσέρ μαζί με τρεις μεθυσμένους Φινλανδούς. Το Tallinn απέχει από το Helsinki ελάχιστη ώρα με το καραβάκι (beats me ποιος παίρνει καραβάκι με -20 βαθμούς βέβαια) και πολλοί Φινλανδοί εκμεταλλεύονται τις χαμηλότερες τιμές στα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια. Και τις Ρωσίδες. Γιατί η κοπέλα είναι Ρωσίδα. Και πουτάνα. Τουλάχιστον αυτή είναι μια υπόθεση που αν την κάνουμε αφήνει το ελάχιστο των αποριών πάνω σε ζητήματα όπως για ποιον γαμημένο λόγο φοράει ένα μίνι μέχρι τον αφαλό χωρίς ΚΑΝ καλσόν ενώ έξω έχει -20 βαθμούς, γιατί ο ρεσεψιονίστας (ευγενέστατος με τους δυτικούς μπίζνεσμεν όπως του λόγου μας) της γαβγίζει κάτι ακατανόητο όταν τον πλησιάζει, γιατί οι Φινλανδοί την κοιτάνε έτσι (ξέρετε πώς) κάθε τόσο και λέει ο ένας στον άλλον κάτι και σκουντιούνται και γελάνε (αυτή κρυώνει πάρα πολύ και καλά κάνει) και κυρίως γιατί μετά από πέντε λεπτά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας φουσκωτός, ο οποίος τη βάζει σε μια Μερσεντές και εξαφανίζονται.

Τότε ντράπηκα.

Κυρίως για το φύλο μου. Και για το γεγονός ότι σε εκείνη τη χώρα πήγα σαν δυτικός να συμμετάσχω σε ένα χορό χρημάτων που οι περισσότεροι ντόπιοι απλά θα παρακολουθούσαν (ενώ υποτίθεται πως γινόταν στο όνομά τους). Για το γεγονός ότι σε εκείνη τη χώρα προφανώς θεωρούν φυσιολογικό στα ακριβά ξενοδοχεία να ξεθυμαίνει ο κάθε μεθύστακας σε μια ρωσίδα πιτσιρίκα. Κι αν φταίει κάποιος, αν βρωμάει κάτι, αυτό είναι η πιτσιρίκα. Που είναι ρωσίδα. Ίσον εισβολέας και κατακτητής και έξω από δω (είχα πολλές ευκαιρίες στο ταξίδι να διαπιστώσω πόσο πολύ μισούν, ή μάλλον απεχθάνονται οι περισσότεροι Εσθονοί τους Ρώσους συμπολίτες τους και με πόση μικροπρέπεια -τη μικροπρέπεια εκείνου που δεν κέρδισε την ελευθερία του αλλά του τη χάρισαν- το επιδεικνύουν.)

The end. Η αφορμή, όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, ήταν αυτό, καταλαβαίνετε άραγε γιατί;

(ρητορική η ερώτηση)

Είδαμε με τη Μ13 απίστευτη καραεργάρα το Σάββατο το πρωί.

Ξεκίνησε (για τους έκπληκτους εγκεφάλους μας) με έναν τύπο ντυμένο σαν το Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο που προσπαθούσε να καπακώσει έναν τάφο. Μετά γύρισε σε έναν παπά και του είπε ότι έσωσε τα αγέννητα παιδιά, κουκουρούκου δηλαδή.

Τελικά όμως κοίτα να δεις που ο τύπος ΗΤΑΝ ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και είχε καπακώσει τον Προσάτανο, ένα Τέρας που σύμφωνα με την παράδοση (ή με το σενάριο που μου φαίνεται και πιθανότερο οπότε ΜΑΓΚΑΣ ο σεναριογράφος) είχε σκάσει τον καιρό των Σταυροφοριών να προετοιμάσει την έλευση του Αντίχριστου.
(more…)