Don’t Kiss The Frog

[a3]

Αυτό είναι ένα ποστ που ήθελα να κάνω πάνω από ένα χρόνο, αλλά όλο το ανέβαλλα γιατί οι σκέψεις μου πάνω σε αυτό το θέμα είναι αρκετά πολύπλοκες και διαρκώς λαμβάνω καινούρια στοιχεία υπόψη μου και τέλος πάντων θα βγει πολύ παραπάνω από 1000 λέξεις που είναι ένα φυσιολογικό μέγεθος για ένα τεράστιο ποστ. Με αφορμή όμως την “πρόκληση” του Μανόλη Βαρδή, που είναι εντυπωσιακά χαρακτηριστική μέσα στη γραφικότητά της, αποφάσισα να το γράψω για να κλείνει μια και καλή αυτό το θέμα. Επίσης θα είναι λίγο σκόρπιο γιατί αποφάσισα να γράφω τα ποστ με λιγότερο LISP-ish τρόπο και να γράφω όσους δεν τους αρέσουν τα ποστ εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Πάμε λοιπόν:

Ο εθνικιστικός παροξυσμός μπήκε στη ζωή μου μια μέρα του ‘92, που τα σχολεία έκλεισαν για να πάμε στο συλαλλητήριο για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Φυσικά δεν πήγα, γιατί ήμουν 12 χρονών και είχα πολύ καλύτερα πράγματα να κάνω από το να τρέχω σε συλαλλητήρια, όμως λίγους μήνες αργότερα έμαθα ότι πήγε η γιαγιά μου.
“Και τι έκανες εκεί γιαγιά;”
“Πήρα το μικρόφωνο και τους τα είπα όλα.”
“Ποιο μικρό(φ)… τι τους είπες δηλαδή;!;”
“Και για το Μεγαλέξανδρο τους είπα, και για τη Μακεδονία μας τους είπα και για τα τομάρια τους Σκοπιανούς που όταν είχε πάει η μάνα σου θέλανε να λαδωθούνε για να την αφήσουνε να μπει. ‘Είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες -τους είπα- και να ξέρετε καθάρματα ότι πρώτα θα πεθάνουμε και μετά θα μας κλέψετε την ιστορία μας, που όταν ήμουνα μικρή ήταν δίπλα ο ναύσταθμος και κάνανε παρέλαση οι ναύτες κι ήταν όλοι κάτι παλικάρια ίσαμε εκεί πάνω και θα έρθουν τώρα οι… μισοριξιές, οι παλιάνθρωποι να μας πούνε ότι ο Φίλιππος ήτανε σαν τα μούτρα τους! Και μετά στάθηκα έτσι και τραγούδησα ‘Σε γνωρίίίίίζαποτηνκόόψη του σπαθιούουουου την τρομερή…’”

(Εδώ θα έμπαινε ένα πνευματώδες σχόλιο, αλλά καμιά φορά το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να βραχυκυκλώσεις…)

Ίσως νομίζετε ότι μειώνω τη γιαγιά μου. Δεν ισχύει. Η γιαγιά μου είναι από τα πιο αξιόλογα άτομα που ξέρω. Έχει πολύ καλή μόρφωση για τα δεδομένα της γενιάς της (απόφοιτος 12ετούς εκπαίδευσης). Έχει χιούμορ. Έχει τρομερό τσαγανό και αίσθηση υπερηφάνειας (στα 20 της αντιμετώπισε το εχθρικό αρβανιτόσογο του άντρα της[/] και κατάφερε να επιβληθεί). Έχει ένα είδος απαισιόδοξου κυνισμού που καθοδηγεί την κοινωνική συμπεριφορά της σε πολύ ορθολογική τροχιά. Ακόμα και τώρα, στα εβδομήντα και της, με χίλια δυο προβλήματα που εμένα τουλάχιστον θα με είχαν τσακίσει προ πολλού (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω), κρατάει εκπληκτικά γερά. Και τότε ήταν μια δυναμική πενηντάρα που μετά από χρόνια κόπων έβλεπε επιτέλους τα πράγματα να γίνονται κάπως καλύτερα [\]).

Στις πάμπολλες αρετές της γιαγιάς μου όμως δε συγκαταλέγεται η βαθειά γνώση της ιστορίας της Μακεδονίας, ούτε εδώ που τα λέμε έχει καμιά φοβερή εμπειρία στο αντικείμενο των διεθνών σχέσεων. Για την ακρίβεια δε νομίζω να την είχε απασχολήσει ποτέ το συγκεκριμένο ζήτημα μέχρι περίπου ένα μήνα πριν το συλλαλητήριο. Μέσα σε ένα μήνα και με αποκλειστικό input διάφορες εκπομπές στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση [κυρίως εκείνες στις οποίες παίρνουν τηλέφωνο γειτόνισσες και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους], αναπλήρωσε τις γνωσιακές τις ελλείψεις σε ένα ζήτημα που δεν ήξερε καν ότι έπρεπε να την απασχολεί. Και το αποτέλεσμα σας το περιέγραψα.

Νομίζω ότι η γιαγιά μου δε διαφέρει σε πολλά πράγματα από το 60-80% (ανάλογα με το πολιτικό κλίμα και την εταιρεία δημοσκοπήσεων) των συμπολιτών μας που θεωρούν το Μακεδονικό εθνικό ζήτημα.

Ισχυρίζομαι μάλιστα ότι το Μακεδονικό είναι στον πυρήνα του αποτέλεσμα ενός συλλογικού πανικού που πήγε τη χώρα αρκετά χρόνια πίσω και μάλιστα σε μια εποχή που τα πάντα ήταν ρευστά και η μεγαλύτερη προτεραιότητά μας θα έπρεπε να ήταν πώς θα πορευτούμε μπροστά.

Ισχυρίζομαι επιπλέον ότι αυτό το πισωγύρισμα αφού θωπεύτηκε και απέκτησε καθεστώς ‘ταμπού’ έχει πλέον τη δικιά του δυναμική και εκδηλώνεται με διάφορους άλλους τρόπους.

Θα μπορούσαμε να είχαμε εμπλακεί στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας (όπως ζητούσαν τότε κάποιοι θερμόαιμοι) ή θα μπορούσε (λέμε τώρα) η αναγνωρισμένη σε dt Μακεδονία να είχε προσαρτήσει τους μισούς νομούς της Β. Ελλάδας. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δε θα είχε γίνει τόσο μεγάλο κακό στην ελληνική κοινωνία. Και δεν εννοώ οικονομικά ή ανθρωπιστικά.

(to be continued όποτε μπορέσω)

Σημειώσεις
—————
[-] διάφορα επίθετα που δεν τα θυμάμαι
[/] μιλάμε για τρομερούς κωλάνθρωπους, ακόμα και τα μέσα αρβανίτικα δεδομένα, που χρησιμοποίησαν ενάντια στο ζευγάρι όλα τα διαθέσιμα μέσα, συμπεριλαμβανομένου του κοινωνικού και οικονομικού λοκ-άουτ.
[\] ιδιαίτερα -κατά τη γνώμη της- από τη στιγμή που έπεσε το ΠΑΣΟΚ.
The term “Macedonia” and all its derivatives are registered trademarks of the Hellenic Nation.

Ο χθεσινός “Ναυτίλος” γράφει για το ασφαλιστικό και αντιπαραθέτει έναν old school δεξιό αθρογράφο (τον Πασαλάρη) σε έναν new school εκσυγχρονιστή αρθρογράφο (τον Κωττάκη). Παρατηρεί (ο Ναυτίλος) ότι ο Πασαλάρης εντοπίζει τη λύση του προβλήματος στο μηδενισμο της εισφοροδιαφυγής (που τώρα είναι -σύμφωνα με τον Πασαλάρη- 31 δισεκατομμύρια ευρώ), ενώ ο Κωττάκης εντοπίζει τη λύση του προβλήματος στην εξάλειψη του φαινομένου “άτομα βγαίνουν στη σύνταξη μετά από 15 ή 20 χρόνια”.

Ο Ναυτίλος συμφωνεί φυσικά με τον Πασαλάρη, ενώ αφήνει τη διακριτική υπόνοια ότι ο Κωττάκης δεν προτείνει πολιτική, αλλά κάνει προπαγάνδα: σε φάση “δεν είναι δυνατόν κύριε Κωττάκη να μας λες ότι όλο κι όλο το ασφαλιστικό πρόβλημα οφείλεται στον τραπεζικό κύριο Γιώργο που πήρε σύνταξη στα 35 του”. Αυτή η θέση του Ναυτίλου είναι τριπλά αυτοσυνεπής. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμφωνεί με δεξιούς (ιδιαίτερα στα λεγόμενα εθνικά θέματα συμφωνεί σχεδόν πάντα με τους πιο πυροβολημένους από δαύτους), και έχει γράψει επανειλημμένα για την επίθεση προπαγάνδας που δεχόμαστε από τους εκυγχρονιστές.

Επίσης δεν είναι η πρώτη φορά που γράφει εκνευριστικότατες μαλακίες που μου τη σπάνε απερίγραπτα.

Σκέφτομαι και γράφω: “Το πρόβλημα της εισφοροδιαφυγής στην Ελλάδα”.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με εργατικό δυναμικό WF~6.000.000 άτομα. O μέσος (μικτός) μισθός στην Ελλάδα είναι S~1100EUR και δίνεται f=14 φορές το χρόνο. Οι μέσες εισφορές είναι p~30% του μισθού. Σε μια ιδανική Ελλάδα που θα πληρωνόσαντε[+] οι εισφορές ολωνώνανε[+], αυτό μας κάνει WF x S x f x p ~ 27 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Δυστυχώς τα 31 από τα 27 δισεκατομμύρια τα κλέβουν διάφοροι Κακοί Άνθρωποι, με αποτέλεσμα το ασφαλιστικό μας σύστημα να έχει πρόβλημα.

Τώρα, δεν ισχυρίζομαι ότι τα νούμερά μου είναι απολύτως ακριβή, όμως όταν διάβασα αυτό το “31 δις” αυτομάτως στο μυαλό μου το διαίρεσα με τον πληθυσμό της Ελλάδας, διαπίστωσα ότι αυτό σημαίνει πως ο καθένας μας κλέβει εισφορές 3000 ευρώ, συνειδητοποίησα ότι κατά συνέπεια κανένας δεν πληρώνει εισφορές και απέρριψα το νούμερο ως εξωφρενικό. Δε πρέπει να μου πήρε περισσότερο από μισό δευτερόλεπτο αυτό το πράγμα. Λίγο αργότερα κατάλαβα ότι δεν πρέπει να διαιρέσω με το γενικό πληθυσμό, αλλά με το εργατικό δυναμικό οπότε προφανώς τα 31 δις ακούγονται ακόμα πιο εξωφρενικά. Ακόμα και αν όντως είναι 31 δις η εισφοροδιαφυγή, αυτά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν λεφτά που θα έπρεπε να δίνονται αλλά μάλλον σαν λεφτά που μαλακωδώς έχει αποφασιστεί ότι θα έπρεπε να δίνονται. Σημαίνει δηλαδή ότι οι εισφορές είναι απαράδεκτα υψηλές.

Και γιατί είναι απαράδεκτα υψηλές οι εισφορές; Μήπως για να συντηρηθεί ένα σύστημα που ένα σωρό άτομα παίρνουν σύνταξη στα 40 τους [ή κατώτατη σύνταξη στα 65 τους χωρίς να έχουν δώσει δεκάρα στη ζωή τους]; Μήπως επειδή το σύστημα είναι σχεδιασμένο (και αντιμετωπίζονταν μέχρι πριν 1-2 χρόνια) για αναλογία εργαζομένων:συνταξιούχους 4:1 ενώ κάποια στιγμή πρέπει να συνηθήσουμε στην ιδέα ότι σήμερα η αναλογία τείνει στο 2:1; Ή μήπως επειδή ένας κακός πλούσιος κύριος που λέγεται Κράτος τα τρώει και πρέπει να του τα βουτήξουμε πίσω;

Ο (εδώ που τα λέμε, πιθανότερα η[%]) τραπεζικός που βγαίνει στη σύνταξη στα 35 μπορεί να μην είναι το πρόβλημα. Είναι όμως ένα από τα προβλήματα, έτσι δεν είναι; Σκεφτείτε, οι συνολικές εισφορές υποτίθεται πως πρέπει να είναι είναι 4:1 με τη σύνταξη, και η γκόμενα το κάνει 17:40 = 1:2.4. Ε, προσθέστε Ν κλασματάκια 4:1 + 1:2.4 + 1:3.5 + 4:1 +… και διαιρέστε με το Ν όπου Ν είναι ο αριθμός των τρέχοντων συνταξιούχων, προς τα πού νομίζετε ότι τείνει αυτό το πράγμα; Ergo, πρόβλημα.

Να ένα άλλο πρόβλημα: έστω ότι έχεις μια αναπηρία ή μια ανίατη ασθένεια. Π.χ. πίεση. Η πίεση δεν περνάει. Πρέπει να παίρνεις χαπάκια όταν ανεβαίνει. Πρέπει να έχεις πάντα τα χαπάκια. Ε, κάθε φορά που είναι να πάρεις καινούριο κουτάκι (αρκετές φορές το χρόνο), πρέπει να στο γράψει γιατρός. Το ΤΣΜΕΔΕ εν προκειμένω σου δίνει 20 ευρώ για το γιατρό, 10 για τη δεύτερη επίσκεψη στο γιατρό τον ίδιο μήνα και από 3 και πάνω πρέπει να περάσει από επιτροπή η φάση. Οπότε πας εσύ κάθε μήνα φερ’ ειπείν, δίνεις 20 σε ένα γιατρό να σου γράψει τα χαπάκια, και παίρνεις 20 από το ΤΣΜΕΔΕ. Δεν έχεις πληρώσει τίποτα, σαν άτομο. Στην ουσία έσπρωξες 20 ευρώ από το ταμείο σου. Ε, πολλαπλασιάστε εικοσαρικάκια με ασφαλισμένους υπερτασικούς με μήνες με χρόνια. Για μια μαλακία. Και στα άλλα ταμεία παρόμοιες μαλακίες. Π.χ. μπορεί να έχεις κομμένο άκρο και να σε περνάνε επιτροπή κάθε χρόνο να βεβαιώσει με ακτινογραφίες και μαλακίες ότι δε φύτρωσε τίποτα καινούριο. Νομίζετε ότι οι ακτινογραφίες είναι τζάμπα; Σοβαρευτείτε. Όχι μόνο στοιχίζουνε, αλλά κατά πάσα πιθανότητα υπερκοστολογούνται καμιά δεκαριά φορές. Ούτε τα μέλη της επιτροπής είναι τζάμπα. Έχω δει συχνά (στα κανάλια) ρεπορτάζ που εστιάζουν στο ανθρώπινο δράμα του ανάπηρου που τον τρέχουνε κάθε τρεις και λίγο. Κανένα ή σχεδόν κανένα δεν ασχολήθηκε με τα λεφτά που χάνονται από αυτή τη διαδικασία[%]. Κι όμως είναι λεφτά που δίνονται χωρίς λόγο, γιατί θα αρκούσε η πρώτη εξέταση. Έχουμε δηλαδή ένα σωλήνα με εκατομμύρια τρυπίτσες και αναρωτιόμαστε αν πρέπει να διοχετεύσουμε περισσότερο νερό ή να συμβιβαστούμε με λιγότερο. Κανείς δεν ασχολείται με την απόδοση του συστήματος.

Βλέπετε η απόδοση είναι έννοια της επιστήμης και της μηχανολογίας. Είναι, σα να λέμε, οδηγίες για ηλεκτρικό πλυντήριο. Αντιπνευματικό πράγμα and whatnot. Είναι -όπως φαίνεται- πολύ πιο συναρπαστικό να ασχολείσαι με ΚΛΕΦΤΕΣ ή ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ ή με κάτι πιο κουλτουριαρέ-ορθοδοξοτρέντι και ψιλοακατάληπτο όπως ΒΑΣΙΒΟΥΖΟΥΚΟΥΣ και “ο Ιερός Αγώνας του Λαού” από τη μία, “η Διόρθωση των Αδικιών” από την άλλη και άλλες απλουστεύσεις, δήθεν υψηλού επιπέδου. Πάρτε το λίγο προς τα κάτω ρε μαλάκες, θα χτυπήσετε κανένα σύννεφο!

Είναι δηλαδή τα παιδάκια στο έρημο νησί και πεινάνε, “τι θα κάνουμε”; “να χωριστούμε σε καουμπόηδες και ινδιάνους και να κάνουμε ότι έχουμε όπλα και άμα σε πετυχαίνω στον ώμο πεθαίνεις και όποιος νικήσει η Μπλε Νεράιδα από τον Μπετελγέζ θα του δώσει φαγητό”. “ναι ψήνομαι”, “τον ήπιες βρωμοϊνδιάνε”…

Έτσι κι εδώ. Η κουβέντα δε γίνεται καν για το ασφαλιστικό. Γίνεται σε επίπεδο Εμείς και οι Άλλοι. Το ασφαλιστικό είναι εντελώς αφορμή. Λοιπόν εγώ δεν είμαι ούτε με Εσάς ούτε με τους Άλλους (όποιοι κι αν είστε εσείς) και λέω για αρχή να αφήσετε στην ησυχία τους το Δίκιο, το Ιερό, το Σωστό και όλη την τρελοπαρά και να ξαναθυμηθείτε καμία προπαίδεια και κυρίως σε τι ακριβώς χρησιμεύει. Γιατί αλλιώς δε μας βλέπω καθόλου καλά. Άντε μπράβο.

Metapart[#]: αποποίηση ευθυνών

Επειδή παρεξηγούμαι συνέχεια να διευκρινίσω ότι όλα αυτά εδώ πέρα δεν τα γράφω σαν ξερωγώ συμβουλές από ψηλά. Τα γράφω γιατί έτσι γουστάρω. Αν προσέξετε την άδεια χρήσης, έχει και κομμάτι αποποίησης ευθυνών. Το αυτονόητο δηλαδή. Βλέπω καμιά φορά διάφορους να μου κουνάνε κείμενα του Χ ή του Ψ για το θέμα Ζ και να είναι σε φάση “να ρε αφού το λέει ο Χ”. Και τι παναπεί “το λέει ο Χ” ρε φίλε; Είναι Ζ-ολόγος ο Χ ή ο Υ; Και μήπως το Ζ είναι τέτοιο που από από τη φύση του καθιστά λίγο αστεία την ιδέα του να υπάρχει Ζ-ολόγος, ή μήπως οι Ζ-ολόγοι είναι πάρα πολύ λίγοι και δεν έχουν ακουστεί καθόλου στη μέχρη τώρα συζήτηση; Θέλω να πω, σύμφωνα με βασική αρχή της λογικής το ποιος λέει κάτι δεν είναι (από μόνο του και τις περισσότερες φορές) κριτήριο για να το πάρεις στα σοβαρά. Οπότε χέστε με. Και νομίζω ότι έτσι το βλέπει και ο Ναυτίλος, λόγω αυτής της φρασούλας από την απάντησή του σε έναν αναγνώστη του:

Εν πρώτοις, κύριε, η στήλη δεν γράφει ψέματα (τουλάχιστον όχι εν επιγνώσει), κουταμάρες γράφει αλλά ψέματα όχι.

Πρώτα απ’ όλα να διευκρινήσω ότι κι εγώ όταν απαντάω εννοώ το ίδιο, αλλά η διατύπωση που προτιμώ είναι “άντε γαμήσου ρε μαλάκα”. Κι αυτό γιατί εξυπακούεται πως είμαστε καλοπροαίρετοι από τη στιγμή που απλά λέμε τη γνώμη μας και είναι προσβλητικό να ισχυρίζεται κάποιος το αντίθετο. Και δεύτερον γιατί με αυτή τη φράση ο Ναυτίλος παραδέχεται ότι δεν είναι αυθεντία πράγμα που, ΟΚ, υπό Κ.Σ. το ύφος του δεν το πολυπροδίδει και έτσι αποδεικνύεται καλούλης ρε παιδί μου και μου βγαίνει ένα “έλα ρε συ Ναυτίλε, ψυχούλα είσαι τελικά.. :’(”.

Τελικά μάλλον μου αρέσει κατά βάθος να διαβάζω Ναυτίλο και μάλλον του πατέρα μου του αρέσει καταβάθος να βλέπει Λαζόπουλο. Βέβαια όχι επειδή συμφωνούμε μαζί τους.

Ωστόσο παραμένει το γεγονός ότι με το ασφαλιστικό καίγεται ο κώλος μας.

–
+ απλά θυμίζω τη “γλυκιά λαλιά του Πύργου” που έχει εξυμνήσει ο Ναυτίλος σε παλιότερο άρθρο του.
% …δημοσιογράφοι…
[#] είναι μέρος του κειμένου, ενταγμένο στη ροή του όπως φαίνεται στο τέλος, αλλά ταυτόχρονα μιλάει *για* το κείμενο. Βασικά δε νομίζω να υπήρχε αυτή η λέξη μέχρι πριν 5 λεπτά και αν υπήρχε σχεδόν σίγουρα σήμαινε κάτι άλλο. Αλλά δεν ήθελα να το πω appendix ή ΥΓ

Το κοινωνικό κόστος προβλέπεται δυσβάσταχτο.

Δηλαδή φανταστείτε, όχι φανταστείτε τώρα στις 27/11 να συμβεί κάτι πραγματικά συγκλονιστικό και να μην υπάρχουν δημοσιογράφοι να το διαστρεβλώσουν σύμφωνα με την ασχετοσύνη τους, να το πετσοκόψουν σύμφωνα με τις προκαταλήψεις τους και τελικά να το θάψουν σε κάποιο μονόστηλο στου Πούτσου τ’ Αρμένη επειδή το πρωτοσέλιδο θα ασχολείται με κάτι παντελώς άσχετο που θα συμφέρει το αφεντικό τους.

Κατά τα άλλα, το να σε βάζουν στο ίδιο ταμείο με δημοσιογράφους και δικηγόρους είναι σα να σε βάζουν στο ίδιο ταμείο με χαφιέδες και κονσιλιέρι. Και το να θεωρούνται αυτοί “επιστήμονες”[*] λέει πολλά για το πολιτισμικό επίπεδο της χώρας. Τι επιστήμες έχουμε; Την επιστήμη του να χρησιμοποιείς ένα δαιδαλώδες σύστημα νόμων για να αποκομίζεις κέρδος, και την επιστήμη του να κλείνεις τα μάτια του κόσμου σε αυτό το χάλι.

Προφανώς δε θα περάσει αυτό το πράγμα (η ενοποίηση), ή μάλλον είναι πολύ μεγάλη συζήτηση το αν και το πώς πρέπει να περάσει αυτό το πράγμα, αλλά σόρι, όταν βλέπω τα #1 τσιράκια του συστήματος να μιλάνε για “ληστρικό κράτος” (που αν είναι Χ ληστρικό, τουλάχιστον το Χ/2 οφείλεται στο ότι μας ληστεύει για λογαριασμό των εκδοτών και των διαπλεκομένων, με την απόλυτη συνέργεια των δημοσιογράφων και ιδιαίτερα των πρωτοκλασάτων), το μόνο που θέλω να κάνω είναι να καγχάσω. Άντε γαμηθείτε ρε, που μου ανακαλύψατε το 2007 ότι το κράτος είναι ληστρικό.

Ήρθαν για την υγεία, και δεν είπα τίποτα: το αφεντικό μου προμηθεύει στα νοσοκομεία 40 ευρώ το κουτάκι με τις ασπιρίνες.
Ήρθαν για τους φορολογούμενους, και δεν είπα τίποτα: το αφεντικό μου με τους φόρους τους φτιάχνει δρόμους στο τριπλάσιο της τιμήςτους.
Ήρθαν για τη δημοκρατία, και δεν είπα τίποτα: έτσι κι αλλιώς το αφεντικό μου ανεβοκατεβάζει όποιον γουστάρει.
Έτσι όταν ήρθαν για εμένα, όλοι βροντοφώναξαν με ανακούφιση: “βαράτε τον στ’ αυτιά τον αλήτη το ρουφιάνο”.

ΥΓ: Το ποστ θα μπορούσε να αγγίζει την ουσία του προβλήματος, αλλα επέλεξα να ασκηθώ στο λογοτεχνικό ύφος της κωλοφυλλάδας.

[*] ειδικά οι δημοσιογράφοι πολέμησαν με απροκάλυπτη λύσσα τους αποφοίτους των ΑΕΙ Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ, γιατί οι πτυχιούχοι θα τους χάλαγαν την πιάτσα.

Στην υπόθεση Μπεκίρ-Ουστά και άλλοι εναντίον Ελλάδας το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι η συλλογική άσκηση του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού (ακόμα και του εθνοτικού προσδιορισμού που αναφέρεται σε γειτονικές χώρες) δε μπορεί να αποτελεί απειλή για μια δημοκρατική κοινωνία, και ότι οι ατιάσεις για διατάραξη της οικιακής ειρήνης των πολιτών από τη δημιουργία συλλόγου με όνομα “Σύλλογος Νεολαίας Μειονότητας Ν. Έβρου” δε στέκουν από τη στιγμή που ο σύλλογος δεν έχει προβεί σε καμία τέτοια πράξη. Κατά συνέπεια τα ελληνικά δικαστήρια που απαγόρευσαν τη δημιουργία αυτού του συλλόγου το 1995 παραβίασαν (πέρα από το ελληνικό Σύνταγμα και τον ελληνικό αστικό κώδικα) το άρθρο 11 της ΕΣΔΑ, που λέει ότι:

1. Everyone has the right to freedom of peaceful assembly and to freedom of association with others, including the right to form and to join trade unions for the protection of his interests.
2. No restrictions shall be placed on the exercise of these rights other than such as are prescribed by law and are necessary in a democratic society in the interests of national security or public safety, for the prevention of disorder or crime, for the protection of health or morals or for the protection of the rights and freedoms of others. this article shall not prevent the imposition of lawful restrictions on the exercise of these rights by members of the armed forces, of the police or of the administration of the State.

Καταφχαριστήθηκα, γιατί πιο ελεεινά κουτοπόνηρη λαμεριά από “το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού είναι ατομικό και όχι συλλογικό” πραγματικά μόνο στην Κύπρο παίζει να έχει ειπωθεί από επίσημα χείλη με αξίωση να αντιμετωπιστεί σαν σοβαρό επιχείρημα[*].

Η απόφαση (M$ Word, FR).

[*] και εννοώ βέβαια το “δε μπορεί το 18% να λέει στο 80% τι να κάνει”.

Η συντακτική ομάδα του DKTF (=εγώ) παρ’ όλο που θα πάει στρατό γιατί χέζεται να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις μιας συνεπέστερης με την ιδεολογία της στάσης, ανέκαθεν υποστήριζε με θέρμη τόσο τους αντιρρησίες συνείδησης όσο και τους συμπολίτες μας που μη βλέποντας το λόγο να χάσουν έστω και μία μέρα από τη ζωή τους υπηρετώντας καραβανάδικες αγκυλώσεις, επιδοτώντας μπαστουνοβλαχοχώρια που θα έπρεπε να είχαν ερημώσει εδώ και 100 χρόνια και προσφέροντας την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και την αυταπάτη της εθνικής υπερηφάνειας σε ένα μάτσο κομπλεξικές κωλόγριες, επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες τις αδυναμίες του παρανοϊκού συστήματος καταπίεσης που λέγεται υποχρεωτική στράτευση, ώστε να μην πέσουν στη λούμπα.

Η συντακτική ομάδα του DKTF δεν καταλαβαίνει με τι ακριβώς μούτρα αριστερά έντυπα και sites ξεχνούν την εναντίωσή τους στην καταπίεση και εκτοξεύουν ύβρεις του τύπου “φυγόστρατος” σαν τίποτα εθνικόφρονα κατινότσουλα.

Η συντακτική ομάδα του DKTF κι αν δεν είναι σε θέση να παραμείνει συνεπής στις πράξεις, σε καμία περίπτωση δεν παραμελεί την υποχρέωσή της να είναι συνεπής στα λόγια.

Ως εκ τούτου, βροντοφωνάζει:

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΑΪΒΑΛΙΩΤΗ

ΛΑΣΠΗ ΚΑΙ ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΜΠΝΕΥΣΤΕΣ ΤΟΥ ΑΔΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΗΤΕΙΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΧΩΡΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΕ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ.

Είμαστε πάντα σε kubuntu feisty με nVidia GeForce Go 7400.

Πυρήνας (και restricted-modules): 2.60.20-16-generic
Σημαντικές ρυθμίσεις στο /etc/X11/xorg.conf:


Section "Module"
Load "dbe"
Load "i2c"
Load "bitmap"
Load "ddc"
Load "extmod"
Load "freetype"
Load "glx"
Load "int10"
Load "type1"
Load "vbe"
EndSection
...
Section "Device"
Identifier "My Ultra Cool Card"
Driver "nvidia"
BusID "PCI:1:0:0"
Option "AddARGBGLXVisuals" "True"
Option "RenderAccel" "True"
EndSection
...
Section "Screen"
...
DefaultDepth 24
...
EndSection
...
Section "DRI"
Mode 0666
EndSection

Section "Extensions"
Option "Composite" "Enable"
EndSection


Έλεγχος:


$ glxinfo | grep direct
direct rendering: Yes


Με αυτά υπόψη, ακολουθούμε τις οδηγίες εδώ.

Σημαντική προσθήκη:
Αφού τα κατεβάσετε όλα και πριν τρέξετε το compiz, κάντε ένα apt-get upgrade. Επίσης ένα apt-get remove compiz-fusion-plugins-unsupported αποδείχθηκε καλή ιδέα.

Το εκτελώ αυτόματα με τον ακόλουθο τρόπο (σας το έκανα έτσι για να είναι εύκολο το copy paste):


export CSTARTER=~/.kde/Autostart/compiz-wrapper
echo '#!/bin/sh' >$CSTARTER
echo 'compiz --replace &' >> $CSTARTER
echo 'sleep 4 && emerald --replace' >> $CSTARTER
chmod 755 $CSTARTER


Το emerald το τρέχω μετά από 4 δευτερόλεπτα γιατί σε KDE το compiz δε ζωγραφίζει σωστά τα window decorations. Σε GNOME δεν πρέπει να υπάρχει τέτοιο πρόβλημα.

Βασικά κάποια από τα plugins δεν είναι πολύ σταθερά, αλλά τα γραφικά είναι άπαιχτα, η κίνηση πολύ πιο ομαλή και νομίζω έχει γίνει πολύ πιο έξυπνο από το beryl.

Μέχρι στιγμές μετράω καπελώματα ή απόπειρες για καπελώματα από Γιωργάκη[*], Αλαβάνο[+], Βενιζέλο[%], Σπηλιωτόπουλο[$].

Θα ήθελα να επισημάνω σε όλους αυτούς ότι κάθε φορά που λένε τη λέξη “bloggers” το μήνυμά τους προς εμένα μετουσιώνεται σε ένα ρίγος συγκίνησης πλησίον του σπονδύλου που είναι γνωστός ανάμεσα στους τσαρλατάνους ως Άτλαντας, που κατεβαίνει αργά και βασανιστικά τη ραχοκοκαλιά μου και αφού διασχίσει κάμποσα μαλακά μέρη που δεν είναι καθόλου ευχάριστα στην όψη καταλήγει εν τέλει σε κάποιο από τα τριχίδια που φύωνται στις ρίζες του ανδρισμού μου, το οποίο μη δυνάμενο να αντέξει την τιμή που του γίνεται συνήθως αποκολλάται πάραυτα, με αποτέλεσμα το μήνυμα αυτών των επαγγελματ… εεε εργατών της δημοκρατίας να προσφυγαδεύεται αρκτικώς, βρίσκοντας φιλόξενο καταφύγιο στους παρακείμενους γεννητικούς μου αδένες που το καταγράφουν με συνέπεια και σχολαστικότητα χωρίς να χάνουν λέξη.

[*] σε προεκλογικό σποτάκι του ΠΑΣΟΚ φιγουράρισαν οι ΜΜΜ (Μαλάκες Με τα Μαύρα)
[+] κάποια μαλακία που είπε για τους νέους ανθρώπους και τους μπλόγκερς
[%] υψηλές συναντήσεις
[$] μια προεκλογική μαλακία ανάμεσα σε εκείνη του Αλαβάνου και του Γιωργάκη.

αρνούμαι να βάλω στο PC μου λειτουργικό που θα λέγεται “μαϊμού με αρχίδια“. Και αν θέλετε τη γνώμη μου το Feisty Fawn θα έπρεπε να λέγεται Fucking Fabulous.

21:40

Τραγικός ο Γιωργάκης.

Απλά τραγικός.

Μέχρι στιγμής πολύ καλός ο Αλαβάνος (εύκολο βέβαια γιατί του έπεσε ο Λιάτσος) αλλά καλύτερος δυστυχέστατα ο Καραμανλής και τρίτος ο Καρατζαφέρης. Οι άλλοι δύο ελεεινοί, ο Παπαθεμελής λες “καλά πώς έφτασε να μπλέξει εδώ το άτομο”;

Βαρετό αλλά θα το δω σαν διαφήμιση μασαζοκαλσόν.

Τελικά (Μ$ Word format, οι τρισάθλιοι) ο Έλληνας φορολογούμενος πρέπει να είναι ο μόνος εργοδότης στον κόσμο που οι εργαζόμενοί του καρπώνονται την υπεραξία του και αν επαναστατήσει δεν έχει τίποτα να χάσει παρά τις αλυσίδες του.