Don’t Kiss The Frog

Είδα το Hotel Rwanda κι έτσι έμαθα την ύπαρξη του Paul Rusesabagina. Πρόκειται για έναν αξιοθαύμαστο Χούτου που το 1994 (και όταν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ομόφυλών του ήταν πολύ απασχολημένο με τη γενοκτονία των Τούτσι προς δόξα της Ανώτερης Φυλής [Χούτου που θέλουν να εξοντώσουν τους Τούτσι, γιατί όσοι δεν το ήθελαν ήταν το ίδιο υπάνθρωποι με τους Τούτσι]), έσωσε 1200 Τούτσι και μετριοπαθείς Χούτου. Δείτε την ταινία για περισσότερα.

Στο μεταξύ η όλη φάση μου τράβηξε την προσοχή για το τι συμβαίνει στην Αφρική, και ανακάλυψα ότι στην Αφρική υπάρχουν αραβικές και βερβερικές φυλές που εξακολουθούν να εφαρμόζουν το δουλεμπόριο των μαύρων. Στο Σουδάν, οι αραβικές φυλές του Βορρά την πέφτουν στα χωριά των Dinka και σκοτώνουν όλους τους άντρες. Μετά αρπάζουν τα γυναικόπαιδα και τα σέρνουν πίσω στις φωλιές τους, βιάζοντας και κοπανώντας τα σε όλη τη διαδρομή για να συνηθίζουν στην ιδέα ότι θα είναι πλέον ισόβιοι σκλάβοι (αυτή η πρακτική των γενναίων καβαλάρηδων του Προφήτη έχει μυστηριωδώς περιοριστεί από τότε που πολλοί Dinka εξοπλίζονται με αυτόματα). Στη Μαυριτανία, σε περιοχές που ισχύει η Σαρία, αρκετές δεκάδες χιλιάδες μαύρων και Σαχραουί είναι κληρονομικοί σκλάβοι, που ανήκουν σε οικογένειες Μαυριτανών: κανείς (ούτε οι σκλάβοι) δε διανοείται ότι αυτή η ελέω Θεού κατάσταση μπορεί να αλλάξει. Στο Νίγηρα μπορείς να αγοράσεις ένα σκλάβο με 15 δολλάρια και είναι αρκετά συνηθισμένο οι σκλάβες να βιάζονται αδιάκοπα για να παράγουν σκλαβάκια. Το εξοργιστικό είναι ότι όλα αυτά θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά και τιμητικά σύμφωνα με τις πολιτισμικές παραστάσεις των προαναφερθέντων γιαχαμπίμπηδων.
Η γνώμη μου είναι ότι αυτές οι κοινωνίες που η κουλτούρα τους θεωρεί τιμητικό το να έχεις σκλάβους εν έτει 2007, αφού τους δοθεί η ευκαιρία να αλλάξουν γνώμη με μια περιληπτική απαρίθμηση των λόγων για τους οποίους αυτό το πράγμα είναι απάνθρωπο και εφόσον επιλέξουν να μην το κάνουν, πρέπει να εξοντωθούν. Αει στο διάολο πια με το σεβασμό στο διαφορετικό και την ποικιλομορφία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Πολύ πιο ψαγμένο απ’ όσο φαίνεται. Υπέροχα χρώματα και ήχοι, το σενάριο καθόλου βαρετό και η σκηνοθεσία σαφέστατα άνω του μετρίου. Το ηθικό δίδαγμα είναι υποθέτω πως οι άνθρωποι του υποκόσμου από κάποιες απόψεις έχουν πιο αγνή ψυχή από τους νοικοκυραίους. Πολύ λίγες απόψεις βέβαια.

Ο ηθοποιός που παίζει τον μεσοαστούλη πώς λέγεται; Γιατί έχω δει τρεις ταινίες με αυτόν τις τελευταίες εβδομάδες: Little Miss Sunshine, Fast Food Nation και Matador. Στην πρώτη έπαιζε το μπαμπά της χαζούλας, στη δεύτερη το στέλεχος της εταιρείας fast food και στην τρίτη το μεσοαστούλη όπως είπαμε. Και το θέμα είναι ότι και οι τρεις ταινίες ήταν πολύ καλές.

(βάλαμε τα ηχειάκια του ηχοσυστήματος στις πάνω γωνίες των τοίχων και έχω πάθει την πλάκα μου, μιλάμε ακούω τραγούδια που τα έχω ακούσει 1000 φορές και ανακαλύπτω ότι έχουν ένα σωρό κρυφούς ήχους)

* το ποστ μπαίνει στο “Σινεμά” γιατί βαριέμαι να κάνω ξεχωριστή κατηγορία για DVD. Αντί για αυτό αναβαθμίζω την κατηγορία “Σινεμά” σε “ταινίες που έχουν παίξει σε *κάποιο* σινεμά *κάποτε*”, κάνοντας επίδειξη επινοητικότητας.

Διάβασα μια ταινιοκριτική για τους “Πειρατές της Καραϊβικής 3″ που σκυλοθάβει την ταινία και αναφέρεται πολύ απαξιωτικά στο γεγονός ότι διαρκεί 168 λεπτά. Τη βαθμολογεί φυσικά με 1 στα 10. “Ο Τζόνι Ντεπ” λέει, “προσπαθεί μάταια να σώσει την κατάσταση”, λέει. Τι “μάταια” ρε μαλάκα; Μια ΚΛΑΝΙΑ του Τζόνι Ντεπ αξίζει περισσότερο από όλα τα έργα στα οποία έχεις βάλει 10/10. Μαζί.

Και φυσικά ρε αποτυχημένε σκηνοθέτη, σε πειράζει που διαρκεί 168 λεπτά επειδή είναι μια εμπορική ταινία του Χόλυγουντ που γουστάρει ο κόσμος. Ενώ αν ήταν μια ταινία της Σχολής της Κοπεγχάγης[*] και μίλαγε για τα υπαρξιακά προβλήματα μιας ηλίθιας μεγαλοαστής στην αποικιακή Βομβάη πολύ που θα σε πείραζε να διαρκούσε 168 λεπτά.

Λάσπη και σκατά στους αποτυχημένους σκηνοθέτες (=κριτικοί κινηματογράφου).

Και βασικά επειδή έχω τρομερά νεύρα, λάσπη και σκατά σε ΟΛΟΥΣ σας εκτός από καμιά δεκαριά άτομα.

[*] δηλαδή με την κάμερα να τρέμει αρκετά για να σου προκαλέσει πονοκέφαλο σε 30 δευτερόλεπτα (και εννοούμε φυσικό πόνο στο κεφάλι, δε μιλάω καθόλου μεταφορικά)

Τι πλάκα που έχει εκείνο εκεί το μαμούνι με το βελανίδι

Μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν σα να ξανασυναντούσα παλιούς φίλους (μια και υπήρξα μέγας φαν του Ice Age 1, αυτό στα υποψη για όσους διαφωνούν). Στο τέλος συγκινήθηκα κιόλας, αλλά αυτό ήταν λογικό μια και τυγχάνω ιδιαίτερα ευσυγκίνητος.

(ρεπορτάζ με 10 μέρες καθυστέρηση)

Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα αμερικανική ταινία να λέει ανοιχτά ότι όλα αυτά για τις δημοκρατίες και τους ισλαμοφασίστες και το ένα και το άλλο είναι μαλακίες για το πόπολο και τα πάντα γίνονται για το πετρέλαιο και την εξουσία. Για να πήρε Όσκαρ είναι φανερό ότι το Χόλυγουντ τα έχει χοντροσκατοπάρει με τον Bush.

Επίσης έχει τρομερά εξωτερικά πλάνα.

Μία μόνο έτσι… χοντρομουφίτσα σε όλο το έργο αλλά δεν τη λέω γιατί α) πρέπει να ξέρεις από ηλεκτρολογικά για να την καταλάβεις και β) παίζει σημαντικό ρόλο στην υπόθεση.

Ο Νίκος Κουρεμένος απορεί με τους κριτικούς που τη βρήκαν μπερδεμένη και πολύπλοκη. Καλά ρε man, γιατί απορείς; Σου έχουν δώσει οι κριτικοί τόσο πολύ την εντύπωση έξυπνων ανθρώπων;

Η προσωπική μου ικανοποίηση από το έργο πάντως ήταν ότι έβρισα έναν θηλυκό μαλάκα που συνέχεια μίλαγε (για την ακρίβεια: έκρωζε) στους φίλους της και στο κουνητό της. Αυτό το έχω ξανακάνει (με αρσενικό μαλάκα) στο “Κουρδιστό Πορτοκάλι”, εκεί βοήθησε και το γενικότερο πνεύμα του έργου για να ξεφύγω από το τακτ και την ευγένεια που συνήθως με χαρακτηρίζουν.

Βαθμολογία:
*********************************************************

Λοιπόν, έχει κάτι τρομαχτικές φάτσες σε 7-8 σκηνές και αυτό είναι όλο. Καλύτερα να είχα δώσει 7.5 ευρώ για να αγοράσω βιντεοκασέτες με μαγνητοσκοπημένες εκπομπές τελεμάρκετινγκ. Σαφώς λιγότερο βαρετές ή ενοχλητικές.

Εργάρα[*]. Επόμενη ταινία στη λίστα ο “εξορκισμός της πωστηνλένε”.

[*] Όποιος διαφωνεί είναι μαλάκας. Ή τουλάχιστον όποιος είναι μαλάκας διαφωνεί, γιατί διάβασα κάτι κριτικές θεατών στο Αθηνόραμα που με έκαναν να βγω απ’ τα ρούχα μου. Απ’ ό,τι φαίνεται το έγκλημα της ταινίας ήταν ότι τα ίδια λεφτά θα μπορούσαμε να τα δώσουμε για να εμβολιαστούν 3 αφρικανοί, οι ίδιοι τύποι βέβαια δε βρίσκουν κάτι το εγκληματικό στο να δουν μια ολωσδιόλου άσχετη ταινία στην οποία σκοτώνονται 300 άτομα αλλά έχει καλά εφέ.

Χέστηκα μέχρις εξαντλήσεως (ήταν και το πρώτο σινεμά που πήγα μετά από σχεδόν ένα χρόνο, το προηγούμενο ήταν εκείνο με τον Τσε).

Σεναριακά μάπα, σκηνοθετικά καλούτσικο, ποιοτικά τρισάθλιο, based on a true story (?).

Σημειώνω πως το φιλμ δε βασίζεται στην πλοκή για να προκαλέσει τρόμο. Τον προκαλεί με το παλιό καλό κόλπο “δείχνουμε απότομα τέρατα και ταυτόχρονα το σαράουντ παίζει ένα απόκοσμο ουρλιαχτό”.

Δουλεύει. 102 λεπτά είσαι στην απόλυτη τσίτα, αρκεί το σινεμά να είναι από αυτά που υποστηρίζουν ταινίες που βασίζονται σε ηχητικά εφέ.

Για κανα μήνα θα βλέπω μόνο τσόντες και ταινίες του στυλ “Το Μικρό Πόνυ στη Χώρα με τα Ζαχαρωτά”.