Don’t Kiss The Frog

(κωλόπαιδα)

Δεν τα πήγαινα καθόλου καλά με την άλγεβρα. Οι ταυτότητες που κάναμε στη Γ’ Γυμνασίου ήταν ήδη μεγάλο πρόβλημα, αλλά στο Λύκειο σκούρυναν απίστευτα τα πράγματα. Σε κάποια φάση αποφάσισα ότι σαφώς δε με πήγαινε το αντικείμενο, οπότε στο εξής θα ήθελα να γίνω φιλόλογος. Όταν το έμαθε ο μαθηματικός μου, είπε ότι αυτό δε γίνεται και μου έδωσε κάτι ασκήσεις να τις λύνω τα απογεύματα με τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου προς τιμή του μπορεί να άντεξε και μισό απόγευμα. Όταν ξαναμιλήσαμε, είχα καταφέρει να λύσω μερικές από τις ασκήσεις, καθαρά από λύσσα να του τη σπάσω. Κι αυτό κάτι ξεκλείδωσε στο μυαλό μου. Δεν αντιμετώπισα για πολύ μεγάλο διάστημα κανένα άλλο πρόβλημα με την άλγεβρα, ούτε με τα μαθηματικά δέσμης, ούτε με τα ανώτερα μαθηματικά. Ήταν ένα απίστευτο σερί που έσπασε στο 5ο έτος, όταν είχα πάρει ο μαλάκας Οπτικές Ίνες και για εργασία έπρεπε μέσα στο Πάσχα να αποδείξω κάτι για μια ΜΔΕ σε οπτική ίνα με παραλληλόγραμμη διατομή. Ξεκίνησα έναν μετασχηματισμό που μετά από 20 σελίδες με είχε κάνει απλά να ξεχάσω τι σκατά ήθελα να αποδείξω κι εκεί αποφάσισα ότι είναι καλό να ξέρεις τα όριά σου, ότι τα δικά μου ήταν μάλλον καλού επιπέδου και ότι έπρεπε να κλάσω τις Οπτικές Ίνες για να περάσω Κινητά σαν άνθρωπος. Αυτό που πραγματικά γούσταρα και το κρατάω και πιστεύω επηρεάζει ακόμα και τον τρόπο που αναλύω την πραγματικότητα είναι η γραφοθεωρία.

Ωστόσο υπήρχε μια ατέλεια στις μαθηματικές μου κατακτήσεις. Λεγόταν “Ευκλείδιος Γεωμετρία”. Ποτέ δεν τα πήγα καλά στην κωλογεωμετρία. Μπορούσα να αντιληφθώ και να εκτιμήσω το φορμαλισμό της, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να λύσω τίποτα. Δε μου ερχότανε ρε παιδί μου από πού θα έπρεπε να ξεκινήσω. Δεν είμαι οπτικός τύπος. Οπότε πάτωνα σταθερά. Πέρναγα μόνο από τη θεωρία. Αυτό εξηγεί και σημαντικό μέρος του μίσους μου για τον Πλάτωνα.

Ευτυχώς όλα αυτά τελείωσαν πριν λίγες εβδομάδες. Ήμουν στο αεροδρόμιο με κάτι συναδέλφους που συζητούσανε για την Ενέργεια και το Όλον με τα Κβάντα να παίζουν τον από μηχανής Θεό στην αιτιολόγηση κάθε εξωφρενικής μαλακίας που λεγόταν για την Ενέργεια και το Όλον. Και τους Αρχαίους Έλληνες. Και τον Παϊσιο. Και την Ατλαντίδα. Και την τέταρτη διάσταση. Και τον Πλάτωνα.

Εμ βέβαια!

Κάπου εκεί εξοργίστηκα εξαιρετικά με τον Πλάτωνα. Τον κύριο “δεν έχετε ιδέα από όλα αυτά γιατί δεν είστε πεφωτισμένοι”. Τον κύριο “ήταν μια φορά ένα μέρος που λεγόταν Ατλαντίδα”. Και πάνω απ’ όλα, με αστρονομική απόσταση τον κύριο “μηδείς αγεωμέτρητος εισήτω”!

Για να ξεπεράσω τη σύγχυσή μου, άρχισα να ζωγραφίζω τρίγωνα στη χαρτοπετσέτα μου (ήμασταν στο Burger King του αεροδρομίου). Παλιά μέτραγα τα κέρματά μου σε κάτι τέτοιες φάσεις. Πρέπει να είναι ενδείξεις οριακής μορφής Asperger όλα αυτά. Οπότε πρόσεξα ότι τα περισσότερα ήταν ορθογώνια. Ενδεχομένως ξέρετε ότι είναι τρομερά δύσκολο να ζωγραφίσεις ένα τυχαίο τρίγωνο. Δηλαδή ένα τρίγωνο που να μην είναι ισοσκελές, ορθογώνιο, αμβλυγώνιο, ισόπλευρο ή οτιδήποτε άλλο αξιόλογο. Κι αυτό γιατί στη Γεωμετρία άμα θέλουμε να δείξουμε κάτι που ισχύει για όλα τα τρίγωνα, πρέπει να ζωγραφίσουμε ένα τρίγωνο χωρίς κάποια ειδική ιδιότητα. Αλλιώς δεν είναι Γεωμετρία. “Είναι μπακαλική” λένε οι Γεωμέτρες. Δεν ήμουνα καλός στη Γεωμετρία. Τα τρίγωνα στη χαρτοπετσέτα μου είχαν βγει ορθογώνια.

Οπότε πήρα το κεντρικό τρίγωνο, ζωγράφισα τετράγωνα γύρω από κάθε πλευρά (και καλά με γνώμονα και διαβήτη, είναι εύκολο) και μετά ένωσα διάφορα και άρχισα να μετράω γωνίες και τσουπ! η πρώτη απόδειξη του Ευκλείδη για το θεώρημα του Πυθαγόρα! Όταν το κατάλαβα χάρηκα τόσο πολύ που το ξαναέκανα για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα κάνει μαλακία. Ναι! Αυτό ήταν! Επιτέλους είχα (και έχω) καταλάβει τον multimedia φορμαλισμό της γεωμετρίας.

Τώρα να δεις ποιος θα εισήτω στο μπουρδέλο σου γερο-παπάρα…

(Αφιερωμένο στο Βαγγέλη που λύσσαξε να απολαύσει το λογοτεχνικό μου “ταλέντο”. Ακολουθεί και ανάλυση. )

Ο Taldo γεννήθηκε σε μια κανονική οικογένεια, μεγάλωσε αρκετά ευτυχισμένα, έχασε την παρθενιά του υπό λίγο έως πολύ ιδανικές συνθήκες, διασκέδαζε τακτικά, παρακολουθούσε όλη μέρα ενδιαφέροντα πράγματα και όπως νόμιζε μέχρι πρόσφατα το μοναδικό του παράπονο από τη ζωή στον Πλανήτη της Τελειότητας ήταν ότι ποτέ δε βαριέσαι. “Ένας κόσμος χωρίς βαρεμάρα δεν μπορεί να είναι τέλειος”, φώναξε ένα πρωί στους έκπληκτους γειτόνους [και στην κάμερα παρακολούθησης της γειτονιάς]. Μετά το ξέχασε, και υπό κανονικές συνθήκες θα συνέχιζε να απολαμβάνει τη ζωή του όπως συνηθίζουν οι κάτοικοι του Πλανήτη της Τελειότητας.

Όμως ένα περίεργο συναίσθημα τον πνίγει από τότε και τον εμποδίζει να απολαύσει τη ζωή του όπως συνηθίζουν οι κάτοικοι του Πλανήτη της Τελειότητας. Αυτό που νιώθει ο Taldo είναι πολυσύνθετο. Σίγουρα δεν είναι ενθουσιασμός. Ούτε αγάπη. Ούτε μίσος. Ούτε αγωνία. Βασικά κι ο ίδιος δεν μπορεί να το προσδιορίσει, γιατί είναι ένα πραγματικά πρωτόγνωρο συναίσθημα.

Σε αυτό το σημείο ο αφηγητής είναι αναγκασμένος να καταφύγει στην υπερβατική γλώσσα της λογοτεχνίας και να χρησιμοποιήσει ένα υψηλό αλληγορικό τέχνασμα: φανταστείτε πώς θα νιώθατε αν σας έδεναν τα τέσσερα άκρα σε ισάριθμα βόδια, και μετά τα έβαζαν να τραβήξουν με όλη τους τη δύναμη ενώ από κάτω σας σιγόκαιγε ικανή ποσότητα ξυλάνθρακα.

Έτσι ακριβώς νιώθει ο Taldo, και έχει τους λόγους του.

Βλέπετε αυτή τη στιγμή εκτίει την ποινή του για Προσβολή των Ιερών και Οσίων του Πλανήτη της Τελειότητας, που δυστυχώς περιλαμβάνει διαμελισμό από τέσσερα ιτς-χάι με ταυτόχρονο σιγοψήσιμο στη φωτιά. Βρίσκεται συνεπώς στην αρένα και αν δεν ήταν ανάσκελα θα μπορούσε να δει περίπου εκατό χιλιάδες θεατές να κραυγάζουν ξέφρενα, ζητώντας από τους δημίους να μαστιγώσουν περισσότερο τα ιτς-χάι ή να τους δώσουν τα λεφτά τους πίσω. Ως έχουν τα πράγματα, ο Taldo μπορεί μόνο να τους ακούσει. Δεν πρέπει να τον παρηγορεί και πολύ αυτό.

Η αλληγορία βέβαια έγκειται στο ότι ένα ιτς-χάι δεν είναι ακριβώς το ίδιο με ένα βόδι. Ούτε το τιζ που καίγεται από κάτω από τον Taldo είναι ξυλάνθρακας. Και εδώ που τα λέμε, μάλλον ο Taldo νιώθει αρκετά διαφορετικά από εσάς.

Συγκεκριμένα ένα ιτς-χάι έχει τη δύναμη ενός νεογέννητου κοτόπουλου, και το τιζ καίγεται στους 14.2 βαθμούς Κελσίου. Ακόμα και αν τα ιτς-χάι κατόρθωναν να αποσπάσουν τα τέσσερα άκρα του Taldo, αυτός έχει άλλα 266 διαθέσιμα. Και η φωτιά πολύ απλά δεν παίζει να κάνει τίποτα στο καβούκι του που αντέχει ακόμα και δύο χιλιάδες βαθμούς. Αν η εκτέλεση συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό, ο Taldo θα διαμελιστεί σε 718 χρόνια, κάτι παραπάνω από το προσδόκιμο ζωής του χωρίς τροφή (και περίπου το μισό από το προσδόκιμο ζωής των ιτς-χάι). Όχι ότι αυτό ενοχλεί τους θεατές ή τους δημίους, που είναι ρομπότ με μπαταρίες διάρκειας 720 χρόνων.

Η ποινή του Taldo, είναι θάνατος.

Θάνατος από βαρεμάρα.

———–

Ανάλυση: η παραπάνω μινιατούρα δείχνει πιστεύω ξεκάθαρα τη διαφορά ανάμεσα σε ένα Ιερό Τέρας της φανταστικής λογοτεχνίας και εμένα. Συγκεκριμένα πραγματεύομαι το θέμα της μινατούρας Nicholas was… του Neil Gaiman. Μόνο που ο Gaiman τα λέει όλα σε 102 λέξεις, ενώ εγώ χρησιμοποιήσα 459.

Ανακάλυψα ότι υπάρχει νόμος για τα κριτήρια πρόσληψης στο Δημόσιο που αν έχεις τουλάχιστον 2 χρόνια προϋπηρεσία (σαν συμβασιούχος) σε Δήμο ή άλλο φορέα του ευρύτερου Δημοσίου, στην προσαυξάνει κατά 50%.

Δηλαδή, έστω ότι για μια θέση είναι υποψήφιοι ο Τάκης και ο Πάκης. Έχουν τα ίδια τυπικά προσόντα (πτυχία, γλώσσες κλπ) με τη διαφορά ότι ο Τάκης έχει 2 χρόνια προϋπηρεσία σαν συμβασιούχος στο χωριό του όπου ο μπάρμπας του είναι δήμαρχος, ενώ ο Πάκης έχει 2 χρόνια προϋπηρεσία π.χ. σε ένα εργοστάσιο. Ε, η προϋπηρεσία του Τάκη θα υπολογιστεί σαν 3 χρόνια και όχι σαν δύο.

Γιατί έχει αποφασιστεί μια τέτοια μαλακία; Μα για να έχουν προνομιακή πρόσβαση στη μονιμοποίηση όσοι συμβασιούχοι δεν καλύπτονταν από τη φάση Παυλόπουλου, γιατί απαιτούσε 3 χρόνια κολλητές συμβάσεις.

Τώρα, γιατί θα έπρεπε να μονιμοποιηθούν όλοι αυτοί; Μα προφανώς γιατί απέδειξαν ότι είναι ταυτόχρονα ανίκανοι να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά και πολύ ικανοί στο να γλύφουν δημαρχίσκους και να πουλάνε την ψήφο τους με αντάλλαγμα μια σύμβαση της πούτσας με τελικό στόχο τη μονιμότητα (δηλαδή -για τη συντριπτική πλειονότητα- το ατελείωτο ξύσιμο). Σα να λέμε, είναι ένα επίδομα αναπηρίας.

Μερικοί λένε ότι μας χρειάζεται μια καλή Χούντα και φυσικά είναι πανίβλακες γιατί η χούντα ξεσκίστηκε στα ρουσφέτια. Κάποτε που συζητούσα με ένα φίλο μου είχαμε συμπεράνει ότι μας χρειάζεται μια καλή Κατοχή: δε μπορεί, όσο κακοί και να είναι οι ξένοι κατακτητές, αποκλείεται να φτάνουν σε λαμογιά το μέσο έλληνα και το μέσο μέσον του.

Τελικά χθες που το έμαθα αυτό το πράγμα με το +50%, κατέληξα ότι αυτό που χρειάζεται η χώρα ώστε οι κάτοικοί της να γίνουν αισθητά λιγότερο παλιοσκατιάρηδες, είναι αλλεπάλληλοι πυρηνικοί βομβαρδισμοί κάθε τετραγωνικού εκατοστού της επί πέντε-έξι χρόνια: το αποτέλεσμα θα είναι να κατοικείται αποκλειστικά από μεταλλαγμένες κατσαρίδες.

Πολύ λιγότερο υποκριτικό.

Ήταν κάποτε ένας παραγιός. Σε τυροκομείο. Άσχημος ηλίθιος, φτωχός, σκατόψυχος και μικροτσούτσουνος. Βρώμαγε και τυρίλα. Γούσταρε πολύ την πριγκήπισσα, αλλά η πριγκήπισσα προτιμούσε κάποιον λίγο πιο όμορφο, έξυπνο, πλούσιο, καλοσυνάτο και μικροτσούτσουνο. “1 στα 5 δεν είναι κι άσχημα”, σκεφτόταν ο παραγιός καθώς ανακατεύε το τυρόγαλο “i mean αν ήταν 100 οι πριγκήπισσες τις 20 τις είχα σίγουρα να μου κάνουν πίπες όλη μέρα”. Δυστυχώς όμως είχε να κάνει με μία μόνο πριγκήπισσα, οπότε η κατάσταση επέβαλε ενίσχυση της προκλητικής του ικανότητας. Έτσι μάζευε λεφτά για να κάνει πλαστικές και γυμναστήριο, άκουγε πολύ Gospel, και προσπαθούσε αδιάκοπα να γραφτεί στο Πανεπιστήμιο. Όμως πώς να καταφέρει να μαζέψει για πλαστικές με τρεις κι εξήντα; Μόνο η μύτη του ήθελε τους μισθούς 25 χρόνων. Και στο Πανεπιστήμιο δεν τον ήθελαν γιατί δεν ήταν αρκετά ηλίθιος και βρώμαγε τυρίλα. Και τα Gospel είχαν αρχίσει να του σπάνε τα νεύρα. Οπότε τα έπαιρνε κι αυτός στο κρανίο και κάθε τόσο έριχνε μια ροχάλα στο τυρόγαλο.

Στο μεταξύ η πριγκήπισσα από παρτούζα σε coffee-shop κι από γιωτ σε παρτούζα ήταν όλη μέρα. Γενικά το γλένταγε με την ψυχούλα της. Βρήκε εκεί πέρα κι ένα φλούφλη με τον οποίο δήλωνε in love. Όλη την ώρα περνούσαν από το τυροκομείο -όπου ο φίλος μας ανακάτευε το τυρόγαλο- και ψώνιζαν τη φέτα με τους τόνους -δε θέλετε να μάθετε γιατί.

Κι όμως ήρθε μια μέρα που η διπλανή χώρα έκανε ντου και τους κατέκτησε όλους, επιβάλλοντας μια στυγνή και απάνθρωπη δικτατορία. Οι βασικότεροι νόμοι ήταν οι εξής:

• Απαγορεύονται τα coffee-shops.
• Απαγορεύονται οι παρτούζες.
• Απαγορεύουνται τα γιωτ.
• Απαγορεύονται οι τίτλοι ευγένειας.
• Απαγορεύεται επι ποινή θανάτου η συμμετοχή ανδρών σε ετεροφυλοφιλικά όργια με τυροκομικά προϊόντα.
• Δωρεάν πλαστικές, γυμναστήριο και εντατικά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο για όλους τους παραγιούς σε τυροκομεία.
• Όλοι οι νόμοι έχουν αναδρομική ισχύ.

Έτσι το έφερε η ζωή μια ωραία πρωία ο παραγιός να βγαίνει από το Πανεπιστήμιο χαρούμενος, με τα μπράτσα του, το trendy mother-fuckin look του και με το μυαλουδάκι του γεμάτο άχρηστες γνώσεις και την ψευδαίσθηση ότι είναι έξυπνος. Και είδε μια κοπέλα να ζητιανεύει. (δε λέω ποια ήταν, θα το καταλάβετε πολύ γρήγορα από το context)

“Mylady, qu’ est-ce que πάθατε;”

“Ε ξέρεις τώρα με όλους αυτούς τους ηλίθιους νόμους, τα πράγματα δεν είναι δι ημάς τις πριγκίπισσες ούτε κατά διάννοια τόσο καλά όσο για εσάς τους παραγιούς σε τυροκομεία.”

“Και δεν υπάρχει τρόπος να τη σκαπουλάρετε;”

“Πώς δεν υπάρχει; Αρκεί να παντρευτώ έναν παραγιό σε τυροκομείο. Έχεις κανένα ελεύθερο φίλο;”

“Ναι, εμένα”

“Ωωω… τι μας λέτε!…”

“Yes I do”

“Really?”

“Με την καμία μιλάμε. Το σκέφτηκα πολύ τώρα που είμαι όμορφος, έξυπνος, καλοσυνάτος πλούσιος και μικροτσ… και πουτσαράς: όλα αυτά τα χρόνια το απωθημένο μου δεν ήταν να σε παντρευτώ, αλλά να σε χυλοπιτιάσω. C ya later, th-”

Δυστυχώς ο φίλος μας δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του. Πριγκήπισσα, πανεπιστήμιο, μύες κλπ εξαφανίστηκαν. Και τότε θυμήθηκε ότι τον είχαν δέσει για Εκτόξευση Ροχάλας σε Τυρόγαλο Κατά Συρροή = επτάκις εις θάνατον και όταν είχε ζητήσει χάρη από την πριγκήπισσα αυτή του είχε πει “θα σε χώσω σε ένα virtual reality αφού σε πλακώσω στα drugs κι εκεί θα μου δείξεις τι αξίζεις”.

Έτσι τον φάγανε (δε χρειάζεται να μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες [τον πέταξαν στους αρουραίους αφού πρώτα του έκοψαν τα χέρια]) και η πριγκήπισσα συνέχισε να παρτουζώνεται να μαστουρώνει κλπ.

T H E
E N D.

(είναι καλό να σκορπάμε λίγη αισιοδοξία σε αυτούς τους μίζερους καιρούς)

…δηλαδή αν κατάλαβα καλά πρέπει να κάτσω να με σταυρώσουνε για να σωθεί η ανθρωπότητα.

Δηλαδή ρε μπαμπά, υπάρχει κανένας Μετασυμπαντικός Νόμος που να λέει “Αν είστε Παντοδύναμος Θεός και η ανθρωπότητά σας υπέπεσε σε Προπατορικό Αμάρτημα, ο ΜΟΝΟΣ τρόπος να ξεμπλέξουν είναι να ενανθρωπιστείτε και να σταυρωθείτε”; Και το “Παντοδύναμος” πού το βάζεις; Τόσο δύσκολο είναι να κάνεις ένα “τσακ” και να τους συγχωρέσεις το Προπατορικό Αμάρτημα; Δε χρειάζεται ΚΑΝ να είσαι παντοδύναμος για κάτι τέτοιο, στο κάτω-κάτω ΕΣΥ είσαι εκείνος που έχει φάει τέτοιο κόλλημα με το εν λόγω εδώ και 4000 χρόνια και μεταξύ μας είναι λίγο ακραία η όλη Σου αντίδραση, μιλάμε για δυο δαγκωματιές σε ένα μήλο ρε φίλε, ΕΛΕΟΣ, αμάν πια με το σαδισμ…

- CUT-CUT-CUT! EVERYBODY, TAKE 5 MINUTES OFF.

- ΥΙΕ ΜΟΥ ΔΕ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΕΙΣ;
- Ε ναι αλλά σκέφτηκα ότι το σενάριο χάνει λίγο σε αυτό το σημείο. Νομίζω πως ο ρόλος του Ιησού δεν είναι τόσο ρεαλιστικός όσο θα ‘πρεπε. Τι είδους Θεάνθρωπος θα πήγαινε σαν πρόβατο στη σφαγή και μάλιστα για λόγους κουκουρούκου μανταλάκια;
- ΜΑ… ΜΑΖΙ ΤΟ ΓΡΑΨΑΜΕ!
- Ναι αλλά εξακολουθεί να μην είναι ρεαλιστικό.
- ΘΕΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ, ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΣΕ ΗΘΕΛΕ ΑΠΛΑ ΕΠΙΓΕΙΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ; ΔΕ ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ;
- Ε… όχι;
- ΩΡΑΙΑ, ΤΟΤΕ ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ΤΗΝ ΑΤΑΚΑ ΣΟΥ.

EVERYBODY, THE BREAK IS OVER. AAAAND AC-TION!

Πατερ μου, ει δυνατόν έστιν παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο…

(ΠΑΡΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΥΦΟΣ! ΠΙΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ! ΠΙΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΛΕΜΕ!!! ΩΡΑΙΑ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΗ. ΠΡΟΧΩΡΑ:)

Πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως συ.

[σημ: το παρόν ποστ είναι μάλλον αποτυχημένη σπουδή πάνω στο περίφημο How it Happened, του Isaac Asimov, ένα κείμενο με περισσότερες φιλοσοφικές προεκτάσεις από δέκα Βίβλους IMHO. Δεν εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του γράφοντα πάνω στο Θείο Δράμα, οι οποίες εξάλλου είναι πολύ πιο βλάσφημες]

Όσο κι αν προσπαθήσαμε, δεν καταφέραμε να ξεγελάσουμε κανέναν.

1ον αυτό που περνάμε δεν είναι Χριστούγεννα, είναι μια άχρονη δίνη στην οποία έχουμε οικειοθελώς παγιδευτεί, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχουμε κανέναν να κατηγορήσουμε για το κατάντημά μας πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό.

2ον δεν έχει νόημα να υποκρινόμαστε, κάτω από το χίππικο περιτύλιγμα που επιμελώς υφαίνουμε από την Παρασκευή, αχνοφαίνονται τα σάπια πλοκάμια της μικροαστίλας.

Η αλήθεια είναι πολύ πικρή αλλά ποτέ δε διστάσαμε μπροστά σε κάτι τέτοια. Καιρός να βροντοφωνάξουμε το τέλος της υποκρισίας:

Είμαστε τέσσερα τρομαγμένα ποντικάκια που φοβούνται τους κλέφτες.

Το ζήτημα φυσικά τέθηκε σε ψηφοφορία. Ακούστηκαν όλες οι απόψεις και ο καθένας εξέθεσε με τον καλύτερο τρόπο την κοσμοθεωρία του. Κατόπιν, με ψήφους 2 υπέρ και 2 λευκές, εγκρίθηκε πανηγυρικά το σχέδιο δράσης.

Θα χωριστούμε σε δύο ομάδες, την Team A και την Team B. H Team A αποτελείται από εμένα, το Τζίσους και τη Μ13. H Team B αποτελείται από τον Ερρίκο, το Ρούντι και τον Κένι (νοερά). Ρόλος της Team A είναι να καθήσει αραχτή στη ζεστή σαλονάρα μπροστά από το τζακουλίνι και να προσπαθήσει να μην ασχολείται καθόλου με τα τρομερά πράγματα που συμβαίνουν Εκεί Έξω. Αντιθέτως θα πρέπει τα μέλη της να έχουν καθαρό μυαλό προκειμένου να μπορούν να απαντήσουν σε καίρια ερωτήματα για το μέλλον της χρονοδίνης μας. Ήτοι: λειτουργεί ο ελληνικός καφές σαν υποκατάστατο του καφέ φίλτρου, αν ο δεύτερος έχει τελειώσει;

Η Team B αντιθέτως έχει ως ρόλο της το να κάτσει έξω στο κρύο και να λειτουργήσει ως ζωντανό ανάχωμα στις επιθέσεις των πολιορκητών μας. Τα μέλη της δε θα διστάσουν να προβάλλουν το ίδιο τους το σώμα σαν εμπόδιο στα ψυχρά και κοφτερά μαχαίρια του εχθρού δίχως στιγμή να λογαριάσουν την προσωπική βολή τους. Είναι πραγματικά αξιοζήλευτη η αυτοθυσία τους, για να μη μιλήσω για τον ηρωισμό τους. Και στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς αυτό: μας έκλεψαν όλη τη δόξα τα μουνιά. Ενώ εμείς προσφέρουμε τα μυαλά μας και κάνουμε όλο το βαρετό paperwork, χωρίς το οποίο όμως να δούμε αν θα τους ήξερε η μαμά τους τους κ.κ. “ήρωες”!

Στο περιθώριο αυτών των σημαντικών εξελίξεων συζητήθηκαν κάποια δευτερεύοντα ζητήματα. Πρώτον η εμπορικότητα. Δεύτερον το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Τρίτον το γεγονός της παντελούς απουσίας ενημέρωσης για τα τεκταινόμενα στον πλανήτη (η τιβί έχει χρησιμοποιηθεί μόνο για τη θέαση προσφάτως παραχθέντων videocd με southpark). Οι απαντήσεις στις οποίες καταλήξαμε -μπορώ να πω σχετικά αβίαστα- είναι “χρώματα”, “του την παίξαμε” και “σίγουρα μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους για 1-2 μέρες” αντιστοίχως.

Όταν η δίνη διαλυθεί, θα έχουμε 2006 και όλα θα στροβιλίζονται με 200 χιλιόμετρα την ώρα. Δε μασάμε όμως.

Καταλαβαίνετε ότι η έρημος ως περιβάλλον δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε ένα χρυσόψαρο. Καταλαβαίνετε επίσης ότι το δικό μας χρυσόψαρο είχε πολύ σοβαρότερα προβλήματα να σκεφτεί. Αναζητούσε απαντήσεις για θεμελιώδεις υπαρξιακές του απορίες. Ως γνωστόν, κάθε έρημος που σέβεται τον εαυτό της είναι τίγκα σε τζίνια, τριχωτούς ρακένδυτους προφήτες, οπτασίες, σατανάδες που σε βάζουν σε πειρασμό και γενικά οτιδήποτε θα ικανοποιούσε τις απαιτήσεις ενός φιλοσόφου. Επίσης κάθε έρημος που σέβεται τον εαυτό της δεν τα πάει καθόλου καλά με το νερό (όπως και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της άλλωστε, π.χ. οι προαναφερθέντες προφήτες). Γάμησέ το το νερό, εδώ καίγεται ο κώλος μας, σκέφτηκε το χρυσόψαρο και ποιος μπορεί να διαφωνήσει, αλήθεια;

Εκεί λοιπόν που περπατούσε το χρυσόψαρο, είδε ένα Τέρας της Ερήμου. Δυστυχώς δεν υπάρχουν και πολλές περιγραφές του εν λόγω Κτήνους στη βιβλιογραφία. Ο λόγος για αυτό είναι ότι τα Τέρατα της Ερήμου είναι εντελώς αόρατα, εκτός από όταν πεινάνε. Και επειδή τρέφονται κατά κύριο λόγο με όποιον έχει την εξαιρετική ατυχία να τα δει, οφείλουμε τη μία από τις μόλις δύο γνωστές στη βιβλιογραφία περιγραφές σε ένα fashion victim Τέρας της Ερήμου με ισχυρή θέληση και κάμποσα περιττά κιλά. Οι δύο περιγραφές όμως πάσχουν από εμφανή έλλειψη αντικειμενικότητας και δε συμφωνούν μεταξύ τους. Συγκεκριμένα ο Ιάπωνας εξερευνητής Θέλο Ναγαμίσο που είναι υπεύθυνος για την πρώτη περιγραφή αναφέρεται σε 45 γυμνές γκόμενες που τον παρακαλούσαν να τις κάνει δικές του.

Το μόνο πράγμα στο οποίο συμφωνούν οι δύο περιγραφές είναι η παροιμιώδης έλλειψη προσαρμοστικότητας και ευστροφίας που βασανίζει τα συμπαθή κατά τα άλλα Τέρατα της Ερήμου. Για παράδειγμα το Τέρας που μόλις είχε γίνει ορατό με σκοπό να φάει το χρυσόψαρο, επέτρεψε στον εαυτό του μια στιγμή αμφιβολίας βασανιζόμενο από το καυτό ερώτημα «τι σκατά θέλει ένα χρυσόψαρο στην έρημο;». Αυτή ήταν η έλλειψη προσαρμοστικότητας. Η έλλειψη ευστροφίας φαίνεται από το ότι το Τέρας δεν έκρινε σημαντικό να βασανιστεί με το ακόμα πιο καυτό ερώτημα «…και μάλιστα κρατώντας ένα αλυσοπρίονο των 25 αλόγων;».

Τη δεύτερη περιγραφή λοιπόν την οφείλουμε στο χρυσόψαρο, το οποίο μόλις είδε το Τέρας της Ερήμου («ένα κίτρινο νερουλό πράγμα σα βουνό με δόντια και κόκκινα πράγματα από δω και από κει για όποιον ενδιαφέρεται» όπως συνήθιζε να λέει αργότερα) δεν έχασε καθόλου χρόνο και ρώτησε με μάτια που γυάλιζαν:

-Με συγχωρείτε κ. Τέρας της Ερήμου, μήπως μπορείτε να μου πείτε την ώρα;

Το Τέρας της Ερήμου ήταν που ήταν μπερδεμένο, τώρα απόγινε.

-Εεε, ναι, γιατί όχι, μισό λεπτό, είναι….(και έσκυψε να κοιτάξει το ρολόι του).

-…ΩΡΑ ΝΑ ΠΙΩ ΝΕΡΟ!!!! κραύγασε το χρυσόψαρο, και βγάζοντας το αλυσοπρίονο αποκεφάλισε το νερουλό Τέρας της Ερήμου.

Λίγη ώρα αργότερα το χρυσόψαρο, πλατσουρίζοντας ευτυχισμένο στα απομεινάρια του Τέρατος, άρχισε να το φιλοσοφεί το πράγμα. Οι τελευταίες του περιπέτειες του είχαν διδάξει πολλά πράγματα. Κατ’ αρχήν, ότι είναι εντελώς μαλακία να αναπτύσσεις εξάρτηση για κρουασάν με φράουλα αν δεν έχεις εξασφαλίσει αστείρευτα αποθέματα. Κατά δεύτερον ότι οι κρουασανατζήδες είναι μεγάλα καθίκια. Ακόμα και αν έχουν στην αρχή καλές προθέσεις, στο τέλος καταλήγουν καθίκια. Τυπική περίπτωση έλλειψης επαρκούς επαγγελματικού προσανατολισμού. Οπότε αν τους φέρεσαι λες και έχουν καλές προθέσεις το μόνο που κάνεις είναι να καθυστερείς το αναπόφευκτο και τελικά να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και τον κρουασανατζή.

Κατά τρίτον, ότι ο καθένας (ακόμα και ένα ταπεινό κατσικόφτερο) μπορεί να πετύχει στη ζωή του, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι η βλακεία του κόσμου είναι αστείρευτη (πράγμα που επιβεβαίωσε με ιδανικό τρόπο η περίπτωση του Τέρατος της Ερήμου). Με λίγα λόγια, εφ’ όσον τα αστείρευτα αποθέματα κρουασάν με γέμιση φράουλα μάλλον σπανίζουν, είναι καλύτερο να γίνουμε όλοι τόσο καθίκια όσο ο μέσος κρουασανατζής. «Τελικά ο τυπάς που πρότεινε να πάω στην έρημο για απαντήσεις ήξερε τι έλεγε. Άλλοι ψάχνουν απαντήσεις σε ιερά βιβλία, γιόγκες, γκουρού, επιστημονικά πειράματα και σούξου μούξου μανταλάκια, αλλά τελικά μόνο με την έρημο ξέρεις που βρίσκεσαι» μονολόγησε το χρυσόψαρο με ύφος ευχαριστημένου πελάτη. Και αρπάζοντας το αλυσοπρίονό του, πήρε ευτυχισμένο το δρόμο του γυρισμού.

Τ Ε Λ Ο Σ

(σόρι για την καθυστέρηση, βαριόμουν να κάνω reboot και δεν πρόκειται να μαγαρίσω το μυθιστόρημά μου ποστάροντας από Windows)

Την άλλη μέρα το χρυσόψαρο ξύπνησε από μια αφόρητη ζέστη. Ο ήλιος έκαιγε, ο αέρας έκαιγε και το τοπίο θύμιζε τεράστια αμμουδιά, μόνο που δεν υπήρχε θάλασσα ούτε για δείγμα.

Δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία. Το χρυσόψαρο, διαβαίνοντας το κακοτράχαλο Μονοπάτι της Σοφίας είχε φτάσει επιτέλους στην Έρημο. Δεν ήταν όμως το αθώο, συνηθισμένο χρυσόψαρο που είχε φύγει από τη θάλασσα. Οι κακουχίες του δρόμου, αλλά πολύ περισσότερο το λαμπρό παράδειγμα του κατσικόφτερου, το είχαν μεταμορφώσει σε ένα σκληροτράχηλο και αδίστακτο κτήνος. Ήξερε πια τι ήθελε, αν και για την ώρα δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το πώς να το πετύχει.

«Πάντως το αλυσοπρίονο που μου χάρισε το Κατσικόφτερο όλο και σε κάτι θα χρησιμέψει» μονολόγησε καθώς προχωρούσε στον καυτό ήλιο της Ερήμου.

«Εγώ που λες, φίλε Goldie, ήμουν κάποτε το χειρότερο απόβρασμα της γης. Ακόμα και τα Σαγόνια του Καρχαρία είχαν περισσότερους φίλους από μένα. Τα άλλα κατσικόφτερα με φτύναν και με κοπανάγανε όλη την ώρα, με την ηλίθια δικαιολογία ότι τάχαμου ήμουν το πλέον βαρετό, μονότονο, average κατσικόφτερο. Κάτι σαν τις νοικοκυρές που σπάζονται άμα βλέπουν στην τηλεόραση σειρές που τους θυμίζουν τη ζωή τους ενώ γουστάρουν ιδιαίτερα σαπουνόπερες με ίντριγκες, αιμομιξίες, πόρνες και αλητήριους.»

-«Και γιατί δεν τους έκλανες όλους να κάνεις παρέα με κανένα σοβαρό πλάσμα;» ρώτησε το Χρυσόψαρο, με μάτια βουρκωμένα από συγκίνηση στο άκουσμα του παραπάνω Γολγοθά.

-«Μα δεν ήταν πάντοτε έτσι ρόδινα τα πράγματα για εμάς τα Κατσικόφτερα», απάντησε το Κατσικόφτερο. «Όλα τα άλλα πλάσματα μας σιχαίνονταν και μας απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι. Εγώ όμως άλλαξα τα πάντα. Έλυσα ταυτόχρονα το πρόβλημα της κοινωνικής αποδοχής των Κατσικόφτερων και το προσωπικό μου πρόβλημα.»

-«Μα πώς το πέτυχες αυτό;» Ρώτησε εκστασιασμένο το χρυσόψαρο. Η ιστορία είχε αρχίσει να του φαίνεται οικεία και αναρωτιόταν μήπως το snob και high κατσικόφτερο έκρυβε την απάντηση στα προβλήματά του.

-«Ήταν δύσκολο, αλλά τα κατάφερα» κορδώθηκε το κατσικόφτερο.

«Χρειάστηκε να καθαρίσω όλα τα άλλα κατσικόφτερα. Δηλητηρίασα το νερό τους, αλλά φυσικά αυτό δεν ήταν αρκετό. Ούτε οι ανατινάξεις σχολείων μπορώ να πω πως έλυσαν το πρόβλημα. Στο τέλος χρειάστηκε να οργανώσω ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα στο οποίο προσεκλήθησαν τα εναπομείναντα κατσικόφτερα δήθεν για ηθική συμπαράσταση στις συμφορές που τα είχανε βρει. Τα έκλεισα λοιπόν εκεί μέσα και πεθάνανε από την πείνα. Τέρμα πια στην κοινωνική απομόνωση. Τώρα τα κατσικόφτερα, δηλαδή εγώ, είναι προστατευόμενο είδος και άρα περιζήτητα στις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις. Άρα χέστηκα στο τάλαρο και είμαι και τρομερά δημοφιλής. Εξάλλου τα άλλα κατσικόφτερα δε με ενοχλούν πια χάρη στο τέλειο σχέδιό μου!».

-«Χιχι, σωστά, αφού τα καθάρισες όλα…»

-«Γχμμμ….εεεε….ναι, η αλήθεια είναι ότι το σχέδιό μου δεν ήταν και τόσο τέλειο» ομολόγησε ντροπιασμένο το κατσικόφτερο. «Μια τυφλή και κουφή γριά κατάφερε να μου γλιτώσει, αφού όπως καταλαβαίνεις το οπτικοακουστικό υπερθέαμα δεν την ενδιέφερε ιδιαίτερα. Μπορούσα βέβαια να τη σκοτώσω όταν την ανακάλυψα έξω από την αίθουσα του θεάματος, αλλά αποφάσισα να την κρατήσω για τις σεξουαλικές μου ανάγκες».

Το χρυσόψαρο συνέχισε το δρόμο του, βαθιά επηρεασμένο από τη συζήτηση με το κατσικόφτερο.

«Να ένας τύπος που ήξερε τι ήθελε και πώς να το πετύχει» σκεφτόταν. «Όχι σαν εμένα, που τόσο καιρό έχω αφεθεί στη σαγήνη του κρουασανατζή. Μα τι έχω πάθει επιτέλους; Μήπως έγινα μέρος του συστήματος; Μήπως το σύστημα έγινε μέρος του εαυτού μου; Μήπως έχω ξεφύγει τελείως;»

Αυτά κι άλλα τόσα σκεφτόταν το χρυσόψαρο, περπατώντας ώσπου το βρήκε η νύχτα…

Τελικά το «κατά Έρημο μεριά» αποδείχτηκε πιο δύσκολο απ’ ό,τι φανταζόταν ο ήρωάς μας. Μετά από αρκετούς μήνες μάταιης περιπλάνησης βρέθηκε σε κάτι πανύψηλα και δασωμένα βουνά. Εκεί συνάντησε ένα εξαιρετικά αξιοθαύμαστο ζώο. Αφού είπανε τα βασικά (δηλαδή –Μήπως σου βρίσκεται κανένα κρουασάν με γέμιση φράουλα; -Μπα, τι είναι αυτά που λες κλπ) δεν άργησαν να ανακαλύψουν ότι είχαν κοινά μεταξύ τους. Πράγματι το Κατσικόφτερο –γιατί τέτοιο ήταν το πλάσμα- είδε στο χρυσόψαρο μια εκδοχή του εαυτού του πριν από ελάχιστα χρόνια. Συνεπώς χωρίς να χάσει καιρό, αφηγήθηκε στο χρυσόψαρο την ιστορία του, με σκοπό αναμφίβολα να μοιραστεί με το νέο του φίλο τη Σοφία και την Εμπειρία που το χαρακτήριζαν…

(photo: Κατσικόφτερο στο φυσικό του περιβάλλον.)