Don’t Kiss The Frog

[remastered]

Υπήρχαν κάποτε στην Αμερική κυνηγοί που ζούσαν σε απόλυτη αρμονία με την υπόλοιπη φύση. Σκότωναν μόνο τα πιο ασθενή ζώα, φροντίζοντας έτσι να υπάρχει επάρκια τροφής για τα υπόλοιπα με αποτέλεσμα αυτοί οι κυνηγοί να είναι απαραίτητοι για τη σωστή λειτουργία του οικοσυστήματός σου. Αυτή η ειδυλλιακή κατάσταση κράτησε χιλιάδες χρόνια και όλοι νόμιζαν ότι θα συνεχιστεί στο διηνεκές.

…και τότε ήρθαν οι Ινδιάνοι.

Οι πρόγονοι των Ινδιάνων είναι οι βασικοί ύποπτοι για τη μεγαλύτερη μαζική εξαφάνιση ειδών στην Αμερικανική ήπειρο τα τελευταία εξηνταπέντε εκατομμύρια χρόνια (σκότωσαν όλα τα μεγάλα φυτοφάγα εκτός από τα βουβάλια με αποτέλεσμα να εκλείψουν και τα περισσότερα μεγάλα σαρκοφάγα [τους αρμονικούς κυνηγούς που λέγαμε]). Οι Μαορί κατάφεραν μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα να εξαφανίσουν όλα τα γιγάντια κοτόπουλα των νησιών τους με αποτέλεσμα να λιμάξουν και να μετατραπούν σε ανθρωποφάγους, και 60.000 χρόνια πριν η Αυστραλία καιγόταν (και ερημοποιούνταν) από άκρου εις άκρον γιατί προφανώς οι Αβορίγινες δε μπόρεσαν να σκεφτούν καλύτερο τρόπο για να απαλλαγούν από τις σαρκοβόρες σαύρες 6 μέτρων με το δηλητηριώδες δάγκωμα που ως δέσποζαν στην ενδοχώρα[*].

Και αφού όλοι αυτοί έσφαξαν, ερημοποίησαν, εξαφάνισαν, έκαναν εν ολίγοις ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να καταστρέψουν τα οικοσυστήματα που τους υποδέχτηκαν, έρχονται και σου το παίζουν παιδιά της φύσης.

Έχει πει μάλιστα και ένας αρχηγός των ινδιάνων πως όταν το τελευταίο ζώο με δηλητηριώδες δέρμα πλακωθεί από το τελευταίο δέντρο επειδή το τελευταίο πουλί το τσίμπησε την ώρα που προσπαθούσε (το ζώο) να φάει το τελευταίο ψάρι που σπαρταρούσε στα τελευταία λασπόνερα, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι δε μπορεί να τρέφεται μόνο με το χρήμα. Ή κάτι πολύ παρόμοιο. Προφανώς εννοούσε “εμείς τουλάχιστον αφήσαμε τους σκίουρους και τις πέστροφες”.

Όλα αυτά τα είδα στα DVD του BBC με τους δεινόσαυρους που έχει το βίντεο κλαμπ της γειτονιάς μου και απηχούν τον πραγματικό κόσμο[#]. Ως τότε έπαιρνα (ελάχιστα μεν, αλλά) στα σοβαρά τον κόσμο των χίπηδων, τουλάχιστον σε αυτήν την πλευρά του. Σε αυτόν τον κόσμο ο Δυτικός πολιτισμός είναι το τέρας των τεράτων, που δεν καταλαβαίνει απολύτως τίποτα από σεβασμό στο περιβάλλον όπως έκαναν όλοι οι άλλοι πολιτισμοί. Στην πραγματικότητα όπως είδαμε[+] όλοι οι πολιτισμοί το περιβάλλον το έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι (προφανώς το να αλλάξεις γνώμη 13.000 χρόνια αργότερα όπως έκανε ο ινδιάνος αρχηγός δε μετράει ιδιαίτερα. Σίγουρα όχι για τα μαμούθ, τους σμιλόδοντες, τα τρία είδη αλόγων και τα δύο είδη καμήλας που εξαφάνισαν οι πρόγονοι του τύπου). Δε θα ήταν μάλιστα υπερβολικό να ισχυριστούμε πως ο μόνος πολιτισμός στην ιστορία που απέκτησε (έστω και λειψή) οικολογική συνείδηση πριν καταστρέψει τα πάντα γύρω του ώστε να ποιήσει την ανάγκη φιλοτιμία είναι ο… Δυτικός! Κι αυτό γιατί είναι τρομερά δύσκολο να αποκτήσεις οικολογική συνείδηση όταν νομίζεις ότι π.χ. τα βουβάλια τα στέλνει ο Θεός των Βουβαλιών και το μόνο που πρέπει να κάνεις για να έχεις άπειρα βουβάλια είναι να ζωγραφίσεις αηδίες στο σπήλαιό σου και να χορεύεις γύρω τους.

Συνεπώς όταν ένας βρωμοχίπης αρχίσει να σας λέει τις παπαριές του, πείτε του “άσε με ήσυχο, δε μιλάω σε άτομα που υποστηρίζουν τις μαζικές δολοφονίες γιγάντιων κοτόπουλων και αθώων σμιλόδοντων“. Αν επιμείνει απειλήστε τον ότι για κάθε δευτερόλεπτο που δεν το βουλώνει σκοπεύετε να αγοράσετε ένα παλτό από δέρμα μωρού φώκιας και αν αποτύχει και αυτό περιοριστείτε στο “φύγε, βρωμάς”.

—-

[*] εντάξει αυτοί οι τελευταίοι μάλλον είναι δικαιολογημένοι.

[#] με αρκετή δόση φαντασίας αλλά τουλάχιστον για αισθητικούς λόγους.

[+] τέλος πάντων δεν το είδαμε ακριβώς, αλλά τα παραδείγματα είναι εκατοντάδες με πιο χαρακτηριστικό ότι οι Κυκλάδες ήταν καλυμμένες με παρθένο δρυόδασος πριν πάθουν αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

Αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι να σκεφτεί κανείς ότι ενδεχομένως όλοι αυτοί που περιγράφει ο φίλος Καιρός δεν καθαρίζουν το πεζοδρόμιό τους με το φτυάρι θεωρώντας πως έχουν να ασχοληθούν με σοβαρότερα πράγματα, όπως την επίθεση της παγκοσμιοποίησης στην ιστορία και την ταυτότητά τους, μια επίθεση που σκοπό έχει να αλλοιώσει το χαρακτήρα τους μετατρέποντάς τους στο είδος του παθητικά καταναλωτικού διπόδου που ποτέ δε θα επαιρνε την πρωτοβουλία π.χ. να καθαρίσει το πεζοδρόμιό του με το φτυάρι.

Αν το δεις όλο αυτό σαν video game καίγεσαι.

Αν δεν το δεις όλο αυτό σαν video game καίγεσαι.

(*xexe)

Για να καταλάβετε σε πόσο διαφορετική φάση είμαι κανονικά σε σχέση με ότι βγαίνει στο blog, το τελευταίο 9ωρο είμαι σε φάση δημιουργικού κρεσέντο γιατί ξεκλειδώθηκε η PL/SQL. Μάγκες το τι μπορείς να κάνεις με αυτό το ιπποποταμάκι δεν περιγράφεται! Συγκριτικά τα ποστ είναι τόσο ηλίθια που μου βγαίνουνε το ίδιο εύκολα με κλανίτσες.

Κατά τα άλλα η εξωτερική πραγματικότητα με απασχολεί ελάχιστα, δε μπορώ να δω πολλή ώρα ειδήσεις γιατί όλο λένε για το Ζαχόπουλο. Μέχρι και η Βάσια ρε μαλάκες είχε για το Ζαχόπουλο[*]! Βασικά μέχρι κι εγώ είχα για το Ζαχόπουλο αλλά εμένα ήταν περισσότερο για το θέμα σεξουαλικές σχέσεις στο χώρο της εργασίας (να το ξεκαθαρίσω αυτό).

Το κεντρικό ερώτημα που προκύπτει είναι βέβαια

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο;

Με αυτή τη διατύπωση το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό, δηλαδή η απάντηση είναι ότι βεβαίως και συμβαίνουν πάρα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στο χρονικό διάστημα που καλύπτει η επικαιρότητα. Για παράδειγμα αμέτρητα τετράκις εκατομμύρια μόρια υδρογόνου μετατρέπονται σε ήλιο στον πυρήνα του ήλιου. Κάμποσα γήπεδα ποδοσφαίρου στον Αμαζόνιο γίνονται κάτι αντιοικολογικό που δε θυμάμαι ακριβώς. Άνθρωποι εγκληματούν, παίρνουν σημαντικές αποφάσεις, ανακαλύπτουν σημαντικά πράγματα, κάνουν σημαντικά λάθη όλη την ώρα. Γενικά γίνεται ένας χαμός που όρεξη να ‘χεις, να ασχολείσαι.

Γίνεται φανερό ότι αν θέλουμε το ερώτημα να έχει πρακτική αξία, πρέπει να διατυπωθεί με λίγο μεγαλύτερη σαφήνεια:

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο που να μας επηρεάζει;

Διατυπώνοντας την ερώτηση με λίγο πιο σαφή τρόπο, αυτομάτως φεύγουν από τη μέση αμέτρητες πιθανές απαντήσεις. Οτιδήποτε συμβαίνει σε τόσο μεγάλη χωροχρονική απόσταση που να μη μπορεί να τη γεφυρώσει η ταχύτητα του φωτός σε εύλογο χρονικό διάστημα, για αρχή. Τα συναισθηματικά των celebrities του Περού (give or take a little chaos). Το γεγονός ότι ο Γιούρι Ραχμάνοφ 69 ετών από τη χερσόννησο της Καμτσάτκα θρηνεί από σήμερα τον πιστό του σκύλο. Τα χαμηλά ποσοστά τηλεθέασης που πετυχαίνει η πρωινή εκπομπή του Mega.

Με αυτή την εκδοχή του ερωτήματος προκύπτει ότι τα ΜΜΕ (αλλά και το παρόν blog) κάνουν άσχημα, αν δεν εγκληματούν κιόλας που ασχολούνται μόνο με το θέμα Ζαχόπουλου. Ωστόσο πολύ φοβάμαι ότι η εκδοχή του ερωτήματος δεν είναι τόσο αυστηρή όσο θα έπρεπε για να στηρίξει τέτοιες κατηγορίες. Γιατί εγκληματικό είναι λόγου χάριν να με ενημερώνουν για τους κινδύνους στον Αμαζόνιο και να αποφύγουν κάθε αναφορά στο γεγονός ότι αν δεν πάρω μαζί μου εντομοαπωθητικό μάλλον θα πεθάνω από χίλιες δυο αρρώστιες. Γιατί μπορώ να κάνω κάτι για να προστατευτώ αλλά δε μου το λένε. Ενώ ας πούμε για τα άτομα Η που γίνονται He στον ήλιο και με φωτίζουν δε μπορώ να κάνω τίποτα. Πάμε λοιπόν για μια ηθικά ορθή διατύπωση του ερωτήματος:

Μα καλά, δε συμβαίνει τίποτε άλλο που να μας επηρεάζει άμεσα και να σκοπεύουμε να κάνουμε κάτι για αυτό;

Σε αυτήν την τελευταία και αυστηρότερη εκδοχή του ερωτήματος, δεν είναι τόσο προφανής η απάντηση. Παραδείγματα:

• κλιματική αλλαγή: ναι μεν οι πάγοι και το CO2 έτσι κι έτσι, αλλά σοβαρά τώρα, σκοπεύετε στ’ αλήθεια να κάνετε κάτι παραπάνω από το να αγοράσετε οικολογικές λάμπες (και άμα); Δε νομίζω. Κάθε μέρα βλέπω δεκάδες χιλιάδες αυτοκίνητα στην Κηφισσίας, με ένα ή δύο άτομα μέσα που προφανώς επέλεξαν να μετακινηθούν παρέα με 1000 κιλά σίδερο αντί να πάρουν τις συγκοινωνίες. Κι εγώ το κάνω. Και όλοι όσοι έχουν αυτοκίνητο. Γι’ αυτό το πήραμε. Το καλοκαίρι τους έλεγες να κάνουν οικονομία στο ρεύμα γιατί υπάρχει κίνδυνος διακοπών, και αυτοί έβαζαν στο σούπερ-φουλ τα αιρ-κοντίσιον για να μη χάσουν ούτε δευτερόλεπτο δροσιάς. Ο άνθρωπος, και δη ο Νεοέλλην άνθρωπος μπορεί πρακτικά να οριστεί σαν το είδος που δεν θυσιάζει ποτέ τη βραχυπρόθεσμη βολή του μπροστά στις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της πρακτικής.
• Ασφαλιστικό, ιδιωτικοποίηση λιμανιών, ΦΠΑ κλπ: σοβαρευτείτε. Ξαναψηφίζουμε σε 3.5 χρόνια (μέχρι νεοτέρας). Οι περισσότεροι όταν ξαναψηφίσουν θα έχουν για κριτήριο το προσωπικό τους βόλεμα και όχι κάποιο από αυτά τα προβλήματα, και εδώ που τα λέμε οι περισσότεροι πριν κάτι μήνες ψήφισαν ακριβώς τους μαλάκες που τα κάνουν όλα αυτά, οπότε μάλλον αυτά θέλουμε. Εντάξει μπορεί να κατέβουν οι γνωστές φάτσες για διαδηλώσεις. Και τι έγινε; Είδατε ποτέ κυβέρνηση να κάνει πίσω από διαδηλώσεις; Είδατε ποτέ διαδήλωση να μην ξεχνιέται μετά από 3-4 μέρες; Αυτά υπάρχουν μόνο στη φαντασία των κνιτών.
• Διεθνής Πολιτική: Δείτε παραπάνω, με την παρατήρηση ότι εδώ το να ασχολούμαστε είναι ακόμα πιο ηλίθιο μια και αντικειμενικά δεν έχουμε καμία εξουσία π.χ. στη διαμάχη Κίνας - Ταϊβάν.
• Παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική: Ας γελάσω πικρά. Α σόρι δε μου βγαίνει, θα γελάσω κανονικά: αααααααααααααχαχαχαχαχαχα. Χααααααααααααααχαχα. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑχΑΧΑΧΑΧΑ!…

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να συνεχίσω. Οι ειδήσεις είναι πράγματα που βασικά τα βλέπουμε για να διασκεδάσουμε, να τρομάξουμε, γενικά να ζήσουμε μια πλούσια multimedia εμπειρία. Οι ειδήσεις δεν είναι πράγματα στα οποία συνήθως αντιδρούμε. Όσοι αντιδρούν είναι κυρίως οι άμεσα εμπλεκόμενοι που θα αντιδρούσαν όπως και να είχε.

Συνεπώς η οριστική απάντηση στην αυστηρή εκδοχή του ερωτήματος, είναι όχι. Και αυτομάτως προκύπτει αυτό που θα ονομάσω “Το Τελευταίο Θεώρημα Του Ζαχόπουλου[+]”, το οποίο έχει ως εξής:

Με δεδομένο το zeitgeist στην ελληνική κοινωνία, το θέμα Ζαχόπουλου είναι απολύτως ικανό να καλύπτει από μόνο του τις ανάγκες οποιασδήποτε ενημερωτικής εκπομπής στο διηνεκές.

Σκεφτείτε το: περιλαμβάνει εξουσία, λεφτά, σεξ, ψέματα, εγκλήματα, βιντεοκασέτες, μπάτσους, ίντριγκες, υψηλή πολιτική, αρχαίους ημών προγόνους, νοσοκομεία, κακούς ξένους που βρήκαν αφορμή, ανεργία, συμβασιούχους του Δημοσίου, τη γνωστή του γνωστού που ξέρει τον τάδε. Όλα εκείνα με τα οποία ασχολούμαστε. Είναι το σημείο στο οποίο ισορρόπησε η ελεύθερη κοινωνία μας με τους ελεύθερους πολιτικούς και τα ελεύθερα ΜΜΕ και τους ελεύθερους τηλεθεατές και τους ελεύθερους ψηφοφόρους. Η ουσία του όλου πράγματος. Παρατηρήστε ότι σαν εξελικτική απάντηση σε ένα σύνθετο ερώτημα σίγουρα δεν είναι και πολύ καλαίσθητη. Όμως υπάρχει θεωρητικός που θα μπορούσε να περιγράψει ακριβέστερα τη σαπίλα του συστήματος κι ας ήταν τα υλικά του πιο κομψά από έναν ΓΓ, μια συμβασιούχο, 2-3 λαμόγια και 11.000.000 μαλάκες;

[*] για όσους προσγειώνονται σε αυτό το ποστ 1+ χρόνια μετά: τον Ιανουάριο του 2007 μας κυβερνούσε ακόμα το χριστιανοκρατικό κόμμα της ΝΔ, με ηγέτη έναν Καραμανλή και στενό συνεργάτη του το Ζαχόπουλο. Λέω “ακόμα”, γιατί σημειώστε ότι αυτό ήταν μόλις 5 μήνες μετά τις Μεγάλες Πυρκαγιές που σας δίδαξαν στην Ιστορία Στ’ Δημοτικού ότι έβαλαν οι Τούρκοι και οι Αλβανοί. Ο Ζαχόπουλος έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και το σύστημα ξεκίνησε να τρίζει.

[+] credit στον φίλο Π. για τον τίτλο.

Διάβασα πριν κάτι μήνες στου Mersault ένα ποστ για την παγκόσμια ημέρα Αλτσχάιμερ. Σαφώς και δεν πρόκειται να πω στον καθένα τι θα γράφει και τι δε θα γράφει και να διευκρινίσω ότι σε μετασημειολογικό επίπεδο το blog του Mersault είναι κορυφαίο γιατί είναι κάτι σαν μηχανή Turing μετά από κατανάλωση 2.5 γραμμαρίων σκανκ. Σύμφωνα με τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις του καθενός όμως υπάρχει μια τοπικότητα των εκφραστικών μέσων στον υπερχώρο των περιστάσεων: δεν είναι όλα τα μέσα κατάλληλα για όλους τους συνδυασμούς (πομπός, δέκτης, μήνυμα, συμφραζόμενα).

Ο παραπάνω ισχυρισμός είναι μαθηματικός και όχι ηθικολογικός. Τον αποδεικνύω στα γρήγορα λοιπόν κατασκευάζοντας μέσο έκφρασης το οποίο αποτελείται από 4 σκύλους παραταγμένους σε ευθύγραμμμο τμήμα ΑΒ, με τον πομπό και το δέκτη του μηνύματος στη μεσοκάθετο του ΑΒ. Κάθε σκύλος είναι εκπαιδευμένος ώστε να γαβγίζει άμα του τραβήξεις απαλά το λουρί. Ένα γάβγισμα σημαίνει “0″. Δύο γαβγίσματα σημαίνουν “1″. Η σειρά του κάθε σκύλου να γαβγίσει έρχεται με round-robin. Με αυτόν τον τρόπο ανά η συστοιχία των σκύλων είναι σε θέση να μεταδώσει ένα byte (4 bit από αριστερά προς τα δεξιά και 4 bit από δεξιά προς τα αριστερά). Θεωρώντας περαιτέρω ότι το μήνυμα κωδικοποιείται σε UTF-8, έχουμε έναν πλήρη τρόπο έκφρασης, ο οποίος όμως είναι εντελώς ακατάλληλος για το μήνυμα “πρόταση γάμου” στο context του εσωτερικού μιας ντουλάπας, ανεξαρτήτως μάλιστα πομπού και δέκτη (βλ. σχήμα). QED.

(more…)

(κωλόπαιδα)

Δεν τα πήγαινα καθόλου καλά με την άλγεβρα. Οι ταυτότητες που κάναμε στη Γ’ Γυμνασίου ήταν ήδη μεγάλο πρόβλημα, αλλά στο Λύκειο σκούρυναν απίστευτα τα πράγματα. Σε κάποια φάση αποφάσισα ότι σαφώς δε με πήγαινε το αντικείμενο, οπότε στο εξής θα ήθελα να γίνω φιλόλογος. Όταν το έμαθε ο μαθηματικός μου, είπε ότι αυτό δε γίνεται και μου έδωσε κάτι ασκήσεις να τις λύνω τα απογεύματα με τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου προς τιμή του μπορεί να άντεξε και μισό απόγευμα. Όταν ξαναμιλήσαμε, είχα καταφέρει να λύσω μερικές από τις ασκήσεις, καθαρά από λύσσα να του τη σπάσω. Κι αυτό κάτι ξεκλείδωσε στο μυαλό μου. Δεν αντιμετώπισα για πολύ μεγάλο διάστημα κανένα άλλο πρόβλημα με την άλγεβρα, ούτε με τα μαθηματικά δέσμης, ούτε με τα ανώτερα μαθηματικά. Ήταν ένα απίστευτο σερί που έσπασε στο 5ο έτος, όταν είχα πάρει ο μαλάκας Οπτικές Ίνες και για εργασία έπρεπε μέσα στο Πάσχα να αποδείξω κάτι για μια ΜΔΕ σε οπτική ίνα με παραλληλόγραμμη διατομή. Ξεκίνησα έναν μετασχηματισμό που μετά από 20 σελίδες με είχε κάνει απλά να ξεχάσω τι σκατά ήθελα να αποδείξω κι εκεί αποφάσισα ότι είναι καλό να ξέρεις τα όριά σου, ότι τα δικά μου ήταν μάλλον καλού επιπέδου και ότι έπρεπε να κλάσω τις Οπτικές Ίνες για να περάσω Κινητά σαν άνθρωπος. Αυτό που πραγματικά γούσταρα και το κρατάω και πιστεύω επηρεάζει ακόμα και τον τρόπο που αναλύω την πραγματικότητα είναι η γραφοθεωρία.

Ωστόσο υπήρχε μια ατέλεια στις μαθηματικές μου κατακτήσεις. Λεγόταν “Ευκλείδιος Γεωμετρία”. Ποτέ δεν τα πήγα καλά στην κωλογεωμετρία. Μπορούσα να αντιληφθώ και να εκτιμήσω το φορμαλισμό της, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να λύσω τίποτα. Δε μου ερχότανε ρε παιδί μου από πού θα έπρεπε να ξεκινήσω. Δεν είμαι οπτικός τύπος. Οπότε πάτωνα σταθερά. Πέρναγα μόνο από τη θεωρία. Αυτό εξηγεί και σημαντικό μέρος του μίσους μου για τον Πλάτωνα.

Ευτυχώς όλα αυτά τελείωσαν πριν λίγες εβδομάδες. Ήμουν στο αεροδρόμιο με κάτι συναδέλφους που συζητούσανε για την Ενέργεια και το Όλον με τα Κβάντα να παίζουν τον από μηχανής Θεό στην αιτιολόγηση κάθε εξωφρενικής μαλακίας που λεγόταν για την Ενέργεια και το Όλον. Και τους Αρχαίους Έλληνες. Και τον Παϊσιο. Και την Ατλαντίδα. Και την τέταρτη διάσταση. Και τον Πλάτωνα.

Εμ βέβαια!

Κάπου εκεί εξοργίστηκα εξαιρετικά με τον Πλάτωνα. Τον κύριο “δεν έχετε ιδέα από όλα αυτά γιατί δεν είστε πεφωτισμένοι”. Τον κύριο “ήταν μια φορά ένα μέρος που λεγόταν Ατλαντίδα”. Και πάνω απ’ όλα, με αστρονομική απόσταση τον κύριο “μηδείς αγεωμέτρητος εισήτω”!

Για να ξεπεράσω τη σύγχυσή μου, άρχισα να ζωγραφίζω τρίγωνα στη χαρτοπετσέτα μου (ήμασταν στο Burger King του αεροδρομίου). Παλιά μέτραγα τα κέρματά μου σε κάτι τέτοιες φάσεις. Πρέπει να είναι ενδείξεις οριακής μορφής Asperger όλα αυτά. Οπότε πρόσεξα ότι τα περισσότερα ήταν ορθογώνια. Ενδεχομένως ξέρετε ότι είναι τρομερά δύσκολο να ζωγραφίσεις ένα τυχαίο τρίγωνο. Δηλαδή ένα τρίγωνο που να μην είναι ισοσκελές, ορθογώνιο, αμβλυγώνιο, ισόπλευρο ή οτιδήποτε άλλο αξιόλογο. Κι αυτό γιατί στη Γεωμετρία άμα θέλουμε να δείξουμε κάτι που ισχύει για όλα τα τρίγωνα, πρέπει να ζωγραφίσουμε ένα τρίγωνο χωρίς κάποια ειδική ιδιότητα. Αλλιώς δεν είναι Γεωμετρία. “Είναι μπακαλική” λένε οι Γεωμέτρες. Δεν ήμουνα καλός στη Γεωμετρία. Τα τρίγωνα στη χαρτοπετσέτα μου είχαν βγει ορθογώνια.

Οπότε πήρα το κεντρικό τρίγωνο, ζωγράφισα τετράγωνα γύρω από κάθε πλευρά (και καλά με γνώμονα και διαβήτη, είναι εύκολο) και μετά ένωσα διάφορα και άρχισα να μετράω γωνίες και τσουπ! η πρώτη απόδειξη του Ευκλείδη για το θεώρημα του Πυθαγόρα! Όταν το κατάλαβα χάρηκα τόσο πολύ που το ξαναέκανα για να βεβαιωθώ ότι δεν είχα κάνει μαλακία. Ναι! Αυτό ήταν! Επιτέλους είχα (και έχω) καταλάβει τον multimedia φορμαλισμό της γεωμετρίας.

Τώρα να δεις ποιος θα εισήτω στο μπουρδέλο σου γερο-παπάρα…

Συνειδητοποίησα ότι η όλη συζήτηση (στη Wall Street Journal που την ξεκίνησε και στο anamorfosis.net που ακολούθησε, αλλά και στο φόρουμ της Wall Street Journal όπου το ερώτημα τίθεται πεντακάθαρα) εστιάζει στο αν πρέπει κάποιος να έχει δικαίωμα να πουλήσει το νεφρό του και όχι στο αν πρέπει κάποιος να έχει δικαίωμα να το αγοράσει.

Κι όμως νομίζω ότι εκεί εστιάζεται το πρόβλημα. Όσο και αν μας αρέσει να μιλάμε για αξιοπρέπεια, πάντα υπάρχει ο περιστασιακος πίθηκος που θα καταπιεί την ανύπαρκτη περηφάνειά του και θα την κάνει την καφρίλα για πέντε φράγκα παραπάνω. Και ό,τι και να λένε οι οικονομολόγοι, αυτός ο περιστασιακός πίθηκος είναι αρκετά σπάνιος, πράγμα που σημαίνει ότι πολύ δύσκολα το δέλεαρ της χρηματικής αμοιβής θα λύσει αυτομάτως το πρόβλημα της χαμηλής προσφοράς οργάνων.

Το ηθικό πρόβλημα με τις αγοραπωλησίες οργάνων βρίσκεται περισσότερο στο κομμάτι αγορά. Για μένα το απαράδεκτο είναι να μπορείς να βρεις όργανο μόνο αν έχεις λεφτά να το πληρώσεις (και εννοείται, αν έχεις περισσότερα λεφτά από όλους τους άλλους που το θέλουνε. Η ελεύθερη αγορά δεν κάνει απλά resource allocation, αλλά ισορροπεί και σε μία τιμή που στη συγκεκριμένη περίπτωση [λόγω της ανελαστικότητας στη ζήτηση] μάλλον θα είναι αρκετά υψηλή).

Στη WSJ αυτή τη στιγμή τα αποτελέσματα είναι 900 υπέρ - 500 κατά, ή κάτι τέτοιο. Νομίζω αυτό δείχνει ότι οι Αμερικάνοι (ή τουλάχιστον το κοινό της WSJ) είναι εξοικειωμένοι με μια κατάσταση που όποιος έχει φράγκα έχει και υγεία.

Χαίρομαι που δεν είμαι Αμερικάνος.

Πριν 10 χρόνια ήθελα να αλλάξω τον κόσμο.

Χθες το απόγευμα ήθελα να πάρω 1 12άρι κωλόχαρτο, 1 άβα για τα πιάτα και 1 γάλα.

Και δεν ήταν ένα σπάνιο απόγευμα!

Ούτε -αυτό θα πρέπει να τονιστει- υπαινίσσομαι πως ένιωσα έστω και μια στιγμή άσχημα.

Όλα -μέχρι στιγμής- δείχνουν ότι στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου ο πίνακας θα γράφει Babylon - Δημήτρης: 1-0.

Πάρε να ‘χεις κωλοβασιλικέ.

Κάθε κοινωνία ορίζει τις αξίες της. Πράγματα και ιδέες που υποτίθεται ότι διέπουν τη λειτουργία της είτε ως στόχοι είτε ως οδηγοί. Π.χ. “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” ή “ελευθερία” ή “ποιότητα ζωής”. Ωραία ε;

Μόνο που η κοινωνία δεν είναι σκεπτόμενη οντότητα. Τουλάχιστον όχι σκεπτόμενη με τρόπο που θα αναγνώριζε ένας άνθρωπος.

Συνήθως λέγοντας “κοινωνία” εννοούμε “χώρα”, ή “πόλη”, ή “τον καλό τον κόσμο” ή κάποια άλλη διοικητική/ταξική σύμβαση. Εννοούμε δηλαδή μια εικόνα της κοινωνίας (με τη σημασία: συμβολική αναπαράσταση που συνεπάγεται μαμουθένιων διαστάσεων απώλεια πληροφορίας σε σχέση με το πρωτότυπο).

Η εικόνα της κοινωνίας περιορίζεται ως προς την ακρίβειά της από την εγγενή τάση για απλοποιήσεις των επιμέρους εγκεφάλων που τη “φιλοξενούν”, καθώς και από τα διάφορα κολλήματά τους.

Η πραγματική κοινωνία τώρα, αναδύεται από τις πράξεις και τις αλληλεπιδράσεις αυτών των εγκεφάλων και συνήθως (για την ακρίβεια: εξ ορισμού) είναι πολύ διαφορετική και σαφέστατα πιο πολύπλευρη από την εικόνα της.

Π.χ. για την εικόνα της κοινωνία μας είναι πολύ σημαντικά πράγματα όπως η Δημοκρατία, το Κράτος Δικαίου, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το παραδάκι, το Κυπριακό, το πίτσι-πίτσι και -ειδικά για την Ελλάδα- η καριέρα στο τραγούδι.

Αν δούμε όμως τα πράγματα με ένα λίγο πιο προσγειωμένο κριτήριο [π.χ. “τι επιλέγουν σε τελική ανάλυση να αφήσουν πίσω τους όλοι αυτοί για τα επόμενα 30-500+ χρόνια;”] τότε το πιο σημαντικό πράγμα για την κοινωνία μας φαίνεται πως είναι το τσιμέντο, τα κουτάκια αναψυκτικών και οι γόπες των τσιγάρων.

Με τεράστια διαφορά από σχεδόν οτιδήποτε άλλο.