Don’t Kiss The Frog

ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ.

Μου φαίνεται πάρα πολύ αστείο, έχω μισή ώρα που γελάω. Πρέπει να είναι μια άμυνα του οργανισμού που ενεργοποιείται από κάποιου είδους βιολογικό σουρεαλόμετρο..

(via)

Το blog μάλλον θα υπολειτουργεί (έως δε θα λειτουργεί καθόλου) από το Σάββατο 9/2/2008 12:00 GMT+2 και για περίπου 36 ώρες, λόγω προγραμματισμένων εργασιών συντήρησης. Το ανακοινώνω μπας και φιλοτιμηθώ να τις κάνω..[*]

[*] προσέξτε τις δύο τελίτσες. Η μία επιπλέον τελίτσα είναι η διαφορά ανάμεσα στην kitsch εκδηλωτικότητα του μέσου τυρέμπορα και στη διακριτική γοητεία (ημών) των αρσενικών. Εξάλλου είμαι σίγουρος ότι αν κόβαμε όλοι την τρίτη τελίτσα, με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο αυτό θα σήμαινε έναν σταθμό ηλεκτροπαραγωγής λιγότερο για τη ΔΕΗ..

There is a curse.

They say: May You Live in Interesting Times(Terry Pratchett)

Όχι ότι παλιότερα δεν έγραφα μαλακίες, αλλά τώρα τελευταία είναι πιο σπάνιες και ιδιαζόντως αποκρουστικές, ιδιαίτερα σε συνάρτηση με το τι συμβαίνει γύρω μου.

Τα πάντα είναι πολύ άρρωστα και δεν μπορώ να καταλάβω αν αυτό είναι ιδέα μου ή αν όντως είναι έτσι. Οπότε κρατάω τα πιο πολλά από αυτά που γράφω για τον εαυτό μου.

Φταίνε οι φωτιές. Ακούγεται -και είναι- περίεργο, αλλά η αλήθεια είναι ότι με πείραξαν πάρα πολύ.

Σε ανύποπτο χρόνο (αρχές Ιουνίου) είχα πει στους φίλους μου “λέτε αυτό το καλοκαίρι να το θυμόμαστε σαν Το Καλοκαίρι Μετά Από Το Οποίο Τίποτα Δεν Ξαναήταν Το Ίδιο;”.

Το θέμα της συζήτησης ήταν οι κλιματικές αλλαγές. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πολυπίστευα όταν το έλεγα ή για να είμαστε πιο ακριβείς δεν το πίστευτα καθόλου μα καθόλου. Το είπα απλά επειδή τη δεδομένη στιγμή (4 άτομα στη μπαλκονάρα εντελώς κουνουπίδια από τις καταχρήσεις, γλυκό καλοκαιρινό βραδάκι κλπ) μου φάνηκε πολύ ωραίο από αισθητικής άποψης να εκστομίσω τη συγκεκριμένη φάση. Έδινε ένα κινηματογραφικό εφέ και μετέτρεπε την κρασοκατάνυξη σε προχωρημένο σιτουασιονιστικό συνέδριο (κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο επίτευγμα στις μέρες μας, αλλά ομολογουμένως έχει τη χάρη του).

Κι όμως τελικά είχα δίκιο. [Ψηθήκαμε, καήκαμε, ψηθήκαμε, καήκαμε, ψηθήκαμε, ψηθήκαμε και στο τέλος έφτασε η Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007 που ο ουρανός στην ανατολική Αττική ήταν σκοτεινιασμένος από 3 διαφορετικές πυρκαγιές και στην Πελοπόννησο τους είχε ήδη πάρει ο διάολος και δεν είχαμε δει καν τα χειρότερα. Νομίζω εκείνη τη μέρα κάτι έκανε “κρακ” μέσα μου. Όχι “κλικ”. “κρακ”.]

Ή τέλος πάντων είχα δίκιο σε ό,τι αφορούσε εμένα, δηλαδή το τελευταίο άτομο που περίμενα να αφορά αυτό που είπα. Γιατί οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους, μετά το αρχικό σοκ κατάφεραν να συλλάβουν οντολογικά το όλο σκηνικό με βάση τα σκατά που είχαν ήδη στο μυαλό τους (καταλήγοντας ας πούμε σε κάτι σαν “αυτά τα έκαναν οι ΠΑΣΟΚοι σε συνεργασία με τους Αμερικανούς για να πέσει ο Καραμανλής που τα έχει κάνει πλακάκια με τον Πούτιν αλλά δε θα τους βγει”) και ως εκ τούτου να το αγνοήσουν.
Αυτό με πείραξε αρκετά. Σίγουρα όχι τόσο όσο οι φωτιές [τι να κάνανε στο κάτω-κάτω; Να βγαίνανε με μαύρες μπλούζες στο Σύνταγμα;], αλλά αρκετά.

Την καλύτερη περιγραφή της γενικότερης αίσθησης μου την έδωσε ο θείος μου, “είναι” είπε “σα να βυθίζονται όλα όλο και πιο βαθιά στα σκατά και να έχεις συνειδητοοποιήσει ότι είσαι κι εσύ μέσα”. Μόνο επιφωνήματα έχω να προσθέσω σε κάτι τέτοιο.

Όλα αυτά είναι μαλακίες.

*made in PRC

Μέχρι στιγμές μετράω καπελώματα ή απόπειρες για καπελώματα από Γιωργάκη[*], Αλαβάνο[+], Βενιζέλο[%], Σπηλιωτόπουλο[$].

Θα ήθελα να επισημάνω σε όλους αυτούς ότι κάθε φορά που λένε τη λέξη “bloggers” το μήνυμά τους προς εμένα μετουσιώνεται σε ένα ρίγος συγκίνησης πλησίον του σπονδύλου που είναι γνωστός ανάμεσα στους τσαρλατάνους ως Άτλαντας, που κατεβαίνει αργά και βασανιστικά τη ραχοκοκαλιά μου και αφού διασχίσει κάμποσα μαλακά μέρη που δεν είναι καθόλου ευχάριστα στην όψη καταλήγει εν τέλει σε κάποιο από τα τριχίδια που φύωνται στις ρίζες του ανδρισμού μου, το οποίο μη δυνάμενο να αντέξει την τιμή που του γίνεται συνήθως αποκολλάται πάραυτα, με αποτέλεσμα το μήνυμα αυτών των επαγγελματ… εεε εργατών της δημοκρατίας να προσφυγαδεύεται αρκτικώς, βρίσκοντας φιλόξενο καταφύγιο στους παρακείμενους γεννητικούς μου αδένες που το καταγράφουν με συνέπεια και σχολαστικότητα χωρίς να χάνουν λέξη.

[*] σε προεκλογικό σποτάκι του ΠΑΣΟΚ φιγουράρισαν οι ΜΜΜ (Μαλάκες Με τα Μαύρα)
[+] κάποια μαλακία που είπε για τους νέους ανθρώπους και τους μπλόγκερς
[%] υψηλές συναντήσεις
[$] μια προεκλογική μαλακία ανάμεσα σε εκείνη του Αλαβάνου και του Γιωργάκη.

Αυτοί που κάλεσαν αυτή τη συγκέντρωση, με το σκεπτικό της οποίας δεν είναι απαραίτητο κανείς να συμφωνεί, κατέβασαν 10.000 κόσμο στο δρόμο.

Το ίδιο και ο Σάκης Ρουβάς όταν διαφήμιζε τη Vodafone. And your point is…?

(via)

Από μια πολύ συγκεκριμένη οπτική γωνία κάθε άνθρωπος είναι ένα μικρό σύμπαν με την κωλοτρυπίδα του ακριβώς στο κέντρο. Αυτή η οπτική γωνία είναι η οπτική γωνία του συγκεκριμένου ανθρώπου. Δυστυχώς δεν αποτελώ εξαίρεση.

Όλο αυτό το σκηνικό με τη λογοκρισία λοιπόν έχει στο δικό μου μικρό σύμπαν κολοσσιαίες επιπτώσεις που γίνονται κατανοητές μόνο στο προσωποκεντρικό μου σύστημα αξιών.

Έτσι για μένα το χειρότερο δεν είναι που οι μπάτσοι μπουκάρουν σε ιδιωτικό χώρο και κατάσχουν έργα επειδή οι πελάτες συγκεκριμένου κόμματος ενοχλούνται από την ύπαρξή τους. Αυτή είναι μια καταφανώς άκυρη πρακτική που νομοτελειακά δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί. Το χειρότερο δεν είναι ο μεταξικός νόμος που ισχύει ακόμα, γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι ξεπερνιέται από πιο μεταγενέστερα νομικά κείμενα όπως η ΕΣΔΑ και κάποιο λογικό δικαστήριο (αν όχι εγχώριο σίγουρα ευρωπαϊκό) θα επιληφθεί του θέματος. Γενικά η Ελλάδα ακολουθεί με ένα ψιλο-lag τις εξελίξεις στον πολιτισμένο κόσμο, αλλά πάντα τις ακολουθεί γιατί πρέπει να είμαστε μέρος του πολιτισμένου κόσμου ώστε να μας τα σκάει ο υπόλοιπος πολιτισμένος κόσμος αλλιώτικα τημπουτσίσαμε(ΤΜ) σαν άχρηστες ψωνάρες με μηδενική χρησιμότητα στον πλανήτη που είμαστε. Το χειρότερο δεν είναι ούτε που η κουκουρούκου ακροδεξιά ακούγεται στα μέσα και επηρεάζει τις εξελίξεις σαφώς δυσανάλογα της κομματικής απήχησής της στο γενικό πληθυσμό, μόνο και μόνο επειδή αυτό εξυπηρετεί τα εκλογικά συμφέροντα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι εθνικόφρονες έχουν ένα αξιοθαύμαστο ιστορικό εξυπηρέτησης άσχετων συμφερόντων ενώ ταυτόχρονα νομίζουν ότι εξυπηρετούν την Ελλάδα. Και οι “σοσιαλιστές” έχουν δείξει επανειλημμένα ότι το δίλλημμα “προώθηση των ιδεωδών μας ή προώθηση των αντίπαλων ιδεωδών προκειμένου να κονομήσουμε” δεν είναι καν δίλλημμα για αυτούς.

Όλα αυτά δε με εκπλήσσουν ιδιαίτερα και να σας πω την αλήθεια κατ’ αρχήν ενδιαφέρομαι αλλά πρακτικά χέστηκα μια και δε σκοπεύω να εκθέσω κανένα μουνί να χτενίζεται υπό τους ήχους οποιουδήποτε εθνικού ύμνου στο ορατό μέλλον. Τα θεωρώ δευτερεύοντα. Για μένα.

Στο αυτιστικό ιδιοσύμπαν μου το χειρότερο που προέκυψε από όλα αυτά (και ο λόγος/2 που μπήκαν οριστικά στο shit list μου όλοι οι υπεύθυνοι [από καλλιτέχνες μέχρι ΠΑΣΟΚους για να μη μιλήσουμε για το Μεταξά και τις γιαγιάδες της ακροδεξιάς] είναι ότι βλέποντας τον τρόπο που οι ίδιοι οι διαμαρτυρόμενοι για τη λογοκρισία αντιμετωπίζουν μορφές που δε συνάδουν με τα αισθητικά τους κριτήρια, είμαι αναγκασμένος να συμφωνήσω εν μέρει με τη θείτσα εκεί πέρα.

Παρατηρώ ότι πολλοί από τους αυτοπροσδιοριζόμενους ως καλλιτέχνες δεν είναι ενάντια στη λογοκρισία γενικά, ούτε ενάντια στην άνωθεν επιβολή αισθητικών κανόνων. Είναι ενάντια στη λογοκρισία απέναντι σε αυτούς. Την έχουν δει δηλαδή η ψαγμένη ελίτ που χέζει ροδοπέταλα και κλάνει Coco Chanel #5 και όλοι οι υπόλοιποι είμαστε παρακατιανοί που δεν κατέχουν τα ψαγμένα πρωτόκολλα με τα οποία αποτιμάται η αισθητική και νοηματική αξία των όσων παράγουν. Συνεπώς το να μας επιβάλλουν αυτοί τις ex cathedra αισθητικές τους αντιλήψεις είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό, ενώ το να τους επιβάλλουμε εμείς οποιαδήποτε αισθητική ή άλλη αντίληψη είναι ύβρις.

Ταυτόχρονα βέβαια δεν έχουν κανένα πρόβλημα να χρηματοδοτούνται από τους φόρους μας. Για την ακρίβεια θεωρούν εξίσου ύβρι το να πάψει κάποια στιγμή αυτή η χρηματοδότηση ή να υπάρξει κάποιος έλεγχος από αυτούς που τα σκάνε για το πώς ξοδεύονται αυτά που σκάνε.

Και τώρα πείτε μου: κάνοντας μια απλή αντικατάσταση διακοσμητικών λέξεων στο κείμενο (ας πούμε το “χέζει ροδοπέταλα και κλάνει Coco Chanel” με το “φυλά τα Ιερά και Όσια του Γένους”) και κρατώντας ίδια κάποια πιο ουσιαστικά πράγματα όπως “αρνείται κάθε έλεγχο” και “χρηματοδοτείται από εμάς τους παρακατιανούς” προκύπτει ή όχι μια ακριβέστατη περιγραφή των παπάδων;

Όποιος σπέρνει Μεγαλέξανδρους στο 1-0, θερίζει Μικρασιατικές Καταστροφές στο 1-4.

Η Καλαμάτα έκλεισε μία μέρα ελευθερίας.

Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ήταν ακόμα σκλαβωμένη, και περίμενε τον παπά να αγιάσει την επανάσταση. Αλλιώς δεν είμαστε Έλληνες, αλλά παθητικοί καταναλωτές/υποχείρια της παγκοσμιοποίησης.

Δηλαδή για τέτοια ηλιθιότητα μιλάμε.

(some) parent-nodes: A, M, K,M, J.

1. Φοβάμαι τα άπατα. Το σκεπτικό μου είναι ότι “οι καρχαρίες πάνε μέχρι εκεί που πατώνω”.
2. Στη ΣΤ’ Δημοτικού απασχολήθηκα σε έναν έρανο. Με το που μας άφησε το πούλμαν στην περιοχή-στόχο, πήγαμε με το φίλο μου για καφέ. Ο λογαριασμός ήταν 300 δραχμές και είχαμε 47. Οπότε την πουλέψαμε διακριτικά και προσπαθήσαμε να κλέψουμε 253 από τις πωλήσεις που θα κάναμε. Κλέψαμε πάνω από 300, αλλά σκεφτήκαμε -πολύ λογικά- ότι ο καφετζής θα ήταν πυρ και μανία και καλύτερα να μην τον πλησιάσουμε. Συνεπώς μοιραστήκαμε τη μπάζα. Αυτός ήταν ο πρώτος μου καφές (και ο τελευταίος στη συγκεκριμένη περιοχή).
3. Είμαι πάρα πολύ ντροπαλός με το τηλέφωνο, ειδικά αν πρέπει να πάρω κάποιον που δουλειά του είναι να το σηκώσει (πληροφορίες, τηλεφωνικές υποστηρίξεις, ντελίβερι κλπ). Βέβαια στη δουλειά ντρέπομαι να δείξω ότι ντρέπομαι οπότε αναγκαστικά παίρνω ένα σωρό τηλέφωνα. Θα περίμενε κανείς να είχα συνηθίσει, αλλά με τίποτα.
4. Όταν ήμουν πάρα πολύ μικρός, καθόμουν στον καθρέφτη και σκεφτόμουν ότι καμία δε θα με θέλει τόσο άσχημος που είμαι…
5. Μια φορά κάτι φίλοι μου είχαν καταφέρει να με ξεγελάσουν με αποτέλεσμα να πιστέψω για 1 ημέρα στην τηλεκίνηση. Αλλά στα ελαφρυντικά μου να μετρήσει ότι ήταν τρεις, ότι συντονίστηκαν πολύ καλά, και ότι με είχαν ποτίσει και τον άμπακο.

Βαγγέλη, τσίμπα.