Η Καλαμάτα έκλεισε μία μέρα ελευθερίας.
Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ήταν ακόμα σκλαβωμένη, και περίμενε τον παπά να αγιάσει την επανάσταση. Αλλιώς δεν είμαστε Έλληνες, αλλά παθητικοί καταναλωτές/υποχείρια της παγκοσμιοποίησης.
Δηλαδή για τέτοια ηλιθιότητα μιλάμε.
(some) parent-nodes: A, M, K,M, J.
Βαγγέλη, τσίμπα.
(στο προηγούμενο)
Τα ιστορικά γεγονότα
Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα γραμμικό σύστημα σκέψης που θέλει να πάει από το a στο d
Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα σύστημα σκέψης με πόλωση επιβεβαίωσης:
Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα σύστημα σκέψης που θέλει να πάει από το a στο d και έχει πόλωση επιβεβαίωσης
Πάντως είναι ενδιαφέρον -πιστεύω- που σαν τηλεθεατής δεν κάνω καμία απολύτως διάκριση ανάμεσα π.χ. στη Ζήνα και τη Γκαμπριέλ που πολεμάνε τον Aris και στην Τριφύλλη και το Γκλέτσο που πολεμάνε… ό,τι κι αν πολεμάνε.
Θέλω να πω, μου φαίνονται εξίσου μυθοπλασία όλα αυτά. Γενικά η default αντιμετώπισή μου προς ό,τι βλέπω στην τηλεόραση είναι να το θεωρώ ταινία, εκτός αν το θεωρήσω ντοκυμαντέρ.
Ξέρω ότι αυτό δεν είναι apolytws ακριβές, αλλά εδώ που τα λέμε σαν rule of thumb είναι μια χαρά[*] και εξάλλου το μέσο τείνει προς το να με επαληθεύσει: η Ναζλί και ο Νίκο, ο Γρηγόρης, ο Παπακαλιάτης, ο Ψωμιάδης, ο Χριστόδουλος, ο Κουλούρης, η Βίσση, ο Κουναλάκης, το αχτύπητο δίδυμο Τράγκας-Κακανουνάκης, όλοι αυτοί γυρνάνε από εκπομπή σε εκπομπή επιλέγοντας το ρόλο du jour από ένα εξαιρετικά περιορισμένο ρεπερτόριο, πιθανότατα με round robin. Ο μόνος λόγος που δεν παίζουν και καρτούν σαν καλεσμένοι στις εκπομπές είναι ότι δεν έχουμε καλούς καρτουνίστες.
[*] το να θεωρείς ότι τα celebrities και η Ζήνα είναι εξίσου φανταστικές οντότητες σίγουρα εμπεριέχει μικρότερη πιθανότητα σφάλματος από το να θεωρείς ότι είναι εξίσου πραγματικές.
Γενικά η Τριφύλλη μου τη σπάει, και όχι μόνο επειδή τη μπερδεύω συνέχεια με την Πωλίνα. Αλλά και επειδή βρίζει πολύ. Θα μου πείτε “ποιος είσαι εσύ να μιλήσεις;” όμως ξεχνάτε πως έτσι είναι αυτά τα πράγματα, βλέπεις το παλούκι στον κώλο του άλλου και δε σε απασχολεί η οδοντογλυφίδα στο μάτι σου. Και αυτό δεν το λέω εγώ, το λένε πολύ Υψηλά Ιστάμενα Πρόσωπα.
Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι με αυτό που έκανε χθες (η Βασούλα) κέρδισε καναδυο εκατομμύρια πόντους στην εκτίμησή μου. Vassia for president(esse?) -μπα με τίποτα, είπαμε.
Η ελληνική γλώσσα, ο άνθρωπος, η θάλασσα… Για κοιτάξετε πόσο θαυμάσιο πράγμα είναι να λογαριάζει κανείς πως, από την εποχή που μίλησε ο Ομηρος ώς τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα. Κι αυτό δε σταμάτησε ποτέ, είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα που μιλά στον Αγαμέμνονα, είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους τού Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα, είτε το Κρητικό Θέατρο και τον Ερωτόκριτο, είτε το δημοτικό τραγούδι. Και όλοι αυτοί, οι μεγάλοι και οι μικροί, που σκέφτηκαν, μίλησαν, μέτρησαν ελληνικά, δεν πρέπει να νομίσετε πως είναι σαν ένας δρόμος, μια σειρά ιστορική, που χάνεται στη νύχτα των περασμένων και βρίσκεται έξω από σας. Πρέπει να σκεφτείτε πώς όλα αυτά βρίσκουνται μέσα σας, τώρα, βρίσκουνται μέσα σας όλα μαζί, πως είναι το μεδούλι των κοκάλων σας, και πως θα τα βρείτε αν σκάψετε αρκετά βαθιά τον εαυτό σας
Γ. Σεφέρης, Δοκιμές [Α]
Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πράγμα δεν είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε εμείς, αλλά κάτι που μπορούν να το κάνουν μόνο ο Κουίζατς Χάντεραχ και οι Σεβάσμιες Μητέρες στο Dune. Και αυτοί, μόνο και μόνο:
Και πάλι βέβαια, ο Τελευταίος Σταθμός είναι ποιηματάρα.
1. τη σκέψη πως οι ακροδεξιοί πιστεύουν σε αξίες ενώ οι αριστεροί σε στρατόπεδα
οι αξίες στις οποίες πιστεύει ο καθένας τον οδηγεί στο να συντάσσεται με το ένα ή το άλλο στρατόπεδο
μπορεί οι ακροδεξιοί να πιστεύουν σε κάποιες αξίες και οι αριστεροί σε άλλες
Αυτό δεν ισχύει. Π.χ. εγώ δε συντάσσομαι με κανένα στρατόπεδο, γιατί βασική μου αξία είναι ότι όσοι συντάσσονται με κάποιο στρατόπεδο χάνουν την ελευθερία τους.
2. γιατί ξαφνικά ο Στάθης γίνεται εκφραστής της “ορθόδοξης” αριστεράς ? μπορεί να είναι αριστερός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι “η ελληνική ορθόδοξη αριστερά”
Δεν είναι καθόλου “ξαφνικά”. Παρατηρώ εδώ και 2-3 χρόνια (που διαβάζω συστηματικά “Ε” από το Ιντερνετ) τις θέσεις που εκφράζει και οι οποίες συνοψίζονται στο “οτιδήποτε κάνει οποιοσδήποτε είναι τίμιο και σωστό και είμαστε με το μέρος του, αρκεί να αντιμάχεται την Αυτοκρατορία του Κακού”. Αντίστοιχα, οτιδήποτε κάνει η Αυτοκρατορία του Κακού είναι εξ ορισμού κακό. Με αυτή τη συλλογιστική, γίνεται χαρακτηριστικός εκπρόσωπος -ακριβέστερα: τυπικό δείγμα- της (ελλην)ορθόδοξης “αριστεράς”.
3. γιατί μόνο η “ορθόδοξη ελληνική αριστερά” είναι ένοχη “ιδεολογικής πουτανιάς του αισχίστου είδους” τη στιγμή που και η “ορθόδοξη ελληνική δεξιά” είναι το ίδιο ένοχη της ίδιας ιδεολογικής πουτανιάς
Η δεξιά δεν διαφημίζει ως πρωτεύουσες αξίες της τον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη των λαών. Η αριστερά υποτίθεται ότι το κάνει. Συνεπώς, η πρώτη δεν κάνει καμία απολύτως πουτανιά όταν συγκινείται επιλεκτικά, ενώ η δεύτερη κάνει. (Θα παρατηρήσω ωστόσο ότι σε επίπεδο ατόμων, τόσο οι Έλληνες αριστεροί όσο και οι Έλληνες δεξιοί είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι γνωρίζουν καλύτερα από κάθε λαό του πλανήτη τις προθέσεις του State Department, ή του Τουρκικού Επιτελείου, ή των ΔΣ των mega-corporations, το δίκαιο, το άδικο, την ιστορία κλπ., κοντολογίς ότι βρίσκονται μέσα στο βρακί του Θεού ένα πράγμα, κι όλα αυτά χωρίς να έχουν απομακρυνθεί ούτε πέντε χιλιόμετρα από το μικρόκοσμό τους)
4. γιατί μόνο “ελληνική”? νομίζω πως η ιδεολογική πουτανιά δεν έχει εθνικότητα … είναι παγκοσμιοποιημένη
Πολύ σωστά, αλλά η ιδεολογική πουτανιά σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι το θέμα του ποστ μου. Το θέμα του ποστ μου είναι ότι δε μπορεί κάποιος που για το (συγκλονιστικά παρόμοιο, με τη διαφορά ότι έχει 300 φορές περισσότερους νεκρούς) πόλεμο στην Τσετσενία έχει γράψει 0 λέξεις και που θεωρεί πως ο (πολύ χειρότερος και σιχαμερότερος) πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία άρχισε το 1998 με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, να μου το παίζει τιμητής των πάντων και σχολιάζει με εμφανέστατα ρατσιστικό τρόπο τρεις μαλάκες οι οποίοι στην πολύ τελική χρησιμοποίησαν την ίδια του την (πριν δυο μήνες) συλλογιστική.
5. όσον αφορά τις τελευταίες σφαγές στο Λίβανο μπορούμε να καταδικάσουμε αν θέλετε τις σφαγές της Χεζμπολάχ όσο και αυτές του Ισραήλ, αλλά αυτό δεν θα μας έκανε λιγότερο “ιδεολογικές πουτάνες” …
με λίγα λόγια η “ιδεολογική πουτανιά” δεν είναι μονοπώλιο της αριστεράς, ούτε της ορθόδοξης αριστεράς, ούτε της ελληνικής ορθόδοξης αριστεράς
προσωπικά, και με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ “ιδεολογική πουτάνα”, καταδικάζω τις σφαγές του Ισραήλ και υπερασπίζομαι τις σφαγές του Νασράλλα με το γνωστό εβραικό ρητό “οφθαλμό αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος”
Η τελευταία παράγραφος αντιφάσκει με την πρώτη:
κατ αρχήν θα συμφωνήσω με τον j95 πως οι σφαγές είναι απαράδεκτες απ όπου και αν προέρχονται
Anyway. Εγώ πάλι λέω αν δε σας πειράζει να επιμείνω στο “an eye for an eye and we’ll all go blind”, αλλά στην πολύ τελική ποιος ήταν αυτός που το είπε; Μόνο ένας παππούλης που απελευθέρωσε μια ολόκληρη υποήπειρο από τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία που υπήρξε ποτέ… Οι Άραβες και οι Ισραηλινοί ξέρουν καλύτερα, γι’ αυτό και έχουν καταφέρει οι μεν να τον πίνουνε τα τελευταία 60 χρόνια και οι δε να τον πίνουνε τα τελευταία 60 χρόνια.
update: και σε κάτι ακόμα που είδα τώρα (βλέπε ref2):
To κλισέ επιχείρημα των δεξιών -τάχα αντικειμενικών- δημοσιογράφων και “παρατηρητών”, που το μοναδικό τους “κόψιμο” για τον πόλεμο είναι μήπως κατηγορηθούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους: Για όλα ευθύνεται η Αριστερά.
Για να “ευθύνεσαι” για κάτι, πρέπει να έχεις συμμετάσχει με ενεργό τρόπο στη διαμόρφωσή του. Δε νομίζω πως η Αριστερά (και ιδιαίτερα η (ελλην)ορθόδοξη “”) ευθύνεται για την κατάσταση στη Μ. Ανατολή, στη Γιουγκοσλαβία ή οπουδήποτε και δε νομίζω πως ο Π. Μανδραβέλης ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, για τον απλούστατο λόγο ότι η ικανότητα της ελλην(ορθόδοξης) “αριστεράς” να διαμορφώσει οτιδήποτε πέρα από ελλην(ορθόδοξα) “αριστερά” ρομποτάκια είναι περίπου -oo. Το μόνο που είπα εγώ -και νομίζω και ο Π. Μανδραβέλης- για το θλιβερά απλοϊκό στην εξωστρέφειά του και θρησκευτικού τύπου ιδεολογικό μόρφωμα που αυτοαποκαλείται “αριστερά” ήταν “με τι ακριβώς μούτρα βγαίνεις και μιλάς ρε τσόκαρο;” (ο Π.Μ. μάλλον όχι με αυτή τη διατύπωση). Ας σημειωθεί ότι προφανέστατα εξαιρώ άτομα όπως ο Talos που σαφέστατα είναι ιδεολογικά συνεπείς και ορθολογιστές ταυτόχρονα, αντί να το παίζουν οργισμένες πασιονάριες του Φωτός -μη χέσω. Εξάλλου για το συγκεκριμένο θέμα συμφωνώ σχεδόν με ό,τι έχει γράψει ο Talos, με τη διαφορά ότι υπερασπίζομαι απόλυτα τη μη βία, όχι μόνο για ιδεολογικούς λόγους αλλά και γιατί τα τελευταία 60 χρόνια έχει αποδειχθεί π-ε-ρ-ί-τ-ρ-α-ν-α ότι όσο οι δύο πλευρές επιλέγουν τη βία, τα πράγματα μόνο χειρότερα γίνονται.
Ήταν κάποτε ένας παραγιός. Σε τυροκομείο. Άσχημος ηλίθιος, φτωχός, σκατόψυχος και μικροτσούτσουνος. Βρώμαγε και τυρίλα. Γούσταρε πολύ την πριγκήπισσα, αλλά η πριγκήπισσα προτιμούσε κάποιον λίγο πιο όμορφο, έξυπνο, πλούσιο, καλοσυνάτο και μικροτσούτσουνο. “1 στα 5 δεν είναι κι άσχημα”, σκεφτόταν ο παραγιός καθώς ανακατεύε το τυρόγαλο “i mean αν ήταν 100 οι πριγκήπισσες τις 20 τις είχα σίγουρα να μου κάνουν πίπες όλη μέρα”. Δυστυχώς όμως είχε να κάνει με μία μόνο πριγκήπισσα, οπότε η κατάσταση επέβαλε ενίσχυση της προκλητικής του ικανότητας. Έτσι μάζευε λεφτά για να κάνει πλαστικές και γυμναστήριο, άκουγε πολύ Gospel, και προσπαθούσε αδιάκοπα να γραφτεί στο Πανεπιστήμιο. Όμως πώς να καταφέρει να μαζέψει για πλαστικές με τρεις κι εξήντα; Μόνο η μύτη του ήθελε τους μισθούς 25 χρόνων. Και στο Πανεπιστήμιο δεν τον ήθελαν γιατί δεν ήταν αρκετά ηλίθιος και βρώμαγε τυρίλα. Και τα Gospel είχαν αρχίσει να του σπάνε τα νεύρα. Οπότε τα έπαιρνε κι αυτός στο κρανίο και κάθε τόσο έριχνε μια ροχάλα στο τυρόγαλο.
Στο μεταξύ η πριγκήπισσα από παρτούζα σε coffee-shop κι από γιωτ σε παρτούζα ήταν όλη μέρα. Γενικά το γλένταγε με την ψυχούλα της. Βρήκε εκεί πέρα κι ένα φλούφλη με τον οποίο δήλωνε in love. Όλη την ώρα περνούσαν από το τυροκομείο -όπου ο φίλος μας ανακάτευε το τυρόγαλο- και ψώνιζαν τη φέτα με τους τόνους -δε θέλετε να μάθετε γιατί.
Κι όμως ήρθε μια μέρα που η διπλανή χώρα έκανε ντου και τους κατέκτησε όλους, επιβάλλοντας μια στυγνή και απάνθρωπη δικτατορία. Οι βασικότεροι νόμοι ήταν οι εξής:
Έτσι το έφερε η ζωή μια ωραία πρωία ο παραγιός να βγαίνει από το Πανεπιστήμιο χαρούμενος, με τα μπράτσα του, το trendy mother-fuckin look του και με το μυαλουδάκι του γεμάτο άχρηστες γνώσεις και την ψευδαίσθηση ότι είναι έξυπνος. Και είδε μια κοπέλα να ζητιανεύει. (δε λέω ποια ήταν, θα το καταλάβετε πολύ γρήγορα από το context)
“Mylady, qu’ est-ce que πάθατε;”
“Ε ξέρεις τώρα με όλους αυτούς τους ηλίθιους νόμους, τα πράγματα δεν είναι δι ημάς τις πριγκίπισσες ούτε κατά διάννοια τόσο καλά όσο για εσάς τους παραγιούς σε τυροκομεία.”
“Και δεν υπάρχει τρόπος να τη σκαπουλάρετε;”
“Πώς δεν υπάρχει; Αρκεί να παντρευτώ έναν παραγιό σε τυροκομείο. Έχεις κανένα ελεύθερο φίλο;”
“Ναι, εμένα”
“Ωωω… τι μας λέτε!…”
“Yes I do”
“Really?”
“Με την καμία μιλάμε. Το σκέφτηκα πολύ τώρα που είμαι όμορφος, έξυπνος, καλοσυνάτος πλούσιος και μικροτσ… και πουτσαράς: όλα αυτά τα χρόνια το απωθημένο μου δεν ήταν να σε παντρευτώ, αλλά να σε χυλοπιτιάσω. C ya later, th-”
Δυστυχώς ο φίλος μας δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του. Πριγκήπισσα, πανεπιστήμιο, μύες κλπ εξαφανίστηκαν. Και τότε θυμήθηκε ότι τον είχαν δέσει για Εκτόξευση Ροχάλας σε Τυρόγαλο Κατά Συρροή = επτάκις εις θάνατον και όταν είχε ζητήσει χάρη από την πριγκήπισσα αυτή του είχε πει “θα σε χώσω σε ένα virtual reality αφού σε πλακώσω στα drugs κι εκεί θα μου δείξεις τι αξίζεις”.
Έτσι τον φάγανε (δε χρειάζεται να μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες [τον πέταξαν στους αρουραίους αφού πρώτα του έκοψαν τα χέρια]) και η πριγκήπισσα συνέχισε να παρτουζώνεται να μαστουρώνει κλπ.
T H E
E N D.
(είναι καλό να σκορπάμε λίγη αισιοδοξία σε αυτούς τους μίζερους καιρούς)
(photo of a goldfish slowly emerging from what’s left of a frog)
Προς (τηλε)κριτικούς της συνομοταξίας “πουλάμε επίπεδο”:
Αφήστε τους αποδομιστές ήσυχους, ο Ψινάκης κάνει την πιο γαμάτη εκπομπή ever και που να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω δεν υπάρχουν απόλυτα κριτήρια για την αισθητική, οι δε παίκτες είναι ενήλικοι άνθρωποι και έχουν κάθε δικαίωμα να ρεζιλεύονται για ένα αυτοκίνητο, λες και στην πραγματική ζωή πρέπει να τραβήξεις λιγότερα για να πάρεις αυτοκίνητο, παλιοφαρισαίοι.
Και δεύτερον όπως γνωρίζουν και τα μικρά παιδιά (αλλά προφανώς δε γνωρίζετε εσείς οι τηλεκριτικοί σαν δημοσιογράφοι που είστε, έχω πραγματικά αρχίσει να πιστεύω ότι προϋπόθεση για να ειδικευτείς σε κάτι σα δημοσιογράφος είναι να μην έχεις ιδέα από δαύτο) η ιδιωτική τι-βι δεν πουλάει προγράμματα στο κοινό, πουλάει κοινό στη διαφήμιση. Αν νομίζετε ότι με το να κάθεστε να βλέπετε κάτι που δε σας αρέσει για να το κράξετε ΔΕΝ παίζετε το παιχνίδι των καναλιών, είστε και πολύ μαλάκες.
Βέβαια έτσι κι αλλιώς είστε και πολύ μαλάκες, εσείς φταίτε που δε βλέπουμε πια Ερωτοδικείο και Αυτόφωρο, υστερικοί κομπλεξικοί ανέραστοι άγλωσσοι etc.