Metallica Live @ Monster’s of Rock festival

Moscow, 28/9/1991

Ο παππούς μου έζησε όλη τη ζωή του τίμια, έκανε τα πάντα για τις κόρες και τα εγγόνια του, ήταν αλάνι με τα αλάνια και κύριος με τους κυρίους, είχε φοβερό χιούμορ, με έμαθε να διαβάζω αν και απόφοιτος δημοτικού και ήταν υψηλοτάτου επιπέδου άνθρωπος. Πέθανε πριν εφτά μήνες, εξαιρετικά αργά και επώδυνα για αυτόν και για εμάς, έχοντας ξεχάσει τα πάντα. Αλλά άφησε μόνο γλυκές αναμνήσεις και δεν υπάρχει άνθρωπος που να τον γνώρισε και να μην τον σκέφτεται με αγάπη ή θαυμασμό ή και τα δύο. Πόσοι μπορούν να περηφανευτούν για κάτι τέτοιο; Εγώ όχι πάντως, παρά τα διδακτορικά μου και τις γλώσσες μου και τα λεφτά μου και τα ταξίδια μου. Και ξέρω ότι ποτέ δε θα μπορέσω να τον φτάσω, κι ας ζήσω διακόσια χρόνια.

Μέσα στα σκατά, την ατιμία, τη βλακεία, ακούγοντας και βλέποντας εκατομμύρια μαλακίες κάθε μέρα και ζώντας το απόλυτο θέατρο του παραλόγου, δεν πρόκειται ποτέ να τους κάνω τη χάρη και να τσακιστεί ο πυρήνας της ύπαρξής μου. Γιατί θυμάμαι τον παππού μου, που με λάτρευε πολύ περισσότερο απ’ όσο μου άξιζε. Σκέφτομαι πόσο υπέφερε τα τελευταία του χρόνια κι ότι αυτά που περνάω εγώ είναι απολύτως μηδαμινά μπροστά στο μαρτύριό του. Όταν έχεις την τιμή να έχεις συνδεθεί τόσο στενά με έναν τέτοιον άνθρωπο, τίποτα μα τίποτα δε μπορεί να σε αγγίξει.

Αυτό είναι ίσως και το πιο σημαντικό πράγμα που μου άφησε ο παππούς μου. Ένα κομμάτι μέσα μου που θα είναι πάντα καθαρό και με το κεφάλι ψηλά.

Ή τέλος πάντων αυτό έμεινε, πέρα από τις αναμνήσεις.

[πράγματα που δε θυμάμαι]
και τότε το βέγκαν λέει “πού είναι η κατσίκα;” και η κάμερα δείχνει μια σπασμένη αλυσίδα να κρέμεται στη θέση της κατσίκας. Και αρχίζει να σηκώνεται ο τυραννόσαυρος ρεξ, η πιο άγρια φάτσα του κόσμου στην ιδανικότερη δυνατή γωνία, με μια κατσίκα στο στόμα. Κρακ! Ένα πόδι κατσίκας κολλάει στο παράθυρο του αυτοκινήτου, ελάχιστα εκατοστά από τη μούρη του βέγκαν (πάρα πολύ δίκαιο). Ο τυραννόσαυρος βρυχάται όπως μόνο ένας τυραννόσαυρος θα μπορούσε ποτέ να βρυχηθεί. Intermission.

Τα επόμενα 10 λεπτά ήταν τα πιο βασανιστικά χρόνια της ζωής μου ως τότε, αλλά ευτυχώς κάποια στιγμή πέρασαν. Το υπόλοιπο έργο ήταν απίστευτα καλό γιατί έδειξε τον τυραννόσαυρο να τρώει ανθρώπους αλλά και άλλους δεινόσαυρους σε ανοιχτό όσο κλειστό χώρο. Επίσης ο τυραννόσαυρος βρυχήθηκε πάρα πολλές φορές, όλες το ίδιο ικανοποιητικές. Στο τέλος η σκηνοθετάρα έκανε το κινηματογραφικό αντίστοιχο του να βρίσκεσαι από τη σέντρα με άδειο τέρμα αλλά να επιλέγεις να σκοράρεις από εκεί με ανάποδο ψαλίδι-καραβολίδα, πατώντας γερά σε αυτό που όλοι ξέρουμε, δηλαδή ότι αν οι δεινόσαυροι είναι so sexy ενώ άλλες εξαφανισμένες τάξεις όπως π.χ. τα Αρθρόδιρα είναι “ε και;”, το 90% οφείλεται στον τυραννόσαυρο.
[πράγματα που δε θυμάμαι]

stageedimotomea.blogspot.com* screenshot

Σοβαρή υποψηφιότητα για περιεχόμενο χρονοκάψουλας.

*

Κατά την προσωπική μου γνώμη δεν κατάφερα ποτέ να ξεπεράσω αυτό.

Πολύ καλό είναι και αυτό γιατί μαρκάρει αλλαγή εποχής.

Μετά κάπου χάθηκε η απλότητα, π.χ. αυτό:
α) παρέχει ενδιαφέρουσες επιστημονικές πληροφορίες
β) χτυπάει τους χίπηδες
γ) έχει ροή δομημένη ισομορφικά προς τα στάδια μιας αρκετά περιποιημένης ανδρικής μαλακίας, όπως άλλωστε
δ) το ποστ του old-boy που παρωδεί*

749 ποστ και 14500 σχόλια. Και σχεδόν κανένας δεν έχει καταλάβει πώς τη βλέπω… :-*

__________________
* και η πείρα 748 ποστ και 14500 σχολίων μου λέει ότι σε αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινίσω πως όχι ρε μαλάκες αυτό δε σημαίνει ότι έχω πρόβλημα με τον old-boy, μα πόσο μαλάκες είστε πια.